20 Years Ribs & Blues – Ribs, Blues & Fun 2

Twitter facebook YouTube E-mail

Een sfeerverslag van het 20ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 15 en 16 mei 2016 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois. Klik hier om het uitgebreide verslag te lezen van maandag 16 mei op The Blues Alone? En klik hier om het fotoalbum van die dag te bekijken.

Sinds jaar en dag is de presentatie van Ribs & Blues in handen van Jaap Harmsen en zijn aankondigingen op rijm zijn bij de trouwe bezoekers van dit bluesfestival inmiddels beroemd, nooit eerder heeft TBA? geciteerd maar de rijm om de eerste band op het Delta Stage in Raalte aan te kondigen vonden we er toch wel eentje om te vermelden: “soms vuig, soms schurend zoals mijn moeder vroeger met de Vim – hier is Tiny Legs Tim!”

Het blijft een bijzondere combinatie van muzikanten de band van de Vlaamse Tiny Legs Tim! Stuk voor stuk zijn het voortreffelijke instrumentalisten die vertrouwd met elkaar musiceren.

Thorbjørn Risager & the Black Tornado zijn ook dit jaar heftig ondergedompeld in de blues maar Thorbjørn kennende flirt hij ook met soul, boogie, rock ‘n roll en zélfs swing. Zijn afwisselende sound is zijn keurmerk, dat hebben we al eerder op Ribs & Blues kunnen meemaken.

Van de instrumentale opener O’Dark tot aan de afsluiter ‘de lovesong’ Crazy Motherfucker, beide van zijn recente How to Kill a Horse CD, is het optreden van Brother Dege weird en unheimisch. Niet absurd of griezelig, maar iets er tussenin. Zijn slide gitaarspel klinkt de ene keer warm dromerig en de andere keer ruw en blikkerig. Zelf zegt de uit Louisiana afkomstige Dege Legg over zijn muziek: “it’s a psyouthern sound, wel donker maar niet depressief”. He’s a crazy motherfucker, but harmless and peaceful like Jezus. [Lees binnenkort een interview met Brother Dege hier en op TBA? online magazine].

Als ervaren rockchick was de Canadese zangeres Sass Jordan een opvallende verschijning in de programmering. Ze heeft nog steeds een stemgeluid en een bereik waar menig hedendaagse hit­singer een puntje aan kan zuigen. Haar grootste successen beleefde ze eind jaren ’80 en begin jaren ’90 met platina hits als ‘Highroad Easy’ en ‘Make You A Believer’. Uiteraard werden die tot groot genoegen van de aanwezigen ook in de grote tent gespeeld. Met, zoals dat gebruikelijk is bij Noord-Amerikaanse rockbands, uitstekende muzikanten als begeleiders. [Lees binnenkort een interview met Sass Jordan hier en op TBA? online magazine].

De muziek die deze uit Tucson, Arizona afkomstige 6 man sterke band brengt heet Cumbia. Dit is een soort van Latijns-Amerikaanse dansmuziek van Colombiaanse afkomst, vergelijkbaar met salsa, XIXA (spreek uit als tjsi-tjsa) voegt hier een lading Amerikaanse desert-rock aan toe door het gebruik van gitaren, accordeon, bass en percussie.

De 28 jarige uit Albuquerque, New Mexico afkomstige Ryan McGarvey werd in 2007 ontdekt als hét jonge wonder op de snaren in de internationale bluesscene. McGarvey is een regelmatige gast op de diverse Europese podia en nooit waren zijn gigs teleurstellend. Ook vandaag op Ribs & Blues weet hij een vaste schare fans voor zijn podium te verzamelen

Alles passeert de revue, soul, funk, rhythm & blues. Het 9-koppige Mojo Man is een mooie mix van ervaren en jonge muzikanten die elkaar geen enkel duimbreed in de weg leggen; het is een afwisseling van soli van gitarist tot blazer; zéér hoog muzikaal niveau is wat de meeste bezoekers voor de Delta Stage in hun ban houdt. “Boeken die Mojo Man; u bent verzekerd van een feestje”.

The Common Linnets is dé afsluiter van het festival, vele keeltjes zingen de liedjes met gemak mee ondanks dat dit gezelschap het minst bluezy repertoire van het week-end brengt. Veel werk van de eerste twee albums (Calm After The Storm en The Common Linnets II) komen voorbij en zoals het vakvrouw Ilse de Lange betaamt een mooi opgebouwde climax naar het liedje ‘Calm After The Storm’ als meest meegezongen nummer van het hele week-end!

Reageren is niet mogelijk.