gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: Blues Aan Zee (11 jaar)
band: Hokie Joint
support: Backfield Bluesband
datum: zaterdag 4 februari 2012
tekst en filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone [spoedig meer]

Terwijl er in Nederland een koudegolf heerste liet de Engelse band Hokie Joint in de Monsterse Noviteit horen en zien hoe je met een cross-over van blues, rock en zelfs punk lijf en leden warm moest houden. Want het optreden van dit vijftal uit Colchester stond bol van opwinding en sensatie, waarbij we ons even in de hottest juke joint van de bevroren lage landen waande. Hokie Joint was exclusief op bezoek bij Blues aan Zee - vanwege het elfjarige bestaan van de stichting - en dat hebben ze geweten in Monster.

Voor een optreden in een voormalig klooster, en dat in een plaats met de naam Monster, staken de heren graag het kanaal over. Zowel de muziekstijl en soms de creepy podium presentatie als wel de samenstelling van Hokie Joint zijn op zijn minst merkwaardig te noemen. In ieder geval anders dan men van artiesten in het bluescircuit gewend is. De vijf mannen met uiteenlopende leeftijden en karakters vormen echter wel een hechte, muzikale eenheid op het podium. Dat ze een paar maanden niet gespeeld hadden en ze zichzelf nog “a little bit rusty” vonden klinken was voor de nieuwsgierige toehoorders in de Noviteit zeker niet te merken.

Het openingsnummer ‘The Way It Goes… Sometimes’ is ontstaan uit één van die eerste repetities die ze jaren geleden hadden. Tevens titeltrack van hun debuutalbum uit 2008. Het is nog steeds één van de betere songs op hun repertoire en geeft zowel tekstueel als muzikaal weer, wáár de band voor staat: zang á la Tom Waits en Howlin’ Wolf, schreeuwende slide gitaarpartijen, een ’smerig’ klinkende mondharmonica, pulserende bas en strakke groovy drums. ‘Force Of Habit’ van hun tweede CD ‘The Music Starts To Play’ (2011) is een rhythm & blues song in de beste Rolling Stones traditie. Dé band waar drummer en Stones-adept Stephen Cupsey Cutmore zijn hart aan heeft verpand. De man is een Keith Richards lookalike en zijn drumwerk klinkt als dat van Charlie Watts. Dit soort nummers wordt net zo makkelijk afgewisseld met meerstemmige meezingers als ‘Watch What We Eat’, of langzame blues ballades zoals het sinistere ‘Jackie Boy’ en ‘This Body Of Mine’, met steeds die gemene schorre zang van JoJo Burges.

De charismatische voorman van Hokie Joint voelde de sfeer van de locatie goed aan en speelde met passende introducties slim in op de wensen van het publiek; gewoon vermaakt willen worden met (h)eerlijke muziek. Het liefst gepaard gaand met een fikse dosis entertainment uiteraard! En die ingrediënten kreeg de steeds enthousiaster wordende menigte in Monster dan ook voorgeschoteld. Want eigenlijk is Hokie Joint een attractie op zich. Behalve JoJo Burges zijn ook Joel Fisk (26) met zijn Hofner Galaxie slidegitaar, de genoemde drummer Cutmore (62) en de gortdroge Schotse bassist Fergie Fulton een ware sensatie in hun spel en presentatie.
Een mooie mix van roots-routine en onstuimig jeugdig enthousiasme. Mondharmonicaspeler Giles King is daarbij gewoon één van de beste in Europa momenteel, en zeker in ‘Back Where We Are Going’ was te horen wáárom. Zijn toonaangevende bluesharp klanken zijn een essentieel onderdeel van het Hokie Joint totaalgeluid.

Voor de kenners was het prettig om ook vier(!) nieuwe songs te horen: ‘Peter And The Wolf’, ‘Honey Murder’, ‘Dead Man’s Chest’ en ‘Hell And High Water’. Stuk voor stuk naadloos passend in het huidige Hokie Joint repertoire. Betekent dit dat er binnenkort een nieuw Hokie Joint album aan zit te komen? Er wordt volgens de jongens desgevraagd wel hard gewerkt aan meer nieuwe tracks maar een derde album heeft nog geen prioriteit. Eerst verder gaan op de weg die is ingeslagen en zoveel mogelijk spelen in clubs en op festivals in Europa. Bovendien is straks ook nog de (remastered) single ‘Force Of Habit’ van het huidige album ‘The Music Starts To Play’ te koop en als download verkrijgbaar. De launch party show hiervoor zal op woensdag 15 februari 2012 plaatsvinden in Londen’s beroemde live pub ‘The Half Moon’, gelegen aan de oevers van de Theems bij Putney Bridge in hun vertrouwde omgeving. In Nederland is deze Hokie attractie in ieder geval weer te zien op 29 april tijdens het eerste Bluesmoose Festival in Groesbeek.

- Gillespy & Giles King supporting Big Will & The Bluesman -

Line up:
Vocals: Jojo Burges
Guitars: Joel Fisk
Harmonica: Giles King
Bass: Fergie Fulton
Drums: Stephen Cutmore

SET 1:
01. The Way It Goes… Sometimes
02. Force Of Habit
03. Aeroplane
04. Peter And The Wolf
05. Watch What We Eat
06. Honey Murder
07. Back Where We Are Going
08. Dead Man’s Chest
09. Jackie Boy

SET 2:
10. This Body Of Mine
11. Tom Rushen Blues
12. Hell And High Water
13. The Music Starts To Play
14. Birds In The Rafters
15. Ghost
16. Franklin
17. Mrs. Jones
18. Chain Me
19. Lost in the City

Lees meer over Hokie Joint op TheBluesAlone:
Verslag van de British Blues Awards 2011 – The Night Before
Hokie Joint: De Rebel Yell van een bezield en bevlogen stel (interview Ribs & Blues 2011)
The Music Starts to Play [Cd-review]

videokanaal van thebluesalone1

Als je gevraagd wordt om een CD te beluisteren en te bespreken van een veelbelovende Engelse singer-songwriter die is geïnspireerd door Van Morrison zeg je geen nee. Zeker als je ook nog eens verneemt dat de man in kwestie kunstliefhebber is en heeft verklaart dat tijdens het schrijven van zijn songs voor ‘Cathedral’ (Moonpainter label 2011) Vincent van Gogh over zijn schouders meekeek. Een singer-songwriter met de emotionele diepte van een legendarische troubadour zoals Leonard Cohen… daar stond ik dan weer wat sceptisch tegenover. Omdat Leonard Cohen zijn nieuwste album ‘Old Ideas’ (2012) wat mij betreft net zo saai is en even zo weinig diepgang heeft als zijn naamgenoot Job (maar dat blijft altijd een persoonlijke keuze en een kwestie van smaak natuurlijk).

‘Still No Sign Of Al’, deze zin was de aanleiding voor Ed Laurie om zijn derde studioalbum ‘Cathedral’ aan een thema op te hangen. “Ik zag die tekst als graffiti op de stenen muur van een kathedraal. En ik vroeg me af wie die Al eigenlijk was, en hoe of waarom hij was verdwenen? Dus ben ik gaan schrijven over hem, over zijn reis en hoe hij daar eindigde.” Je moet er maar op komen, maar sommige kunstenaars hebben dit soort triggers nodig om creatief te kunnen pieken. Of dat gelukt is laat ik aan de luisteraar zelf over. Zoals gezegd, dat blijft altijd een persoonlijke keuze en een kwestie van smaak. Feit is dat Ed Laurie een eigen stijl heeft en hij zijn invloeden heeft weten te gieten in een vorm die tamelijk nieuw en uniek is. Bij de openingstrack ‘High Above Heartache’ komt wel de onvermijdelijke Jeff Buckley om de hoek kijken. En dat is eveneens het geval in ‘Side of a Candle’ en eigenlijk op het gehele album steekt die vocale gelijkenis de kop op. De stem van Laurie klinkt minder doorleeft en bevat niet de dosis emotie die de unieke Buckley wel in zich had. Maar de muziek van Ed Laurie bevat daarentegen weer meer speelse mediterrane invloeden, van Italië - waar het album is opgenomen in Bolzano - tot aan Zuid Amerika (flamenco). Zijn (akoestische) gitaarspel voert op alle songs de boventoon en wordt steeds omlijst met piano, violen, blazers, percussie, akoestische bas en drums bespeelt met brushes/kwasten drumstokken. De composities zijn afwisselend sober, kleurrijk, solide en licht. Een totaal nieuwe stijltechnische conceptie is het niet maar de klankverdeling, of de menging ervan, wordt anders aangepakt dan gebruikelijk is. Het is sfeertekenend gecomponeerde impressionistische muziek. Soms bombastisch en theatraal maar ook ingetogen met subtiele nuanceringen.

Het album ‘Cathedral’ is kwalitatief consistent zonder echte uitschieters of zwakke nummers. Uitzonderingen zijn wat mij betreft het genoemde Buckley-aanse ‘Side of a Candle’, het naar een Hongaars zigeunerlied nijgende ‘Spirit of the Stairway’, en het jazzy ‘Across the Border’. In ‘No Sign of Al’ en de afsluitende zeven minuten durende titeltrack ‘Cathedral’ met prachtige strijkkwartet arrangementen is duidelijk te horen waar het Laurie en zijn alter ego Al om te doen is geweest. Je moet de spaarzame momenten in het leven dát je jezelf terug kan trekken koesteren. Ondanks een onophoudelijke zoektocht en de vele mysteries in het leven. De CD ‘Cathedral’ is een verrassende collectie met enigszins autobiografische liederen gemaakt als een kathedraal: groots met versieringen maar eenmaal binnen een bron van geestelijke rust, en met eerbied toegankelijk voor iedereen. Deo Optimo Maximo, wat wil zeggen: aan de Allerbeste, Grootste God gewijd, en aan al zijn onderdanen natuurlijk. Ook op de podia heeft Ed laurie al zijn sporen achtergelaten in de vorm van prachtige optredens. In november 2011 organiseerde V2 Records in samenwerking met het maandelijkse pop magazine Heaven een bijzonder singer-songwriter matinee in theater Kikker te Utrecht waar o.a. Ed Laurie een indrukwekkend solo optreden gaf. En in januari 2012 kwam Ed Laurie terug naar Nederland voor drie shows in Paradiso, ’t Paard en in Dr. Rock te Almelo. We branden van verlangen naar meer!

Tracklisting:
01. High Above Heartache
02. East Wind
03. Spirit of the Stairway
04. Side of a Candle
05. Moment Out of Faith
06. Across the Border
07. No Sign of Al
08. Somewhere Gone
09. When the Fire Dies Down
10. Cathedral

www.edlaurie.com

gezien & gehoord in: De Rijswijkse Schouwburg in Rijswijk (Z-H)
artiest: Tommy Emmanuel
support: Theresa Anders son
datum: zondag 22 januari 2012
tekst en filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © www.thebluesalone.nl

Er was eens… in een kleine landelijke stad Muswellbrook in de regio Hunter Valley, twee uur ten noorden van Sydney in Zuidoost-Australië - het Muswellbrook dat ook wordt genoemd in het nummer ‘Black Friday’ (1975) van Steely Dan: “Nothing to do but feed all the kangaroos” en “Fly down to Musswellbrook.” Het is zeer waarschijnlijk dat Walter Becker en Donald Fagen deze stad in een atlas hebben uitgekozen, vooral omdat het tekstueel lekker liep met de volgende regel: “I’m going to strike out all the big red words from my little black book.” - In dát Muswellbrook werd baby Tommy William in 1955 geboren als vierde kindje van de muzikale familie Emmanuel. En volgens zijn moeder was het een bijzonder jochie. Als pasgeboren baby ging de kleine Tommy pas slapen wanneer hij muziek hoorde, eerder niet. Enige tijd later als ventje van 4 jaar(!) kreeg hij van zijn moeder een Maton gitaar (MS500 solid body) en ze gaf hem zelf ook lessen. Hij bleek overduidelijk een geboren talentje te zijn, een wonderkind. Als zesjarige ging hij dus al met zijn twee broers en zus op tournee onder de naam The Midget Surfaries. Dat aangeboren talent niet vanzelfsprekend garant staat voor succes werd Tommy al gauw duidelijk. Want het succes voor de Guitaroos bleef aanvankelijk lange tijd beperkt tot slechts regionale bekendheid. Dus tot aan de dag van vandaag is Tommy’s strategie voor succes nog steeds: touren tot je erbij neervalt en zó verdomd goed worden dat mensen je niet meer kunnen negeren!

Tegenwoordig bezit Tommy ongeveer 25 Maton gitaren waarvan de TE1, TE2 en de EGB808TE zijn grootste trots zijn. Deze zijn namelijk ontworpen en gebouwd volgens Emmanuel’s eigen ideeën op verzoek van de eigenaar van Maton Guitars zelf. Hiermee speelde hij verschillende stijlen muziek, van country tot klassiek en van jazz tot rock. In veel bandjes en de afgelopen vijf decennia als solomuzikant met een professionele carrière. En ondanks dat hij optrad met o.a. the Melbourne Philharmonic Orchestra, Tiny Tim, John Denver, Eric Clapton, Tina Turner, Todd Rundgren, Stevie Wonder en vele anderen, bleef hij nog steeds tamelijk anoniem voor het grote publiek buiten Australië.
Pas toen hij in 1997 het album ‘The Day the Fingerpickers Took Over the World’ opnam met zijn idool en gitaarlegende Chet Atkins, werd Emmanuel als instrumentalist succesvoller en kreeg hij uiteindelijk ook meer erkenning. En van Chet Atkins himself ontving hij in 1999 te Nashville de grootste onderscheiding op gitaargebied: de C.G.P. Award (Certified Guitar Player Award). Emmanuel is ook één van die artiesten die veel wereldwijde waardering kreeg na het lanceren van de website YouTube in 2005, waarop in de afgelopen zes jaar miljoenen weergaven van zijn optredens werden bekeken. Dit stimuleerde de plaatverkoop en meer uitverkochten optredens volgden. Alles bij elkaar leverde het hem wereldwijd honderdduizenden trouwe fans op, en vele prestigieuze muziekprijzen plus twee Grammy Award nominaties.

Als opwarmertje werden we in Rijswijk eerst getrakteerd op een sprookjesachtige instrumentatie van soundscapes en ritmes door Theresa Anders son. Een van oorsprong Zweedse ‘One Woman Band’ uit Amerika. In 1990 vertrok ze naar New Orleans om viool te spelen met haar landgenoot en singer-songwriter Anders Osborne. Negen jaar later verliet ze zijn band en sindsdien heeft Theresa gespeeld en opgenomen met verschillende legendarische New Orleans muzikanten. Waaronder Allen Toussaint, The Neville Brothers, The Meters en Betty Harris. Het hedendaagse geluid van deze één-vrouw-band is duidelijk beïnvloed door de New Orleans scene met ritmische gevoeligheid als een cruciaal onderdeel hiervan. In februari 2009 maakte Theresa haar opwachting in de Late Night show van Conan O’Brien en momenteel toert ze dus als support van Tommy Emmanuel. Het Zweeds-Amerikaanse hittepetitje kon direct al op veel sympathie van het Rijswijkse publiek rekenen. Het was ook erg aandoenlijk om haar zo zingend, spelend en huppelend bezig te zien tussen al haar apparatuur en instrumenten. Ze maakt gebruik van een recente technische evolutie, tape-looping. Met diversen microfoons en easy-to-use loop-pedalen bedient ze een ingebouwde digitale sampler met haar blote voeten. Hiermee neemt ze haar eigen zwoele en soulvolle stem op, maar ook het geluid van de gitaar, de viool, de drums en zelfs dat van een oude platenspeler. Om dit vervolgens weer terug te spelen en zodoende in haar eentje haar eigen ‘begeleidingsband’ en dus een voller geluid te creëren.

Dat lijkt vrij simpel maar het is razend knap hoe Theresa zowel haar handen als haar voeten gebruikt om alle instrumenten te bespelen en de voetschakelaars te bedienen. Haar repertoire bestaat uit traditionele Amerikaanse folk liederen (’Oh, Mary Don’t You Weep’) en eigen composities (’Hi-Low’, ‘Birds Fly Away’). En ook het lied ‘Na Na Na’ waarvan de do-it-yourself video al zo populair is geworden op YouTube, dat het inmiddels al bijna 1,5 miljoen views heeft! Maar vooral de groovy hommage aan Joseph ‘Smokey’ Johnson klonk verrassend swingend. Johnson was voormalig drummer van Fats Domino in de jaren vijftig en zestig en één van de grondleggers voor de hedendaagse New Orleans funk, soul en R&B muziek. Theresa dartelde over het podium als een jong merrieveulen in de wei met afwisselend een akoestische gitaar, viool, tamboerijn of alleen een strijkstok of drumsticks in haar handen. Werkelijk een lust voor het oog en oor en haar charmante “niet-ter-zaken-doende” praatjes (zoals ze zelf zegt) tussendoor waren toch innemend. In ieder geval was ze zeer vereerd om met de “very nice guy” Tommy Emmanuel op tournee te mogen - met wie ze later in de show ook nog even het podium deelde - en ze zou ook graag nog eens terug komen naar Nederland waar ze tot ieders verbazing nog niet eerder had opgetreden.

De Australiër Tommy Emmanuel woont echter nu in het Verenigd Koninkrijk en toert van daaruit over de hele wereld om zijn muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Hij heeft een unieke stijl en bespeelt zijn gitaar met tien vingers zoals je ook een piano zou bespelen. Hij noemt dit simpelweg de ‘finger style’. Op deze manier combineert hij melodie, ritme, bas en drum op één gitaar en kan hij zijn instrument zelfs gelijktijdig als een complete band laten klinken. Een voorwaarde en belangrijk hierbij is voor hem wel dat er goede composities gespeeld worden. Want zo zei hij eerder: “je wilt niet je tijd en energie verspillen aan nummers die niets te betekenen hebben. Je moet songs hebben die sterk zijn in elk opzicht: een goede melodie, een goede structuur, een goed gevoel én songs die onvergetelijk zijn!” En gedenkwaardig was het optreden in de Rijswijkse Schouwburg zeker. Want Tommy was geweldig, zoals verwacht. We hoorden en zagen een geweldige mix van gitaar meesterschap en showmanschap. Tommy geniet echt van wat hij doet en brengt dit perfect over op zijn publiek. Ik ken gitaristen die na het zien en horen van deze grootmeester zeiden: “Ik ga nooit meer gitaar spelen, waarom zou ik nog?! Na een Tommy Emmanuel concert, klinkt alles van jezelf gekunsteld en stijf, als een kind die de eerste lessen krijgt". Maar Tommy zelf stak zondag deze sippe hobby- en vakgenoten maar vooral ook de beginnende jongelingen een hart onder de riem: “Reach for your dream and stay with it!” Zo zei hij halverwege de show op overtuigende en enigszins emotionele wijze. Want als geen ander weet Emmanuel dat zelfs als je talent hebt er geen formule voor succes is, maar de formule tot mislukken wel altijd binnen handbereik ligt. “You only had a successful career if you’re in a pine box under the ground", schamperde hij filosofisch.

Het is inderdaad ongelooflijk de geluiden die hij met een gitaar kan maken, en Tommy’s enthousiasme voor de muziek is erg besmettelijk. Zijn energieke inzet was ongelooflijk, hij opende met een aantal snelle medleys van bekende klassiekers. Zoals de Beatles medley waarin we o.a. ‘Here Comes The Sun’, ‘When I’m Sixty-Four’, ‘Day Tripper’ en ‘Lady Madonna’ konden ontwaren. En een eerbetoon aan de Amerikaanse Country and Western singer-songwriter Merle Travis, bekend van o.a. ‘Sixteen Tons’ en ‘Nine Pound Hammer’. Travis was net als Tommy Emmanuel een meester in de finger picking style. Het rustpuntje kwam daarna met de jazz standard ‘Secret Love’. Want Tommy speelt jazz, klassiek, blues, blue grass, populaire muziek… alle stijlen, en hij is gewoon één met zijn gitaar. Ook vocaal gaat het de Aussie goed af zoals in de akoestische Rhythm ‘n’ Blues song ‘Willie’s Shades’. In het Afrikaans getinte ‘Mombasa’ met complexe vinger-pluk vaardigheden en de percussie solo met zijn onnavolgbare vingers en een drum brush lijken er kosmische krachten los te komen die hij via zijn gitaar uitdrukt. Hoewel Tommy het zelf behoorlijk weet te relativeren: “je stopt gewoon een microfoontje in je akoestische gitaar en je hebt gelijk een percussie-instrument” legde hij droogjes uit. De verhalen uit het verleden die hij vertelde en hoe hij gekomen is tot waar hij nu is, waren in ieder geval onderhoudend. Zijn opmerkingen waren regelmatig amusant: “my G-string is slipping” of op het moment dat hij zijn versleten en glimmende gitaren tegelijkertijd omhoog hield: “before & after". Madonna’s ‘Borderline’, het duet met Theresa Anders son was een gezellig onderonsje met gitaar, viool en zang. ‘Half Way Home’ het openingsnummer van de laatste CD ‘Little By Little’ (2010) is geschreven tijdens een korte vakantie in een ver warm oord, “no matter where I am on God’s green earth, I’m always half way home".

‘Tall Fidler’ was weer zo’n supersnelle song waarbij de houtsplinters als het ware van de Maton gitaar afvlogen! Zijn vingers bewogen over de frets zo snel op en neer dat zelfs de bezoekers op de eerste rij het niet meer konden volgen. Dan ineens weer als een ingetogen neuriënde vader met het persoonlijke ‘Angelina’ over en voor één van zijn twee dochters. Tommy speelde ook sommige dingen die ik niet eerder live van hem had gehoord maar die wel typerend waren voor zijn stijl, van glad gepolijst tot ongeschaafd ruw. En de akoestiek in een theater zoals in de Rijswijkse Schouwburg is natuurlijk geweldig. Het was de vierde keer dat ik Tommy Emmanuel live bezocht en hij stelt eigenlijk nooit teleur is mijn conclusie. Zijn prettige persoonlijkheid en fantastische talent gecombineerd met veel speelplezier maken zijn optredens steeds weer tot een muzikaal avontuur. Met een interpretatie als een overgeleverd volksverhaal, een muzikaal volkssprookje. Er was eens… een uitzonderlijk gitaartalent die ver verheven was boven alle andere gitaristen… maar sprookjes bestaan niet. Behalve in het Australische stadje Muswellbrook waar nu niets meer is te doen, maar je de kangoeroes kan voeren in het wild.

Lees ook:
Guitar World Interview Tommy Emmanuel
Tommy Emmanuel, The Austrade Interview
Peter van Elswijk kan meer dan om het even wat
Peter van Elswijk, een gewone gitaarvirtuoos
Tommy Emmanuel[live]
Theresa Anders son One Woman Band

gezien & gehoord in: De Graauwe Hengst, Schiedam
band: Purple Rainbow
datum: zaterdag 14 januarie 2012
tekst & filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

Als jochie van een jaar of 12 werd ik ooit prettig geconfronteerd met de live-uitvoering van ‘Child in Time’ van het dubbelalbum ‘Made in Japan’ (1972) van Deep Purple (wie heeft hem niet in de kast staan?). De bijzondere opbouw van de compositie en het abrupte afbreken ervan om weer van voren af aan te beginnen (da capo) sprak me erg aan. Maar vooral omdat het hard was en toch melodieus en voornamelijk de zanger (Ian Gillan) en het vervormde gitaargeluid (de Fender van Ritchie Blackmore) klonken zoals ik dat nog niet eerder gehoord had! Ik werd fan en spaarde al mijn geld verdiend met vakantiebaantjes om in de jaren die zouden volgen alle Deep Purple elpee’s aan te schaffen die al uitgebracht waren en die nog uit zouden komen. Het album ‘Deep Purple in Rock’ uit 1970 beschouw ik nog steeds als één van de allerbeste hardrock platen ooit.

Ik heb in die tijd Deep Purple helaas nooit live kunnen zien (sinds de jaren 80 des te meer!) Maar ik behoor wel tot de happy few die het eerste imponerende optreden op 18 oktober 1976 van Ritchie Blackmore’s Rainbow in het Haagse Congresgebouw heeft mogen bijwonen. Met in de line-up naast ‘The Man in Black’ zelf zanger Ronnie James Dio, drummer Cozy Powell, bassist Jimmy Bain en toetsenist Tony Carey. En dat ongeveer een jaar later (04-10-1977) op diezelfde locatie in een gewijzigde samenstelling nogmaals. Pikante details zijn hierbij nog dat bij het eerste optreden de toen nog in Nederland volstrekt onbekende Australische band AC/DC de support verzorgde, en de tweede keer was dat het geval door het up-coming Dire Straits. Dat zijn herinneringen die je als muziekliefhebber koestert en altijd bij zullen blijven. En dat maakt het bezoeken van een optreden van een band als Purple Rainbow des te leuker! Gedreven muzikanten die trouw en toegewijd blijven aan de roots van hun voorbeelden. Oude liefde roest niet, dus voor nog maar weer eens een extra tectylbehandeling togen wij naar Schiedam.

Purple Rainbow staat te boek als Nederlands beste eerbetoon aan de Britse hardrockbands Deep Purple en Rainbow. In het inmiddels legendarische Deep Purple en het daaruit voort gekomen Rainbow was dus aanvankelijk Ritchie Blackmore dé gitarist. En met name deze eigenzinnige Engelsman was en is ook hét idool van Purple Rainbow oprichter en gitarist Mario Roelofsen. Een invloed die sinds de jaren zeventig - toen Mario nog in allerlei eigen hardrockbands speelde - tot aan de dag van vandaag als leadguitarist van Purple Rainbow, maar ook van MooreBlack (een spetterend eerbetoon aan bluesrock gitarist Gary Moore), terug te horen is in zijn gitaarspel. En ook de eigenzinnigheid die Blackmore zo kenmerkte blijkt in de genen te zitten van de Schiedammer Roelofsen (geboren in Hoek van Holland). Zo koos hij in 2001 bij de oprichting van de band Purple Rainbow niet voor een zanger met een strot als Ian Gillan of met de krachtige stem en uitstraling van Ronnie James Dio, maar voor een zangeres, Sabine van der Loos. Met een stem als… Sabine van der Loos! Een indrukwekkende stem die sceptici versteld doet staan zodra Sabine haar scheur open trekt (excuses moi voor de uitdrukking). Voor de aanwezigen in De Graauwe Hengst geen verrassing want al zo’n beetje sinds het bestaan van Purple Rainbow eindigt of begint het gezelschap het kalenderjaar in dit Schiedamse muziekcafé, voorheen de Quibus en Het Podium genaamd. En vanaf het openingsnummer ‘Fireball’ tot en met de toegift zat de sfeer er goed in. Die toegift was ‘Child in Time’ en wordt in de huidige samenstelling van Deep Purple zelf - dat o.a. met de originele bandleden Gillan, Glover en Paice nog steeds optreedt - niet meer tijdens hun concerten gespeeld. Naar verluid zou Ian Gillan’s stembereik het nummer niet meer aankunnen. Sabine had er aan het einde van de Purple Rainbow show nauwelijks moeite mee en de band bezorgde de enthousiaste aanwezigen met deze megahit een waardige afsluiter van een avond waarin zowel de band als publiek het zienderogen naar hun zin had. Mocht in voorgaande jaren het geluid nog wel eens te hard afgesteld staan voor deze kleine ruimte, nu was het hard én zuiver zoals het moet (het blijft natuurlijk wel hardrock mensen!). Met ‘Black Night’, Deep Purple’s hoogst genoteerde hit in de UK, en ‘Smoke On The Water’ kregen we hardrock songs te horen, die zelfs de toevallige bezoekers bekent in de oren klonken. Vroegere klassiekers als ‘Kill the King’ en ‘Man on the Silver Mountain’ deden de harten van de diehard Rainbow fans weer sneller kloppen. Het was daarom opvallend maar mooi om zowel fans met oude Rainbow- en fans met ‘nieuwe’ Deep Purple T-shirts gezamenlijk te zien headbangen en luchtgitaar spelen.

Tijdens de introductie van de Deep Purple ballade ‘When A Blind Man Cries’ vertelde Sabine dat ze allemaal blij waren om na een babyboom-verlet in 2011 nu eindelijk weer op het podium te staan. Behalve zij zelf zijn ook bassist Menno en drummer Alexander de Goede trotse ouders geworden van blakende baby-rockers in de dop. De kracht van Purple Rainbow is dat ze - behalve een goede mix van ‘Purple- en Rainbow songs pakkende rocksongs zoals ‘Since You’ve Been Gone’, ‘Hush’, ‘I Surrender’ en ‘Speed King’ variëren met langere uitgesponnen gitaarstukken met wisselend tempo (bijv. ‘Mistreated’, ‘Still I’m Sad’, ‘Gates Of Babylon’, ‘Burn’). En beukende en gierende solo’s op de drum, basgitaar, toetsen en gitaar worden daarbij niet geschuwd. Zo zagen en hoorde we Alexander tekeer gaan tijdens nog zo’n classic heavy rocksong ‘Highway Star’ in een knappe ‘heavy-hitting style’ drumsolo ala Cozy Powell. Ook was het 70’s Fender Precision Bass-geluid van de coole kikker Menno Hamer voortdurend stuwend aanwezig. Jorrit van der Weide speelt op zijn keyboard sensuele en klassiek getinte intro’s zoals we dat kennen van o.a. ‘Child in Time’ maar produceert op zijn Hammondorgel net zo makkelijk het karakteristieke scheurende ‘Jon Lord geluid’ of die Hammond blues-rock sound zoals in ‘Hush’. Het totale geluid van de band is daardoor bijna vergelijkbaar met het originele geluid van Rainbow en Deep Purple. De nummers worden gespeeld vanuit het hart met betrekking tot de originele (live) opnames. Weliswaar en gelukkig met een eigen interpretatie waarin vooral gitarist Mario Roelofsen een groot aandeel heeft. Want de vergelijking met Blackmore’s vingervlugheid en poses uit diens DP Mark Three en Rainbow perioden mag dan treffend zijn, Mario is door de jaren heen uiteraard door meer gitaristen beïnvloed (o.a. Jimi Hendrix, Jeff Beck, Michael Schenker, Yngwie Malmsteen) maar heeft bovenal zijn eigen stijl. Waarbij hij zijn elektrische Fender Stratocasters, en naar het schijnt ook zijn lange manen, nooit zal afzweren, knippen en scheren. Dit in tegenstelling tot zijn idool uit vervlogen dagen die sinds eind jaren negentig met zijn vrouw Candice Night en hun Blackmore’s Night project voor het folk-rock genre hebben gekozen. Ritchie’s keuze was bewust en vrijwillig en wordt algemeen gerespecteerd (hij heeft veel betekend voor de hardrock scene). De keuze van Mario en consorten was 11 jaar geleden juist om als tribute met deze muziek door te gaan. Het werd Mario twee jaar terug door gezondheidsredenen bijna niet meer gegund, maar zaterdag stond hij weer in zijn bekende zwart leren outfit en met witte Fender op het podium waar hij thuis hoort: Mario Moreblack is back! En de erfenis van Ritchie Blackmore’s hardrock is nog steeds in veilige handen van Purple Rainbow. Long Live Rock and Roll!

De Band:
Mario Roelofsen - Guitar
Alexander de Goede - Drums
Sabine van der Loos - Vocals
Menno Hamer - Bass
Jorrit van der Weide - Hammond/Keyboard

Setlist:
Fireball
Black Night
Kill the King
Man on the Silver Mountain
When a Blind Man Cries
Into the Fire
Since You’ve Been Gone
Hush
Stormbringer
Mistreated
Set 2:
Perfect Strangers
I Surrender
Still I’m Sad
Gates of Babylon
Highway Star (drumsolo)
Stargazer
Smoke on the Water
Long Live Rock and Roll
Speed King
Burn
Toegift:
Child in Time

[Rainbow 1976 / Mario & Yngwie Malmsteen 1996]
photographs © Hilco Arendshorst / Mario Roelofsen

Expositie: 07/01 - 05/02 ‘12

Rotterdammer Rien Olijslagers (1954) en Westlander Ap Heus (1959) zijn vrienden en oud collega’s. Als reclameschilders leerde ze elkaar eind jaren zeventig kennen. In hun vrije tijd deelden ze gezamenlijk interesse in de beeldende kunst. Bij de expositie opening op 7 januari las Rien voor uit eigen werk en Ap begeleide hem op gitaar met de eigen compositie ‘Elm Street’. [lees hier verder]

Livin’ Blues Xperience - Black Magic Woman
Jan 05th 2012 - Muziekzolder Westland
From 1967 to 1975 “Livin’ Blues” with their blues-boogie-rock and shuffle music was really hot! Hits like Wang Dang Doodle, LB Boogie and Black Liza conquered Holland and the rest of Europe and the band performed with pop giants like Steve Lukather (Toto), Peter Green (Fleetwood Mac), Desmond Dekker, Canned Heat, Adje van den Berg (White Snake), Thijs van Leer (Focus) and many others.

Since a few years, frontman Nicko Christiansen renamed his band as Livin’ Blues Xperience and returned on the major jazz and blues festivals in the Netherlands and Europe like the Park Pop festival in the Hague with over 150.000 visitors and the majestic Svetlanov theatre in Moscow with over 2000 seats. In 2008 the band did various tours in Poland, Hungary, Slovakia, Spain and even Indonesia and released in the meanwhile their new album “This is the time". In 2009 the band was voted by the readers of the blues magazine “Two Blues” as best international blues band in Poland.

Card made for Willy DeVille International Fans
especially for devillefan Ineke

Het muziekjaar 2011 begon fantastisch met o.a. een optreden van Dana Fuchs en met het langverwachte TBA? interview met haar. Bij Blues Aan Zee nog wel in ons eigen Westland! Op dat moment het beste wat we als TBA’ers gedaan hadden. Maar het jaar duurde nog lang (gelukkig). Meer memorabele optredens, interviews en reviews volgden. Ian Siegal, Golden Earring, John Mellencamp, Steve Earle, Prince, Robin Trower, Lenny Kravitz, Southside Johnny, Seasick Steve en Beth Hart, ze waren weer groots en weergaloos! Daarentegen waren kleinschalige optredens van Whiskey River of Big Will & the Bluesmen intiem en aandoenlijk. Zo ook Kaz Lux of Dany Lademacher & Dirk Vermeij op onze eigen Muziekzolder! Moke, Peter van Elswijk of de Cubaan Eliades Ochoa in de theaters. Al die sfeervolle festivals met heel veel jazz en (Neder)blues, veelal verregent maar toch steeds weer ouderwetsch gezellig; Highlands, Kwadendamme, Ribs & Blues, Northsea Jazz, Peer, Culemborg, Tegelen, British Blues Awards 2011, Hoaxfest en Waterpop, om er eens een aantal te noemen. En natuurlijk Bospop met het jonge talent Yasmin én die gouwe ouwe The Faces! Met natuurlijk Ronnie Wood, toch nog een ‘Stone’ live gezien in 2011. Ohw, en nog een Stone Alone: Bill Wyman was weer eens in het land met zijn Rhythm Kings. Ana Popovic en op de valreep nog singer-songwriter Yori Swart in Paradiso en Charles Frail en Blaudzun in de Kroepoekfabriek. Nederland herbergt echt heel veel goede talenten, Tommy Ebben, Tim Knol, Gingerpig, King Mo, Woody & Paul, Are You A Lion, teveel om op te noemen en we mochten er maar 3 kiezen. Dus heb ik gekozen voor drie uiteenlopende muziekstijlen en acts die ik nog nooit eerder live had gezien. Verspreidt over 3 locaties in 3 jaargetijden. Dat leken me wel mooie afwegingen. Verder zal het te maken hebben met de tijd van het jaar. In deze donkere wintermaanden ben ik nou eenmaal meer gevoelig voor warme singer-songwriters muziek en melancholische blues dan in andere jaargetijden. 

Bij de CD keuzes: USA, UK, NL, alweer een mooie verdeelsleutel vond ik. Wel alle drie blues(rock) want de mooiste singer-songwriter/Americana albums werden nog net in 2010 gemaakt of komen er nog aan in 2012 (hoop ik). Ian en Ralph hebben er vast wel begrip voor dat er bij mij een dame op 1 staat. Dana Fuchs blijft nou éénmaal TBA’s special galfriend. Niet geheel toevallig drie artiesten die ik in 2011 ook heb mogen interviewen. Dat schept een band blijkbaar Dus sorry Ana, Beth, Joe, Susan, Derek, Lucinda, Marianne, Lenny, Steve, Johnny, JoJo, Buddy, Huub, Tim, Tom, Tommy, Phil, Will, Woody, Paul… en al die anderen.

En zo kozen alle TBA? medewerkers hun persoonlijke favoriete concerten en CD’s voor - wellicht een jaarlijks terugkerende rubriek - THE BLUES ALONE? THE BEST ALONE! En dat bleek voorwaar geen gemakkelijke opgave! “Ik heb een vrij brede smaak en maak heel erg veel mee op muziekgebied in een jaar, dus ik heb serieus even alles de revue moeten laten passeren om tot een keuze te komen” schreef bijvoorbeeld fotograaf en reporter Hen Metsemakers. Maar, na het nodige wikken en wegen, rangschikken en wegvegen kwam een ieder van ons toch tot haar/zijn keuzes. Dus laat je verrassen door de voorkeuren van ons fotografen- en verslaggevers gilde en bekijk de betreffende fotoverslagen nog eens. Dan lees je ook waaróm deze gigs en CD’s zo goed waren en zijn volgens ons team! [GvdH]

THE BEST CONCERTS… volgens Giel

1. Ray Lamontagne - Vredenburg Utrecht
16 februari 2011
Review: Ray Lamontagne en de onontgonnen diepten van vindingrijkheid
2. Frank Turner & The Sleeping Souls - De Melkweg Amsterdam
15 november 2011
Review: Frank Turner opent tour overtuigend in de Melkweg
3. Tedeschi Trucks Band - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
09 juli 2011
Review: Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!

THE BEST ALBUMS… volgens Giel

1. Dana Fuchs - Love To Beg
2. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny
3. Ralph de Jong & Crazy Heart - More Than Words

THE BEST CONCERTS… volgens Arjan

1. Tedeschi Trucks Band - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
09 juli 2011
Review: Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!
2. Frank Turner & The Sleeping Souls - De Melkweg Amsterdam
15 november 2011
Review: Frank Turner opent tour overtuigend in de Melkweg
3. John Williams & John Etheridge - Muziekgebouw Eindhoven
15 september 2011
Review:  Eén podium, twee gitaristen, drie gitaren

THE BEST ALBUMS… volgens Arjan

1. Tedeschi Trucks Band - Revelator 
2. Eric Clapton & Wynton Marsalis - Play The Blues
3. Beth Hart & Joe Bonamassa - Don’t Explain   

THE BEST CONCERTS… volgens Hen 

1. Nik Bärtsch’s Ronin - Philipszaal Eindhoven
31 maart 2011
You Tube
2. Mike Stern - Paradox Tilburg
31 oktober 2011
Review: Onvergetelijk Fusion concert Mike Stern in uitverkocht Paradox
3. Guthrie Govan - Bosuil Weert
03 december 2011
Review: Gitaarwonder Guthrie Govan brengt De Bosuil Weert in hogere sferen

THE BEST ALBUMS… volgens Hen

1. Miles Davis - Live in Europe 1967 The Bootleg series, vol.1
2. Pink Floyd - Wish You Were Here (Experience Edition)
3. The Who - Quadrophenia (The Director’s Cut)

THE BEST CONCERTS… volgens Bert

1. Gare Du Nord – Patronaat Haarlem
5 november 2011
Review: Gare Du Nord brengt de Lillywhite Soul Tour naar Haarlem
2. C.W. Stoneking - Patronaat Haarlem
10 oktober 2011
Review: “Juke Joint” Patronaat ontvangt C.W. Stoneking
3. Dilana Smith - De Kade Zaandam
30 juni 2011
Review: Dilana geeft De Kade een waardig afscheidsconcert

THE BEST ALBUMS… volgens Bert

1. Are You A Lion - Are You A Lion
2. Frank Turner - England Keep My Bones
3. Israel Nash Gripka - Barn Doors & Concrete Floors

 
THE BEST CONCERTS… volgens José

Prince - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
Juli 2011
You Tube
2. Steve Earle - Paradiso Amsterdam
10 oktober 2011
Review: Steve Earle - Hardcore Troubadour & Bodacious Cowboy
3. Malcolm Holcombe - Paradiso Amsterdam 
23 maart 2011
You Tube 

THE BEST ALBUMS… volgens José

1. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny
2. Tom Waits - Bad As Me
3. Amy Winehouse - Lioness, Hidden Treasures

THE BEST CONCERTS… volgens Nicolette

Prince - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
Juli 2011
You Tube
2. Malcolm Holcombe - Paradiso Amsterdam
23 maart 2011
You Tube
3. Braindogs - Budapest
December 2011
You Tube

THE BEST ALBUMS… volgens Nicolette

1. Steve Earle - I’ll Never Get Out of This World Alive
2. Tab Benoit - Medicine
3. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny  

]]> http://www.vdh-online.nl/wp-commentsrss2.php?p=482 http://www.vdh-online.nl/index.php?p=481 http://www.vdh-online.nl/index.php?p=481#comments Mon, 19 Dec 2011 18:27:24 +0000 Algemeen Muziek Reviews video of the month http://www.vdh-online.nl/index.php?p=481 gezien & gehoord in: de Kroepoekfabriek, Vlaardingen band: Blaudzun support: Charles Frail datum: zaterdag 17 december 2011 review door: Giel van der Hoeven foto’s: Arjan Vermeer voor: The Blues Alone? Kent u hem nog? Lange Pier uit de TV-serie Floris uit 1969, een enorme vent met een zwarte baard. Ik moest gewoon ... gezien & gehoord in: de Kroepoekfabriek, Vlaardingen
band: Blaudzun
support: Charles Frail
datum: zaterdag 17 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

Kent u hem nog? Lange Pier uit de TV-serie Floris uit 1969, een enorme vent met een zwarte baard. Ik moest gewoon even aan deze immorele veroveraar denken toen Johannes Sigmond aka Blaudzun afgelopen zaterdag het podium van de Kroepoekfabriek beklom. Maar dat is dan ook de enige vergelijking tussen de schurk en de in het zwart geklede singer-songwriter met de dikke bril en de fragiele stem. Of het moet de term ‘veroveraar’ zijn, want Blaudzun is een veroveraar van harten als vernieuwer van de Dutch indie rockmusic. Of van de donkerbruine americana muziek of folkrock zo je wilt, of eigenlijk gewoon: vertolker van bloedmooie popliedjes. Aan de vooravond van de release van het derde Blaudzun album ‘Heavy Flowers’ (06-01-2012) gaf hij met zijn achtkoppige band een try-out voor de komende voorjaarstour in de knusse en sfeervolle Kroepoekfabriek, een podium gevestigd in een authentiek pakhuis, de voormalige kroepoekfabriek aan de Koningin Wilhelminahaven in Vlaardingen. Waarmee weer een hoogtepuntje aan de toch al zo bijzondere live reputatie van Blaudzun kon worden toegevoegd.

Dat was in elk geval de mening van ons als blij verraste toehoorders, maar ook die van Johannes zelf. De imposante Utrechter (geboren in Arnhem, 1974) toonde zich na afloop tevreden over het optreden en over de sfeervolle zaal. Een paar uur later liet hij zijn persoonlijke genoegen nogmaals via Twitter blijken: “Dank iedereen @kroepoekfabriek, wat een mooie avond en wat een leuke zaal zeg! Geniet van de nacht.” Dat het zo’n mooie avond was geweest had zeker ook te maken met de support; de jonge Amsterdamse zanger, gitarist en songschrijver Charles Frail. Frail (eigen naam: Karel Ensing) vertolkte poëtische folksongs, zichzelf slechts begeleidend op de akoestische gitaar. Via zijn laptop werden er op een groot projectiescherm beelden vertoond van ‘the making of the albumcover’ van zijn laatste CD ‘Morning It Breathes’. En alle titelteksten waren zodoende ook mee te lezen dan wel mee te zingen. Maar, zo deelde hij ons mee: “niet alleen maar naar het scherm kijken hoor, ook af en toe een beetje naar mij". Dat zijn broze vibrerende stem veel gelijkenis treft met die van Antony Hegarty (Antony and the Johnsons) is absoluut geen bezwaar. Dit omdat het repertoire en de performance van Frail veel luchtiger is dan die van de Britse zanger met die aparte ‘vrouwelijke’ stem. Verder zijn er in Frails’ repertoire ook invloeden van Nick Drake en Bon Iver terug te horen maar als performer is de blonde bebrilde en bebaarde singer-songwriter helemaal zichzelf.

Het optreden was ingetogen en aandoenlijk en de sfeer die Frail wist te creëren was indrukwekkend. Zeker als je in ogenschouw neemt dat instrumentatie als piano, viool, cello, fluit, harp, trompet en percussie zoals dit op de CD te horen is door Charles’ begeleidingsband the Moulting Frames, live geheel achterwegen wordt gelaten. Zelfs de tsjirpende vogeltjes en de voice-overs blijven exclusief bewaard voor de CD. En dat maakt Charles Frail op het podium nou zo puur en ontwapenend. Die CD ‘Morning It Breathes’ is overigens - naar goed voorbeeld van Sam Baker’s driedelige Mercy/Pretty World/Cotton - het eerste deel van een trilogie die voorts uit ‘Mirror River’ en ‘City Fire’ zal gaan bestaan. De eerste vijfhonderd exemplaren zijn verpakt in een zelf in elkaar gefröbelde hoes van bedrukt wit karton omstikt met zwart garen door wit kaasdoek, en bestempelt met de titelteksten. Dit mooie stukje huisvlijt vond na afloop - ook door ons - gretig aftrek aan de merchandise stand. En terecht, want zulke creativiteit móet natuurlijk gewoon beloond worden.

De toon was dus al gezet en sfeer zat er lekker in. Geen twijfel mogelijk dat dit een bijzondere singer-songwriters avond vol nostalgie en melancholie zou gaan worden. Blaudzun trad aan met een indrukwekkend gezelschap muzikanten. Behalve zijn onafscheidelijke “broertje” Jacobus Sigmond (o.a. gitaren en zang) had hij violiste/zangeres Judith van der Klip (bekend van de Golden Strings en het strijkkwartet Rose Musicali) meegenomen. Maar ook de aan het conservatorium afgestudeerde singer-songwriter Franc Timmerman (o.a. The Guilt) die de basgitaar, xylofoon en trom mocht bespelen. Multi-instrumentalist annex klankontwerper Laurens M Palsgraaf (o.a. Ponoka, the Jetlags) speelde trompet, synthesizer, xylofoon en percussie. Evenals Joël Grimberg die ook trompet, xylofoon en percussie speelde en Wouter de Waard (ex El Pino & The Volunteers) zat achter de drums. De toetsen van de piano, het orgel en een accordeon werden bespeeld door Tom Swart - sinds jaren actief in de Utrechtse indie popbands Pondertone en Dial Prisko.

De concert opener ‘Flame On My Head’ was gelijk de eerste sneak preview van het nieuwe album ‘Heavy Flowers’. Na een akoestische gitaar intro volgt een onheilspellend lied met een donkere melodie en de karakteristieke klaagzang van Blaudzun. Het ritme wordt aangegeven met handgeklap door de bandleden. Als dit de maatstaaf is voor het nieuwe album staat ons nog heel wat moois te wachten! Want ook het later in de show gespeelde dromerige ‘Heavy Flowers’ en de nieuwe single ‘Elephants’ zijn van een kwalitatief hoogstaand niveau. Uiteraard kwamen er ook veel songs van de eerdere CD’s aan bod waarbij met namen ‘Wolf’s Behind the Glass’, ‘Midnight Room’ (mede gezongen door Judith van der Klip), ‘Sunshine Parade’ en niet te vergeten de bekendste single ‘Quiet German Girls’ er blikken van herkenning waarneembaar waren bij het aandachtige Kroepoekfabriek publiek. Met het meeslepende ‘Jezebelle’ met vocale “Hey! Ho!” begeleiding door alle bandleden kwam het enerverende optreden zo’n beetje tot een apotheose. Het publiek roerde zich ook wat meer en voorzichtig worden verzoekjes als ‘Redemption Song’ (Bob Marley cover) en ‘Shout’ (Tears For Fears cover) geroepen. Maar Blaudzun had zijn plan allang getrokken en richtte zich op het repertoire zoals dat waarschijnlijk na de release van ‘Heavy Flowers’ in de clubs, zalen en op de festivals gespeeld zal gaan worden. En wellicht ook over de grens, want als één ding duidelijk werd zaterdagavond was het wel dat Blaudzun een band is met internationale allure!

De platen van Blaudzun roepen muzikaal soms vergelijkingen op met werk van Arcade Fire, Beirut en The Veils en volgens sommige zelfs met Damien Rice, Ane Brun en Ryan Adams. Maar live lijkt het wel of de geest van Jeff Buckley aanwezig is of dat je naar een David Lynch soundtrack luistert. Natuurlijk heeft dat ook met een intieme setting en met de vibe van het betreffende podium te maken, en de Kroepoekfabriek leek de perfecte locatie voor deze artiesten. Want hun muziek brengt je naar een wereld van extremen. Van breekbaar - wanneer troubadour Blaudzun in zijn eentje met een akoestische (mini)gitaar een tedere ballade speelt - tot uiterst dynamisch, als de complete band een kakofonie van geluid produceert. Waarbij het knap is dat zo’n scala aan instrumenten toch steeds weer hecht blijft klinken. Want muziek van Blaudzun balanceert tussen broosheid en blijde bombast. Ondanks dat Blaudzun zich aan het einde van de show excuseerde voor bepaalde instrumenten die niet helemaal werkte zoals het moest (inherent aan een try-out) beleefden we een welbehaaglijk optreden. Een voorbode van ongetwijfeld een prachtige (uitverkochte) voorjaarstour en hopelijk weer een magnifieke luisterrijke CD. Kwaliteit verloochend zich niet maar de tijd zal leren of de artiest Blaudzun de anonimiteit ontstijgt waarin zijn naamgenoot en Deens wielrenner Verner Blaudzun vroeger te lang is blijven hangen. Of om in wielertermen te blijven: ‘Heavy Flowers’ wordt voor Blaudzun “de dood of de gladiolen!". Een ereplaats is hem van harte gegund.

Blaudzun - Flame on my head

Setlist Kroepoekfabriek:
01. Flame On My Head
02. Who Took The Wheel
03. We Both Know
04. Solar
05. Le Chant Des Cigales
06. Wolf’s Behind the Glass
07. Midnight Room
08. Heavy Flowers
09. Quiet German Girls
10. February Flare
11. California/Black Thread
12. Suday Punch
13. Sunshine Parade
14. Jezebelle
15. Streetcorner Shouter
16. Elephants (+ encore)
17. Ghost Rocket
(+ encore)

Blaudzun, de band:
Johannes ‘Blaudzun’ Sigmond - zang, (akoestische)gitaren
Jacobus Sigmond - gitaren, banjo, lapsteel, glockenspiel, zang
Judith van der Klip - viool, gitaar, trom, zang
Tom Swart - piano, orgel, accordeon
Wouter de Waard - drummer
Franc Timmerman - basgitaar, xylofoon, trom
Laurens M Palsgraaf - trompet, synthesiser, xylofoon, percussie
Joël Grimberg - Trompet

Zie hier het programma van de Kroepoekfabriek.

Charles Frail - ‘Morning it Breathes Pts. 6-9′ (Street Folk Session)

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
band: Beth Hart Band [foto’s]
support: Stephan Schill [foto’s]
datum: donderdag 8 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

Het was alweer ruim een jaar geleden dat we Beth Hart voor het laatst live aan het werk hadden gezien. En de verwachtingen waren hoog gespannen. Zeker na - van horen zeggen - puike optredens in de UK (Southampton, Derby, Londen) en natuurlijk na de opvallende samenwerking met Joe Bonamassa met als gevolg de release van het album ‘Don’t Explain’ eerder dit jaar. Zou Beth tracks spelen van ‘Don’t Explain’ dat uitsluitend uit covers bestaat? En zo ja, kan haar vaste gitarist Jon Nichols de gitaarpartijen van Joe Bonamassa aan? En heeft Beth Hart zich na een bewogen 2011 en eerdere terugslagen toch weer verder weten te ontwikkelen? Vragen die op voorhand niet alleen bij ons opkwamen, maar ook bij andere bezoekers. Zo bemerkte wij uit reacties van fans, die net als wij al vroegtijdig een plekje voor het podium hadden bemachtigd.

Want wie de échte intimiteit van Beth Hart wil ervaren, moet haar eigenlijk ook van dichtbij kunnen horen, zien en beleven! Of zoals ik op Huntenpop 2004 al eens meemaakte: haar zwevende zweetdruppels op je gelaat voelen neerdalen en haar blote ‘Stinky Feet’ kunnen ruiken! (een lied dat overigens een ‘ode’ is aan de grote geurende voeten van haar eigen man Scott). Natuurlijk is vooraan staan niet voor iedereen weggelegd en zeker niet in de grote zaal van ‘t Paard van Troje waar het front-of-stage, meer dan in welke concertzaal dan ook, echt ‘vol is vol’ is! Maar, zover kwam het dit keer ook niet in het Paard. Want de reukorganen en voelsprieten werden minder op de proef gesteld dan destijds. Zeven jaar en diverse tatoeages verder heeft Beth zich inderdaad flink doorontwikkeld. Ze is uiteraard ouder geworden (zelf verzuchtte ze halverwege de show dat ze in januari ‘alweer’ 40 jaar zal worden) maar ze lijkt muzikaal ook wat milder. De klassieke soul-, blues- en jazzmuziek zijn tegenwoordig meer dan ooit met haar robuuste en organische muziek verweven. Dat wisten we al van haar laatste albums ‘My California’ (2010) en ‘Don’t Explain’ (2011), maar ook de huidige live shows zijn meer uitgebalanceerd dan voorheen.

En ja, de ‘Don’t Explain’ tracks kwamen volop aan bod. Het eerste kwartet songs was zelfs allemaal van het succesvolle album met Joe Bonamassa. Als vanouds trapte Beth af vanachter de elektrische piano. Een uitgeklede versie van Gil Scott-Heron’s ‘I’ll Take Care Of You’ klinkt live (zonder strijkers) puur en opwindend, zoals het hoort. Direct op dezelfde wijze gevolgd door de Tom Waits compositie ‘Chocolate Jesus’ met het vrolijke piano introotje. In ‘Well, Well’ kan gitarist Jon Nichols zijn interpretatie van de Bonamassa arrangementen laten horen. En de stoere Amerikaan blijft gelukkig zichzelf en speelt zijn partijen degelijk maar met veel gevoel, zoals hij dat al jaren in de Beth Hart Band doet. Een verrassende gast in de band is de Nederlandse toetsenist Will Maas die normaal gesproken bij Ilse DeLange speelt. En het moet gezegd, hij compenseert de ontbrekende blazers- en strijkerspartijen voortreffelijk op zijn Hammond orgel en de accordeon. Ook het volume van de vertrouwde ritmesectie drummer Tod Wolf en bassist Tom Lilly gaat geleidelijk omhoog. En dan slaat het noodlot toe, de basgitaar en bassdrums klinken al een tijdje veel te hard over de PA installatie met als trieste apotheose een oorverdovend gekraak uit de speakers. Met als gevolg duidelijk geïrriteerde bandleden en een licht paniekerige technische crew. Weliswaar de enige smet op deze avond maar als het geluid bij een concert niet goed is, blijft er toch een nare nasmaak over.

Gelukkig pakte Beth het goed op en was ze bovendien uitstekend bij stem. Voornamelijk in de intense piano ballades en de akoestische onderonsjes met Jon (’Ugliest House On The Block’) wist ze de - ook nu weer rumoerige zaal - toch enkele keren stil te krijgen. Zoals bij ‘Your Heart Is As Black As Night’ een jazzsong van Melody Gardot maar dan gezongen met een rauwe bluesy stem, prachtig. Sluit je ogen en fantaseer een glas Jack Daniels in je ene hand en een Havana cigaar in de andere… de grootste verleidingen van het leven zijn het lekkerst, al duren ze maar even. En zo werden er maar liefst negen van tien ‘Don’t Explain’ tracks live gespeeld. Waaronder een geweldig knallende versie (dit keer in positieve zin) van de funky Bill Withers song ‘For My Friend’. In de samenwerking met Bonamassa schuilt tevens de tol de roem, zo merkte wij. Het trekt blijkbaar toch ook een categorie publiek dat meer nieuwsgierig is dan dat het kenners (fans) zijn, en die dus minder meelevend zijn dan de die-hard fans. Songs als ‘Waterfalls’, ‘Good As It Gets’ en ‘Monkey Back’ worden normaal gesproken toch redelijk massaal uit volle borst meegezongen, nu slechts door een enkeling.

En zo werden dus al onze vragen beantwoord - niet allemaal geheel naar tevredenheid trouwens. De onstuimige jonge vrouw die aanvankelijk onsterfelijk leek (’Immortal’ Atlantic 1996) vond tegenslagen op haar pad (drank, drugs, depressies) maar ontwikkelde zich intussen in de luwte wel tot een rasartieste met een eigen identiteit en stemgeluid zonder concessies te doen aan haar idealen. En die ondanks dat ze participeerde in projecten van Les Paul, Neal Schon, Barry Hay, Deep Purple, Slash en Joe Bonamassa ook steeds onafhankelijk is gebleven en in zichzelf is blijven geloven. Beth Hart, die ook in deze clubtour door Nederland weer als een najaars-storm over ons land raast. De ’schade’ zal pas later duidelijk worden.

De Band:
Beth Hart - lead vocals, keys, acoustic guitar
Jon Nichols - electric and acoustic guitar, backing vocals
Tom Lilly - bass, backing vocals
Todd Wolf - drums, backing vocals
Will Maas - Hammond organ, accordeon

Setlist:
I’ll Take Care Of You
Chocolate Jesus
Well Well
Something’s Got A Hold On Me
Delicious Surprise
Waterfalls
Today Came Home
Ugliest House On The Block
Trouble
Good As It Gets
Don’t Explain
Your Heart Is As Black As Night
For My Friends
Sick
Monkey Back
Encore:
My California
Sinners Prayer
I’d Rather Go Blind

Lees ook:
Beth Hart and Joe Bonamassa - Don’t Explain [CD review]
Beth Hart - My California [CD review]