Exclusief interview met: Gerry McAvoy (Rory Gallagher Band, Nine Below Zero, Gerry McAvoy’s Band of Friends)
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone? en diversen
locatie: Sportpark De Liesjes Kwadendamme
evenement: Kwadendamme Bluesfestival
datum: vrijdag 11 mei 2012

“Gallagher’s basgitarist Gerry McAvoy is er een die zijn hele wezen in drie noten weet te leggen, maar dat zijn dan ook wel de hoekstenen van zo’n nummer.” schreef Elly de Waard na het concert van 23 maart 1976 door Rory Gallagher and his band in het Congresgebouw van Den Haag. Op 4 april 1978 ging de band op herhaling op diezelfde locatie en weer maakte het kwartet een verpletterende indruk [knipsels]. Het waren de eerste concerten die ik live van de Ierse bluesrock gitarist beleefde en zijn muziek maakte sindsdien een belangrijk deel uit van mijn leven. Zó moest gitaarmuziek klinken; niet alleen maar blues, niet alleen maar (hard)rock, zeker geen punk - wat destijds in opkomst was - maar onvervalste bluesrock! Een samensmelting van de roots muziekstijlen die ik tot dan toe op mijn zolderkamer met rode koontjes hadden beluisterd. Met ongelooflijk goed gitaarwerk van Rory Gallagher (1948), inderdaad hoekige baslijnen door Gerry McAvoy, opzwepende piano- en orgel partijen van Lou Martin en stuwend drumwerk door Rod De’Ath, die in 1978 werd vervangen door Ted McKenna.

Rory ging letterlijk door totdat hij erbij neerviel, wat hem uiteindelijk dus fataal werd. Op 10 januari 1995 stortte hij in op het podium van het Rotterdamse Nighttown en op 14 juni van dat jaar overleed hij in het King`s College Hospital in Londen als gevolg van complicaties na een levertransplantatie. Maar zijn populariteit is er vanaf dat moment niet minder om geworden. Postuum wordt hij herdacht met bijeenkomsten en concerten door heel Europa, door heel veel trouwe fans en door bevlogen tributebands. Waarvan Gerry McAvoy’s Band of Friends momenteel wel de meest aansprekende is. De Nederlandse gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel speelt hierin met drummer Ted McKenna, die in de periode 1978-1981 - o.a. tijdens de legendarische Rock Palast concerten - achter de batterij plaats nam. Over deze Ted McKenna zei Rory eens: “Finding a new drummer was difficult too, because there’s a lot of hot drummers in London. They are hot, but they don’t understand rhythm and blues. They are going to do Billy Cobham or they are going to do disco. I was fortunate to get Ted (McKenna) at the last hour. The guy could do it all.” Bassist Gerry McAvoy was maar liefst 20 jaar trouw lid van Rory Gallagher’s begeleidingsband. Twintig jaar vriend en collega van Rory op het 20 jaar jubilerende Kwadendamme Bluesfestival, een goeie reden om John Gerrard McAvoy, geboren op 19 December 1951 in Belfast, eens nader aan de tand te voelen. Een krap uurtje voor het slotoptreden in Bluestown Kwadendamme werden we door de ‘Riding Shotgun’ zelf begeleid naar zijn kleedkamer, waar ook Ted McKenna en Marcel Scherpenzeel aanwezig waren.

[Marcel, Gerry en uw interviewer in Kwadendamme]

- The Band Of Friends is niet alleen een eerbetoon, maar meer een viering van het leven en de muziek van Rory Gallagher. Hoe ervaar je het om in interviews meer vragen over Rory te beantwoorden dan over jezelf?
Gerry: Rory maakte én maakt nog een belangrijk deel uit van mijn leven, dus daar heb ik helemaal geen moeite mee. Twintig jaar is natuurlijk niet niks en alles wat wij samen gedeeld hebben, deel ik graag met anderen. Dus vragen over Rory beantwoord ik met net zoveel plezier als vragen over mezelf.

- Toch eerst maar over Gerry McAvoy: hoe is het leven voor een 60-jarige muzikant?
Gerry: Dat is FANTASTISCH! Momenteel ís het zo fantastisch omdat ik het voorrecht heb met twee kerels te spelen die het zo fantastisch maken. In het leven doorloop je verschillende fasen, en dit is zo’n fase dat het me voor de wind gaat en ik de dingen kan doen die ik graag doe.

[Gerry live on stage in 1978]

- Op je eigen album ‘Can’t Win ‘Em All’ uit 2010 staat een track ‘Born Too Late’ genaamd. Ben je dat?
Gerry: Nee, niet meer. Want die tekst heb ik namelijk al in 1978 geschreven, en toen vond ik van wel. De song gaat over het gemis van het bewust meemaken van de jaren vijftig idolen als Buddy Holly en Elvis Presley. Die periode had ik toen graag meegemaakt. Inmiddels heb ik zelf zat idolen doorstaan, ha ha!

- Is de Zeeuwse klei vergelijkbaar met andere bodemsoorten op het continent… oftewel: speel je graag op (outdoor) festivals?
Gerry: Ach, de ondergrond maakt ons niets uit, we spelen echt overal zolang er een sfeertje te creëren is en de mensen waarderen wat we doen.

- Wat is de meest vreemde plaats waar je ooit speelde?
Gerry: Collectief bedoel je? Met Rory Gallagher heb ik op veel vreemde plaatsen gespeeld, zeker in Amerika zoals in St Louis… en jij Ted?
Ted: Ik heb eens in een gevangenis gespeeld in Edinburg Schotland. Twee weken later speelde we op het Eton College, en dat was vreemd genoeg exact hetzelfde! In plaats van de gevangenisbewaarders werden de kids in de gaten gehouden door de leerkrachten en directie. Maar in beide gevallen ging de boel wel los!
Marcel: Voor mij was dat tijdens het ‘Blues In The Schools’ project. Het is gewoon geweldig om jonge mensen kennis bij te brengen over deze muziek. Maar eigenlijk heeft elk podium wel z’n eigenaardigheden hoor, dat maakt het juist zo leuk. Die plek herinner ik me ook nog wel [wijzend op mijn Blues Aan Zee T-shirt - red], daar speelde we met Wolfpin, een voormalig klooster toch? Ook apart.

[Ted McKenna: “de boel ging los!”]

- Wat is eigenlijk jullie persoonlijke favoriete Rory Gallagher album?
Marcel: Voor mij is dat ‘Callin Card’. Een puur no-bullshit album zonder effecten, geweldig. Toen ik die plaat de eerste keer hoorde wist ik: dit wil ik ook!
Gerry: Zijn vroege werk eigenlijk wel ‘Rory Gallagher’ (1970), ‘Deuce’ (1971)… vooral omdat ik daar goeie herinneringen aan heb als jongeling in 1971. Op een prachtige zonnige lentedag de hele dag door Rory draaien, van negen uur ’s morgens tot zes uur ’s avonds. Heerlijk, ik was “wide-eyed and numb"! Maar ook Rory’s achtste album ‘Top Priority’ (1979) die Ted en ik samen met Rory in Keulen opnamen. Daarmee werd toch een soort van koerswijziging ingezet die tot de verbeelding sprak. Met songs als ‘Follow Me’, ‘Philby’, ‘Bad Penny’… stuk voor stuk Rory klassiekers.

- Uhh, jullie noemen ‘Live in Europe’ uit 1972 niet?
Gerry: Absoluut wel! (Ted en Marcel knikken ook instemmend - red). En ‘Irish tour ‘74′ uiteraard! Live was Rory gewoon op z’n best. We probeerden ook echt wel die live sfeer op studioplaten vast te leggen hoor, maar dat was gewoon ondoenlijk, vandaar ook die live albums.

[Gerry, Ted & Rory einde jaren zeventig]

- ‘Irish tour ‘74′ werd ook op een bijzonder manier opgenomen toch?
Gerry: Nou ja, tijdens die Ierse Tour in 1974 dus, op verschillende plaatsen: Ulster, Dublin, de Cork City Hall, eigenlijk de Cork shitty hall, ha ha. En in Belfast, in een van de meest tumultueuze tijden in Noord-Ierland, toen veel rockacts vanwege het geweld er weigerde te spelen. Niettemin, deden wij het wel, en we namen er gewoon dat live album op. Het grappige is, dat de eerste drie shows gewoon werden opgenomen over het vaste mengpaneel, omdat de mobiele studio niet op tijd aanwezig kon zijn. Uiteindelijk is de dubbelelpee toch grotendeels via de Lane Mobile Unit opgenomen waaronder de jamsessie ‘Back On My Stompin’ Ground’ (After Hours).

- Ik heb je in de late jaren zeventig (1976/1978) twee keer met Rory in het Haagse Congresgebouw zien spelen. In die tijd kondigde hij jullie altijd snel sprekend aan, en jullie namen noemde hij dan dubbel: “On bass Gerry McAvoy… Gerry McAvoy! On the drums Rod De’Ath … Rod De’Ath!” Dat is me bijgebleven en ik vond dat toen erg grappig en bluesy klinken. Was Rory een grappige vent?
Gerry: Rory had zeker humor, maar dit was niet grappig bedoeld hoor. Wel bluesy misschien, maar het kwam nog uit de tijd van de oude schoolbandjes waarin de medemuzikanten luid en duidelijk geïntroduceerd werden, liefst dubbel. In de zomer van 1978 toen Ted McKenna voor het eerst met ons mee deed, ergens op een festival, waren we allemaal behoorlijk gespannen. De gig verliep prima en aan het einde ging Rory ons op zijn karakteristieke wijze voorstellen aan het publiek. Hij riep: “On the drums…” en hij keek Ted aan, want hij was zijn naam even kwijt, ha ha. Dus Ted fluisterde: “Ted", waarna Rory onverstoorbaar doorging: “…Ted McKenna!". Toen keek hij mij aan en nog voordat ‘ie wat kon zeggen fluisterde ik ook: “Gerry", wha ha ha.

[Rory & Gerry – Den Haag 1976 en 1978]

- 14 Juni 1995, a blue day for the blues. Rory Gallagher overleed op slechts 47 jarige leeftijd… je hebt er respectvol over geschreven in je boek: ‘Riding Shotgun - 35 years on the road with Rory Gallagher and Nine Below Zero’. Wat mis je het meeste van hem? En was het schrijven van dat boek een soort van therapie?
Gerry: Van Rory? Behalve zijn muziek, de man zelf! We waren behoorlijk close samen en goede vrienden, hij was een persoonlijkheid. Het boek was voor mij een manier om de herinneringen vast te leggen. Voor mijn kinderen, voor het nageslacht, voor jullie… de fans! Zéker geen therapie of een vervelende manier van verwerking, het was juist fijn om te doen en al die herinneringen weer op te halen. Iets wat ik toen gewoon móest doen en ik ben blij dat ik het gedaan heb. [lees hier meer over: ‘Riding Shotgun - 35 years on the road with Rory Gallagher and Nine Below Zero’ - red].

- Wat mij betreft heeft de mandoline nog nooit zo geklonken als in Rory Gallagher’s klassieke song ‘Going To My Home Town’, prachtig dus! Waar zijn eigenlijk de instrumenten (o.a. die 1921 Martin mandoline) naartoe gegaan nadat hij is overleden?
Gerry: Dat heeft zijn broer en voormalig manager Donal allemaal in zijn bezit. Ik geloof dat alleen de beroemde Fender Stratocaster uit 1961 ergens veilig in een bank opgeborgen staat. [Alle Rory guitars & amps zijn online te bekijken in de Instrument Archives op de officiële website - red]

- Klopt het dat de versleten plekken op die beroemde 1961 Fender Stratocaster (oorspronkelijk een Sunburst) werden veroorzaakt door Rory’s agressieve zweet?
Gerry: Dat klopt helemaal. Rory had een uiterst zeldzame bloedgroep met een hoge zuurgraad, zijn podiumzweet was als een verfafbijtmiddel.
Marcel: Rory kocht in 1963 die gitaar tweedehands in Cork voor ongeveer 100 pond. Vijftien jaar geleden kwam de speciale Rory Gallagher Signature Stratocaster op de markt, maar ik gebruik zelf deze originele 1962 Fender Stratocaster met een hals uit 1965 [hij drukt de gitaar terloops in mijn handen - red], die identiek is aan Rory’s ‘61 Strat. Je hoort vanavond wel hoe die klinkt.

[Rory met zijn 1961 Fender Stratocaster]

- Er gaat een verhaal dat Rory begin jaren zeventig auditie deed bij de Rolling Stones om Mick Taylor op te volgen, wist jij daar toen ook vanaf Gerry?
Gerry: ‘Tuurlijk, het is algemeen bekend dat Rory eind januari 1974 twee dagen in de RS Mobile Record-Studio aan de Rolling Stones Sessions [Doelen Rotterdam - red] heeft meegedaan. Maar wat ons betreft was het geen auditie want er stond een tour door Japan geplant waarop wij ons aan het voorbereiden waren. Bovendien had hij zich niet thuis gevoeld in een band met twee gitaristen, als solist en zanger had Rory veel meer te bieden zoals hij later wel heeft bewezen.

- Waarom ben je in 1991 eigenlijk van de Rory Gallagher Band overgestapt naar Nine Below Zero?
Gerry: Ik schreef altijd al mijn eigen songs en kreeg steeds meer de behoefte om mezelf muzikaal anders te gaan uiten. Mijn songs waren niet zo geschikt voor het Rory repertoire dus besloot ik in 1991 naar Nine Below Zero te gaan, waar die mogelijk wel bestond. “You know, after 20 years… a man moves on, like everybody does". En na Nine Below Zero kreeg ik weer tijd om aan mijn soloalbum ‘Can’t Win ‘Em All’ (2010) te werken [zijn 2e soloplaat na de in 1980 verschenen elpee ‘Bassics’ - red] en nu heb ik een fantastische tijd met Gerry McAvoy’s Band of Friends!

[Marcel & Gerry op het Kwadendamme podium]

- Laatste vraag: over gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel, die opgroeide met Rory’s muziek, zei je eerder: “This is the closest guitarist to Rory you will ever hear". Is dat echt zo?
Gerry: Absoluut! En daar sta ik nog steeds achter! Je zult het vanavond wel gaan meemaken denk ik. [Marcel negeert schijnbaar dit vleiende antwoord terwijl hij druk bezig is om Gerry’s zwarte MusicMan Stingray basgitaar te prepareren - red].
Gerry: Trouwens, vandaag speelt Marcel basgitaar hoor, en ik solo! Wha ha ha!

- Okay, Gerry and friends, dank voor jullie tijd en succes met het optreden!
Gerry (in plat Iers accent): “Enjoy tonight, we’ll do our best! And if you have any more questions, we’ll see ya tomorrow at breakfast.” [toevallig deelde we gezamenlijk ook nog hetzelfde hotel, soms is leven even blues deluxe - red].

Lees hier ons concertverslag van Bluestown Kwadendamme.

[Dank aan: Laurens van Houten, Rob Verhorst, rorygallagher.com, reurie.nl, bluestown.eu en anderen die hebben bijgedragen]

Na een ontbijtje met of zonder eitje in de tent, camper, het buurthuis naast de parochie, het hotel of in het dorpscafé ’s Lands Welvaren, keerden de combikaart bezoekers op zaterdag weer fris van de lever (of juist nogal brak) terug naar Sportpark ‘De Liesjes’ (voor de gelegenheid even omgedoopt tot Sportpark ‘De Blues Liedjes’). Nadat de verse lege consumptiekaarten en plaskaarten waren aangeschaft, kon deel 2 van het Zeeuwse bluesfeest weer aanvangen. Een deel van de tentzeilwand was al beplakt met foto’s van de dag ervoor. Zoals gezegd, de nuchtere en slagvaardige organisatie liet er geen gras over groeien tijdens deze prima verzorgde dagen.

In de grote tent waren The Veldman Brothers al aan de soundcheck begonnen. En bij de Juke Joint Stage kwamen we een oude bekende tegen. Sinds we Ben Prestage vorig jaar op het Ribs & Blues festival in Raalte hebben mogen interviewen, gaat het crescendo met de Amerikaanse Cigarbox gitaarspeler. Onder grote belangstelling zou hij tijdens de diverse pauzes op het hoofdpodium, in de kleine tent de blues-boeren, burgers en buitenlui vermaken met zijn one-man-band. Er werd gelachen, gezongen en gedanst op de aanstekelijke Bluegrass muziek van de baardmans uit het zuiden van Florida. Dag twee kon nu al niet meer stuk!

The Veldman Brothers, wie kent ze niet? Bennie, Gerrit, Donald en Marco mochten met hun band de zaterdagmiddag muzikaal openen. De Dutch Blues Awards winnaars 2011 klonken weer hecht als altijd. Ze kennen geen echte bevelhebber maar Gerrit ‘Gitaar’ Veldman ging op zijn Fender wel weer tekeer als een veldheer. Als een onverschrokken strijder ging de Strat-man voorop in het bluesgevecht tussen zijn gitaar en het Hammond orgel of de bluesharp van zijn broer Bennie. Die ook met regelmaat de vocalen voor zijn rekening nam met alvast wat songs van het spoedig te verschijnen album: ‘Bringin` It To You Live 2012’. Voornamelijk eigen songs maar ook de vertrouwde covers: “ken’n jullie John Lee Hooker?” vroeg Gerrit in een Overijssels accent… a’j plat kunt proatn, mo’j ‘t neet loaten, ‘Boom Boom Boom!’

Met de Sean Carney Band feat. Omar Coleman’ uit Chicago’ stonden er nog meer award winners on stage. Gitarist/zanger Sean Carney uit Columbus Ohio was in 2007 winnaar op de International Blues Challenge in Memphis en deed een jaar later eveneens Bluestown Kwadendamme aan. Chicago, Memphis, Kwadendamme… een wereld van verschil zou je zeggen. Niet in de internationale bluesscene, een wereld waar grenzen vervagen en mensen hun tempo vertragen: ‘Life of Ease’. De oudgediende best-dressed Carney speelde met zanger en bluesharpspeler Coleman een mix van blues, swing, R&B en gypsy swamp. En soulful and bluesy vocalist Omar Coleman was ongetwijfeld ook één van de beste zangers in de programmering. Carney & Coleman hadden het ook na hun optreden prima naar hun zin in de Zeeuwse weide, tot in de kleine uurtjes werden ze op het terrein gesignaleerd.

Eén van de grootste sensaties op zaterdag was Dwayne Dopsie & the Zydeco Hellraisers. Zydeco is een muziekvorm die ontstond als een samensmelting van traditionele Cajun-muziek met Afrikaans-Amerikaanse tradities die ook de basis waren voor de R&B en de blues. Belangrijkste exponent hiervan was in het midden van de jaren vijftig “The King of Zydeco” Clifton Chenier. En later ook Rockin’ Dopsie (Alton Rubin, de vader van Dwayne) die onder meer te horen was op Paul Simon’s meesterwerk ‘Graceland’. Dwayne Dopsie tourt dit jaar door de USA, Canada, Zuid-Amerika, Azië en Europa en kwam exclusief naar Kwadendamme. Daar waren we zeer tevreden over! Want de hevig zwetende Dopsie gaf met zijn Hellraisers een energieke gespierde Zydeco demonstratie weg. De Zydeco accordeon klanken, begeleid door bas, drum, gitaar, saxofoon én rub-board (wasbord), kregen een opwekkende injectie met blues, soul en funk. The legacy of Rockin’ Dopsie Sr. lives on in Dwayne (Dopsie) Rubin. The hardest working man in the Zydeco business! [een exclusief interview met Dwayne Dopsie volgt hier later]

Haar motto is: Keep it Bluzy… but make it Funky! Anita White uit Seattle trad in de vroege avond op met een gelegenheidsband (USA/NL) onder de naam de Lady ‘A’ Blues Band De stichting United by Music bracht haar naar Nederland. UbM geeft getalenteerde mensen met een verstandelijke beperking de kans om op te treden voor een groot publiek. Anita support de Stichting van harte met ondersteunende live optredens en road promotion. De Soul ‘n Blues Diva genoot zichtbaar van haar verblijf in de Lage Landen. Zowel op het podium als backstage was de extravagante Tante Anita voortdurend luidruchtig en schaterlachend aanwezig. Zoals we dat enkele dagen eerder ook al konden horen bij Live uit Lloyd op Radio Rijnmond. “I might be quiet ‘n sweet now, but I’m wiiild on stage!” vertrouwde ze ons een uur voor aanvang van haar show nog cynisch toe. Ze was de enige vrouwelijke vocalist op het podium tijdens deze twee festivaldagen. En ze riep daarom alle festivaldames op zich sterk te maken voor een grotere participatie in de hedendaagse neo-soul en bluesscene. En met songs als ‘Never My Man’ en ‘My Future Ex-HuzBun’ ontstond er een tijdelijke nineties Grrrl Power revival. BlueZ in the key of me, een mix van zuidelijke Blues met old school funk. Lekkerrr.

Onvervalste jaren vijftig street style Chicago blues klonk ondertussen van het Juke Joint podium. De klanken kwamen uit de instrumenten van gitarist/zanger/basdrummer Tommy Allen en bluesharpspeler Johnny Hewitt uit Engeland. Zuivere blues van de straat zoals dat destijds werd gespeeld in o.a. Maxwell Street. En waarin de invloeden van Muddy Waters, Little Walter, Sonny Boy Williamson II en Junior Wells duidelijk hoorbaar waren. Zelfs op het backstage terras werd er zichtbaar mee gedeinsd en luid geneuried door de andere muzikanten en pauzerende persvertegenwoordigers, op deze (h)eerlijke gitaar- en harmonica klanken van Tommy Allen & Johnny Hewitt.

Nadat de gesigneerde Fender Stratocaster door Peter Kempe was verloot en symbolisch werd uitgereikt, kon de huisband The Juke Joints zich opmaken voor hun eigen feestje. Tomeloze energie is al 20 jaar lang het handelsmerk van mede-initiatiefnemer en multitasker Peter Kempe, sinds hij in 1992 het Kwadendamme Bluesfestival bedacht en kleinschalig opzetten met Kees Wielemaker en wat andere vrienden. Terwijl hij nog aan het afkondigen was kroop hij achter de drumkit om de eerste klappen van de Joints’ autobiografische song `This Is It` in te zetten. Verder een strakke bluesrock setlist met uitstapjes naar slowblues, boogie-woogie, zydeco en wat diens meer zij. En, waarin het logische eerbetoon aan Rory Gallagher weer niet ontbrak: ‘Going To My Hometown’. Hoe dan ook, het sentiment vierde hoogtij en de vette sound van de Zeeuwse bluesrockers raasde als een orkaan door de tent. Hier kwam het thuispubliek voor! Om Peter Kempe ongegeneerd op zijn kit te zien rammen en rauw te horen zingen, in het Engels, maar met het Zeeuwse dialect er als het waren nog doorheen. En om ‘Sonny Boy’ van den Broek op zijn smoelschuiver en accordeon tekeer te horen gaan, de brommende baspartijen van Derk Korpershoek te horen, en om van de gitaarlicks- en puntige solo’s van Michel Staat te genieten. Taak volbracht, bandleden aan de zuup… en Peter weer aan de arbeid, want er volgden nóg twee internationale bands. The Juke Joints zijn mét Eddy “The Chief” Clearwater op 1 juni weer te zien op het Amersfoortse Highlands Festival.

American Bluesman Kenny Neal (1957) en zijn family-band (met broer en neef) speelden zich routineus maar enthousiast door hun aanstekelijke set bluessongs heen. Geboren in New Orleans en getogen in Baton Rouge, begon hij al op jonge leeftijd gitaar te spelen. De grondbeginselen leerde de goedlachse little Kenny van zanger en bluesharp meester Raful Neal, zijn vader dus. Nu hij zelf een bekende multi-instrumentalist en moderne swamp-bluesmaster is, vertoont hij zijn kunsten wereldwijd met speels gemak op grote festival- en op kleine clubpodia. Neal is echt zo’n laidback slowhand gitarist die zó gitaar speelt alsof hij ontspannen over een zonnig bospaadje aan het fietsen is. Neal’s sjofele stijl en soulvolle stemgeluid zijn echt heerlijk om te zien en horen. Een kanjer van een bluesgitarist waarvan je jezelf afvraagt: waarom heb ik deze man nooit eerder live gezien? En dat had gekund want vorig jaar verscheen de Amerikaan - die bevriend is met Buddy Guy - al op het Moulin Blues festival in Ospel. Tijdens het slotakkoord mocht Lady ‘A’ ook nog een duid in het zakje doen met de song ‘Sad Story’. De dame was werkelijk overal op het festival ‘A’anwezig en vroeg veel ‘A’andacht (op zondag zou ze ook nog eens de Gospelmis ‘A’anvoeren).

De Schotse Nimmo Brothers staan voor energieke bluesrock! Voor de derde maal in 11 jaar tijd keerde ze terug in Kwadendamme. De bluesbrothers Alan en Stevie Nimmo zijn verdienstelijke gitaristen met een fantastische bluesstrot. Met hun stevige bluesrock repertoire daveren ze al 15 jaar over het Europese circuit. Ze deden Belgische en Nederlandse festivals als Bospop en het BRBF festival te Peer op de grondvesten schudden. En ook Alan zijn band King King oogste grote waardering in de lage landen. De vier mannen uit Glasgow hebben zich bewezen als één van de meest gerespecteerde exponenten van moderne Britse blues, sinds in de jaren zestig de blues boom daar barstte. De setopener ‘Never Gonna Walk On Me’ met een herkenbare heftige riff knalt er gelijk flink in en zet de toon voor de rest van het optreden. Invloeden uit de Britse blues en de Amerikaanse roots muziek met Schotse (spier)ballen. Een beetje zoals we dat uit het Schotse voetbal kennen: lange halen gauw thuis maar wel met heel veel power and passion. Begrijpelijk één van de lievelingsbands van het publiek op het Kwadendamme Bluesfestival. Want in veel opzichten zijn er vergelijkingen tussen de wiry Bulkheads en de stugge Zeeuwen, waarbij de no-nonsense mentaliteit heerst. Op 3 november 2012 zijn The Nimmo Brothers ook te bewonderen op het Blues aan Zee festival in Monster, Westland (nog zo’n no-nonsense volkje!) Maar voor nu: nog even nagenieten van twee ruige dagen weg van de geijkte paden. Happy 20th Anniversary Bluestown Kwadendamme!

gezien & gehoord in: Kwadendamme (Gemeente Borsele) Zeeland
evenement: Kwadendamme Bluesfestival 2012 (20e editie)
datum: vr/za 11 en 12 mei 2012
review en filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

Werkelijk het gezelligste bluesfestival van Nederland is het Kwadendamme Bluesfestival. De 20e editie stond in het teken van het terugkijken om vooruit te zien. Die mijlpaal moest gevierd worden en werd dat dan ook. Maar de vooruitziende blues-blik van organisatoren Kees Wielemaker, Peter Kempe en de vele vrijwilligers blijft op oneindig. Het muzikale dorpsfeestje dat twee decennia geleden is ontstaan en uitgroeide tot een 2-daags (inter)nationaal aansprekend festival, is niet meer weg te denken uit de live bluesscene én uit het pittoreske Zeeuwse dorp Kwadendamme.

Eén keer per jaar, drie dagen lang, wordt de populatie in Kwadendamme meer dan verdubbelt. De ongeveer 1000 inwoners in het katholieke bolwerk in een voornamelijk protestantse omgeving krijgen dan gezelschap van zo’n 1200 sympathisanten (én muzikanten) van een andere religie: the Blues! Met als bedevaartsplaats Sportpark De Liesjes van Voetbal Vereniging Kwadendamme en hun kampementen door heel het dorp. Dat dorpje in de Zak van Zuid-Beveland is dan even een stad: Bluestown Kwadendamme. Twee dagen lang internationale acts op een groot podium in een grote tent en op de Juke Joint Stage in een kleine tent. Met op zondag als Oecumenische afsluiting een gospelmis in de Rooms Katholieke H. Bonifacius Kerk van Kwadendamme. Met dit keer als special guest de Amerikaanse zangeres Lady ‘A’ (Anita White). Wie durft er nu nog te beweren dat Blues géén religie is?!

Het BluesFEESTival startte dit keer in de grote bluestent al op donderdagavond 10 mei. Een extraatje aangeboden door de organisatie vanwege het 20-jarig bestaan, met een optreden van de veelbelovende Nederlandse swingende bluesband Sugar Boy & the Sinners. De Juke Joint Stage - in werkelijkheid een mini-tent zonder echt podium - was vrijdag tijdens de diverse pauzes voorbestemd aan The Goon Mat & Lord Bernardo uit Frankrijk. Onvervalste Mississippi blues met nummers van John Lee Hooker tot aan de Black Keys begeleid op gitaar en mondharmonica. Het duo was met eigen bands al eerder in Kwadendamme geweest, maar veel bezoekers hadden op hen gestemd om ze nog eens terug te zien en horen op deze 20e editie. Die stemming was één van de onderdelen (plus de verloting van een gesigneerde Fender gitaar op zaterdag) om het ‘porseleinen’ feestje nog meer luister bij te zetten.

- Giel & Jan genieten dr van! - [foto: MarM]

De overige acts die in de 2012 editie de figuurlijke dijkdoorbraak van de ‘Quaadendam’ veroorzaakte, waren ook van een grote diversiteit in vaak originele verschijningsvormen. Het Belgische trio Doghouse Sam & his Magnatones mocht gewapend met een contrabas, drums en Archtop gitaar het festival op vrijdagmiddag openen met hun eigen energieke benadering van de rhythm & blues. Wouter Celis en zijn mannen waren geen onbekende voor de meeste aanwezigen, ze stonden ook al eens eerder op het podium met hun bands de Rhythm Bombs en de Seatsniffers. Ondertussen stroomde de tent en het kleine aangrenzende festivalterrein behoorlijk vol waarbij voor het publiek (en voor ons) het weerzien met, en het begroeten van oude bekenden eventjes de grootste prioriteit had.

Gitarist/zanger Khalif Wailin’ Walter uit Chicago is met zijn unieke boogie blues stijl een exponent uit de nieuwe Chicago-blues lichting. Sinds 2001 speelt hij de bluesfestivals plat in de USA en in Europa, en dat deed hij nu dus ook in Kwadendamme! Voornamelijk nummers van zijn album ‘Let Me Say That Again’ kwamen aan bod zoals ‘I am A King Bee’ en ‘Big Booteyed-Woman’. Maar ook covers van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan. Rastaman Wailin’ Walter treedt met zijn bottle-neck bluesguitar in een traditionele down-home sound langzamerhand in de sporen van zijn muzikale blues voorvaderen zoals Albert King, Freddie King en Albert Collins. Hij wist het met volle teugen genietende (en drinkende) publiek moeiteloos in te pakken.

Door zijn vriendschap met Joe Bonamassa werd Ryan McGarvey uit Albuquerque New Mexico al gauw vergeleken met het New Yorkse wonderkind. En inderdaad hun stijl, tempo en dynamiek tonen gelijkenissen, al kan McGarvey wat mij betreft nog niet helemaal in de voetsporen treden van kameraad Joe. Maar de 25-jarige McGarvey heeft wel degelijk iets eigens waardoor hij nu al grote scharen fans wereldwijd aanspreekt. Uiteraard is dat heel veel talent, maar ook een vrij uniek gitaar- en stemgeluid waarmee hij zowel up-tempo blues (’Texas Special’) als slow bluesballads (’Blue Eyed Angel Blues’) uit zijn mouw schudt en uit z’n strot laat vloeien. Dan oogst je dus veel waardering en kom je op affiches met o.a. Eric Clapton, Jeff Beck, ZZ Top, B.B. King, Buddy Guy, The Tedeschi Trucks Band, Joe Bonamassa en dan ontvang je in thuisland Amerika veel aanmoedigingsprijzen. En… wordt je ontvangen als ereburger in Kwadendamme Bluestown.

Drippin’ Honey was op vrijdagavond misschien wel de bluesband met de langste geschiedenis. Omdat er volgens de originele bandleden begin jaren negentig geen goede bluesband in Nederland bestond, richtten zij die zelf toen maar op. Onder, aanvankelijk de naam Chicago Shakedown en later Drippin’ Honey, volgden er veel live optredens waarvan o.a. eentje op het South by South West festival in Austin Texas (1999). Gevolgd door de verschijning van het debuutalbum ‘Drip Drip’ in het jaar 2000. Waarmee deze amazing Dutch Cats zelfs werden vergeleken met de legendarische Red Devils. In een rookvrije en toch dampende tent in Kwadendamm(p)e lieten de oudgediende horen en zien nog niets van hun glans (of liever: ruwheid) verloren te hebben. Een sterke comeback die zeker perspectief biedt om Dripin’ Honey deel II verder voort te zetten.

Als terechte headliner zorgde Gerry McAvoy’s Band of Friends ervoor dat er geen levend wezen meer in en om het dorpje, de polders, dijken, welen en kreekresten van Kwadendamme van het vette bluesrock geluid verstoken bleef! Bassist Gerry McAvoy, drummer Ted McKenna en gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel brengen het enige échte best denkbare eerbetoon aan Rory Gallagher. McAvoy en McKenna speelden beide respectievelijk 20 jaar en 3 jaar met de wijlen Ier Rory Gallagher, en Amsterdammer Scherpenzeel deed met zijn band Wolfpin eerder vele Rory Gallagher tribute optredens. Als geen ander powertrio vieren ze de aanstekelijke bluesrock muziek van de aimabele Stratocaster gitaarheld gepassioneerd op het podium. Dat klonk intens hartverwarmend en werkte zó aanstekelijk dat de bomvolle tent binnen een mum van tijd kolkte van enthousiasme. Met als apotheose een jam van Gerry’s Band Of Friends met Ryan McGarvey. En de eerste dag op het 20-jarige BluesFEESTival hierdoor werd afgesloten als een swingend en rockend feest der herkenning. Met Rory klassiekers die, net zoals het Kwadendamme Bluesfestival zelf, altijd no-nonsense en tijdloos zullen blijven. [een exclusief interview met Gerry McAvoy’s Band of Friends volgt hier later en op The Blues Alone?]

[lees hier verder voor: volume 2]

gezien & gehoord in: diverse locaties in Monster Westland
evenement: de 7e “Barre Blues” kroegentocht
datum: zaterdag 5 mei 2012
review en filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Pemmy Larmené [z.s.m.] - The Blues Alone?

Vanwege de te verwachten lage temperaturen en daarbij de kans op regen, was het Barre Blues openingsoptreden door MooreBlack verplaatst van het Kerkplein in Monster naar de tuinzaal van de Noviteit. De regen bleef uit en het plein stond droog maar de beslissing bleek toch een goede te zijn. Want de tuinzaal stroomde tussen 20:30 en 21:00 uur wél overvol en de sfeer was top. Dit kwam niet in de minste plaats door het viertal van MooreBlack die een eervolle tribute aan de in 2011 overleden blues(rock)gitarist Gary Moore brachten.

MooreBlack bracht uitsluitend bekende nummers (voor de kenners) die de virtuoze Ier, zowel solo als met de band Thin Lizzy, in zijn respectabele carrière wereldwijd had gespeeld. Uiteraard werd het optreden afgesloten met Moore’s grootste hit ‘Still Got The Blues’. Gesneden koek voor gitarist Mario Roelofsen en band die het repertoire al jaren - ook vóór de dood van Moore - door heel Nederland en België spelen. Een waardige aftrap van wederom een gedenkwaardige avond georganiseerd door Stichting Blues Aan Zee.

Ook Café de Kleine Jan aan het Kerkplein was afgeladen met stamgasten en muziekliefhebbers. Niet zo vreemd als daar de legendarische zanger/saxofonist Nicko ‘Livin’ Blues’ Christiansen optreedt. Hij werd bijgestaan door het succesvolle rhythm & bass duo The Dynaflow en de veelgevraagde Delta/Chicago bluesgitarist Peter Struyk uit Den Haag. Bij elkaar een toegewijd kwartet waaraan je de grootste klassiekers uit de blueshistorie wel kan overlaten. Nicko Christiansen zijn onnavolgbare saxofoon- en rauwe stemgeluid zijn nog steeds weergaloos opzwepend.

Blues, maar dan met invloeden van jazz, funk en soul was te horen in Café de Pomp. Coverband Big-Dutch onder aanvoering van vader en zoon Piet (zang & sax) en Toine Scholten (zang & gitaar) speelde zowel nummers van Jimi Hendrix en Eric Clapton die werden afgewisseld met songs van artiesten uit de latere generatie, zoals Amy Winehouse en John Mayer. “muziek maken is onze passie” is hun voor de hand liggende motto. Zoals dat ook de hartstocht was van alle Barre Blues performers - en bezoekers - die avond.

Kleine schoonheid met een roeping gold ook voor de jonge Westlandse bluesband Smokin’ Cadillac. Naar verluid was dit optreden in Ojos Zaal1 pas hun derde in het openbaar voor een live publiek. Maar de lefgozertjes presenteerde zich muzikaal en visueel als gelouterde bluesmuzikanten. Met een setlist vol authentieke bluessongs van helden die qua leeftijd hun (over)grootouders zouden kunnen zijn! “The blues had a baby and they called it… Smokin’ Cadillac!” Om maar eens een variatie op een Muddy Waters lyric te quoten.

Nog zo’n jonge veelbelovende swingende bluesband is Sugar Boy & the Sinners uit Leiden, die in Ojos Zaal2 de bezoekers aan het dansen kregen. Zanger/bluesharpspeler ‘Sugar’ Boy Vielvoye werd ondersteund door drie ‘Sinners’: Ronnie (gitaar), Vinnie (doublebass) en Frankie (drums). Energieke jonge kuiven die op eigenzinnige wijze een mix speelde van ‘old school’ rhythm & blues, rock and roll en 50’s soul. Niet alleen voor het Westlandse publiek was dit kwartet een verrassende openbaring; ze oogsten inmiddels landelijk succes. Hun eerste CD komt er binnenkort aan en a.s. donderdag mogen ze het feestje ‘20 jaar BluesFEESTival’ van het Kwadendamme Bluesfestival opluisteren.

Terug naar de Noviteit aan de Kloosterlaan, om af te dalen naar de kelder van plezier en bier. Met livemuziek natuurlijk, The Rude Move uit Rotterdam werd opgericht in november 2008 door gitarist Dennis Gosens. Hij wilde, na tien jaar in The Rude Bluesband hebben gespeeld, weer eens wat anders. D.w.z. het blues repertoire werd uitgebreid met bluesrock, stevige rock ’n roll en af en toe zelfs een Rumba nummertje! Het kluppie uit Rotjeknor wil nu eigenlijk maar één ding; speeeelllluuuuh! En zo geschiedde, het werd dansen, zingen en meeklappen in de knusse Kelderzaal van de Noviteit.

Het definitieve eindstation van onze bluestocht was weer de Noviteit tuinzaal van het voormalige klooster. Waar we nog net een staartje bluesrock meekregen van De Amersfoortse band Chasin’ Allister met de zingende en dansende frontman Kees van der Bie. Vijf ervaren muzikanten met een grote passie voor stevige bluesrock en muzikale invloeden van o.a. Jimi Hendrix, Cream, Gov’t Mule en ZZ-Top. Stevige kost dus met Bas Vincent en Richard Pool als opvallende gitaristen met een rauwe classic bluesrock sound.

The last encore van het muzikale feestje rondom de Monsterse kerk kwam van Boys Named Sue. En het massaal aanwezige publiek, was om 2:00 uur ’s nachts nog steeds uitzinnig! Eén van die vele Johnny Cash tribute bands die de Benelux rijk is. Deze band bestaat sinds 2001 en laat alle facetten van Johnny Cash zijn muziek horen: country, rockabilly, bluegrass, gospel maar ook werk van de veelverkochte American Recordings albums. ‘Ring of Fire’, ‘Folsom Prison Blues’, ‘Orange Blossom Special’… ze kwamen weer allemaal voorbij. En natuurlijk: ‘A Boy named Sue’… how do you do?! Nou, “very well!” want de jaarlijkse barre strooptocht langs de Monsterse ‘honky-tonks and bars’ lijkt een steeds spannendere en leukere aangelegenheid te worden. Dat zat het um dit keer ook weer in de grote variatie aan bands op de zes verschillende podia. Waarbij is aangetoond dat een “Barre Blues” kroegentocht niet uitsluitend uit authentiek bluesmuziek hoeft te bestaan.

[excuses voor de matige filmkwaliteit, het ging slechts om
de muzikale sfeerimpressie ]

Het werd aangekondigd als een uniek dubbel concert. Maar in feiten was de Britse Jon Amor Blues Group op 4 mei 2012 Boerderij te Zoetermeer gewoon de support van de Amerikaanse bluesrock cowboy Eric Sardinas. Voor het laatste Europese indoor optreden van de Sticks and Stones Tour 2012 (een Bevrijdingsfestival optreden op 5 mei in Zwolle werd nog aan de tour toegevoegd) liep de Zoetermeerse zaal slechts half vol. Een reden temeer voor Sardinas om voor aanvang van zijn optreden op het podium te verkondigen dat het om een speciaal privé-concert ging en hij daarom met zijn met Big Motor extra gas zou gaan geven. Eigenlijk een overbodige mededeling want de in Fort Lauderdale Florida geboren Sardinas (1970) maakt al sinds het einde van de jaren negentig furore met spectaculaire liveoptreden in Europa en de USA.

De Britse zanger/gitarist Jon Amor is bekend van de The Hoax en struint tegenwoordig met zijn eigen gezelschap The Jon Amor Blues Group de Europese bluespodia af. Met gitarist Dave Doherty, bassist Chris Doherty en drummer Simon Small produceren ze een krachtige en rauwe blues sound. Waarmee ze in de pers al werden vergeleken met Dr. Feelgood, The Black Keys, de Jon Spencer Blues Explosion en ja, zelfs met de vroege Rolling Stones. Maar dat lijkt me gezien het Boerderij optreden nog teveel eer voor de ambitieuze Pete Townshend lookalike Jon Amor. Het geluid was te hard waardoor het toch al heftige repertoire eentonig klonk. En de enkele blues ballade die gespeeld werd greep je ook niet echt bij de keel. Gelukkig zou er voor de fans een dag later een herkansing plaats vinden op het grootste bluesfestival van Nederland, Moulin Blues in Ospel.

Bij Eric Sardinas & Big Motor klonk het geluid wel naar behoren en het stoere trio had er duidelijk zin in. Begeleidt door zijn grote motor: bassist Levell “my brother from another mother” Price en drummer Chris Frazier uit Boston, zetten zanger/gitarist Sardinas en zijn mannen met speels gemak een puik optreden neer. Zoals altijd ziet hij er gesoigneerd uit gestoken in één van die vele Mexican Western maatpakken uit zijn collectie plus de onafscheidelijke Stetson hoed. Al vanaf het eerste nummer gutsten de zweetdruppels van zijn markante kop met lange zwarte krullen en het smalle sikje op de kin. Zijn rauwe stem doet af en toe denken aan Aerosmith zanger Steven Tyler en past perfect bij het vurige bluesrock repertoire. Vroeger zetten wildebras Sardinas zijn gitaar nog wel eens letterlijk in vuur en vlam, maar sinds hij hiermee derdegraads brandwonden opliep aan zijn linker pols laat hij dit pyro-kunstje verstandig achterwegen.

Tegenwoordig concentreert de Florida cowboy zich helemaal op het spelen van de gitaren in plaats van met vuur. Geïnspireerd door de Delta bluesmannen als Charlie Patton, Big Bill Broonzy, Elmore James, Muddy Waters en Whichito Mendoza doet hij dit al vanaf zijn zesde jaar. En ook in de Boerderij geselde en streelde hij zijn elektrische dobro resonator gitaren als een premiejager op jacht naar een voortvluchtige! Rammend, plukkend en slidend volgde er een bloemlezing uit de zes albums die Sardinas van 1999 t/m 2011 opnam. Met o.a. ‘Down To Whiskey’ en ‘Texola’ van Devil’s Train (2001) en ‘County Line’, ‘Road To Ruin’ en ‘Full Tilt Mama’ van Sticks & Stones (2011). Maar ook een intieme akoestische tribute aan Robert Johnson met ‘Hellhound On My Trail’ waarmee Sardinas de zaal op verzoek stil kreeg. Onder aanvoering van de zwaar bebaarde bassist Levell Price draaide de Big Motor het gehele concert op volle toeren. En drumstick-artist Chris Frazier (de stokjes wentelde met regelmaat door de lucht) kreeg de ruimte voor een furieuze drumsolo.

Zo werd er van alle aanwezige ingrediënten gretig gebruik gemaakt om een gedegen en uistekend live optreden te verzorgen. Eric Sardinas & Big Motor bewees hiermee andermaal één van de beste bluesrock trio’s van dit moment te zijn. Get you’re motor running, Eric Sardinas is born te be wild! Tot slot nog even petje af voor de organisatie en medewerkers van Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer. Ze zorgden ervoor dat in het Boerderij café de twee minuten stilte vanwege de dodenherdenking op respectvolle wijze in acht werd genomen, alvorens de Engelse en Amerikaanse strijders het podium betraden.

De overeenkomst tussen Jack White en voetbal? Die is er niet! Nee, een blunderbuss is geen verslagen voetbalteam op weg naar huis, maar een klassiek vuurwapen. En ‘Seven Nation Army’ dan? hoor ik u zeggen. Inderdaad de grootste White Stripes’ hit was en is nog steeds als chant (met variabele teksten) te horen in de (voetbal)stadions door heel Europa. Maar verder heeft Jack White III helemaal niets met sport uit te staan. De Amerikaanse singer/songwriter, zanger, multi-instrumentalist, producer en acteur is wel verknocht aan muziek. Zoals we dat in 2009 zagen in ‘It Might Get Loud’, een film waarin hij, Jimmy Page en The Edge (U2) bij elkaar komen om de elektrische gitaar en ieders verschillende speelmethode en eigen techniek te bediscussiëren. Een van de mooiste music-docu’s van de laatste decennia! White’s eerste solo single ‘Fly Farm Blues’ - in 10 minuten geschreven en opgenomen tijdens de opnamen van die film - werd erna uitgebracht als een 7-inch vinyl schijf (Third Man Records) en was als digitale single te downloaden op iTunes. Authentiek versus modern, het zegt veel over de 36-jarige White. Ook de langverwachte eerste volledige soloplaat van Jack White ‘Blunderbuss’ (Third Man/XL Recordings) verscheen op vinyl ("the most romantic way to experience music") en tevens als CD of internet download.

En de plaat klinkt zoals de hoes eruit ziet: op het eerste gezicht (gehoor) denk je dat je met een religieuze Amish te maken hebt, maar bij nader inzien (en beluistering) loert er veel venijn mee over White zijn schouder, in de vorm van een black bird, de gier. Zowel muzikaal als tekstueel herkennen we in de 13 tracks sporen van verbetenheid, volharding maar ook van berusting. En natuurlijk horen we het geluid van The Dead Weather, The Raconteurs en The White Stripes terug. Want Jack White wàs het geluid, het gezicht en de gestalte van die bands en dat duo. Al doet de tekst van de midtempo openingstrack ‘Missing Pieces’ ons geloven dat een vrouw (Meg? Karen?) daar zeker wel invloed op had ("sometimes someone controls everything about you"). The White Stripes, “it’s something I really, really miss”, zo verklaarde Jack onlangs in The New York Times. Het was dan ook niet zijn idee om ermee te stoppen maar wel van drumster en ex-wederhelft Meg White. En die krijgen we dan ook niet te horen op Blunderbuss. Wel zijn laatste ex-genote zangeres en model Karen Elson waarvan Jack vorig jaar scheidde (en ze dit gezamenlijk vierden met een ‘making and breaking celebration’). Hij lijkt zijn privé besognes op een onverschillige wijze in gedenkwaardige liedjes om te kunnen zetten maar toch voel je de venijnigheid in de muziek van bijvoorbeeld ‘Sixteen Saltines’. En hij wind er tekstueel dan ook geen doekjes om: “Who’s jealous of who? Spike heels make a hole in a lifeboat". Des te opvallender is het dat Jack White nu gaat toeren met een complete vrouwenband. Dit met een tegenpool van de rudimentaire Meg, Carla Azar op drums. Dubbelzinnig in twee opzichten want hij wisselt de gigs wel af met een - overigens retenswingende - mannenband, zoals we dat afgelopen weekend al bij ‘Later with Jools Holland’ konden zien op de BBC televisie ("I wanted is to challange myself").

In het oldskool nummer ‘Freedom at 21′, dat als track al eerder werd uitgebracht, horen we weer Jack White’s gepatenteerde elektrische gitaarriffs, ondersteund door rommelende beats en zijn zo herkenbare hoge, hysterische zang. Evenzo in de door keyboard (Brooke Waggoner) en akoestische gitaar begeleide ‘Love Interruption’ waar zijn vocalen toch weer nijgen naar die van Robert Plant. De klarinet van Emily Bowland en ondersteunende vocalen van zangpartner Ruby Amanfu maken de compositie tot een heerlijke Memphis folksong. De titelsong ‘Blunderbuss’ is een alt countrysong en in het pianodeuntje van 2,5 minuten ‘Hypocritical Kiss’ vecht de man met het vogelverschrikkers kapsel een echtelijk ruzietje uit op muziek “loud words never bothered me like they do to you". Een onmiskenbare Jack White song maar wel eentje met vele stijlen in één. We gaan verder op de piano in ‘Weep Themselves to Sleep’. Zo’n nummer waarin White toont dat hij een ‘vindingrijk’ tekstdichter is: “No one can blow the shows. Or throw the bones that break your nose like I can. But the men that fall so deep. In love they start to weep themselves to sleep can". Waarom moeilijk doen als het makkelijk ‘can’. En gelukkig, daar is ‘ie dan toch onverwachts weer: die heerlijke distorted JW guitarsound!

De meest catchy song op dit album is ongetwijfeld de enige cover ‘I’m Shakin’ van de jaren vijftig R&B singer Little Willie John. In ‘Trash Tongue Talker’ gaan twee aapjes weer liggen rollebollen, boogie-woogie met roddel ‘n roll, lekker puh! Muzikaal welhaast een eerbetoon aan Jerry Lee Lewis. De folkrock van ‘Hip (Eponymous) Poor Boy’ met lekkere ragtime piano doet me met z’n vocalen en vrolijkheid aan Steve Forbert’s ‘School Girl’ denken. Net als ‘I Guess I Should Go To Sleep’ (met staande bas intro) een compositietje in de beste traditie van een grote voorganger (en inmiddels grote vriend) Bob Dylan. En ‘On and On and On’ zou - ik durf het bijna niet te zeggen - een Beatles nummer kunnen zijn. Toevallig of niet maar het is tevens het enige niemendalletje op ‘Blunderbus’. En wat mij betreft had White gerust ‘Loving Cup’ op de plaat mogen zetten, wat hij zo geweldig als duet zong met Mick Jagger in de Rolling Stones concertfilm en documentaire van regisseur Martin Scorsese ‘Shine a Light’ uit 2008. ‘Take Me with You When You’ begint jazzy maar is een retro sixties feelgood song, compleet met repeterend orgeltje, viool en close harmonies. Een zwoele mix van oud en nieuw wederom, Sergio Mendes meets Kula Shaker, of zoiets.

Maar eigenlijk is het niet fair om Jack White met voorgangers te vergelijken. Hij creëerde een eigen coole garagerock sound verenigt met opwindende hot soul in The White Stripes. En met Meg White, The Raconteurs, The Dead Weather en zijn productionele werk voor vele collega’s had hij al een indrukwekkende palmares. Het solodebuut ‘Blunderbuss’ kan daar met gepaste trots aan worden toegevoegd. Met de kleuren uit het palet van zijn muziekcarrière, kwam John Anthony Gillis (zoals zijn echte naam luidt) tot zijn eigen expressie, zijn eigen kleuren op zijn eigen canvas: “I’ve put off making records under my own name for a long time but these songs feel like they could only be presented under my name. These songs were written from scratch, had nothing to do with anyone or anything else but my own expression, my own colors on my own canvas".

Op 25 juni geeft Jack White een concert in de Amsterdamse HMH [een TBA? review volgt later!] en op vrijdag 29 juni speelt hij op Rock Werchter.

Blunderbuss tracklisting:
01. Missing Pieces 3:27 min.
02. Sixteen Saltines 2:37 min.
03. Freedom at 21 2:52 min.
04. Love Interruption 2:38 min.
05. Blunderbuss 3:07 min.
06. Hypocritical Kiss 2:50 min.
07. Weep Themselves To Sleep 4:19 min.
08. I’m Shakin’ 3:00 min.
09. Trash Tongue Talker 3:20 min.
10. Hip (Eponymous) Poor Boy 3:03 min.
11. I Guess I Should Go to Sleep 2:37 min.
12. On and On and On 3:56 min.
13. Take Me with You When You Go 4:10 min.

The White Room - an unstaged photo project

Bekijk hier ook het live-optreden van Jack White en band in New York, geregisseerd door acteur Gary Oldman.

gezien & gehoord in: 013 Tilburg (Dommelsch Zaal)
band: The Kyteman Orchestra
support: Bart Constant
datum: donderdag 19 april 2012
tekst en filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

Hij was één van de meest vernieuwende, sensationeelste en succesvolste muzikanten in Nederland van de afgelopen drie jaar: Kyteman, alias Colin Benders uit Utrecht. Na drie jaar schrijven voor, en opnemen van het debuutalbum ‘The Hermit Sessions’ zette hij in 2009 met zijn Kyteman’s Hiphop Orchestra zo’n beetje heel muziekminnend Nederland op zijn kop! Ze verschenen dat jaar op bijna alle grote poplocaties van Nederland inclusief op o.a. de festivals The Hague Jazz, Pinkpop, Lowlands, North Sea Jazz en Eurosonic/Noorderslag. Daar waar ze in de 2010 editie ook de Popprijs 2009 wonnen. Orkestdirigent en trompettist/bugelist (en tegenwoordig toetsenist en zanger) Colin Benders bereidde met dat project van de muziekstijlen jazz, blues, funk en hiphop een originele smakelijke eigentijdse hap. Samen met een tiental muzikanten (bas, drums, percussie, toetsen, blazers, strijkers) en een aantal Masters of Ceremonies (MC’s) die Engelse- en Franstalige raps lieten horen.

Na dat succes begin 2011 besloot Colin Benders het hiphop orkest te ontbinden om weer andere muzikale wegen te verkennen. Zoals een project samen met trompettist Eric Vloeimans: Kytecrash, een combinatie van Kyteman en Vloeimans’ band Gatecrash. In dat voorjaar verscheen ook een album ‘Kytecrash’ genaamd en in de zomer van 2011 zagen wij ze aan het werk tijdens het North Sea Jazz festival. Waar we een cross-over hoorden van jazz-fusion met moderne elementen als trance, hiphop en elektronica. Maar nog wel steeds met het unieke Kyteman predikaat zoals Benders dat twee jaar eerder geïntroduceerd had. En eigenlijk geldt dat nu ook weer voor zijn laatste project: The Kyteman Orchestra, die we afgelopen donderdag in het Tilburgse 013 aan het werk zagen. Ook nu weer verscheen er voor aanvang van de tour een nieuw album - simpelweg ‘The Kyteman Orchestra’ getiteld - dat gedurende 2011/2012 met een groot gezelschap werd opgenomen in de eigen Kytopia Studio in Utrecht.

Dus toch weer veel bekende gezichten op het podium. De MC’s Pax, Reazun, Omar Soulay en Blaxtar waren weer van de partij en ook de meeste Hiphop Orchestra muzikanten van weleer waren erbij. Nieuw was de toevoeging van een groot koor inclusief operazangers en een kleine uitbreiding van de instrumentatie. De 25-jarige orkestleider zelf speelt - op een enkel nummer na - even geen trompet meer maar heeft zicht op de toetsen en zang toegelegd. En dat is jammer omdat het eerste een gemis is en het laatste, de zang weinig aan de vocalen van de heersende MC’s of het koor toevoegt. Maar verder is The Kyteman Orchestra weer een net zo’n grote sensatie als al Bender’s voorgaande projecten. Het is om te beginnen al bewonderenswaardig hoe de streetwise Benders een volgepakt 013 stil kan krijgen door een enkele handbeweging, iets waar menig ervaren (blues)muzikant vandaag de dag nog wel eens moeite mee heeft. Het toegestroomde publiek is dan ook braaf, nieuwsgierig maar verwachtingsvol op deze nieuwe voorstelling afgekomen. Want wie Kyteman’s meest recente project nog niet kende (de CD is nog maar net uit) zou echt van de ene in de andere verbazing vallen. Afgezien van de afsluitende jamsessie worden er uitsluitend tracks van dat laatste - nu al als ‘klassiek’ bestempelde - maar nog relatief onbekende album gespeeld.

Want het is veelal klassiek georiënteerd materiaal, dat gotisch en sfeervol, filmisch en onheilspellend maar dat ook experimenteel klinkt. Maar, nergens ontoegankelijk omdat de vertrouwde hiphop en rap elementen als een rode draad door het repertoire blijven lopen en de hand van Benders overduidelijk, letterlijk en figuurlijk, aanwezig is. Grensverleggend en soms hoogdravend maar zeker niet zo pathetisch of melodramatisch dat het onnavolgbaar en grensoverschrijdend wordt. Dat heeft uiteraard ook te maken met de coole matties sfeer die op het podium heerst en inherent is aan de Nederlandse hiphop scene. De muzikanten begroeten elkaar met high fives, hugs en boks-gebaren als een gespeeld nummer weer op geslaagde wijze ten einde is gebracht; missie voltooid bro! The Kyteman Orchestra is waarschijnlijk ook het enige orkest waar (klassieke) muzikanten met hoodies, shorts en gympen op het podium staan. Casual en classy, zoals de muziek eigenlijk ook klinkt. Colin Benders zelf blijft aandoenlijk met zijn verlegen motoriek en onvoorbereide en dus soms wat stuntelige aankondigingen. Waarmee hij - waarschijnlijk onbewust - aantoont dat zijn drang naar perfectie geen afbreuk doet aan de muzikale spontaniteit.

Stemmige piano-, toetsen-, xylofoon- en strijkers intro’s (zoals in ‘The Void’) worden gevolgd door stevige tromslagen (’On S’en Fout’) en heftige strijk- en blaaspartijen of opzwepende raps (’Angry At The World’). Of, zoals in ‘Preaching To The Choir’, een zwaar bombastisch klinkend maar loepzuiver zingend koor. De compositie ‘The Ballad’ heeft de sfeer van een begrafenishymne door een New Orleans dixieland jazzband. En ‘The Mushroom Cloud’ doet denken aan de sound van Pete Philly & Perquisite. ‘Truth Or Dare’ met melodieuze toasting raps is funky met jazzy toetsenwerk, zoet strijkwerk en een pittig blaaskwartet. Terwijl een compositie als ‘7/8′ bijna neigt naar symfonische rockmuziek, maar dan zonder gitaren. En juist die gitaren ga je op den duur toch wel missen wanneer al dat andere instrumentale geweld na een stief uurtje is ingedaald. Daarbij moeten we ons wel bedenken dat Kyteman van en voor de huidige Generatie M (Millennium, Multimedia of Multitasking) is, welke ten opzichte van de voorgaande generaties in alle opzichten natuurlijk ook weer uniek is. Des te knapper is het dat Benders en zijn gevolg met alle drie de projecten ook de generaties X, Nix en de babyboomers weet aan te spreken. En wie weet met dit ‘The Kyteman Orchestra’ project wellicht zelfs ook de modern-klassiek georiënteerde bejaarde liefhebbers. Want Kytopianen kennen geen onderscheid in leeftijd, ras of muziek, ze zijn er gewoon voor ons allemaal, en daar mogen we blij mee zijn.

Kyteman Orchestra: Colin Benders, Pax, Reazun, Omar Soulay en Blaxtar (mc’s), Bram Hakkens (drums), Frank Wienk (percussie), Dibbe van Laarhoven (bas), Niels Broos (toetsen), Pieter de Graaf (toetsen), Morris Kliphuis, Randell Heye, Patrick Votrain en Kobi Arditi (blazers), Rani Kumar, Camilla van der Kooij, Jonas Pap en Sietse van Gorkom (strijkers), diversen (koor).

Neil Young roert zich weer eens op positieve wijze. Het lijkt soms wel of de oud-strijder sinds de zware hersenoperatie die hij begin 2005 onderging een extra boost heeft gekregen. Hij was de afgelopen zeven jaar zeer productief met het afleveren van nieuw werk en met het oppoetsen van oude glorie. De te verwachten plaat van de Canadees op 5 juni a.s. wordt een combinatie van historie en nieuwe glorie. Want ‘Americana’ is een album met uitsluitend traditionele Amerikaanse liederen. En eentje met de volledige line-up van zijn vertrouwde begeleidingsband Crazy Horse bestaande uit Billy Talbot, Ralph Molina en Frank Sampedro. Dat was voor het laatste het geval met de plaat ‘Broken Arrow’ uit 1996 (op de CD ‘Greendale’ uit 2003 deed Frank ‘Poncho’ Sampedro niet mee op de plaat maar wel on-tour).

[Neil Young & Crazy Horse 1975]

Over Neil Young is ook veel te vertellen. Gelukkig is er ‘The Neil Young Times’, zoals de nieuwspagina op zijn eigen website heet. Met al het printwaardige nieuws onder eindredactie van de Mister Young himself. Over ‘Americana’ verklaart de oude bard: “liederen als ‘Tom Dooley’ en ‘This Land Is Your Land’ zijn allemaal songs die we kennen uit onze tijd op de kleuterschool, klassieke Amerikaanse folk songs. Destijds aangeduid als ‘protest songs’, ‘murder ballads’ of kampvuurliedjes met universele, verwante verhalen bestemt voor iedereen. Maar Crazy Horse heeft er zo een eigen draai aan gegeven en ze zijn nu van ons. Wat deze songs verbindt, is dat ze weliswaar een Amerika oproepen dat niet meer bestaat, maar tweehonderd jaar later wel weer emoties en scenario’s oproepen die nu een zo mogelijk nóg grotere impact hebben met wat er gaande is in dit land. De teksten zijn opmerkelijk betekenisvol in een samenleving die een culturele en economische storm doorstaat, vooral in dit verkiezingsjaar. Deze songs zijn vandaag de dag nog even krachtig en scherp als toen ze werden geschreven.”

[Neil Young & Crazy Horse 2012]

Ook heeft Neil Young voor het boekje dat bij de CD hoort voor elke song een stukje tekst geschreven om het lied in kwestie in zijn historische context te plaatsen. ‘Tom Dooley’ - een oude North Carolina folk song en murder ballad - is gebaseerd op een ware gebeurtenis, de moord op Laura Foster in 1866 in Wilkes County (NC). In 1958 werd er een #1 hitversie van opgenomen door het Kingston Trio. ‘This Land Is Your Land’ is één van de Verenigde Staten’s meest beroemde volksliederen. De tekst is gebaseerd op een bestaande melodie en werd in 1940 geschreven door Woody Guthrie. In een kritische response aan Irving Berlin’s ‘God Bless America’, welke Guthrie beschouwde als onrealistisch en zelfgenoegzaam. ‘Gallows Pole’ is een populaire folksong met Finse roots: ‘Gallis Pole’, en werd gepopulariseerd door Leadbelly. Het nummer wordt beschouwd als een traditional, wat betekent dat de auteur onbekend is. Een track die we ook nog kennen van het album ‘Led Zeppelin III’ uit 1970. ‘High Flyin’ Bird’ is een oude bekende voor Neil Young: het nummer van Billy Edd Wheeler coverde hij in zijn pre-Buffalo Springfield dagen met The Squires. ‘God Save the Queen’ was volgens Neil Young een evergreen in Amerika vóór de onafhankelijkheid.

[Neil Young and Crazy Horse op Farm Aid 2003]

In januari van dit jaar stond de 37 minuten durende jam ‘Horse Back’ van Neil Young & Crazy Horse al op zijn website online. Deze werd op 6 januari opgenomen in de Audio Casa Blance studio. Er zat geen tracklisting bij, maar de video toonde wel tekstvellen voor songs met titels als ‘Gallows Pole’, ‘Clementine’, ‘This Land’, ‘Oh Susanna!’, ‘She’ll Be Coming Around The Mountain’ en ‘Gotta Travel On (Done Laid Around)’. De definitieve tracklisting voor ‘Americana’ wordt nu:

01. Oh Susannah
02. Clementine
03. Tom Dooley
04. Gallows Pole
05. Get A Job
06. Ravel On
07. High Flyin’ Bird
08. She’ll Be Comin ‘Round The Mountain
09. This Land Is Your Land
10. Wayfarin’ Stranger
11. God Save The Queen

[Neil Young - Buffalo Springfield deal is off]

Dit houdt wel in dat de reünie van Buffalo Springfield - een andere invloedrijke band met Neil Young uit de jaren zestig - definitief van de baan is. Dat heeft medeoprichter Richie Furay www.richiefuray.com/ onlangs laten weten. Ook een eerder aangekondigde tour is hiermee afgeblazen. Buffalo Springfield werd in 1968 ontbonden en kwam in de herfst van 2010 weer samen voor een benefietoptreden. Afgelopen zomer waren er nog eens zes optredens in Californië en eentje op het multi-stage camping festival Bonnaroo in Manchester, Tennessee. Daar werd toen gelijk maar een tour van 30 optredens aangekondigd. Maar die gaat nu dus zeker niet door. “Buffalo Springfield staat niet langer op Neil’s prioriteitenlijstje, hij heeft nou eenmaal zo zijn kuren", zo verwoordde een teleurgestelde Richie Furay het op de Amerikaanse radiozender WBAI. Of er naar aanleiding van het uitbrengen van ‘Americana’ wel een tour met de originele Crazy Horse aan zit te komen is nog onbekend. Volgens drummer Ralph Molina is er voorlopig nog niets concreet: “but it’s in the horizon… somewhere!”
[Preorder ‘Americana’ hier: neilyoung.com/preorder]

All images © photographers.

De broertjes Bennie en Gerrit Veldman en consorten lopen alweer een jaartje of acht mee in het Vaderlandse bluescircuit. De sympathieke Gelderse muzikanten zijn bedreven en hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Zowel muzikaal als… uhh, laten we het maar PR-technisch noemen. De liveshows klinken en ogen professioneel en hun CD lay-outs en de website www.veldmanbrothers.com zien er gelikt uit. Het gevolg is al jaren lang een lekkere volle agenda en veel waardering van zogenaamde kenners en bluesliefhebbers, en winnaars van uiteenlopende blues awards. Ze waren te bewonderen op o.a. Moulin Blues Ospel, Ribs & Blues Raalte, Culemborg Blues, Oerol Terschelling, Texel Blues, Bluezy Bluesfestival Ridderkerk en ook op het Blues Aan Zee Festival van 2008 gaven ze al acte de présence. Afgelopen zaterdag deed The Veldman Brothers opnieuw het Westlandse Monster aan, dit keer voor een exclusief cluboptreden.

Het is niet voor niets dat de (lang niet complete!) opsomming hierboven uitsluitend uit festivals bestaat. Want dáár is het waar wij de gebroeders het vaakst tegen het lijf liepen. En ook de agenda van 2012 zal weer een flink aantal festivallocaties bevatten, waaronder Kwadendamme en Highlands Amersfoort. De brothers shuffle onderscheiden zich voornamelijk door hun instrumentale specialisaties. Broeder Bennie heeft zich helemaal toegelegd op het bespelen van Hammond XK-2 en XB-1 orgels in de beste traditie van Jimmy Smith met snelle melodische improvisaties. En daarnaast speelt hij ook op Sonny Terry-achtige wijze bluesharp en zingt hij af en toe ook een nummer. Gitarist/zanger Gerrit is een echte Strat-man. Hij bespeelt verschillende Fender Stratocasters (o.a. een Roadhouse USA en Strat Japan met Seymour Duncan hotrail). Een complete gitarist, die net zo makkelijk slag-, slide- als sologitaar speelt. Ook neemt Gerrit lovenswaardig de energieke solozang voor zijn rekening. De synergie tussen de bloedbroeders is groot en de verhoogde werking op de bühne wordt alleen nog maar versterkt door de combinatie met bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp. Het tweetal houdt de Veluwsche Veldman trein ritmisch op stoom.

The Veldman Brothers’ aanwezigheid is bescheiden maar hun live shows zijn muzikaal extravagant. Tevens met veel ingetogen momenten en improvisatie, dat spettert maar soms suddert. Ze treden met een herkenbaar eigen geluid respectvol in de voetsporen van hun inspiratiebronnen uit de oude blues en van de meer recentere bluesrock voorbeelden, zoals de The Fabulous Thunderbirds, Stevie Ray Vaughan en The Red Devils. Up-tempo- en slowblues, ballads (‘Saw You There’ en ‘Leavin’) en boogie van de CD’s ‘Home’ (2007), ‘Harponized’ (2009) en ‘Spreadin’ Around’ (2011) worden in twee sets - met de XL-encore erbij eigenlijk drie sets! - afgewisseld met traditionele covers van ondermeer Jimi Hendrix (’Who Knows’, ‘The Wind Cries Mary’), John Lee Hooker (‘Boom Boom’), Willie Dixon (’Let Me Love You Baby’) en Blind Willie McTell (’Statesboro Blues’). Maar ook songs van het nieuwe live album ‘Bringin` It To You Live’ dat eind mei van dit jaar gepresenteerd zal worden in Café de Stoof te Nunspeet. De opnamen hiervoor (door J.K. Studio’s) vonden in maart van dit jaar plaats in café/zaal ‘Onder Ons’ te Dalfsen. Het optreden in de Noviteit was een fijne opwarmer voor de aanstaande promo-gigs èn voor de komende festivals in de Lage Landen. Spread it around The Veldman Brothers are bringing it to you live!

[meer filmpjes door BAZ Kwybus zijn hier te zien]

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Orit Shimoni (Little Birdie)
met: Bobby Sunrise & Friends
datum: donderdag 5 april 2012
tekst & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

De Canadese Orit Shimoni (ook wel bekend als *Little Birdie*) is een professionele singer-songwriter en full-time troubadour. Orit (O’reet) Shimoni speelt akoestische gitaar en accordeon en ze zingt uiteraard solo. Ze is gepassioneerd over taal en verslaafd aan schrijven. Voor de liefhebbers van het luisterlied in een mix van folk, alt-country, blues en gospel is het bijwonen van een optreden van haar een echte must! En die kansen zijn er nog steeds, want Orit toert in de maanden maart en april door Duitsland, België en Nederland.

Orit Shimoni heeft drie onafhankelijk uitgebrachte albums tot nu toe. ‘Cinematic Way’ (2006) is een muzikale mix van gevoelens in een alternatief country genre, oud en nieuw, met aangrijpende teksten in een rijke weelderige sfeer. Het tweede album, genaamd ‘I Left The City Burning’ werd opgenomen met een meer folkier en rootsier geluid. ‘Sadder Music’ het derde album, is een verzameling van liedjes geschreven over Orit’s ervaringen in Berlijn, en werd daar ook live met enkele locale muzikanten opgenomen. Een vierde album wordt momenteel afgemixt en verschijnt nog dit jaar, het is eveneens opgenomen in Berlijn.

Het beste uit twee werelden van het betere luisterlied werd afgelopen donderdag bij elkaar gebracht. Je waande je in het Canadese landschap met zijn hoge bergen, peilloos diepe meren en weidse ruimte. Maar je proefde ook de traditionele dorpse sfeer vanuit de Westlandse polder. Of: Canadese folk en Maasdijkse poldermansbloes kwamen samen op de Muziekzolder. Een echt luisterconcert dus, met aandacht en respect voor de singer/songwriters die avond. Maar ook een avond van gezellig samen zijn met échte muziekliefhebbers, vrienden en bekenden. Een babbel, een biertje en een shaggie waren dus niet verboden en aan de optredende artiesten was het de eer om creatief met deze omstandigheden om te gaan. “En dat is ons gevoelsmatig prima gelukt!” zegt Cor alias Bobby Sunrise.

De rondtrekkende liedjeszanger en tekstdichter Bobby Sunrise is geen onbekende in het Westland. Solo of met zijn Friends treedt hij al jaren op met zelfgeschreven luisterliederen. Hij schreef en zong polder blues en Westlandana klassiekers in een onvervalst Daaiks dialect.
- Na een klein uurtje solo optreden van Orit Shimoni fungeerde Bobby Sunrise & Friends als back-up band van de Canadese zangeres. Cor (zang, gitaar en mondharmonica), Ruud (elektrische gitaar), Leo (akoestische gitaar) en John (bas) begeleide Little Birdie bij haar eigen composities en in gedocumenteerde folk-standards van o.a. Bob Dylan en Leonard Cohen. Waarbij, op een sfeervolle en verduisterde Muziekzolder, de apotheose volgde in een aanstekermomentje met een reprise van de song ‘I Left The City Burning’.

Naar verluidt heeft Orit in de stilte van de nacht, tijdens het afterparty concert, Bobby wederom kippenvel bezorgt. Met Leonard Cohen’s ‘Chelsey Hotel #2′ als extra dimensie en hoogtepunt. En tijdens de zonsopgang vloog het kleine vogeltje weg bij haar vrienden. Ze had een prachtige bladzijde aan het mooie herinneringsboek toegevoegd!

“Ik hou van woorden. Woorden kunnen liefde bevatten en mensen veranderen. Ze kunnen ons begrip vormen, als wapen fungeren maar ook als bescherming. Woorden van humor en van zelfreflectie. Woorden zijn wat adem betekenis geeft, een van de weinige dingen die onze lichamelijke ondergang zal overleven. Laten we onze stem en woorden gebruiken met oprechtheid, wijsheid, passie en creativiteit, waarmee ik dus liefde bedoel.”
- Orit Shimoni -

Vind de idool in jezelf, zei de troubadour,
Wat andere van me vinden, interesseert me geen moer.