Wie waren de gladiatoren?

 

Over de oorsprong van de spelen (p. 25Ė29) bestaan meerdere versies : tot in de 20į eeuw dacht men aan de Etrusken; daarna vermoedde men dat het aanvankelijk lijkspelen waren in LucaniŽ en CampaniŽ; mogelijk hebben de Griekse kolonisten hun lijkspelen met dodenoffers in Zuid-ItaliŽ geÔntroduceerd. Ze geloofden dat het bloed van gevangenen aan de overledenen kracht gaf tijdens hun tocht naar de onderwereld en hun ziel reinigde. In CampaniŽ zouden de dodenoffers dan vervangen zijn door dodelijke gevechten. De term "munus" betekende: taak, verplichting tegenover de dode. Tot 42 v.C. was er een onderscheid tussen ludi, georganiseerd door de overheid en de particuliere munera. Daarna was alles op staatskosten.

Gladiatoren gevechten waren in de Romeinse tijd een groot gebeuren.
Als toeschouwer zat je op de tribune en genoot je van de onderlinge gevechten en duels van gladiatoren. Het spannendste van zoín gladiatorengevecht was dat je van tevoren geen idee had wie er zou kunnen gaan winnen.

Maar..

Wie doen er nu voor de lol mee aan gladiatorengevechten? De kans dat je komt te overlijden is erg groot. Kiezen de gladiatoren hier zelf voor of worden ze misschien gedwongen?  

De meeste gladiatoren waren misdadigers of slaven, die gedwongen werden om te vechten in een arena. 
Slaven uit alle veroverde rijksdelen traden op in de arena en symboliseerden de eenheid van hun land/regio.
De meesten leverden vijf ŗ 25 gevechten, vier tot vijf per jaar, tussen hun 21 en 28ste. Flavius Sigerus leefde waarschijnlijk het langst: tot zijn 60ste. Een even onbekende Asteropaeus vestigde een ander record: 107 overwinningen.

Een historische woordenboek over Asteropaeus zegt: Een bondgenoot der Trojanen, de aanvoerder der PaioniŽrs, de grootste man onder al de Trojanen en Grieken.

 

 

Vermaak

Spelen waren een mengeling van gladiatoren gevechten en wagenrennen. Deze spelen waren bedoeld om de romeinse burgers te plezieren. Ze werden meestal naar een god genoemd, een voorbeeld hiervan: de spelen van Apollo.

Theatermosiek van een gladiator

De Romeinen hielden erg veel van theater. Het theaterspel hebben ze overgenomen van de Grieken. In het begin speelden ze dan ook alleen Griekse stukken. De Griekse tragedies waren echter niet zo populair bij de Romeinen. Zij gaven de voorkeur aan de komedie en mime met dans en muziek. Later gingen ze zelf ook stukken schrijven. Alleen mannen mochten er in meespelen, de rollen van vrouwen werden door jongens gespeeld. Er waren ook bepaalde dingen waar je de personages aan kon herkennen zoals:

theatermaskerPruiken

Als je een rode pruik droeg was je een slaaf.
Als je een zwarte pruik droeg was je een jong iemand.
Als je een witte pruik droeg was je een oud iemand.

Kostuums

Oude mannen droegen een witte mantel.
Jonge mannen droegen een paarse mantel.
Vrouwen droegen een gele mantel.

 

Ook droegen de mensen altijd een masker. Het theatergebouw zag er van boven af uit als een D. Op de halve cirkel waren de zitplaatsen en in het midden was het podium. Om de toeschouwers te beschermen tegen de zon werd de bovenzijde met doeken afgesloten.

Bronnen:

http://www.geschiedenis.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=408&Itemid=17