20 Years Ribs & Blues – Ribs, Blues & Fun

Twitter facebook YouTube E-mail

Een sfeerverslag van het 20ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 15 en 16 mei 2016 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois. Klik hier om het uitgebreide verslag te lezen op The Blues Alone? En klik hier om het fotoalbum te bekijken.

De 7 koppige formatie Phil Bee’s Freedom speelde blues, gemixt met jazz, soul en fusion die ons volledig verraste op het vroege uur van deze eerste Pinksterdag.

RUV jaagt als in een jonge wolvenroedel gemeenschappelijk hun prooi na met vuige bluesrock in hun debuut optreden (jazeker!) met een sound die staat als een robuuste Twentse schuur.

Wat is er mooier dan jongelui te zien musiceren, succes te zien boeken en hiervan te genieten? Tom Veltien mag zich met zijn 18 jaren volwassen noemen en zo ook zijn muziek en performance!

Live vertaalt het geluid van The Grand East zich in een eruptie van psychedelica vermengt met 70’s rock ’n soul. Pathetisch maar ook rauw. Uitgesponnen en toch pakkend. Een hocus pocus hoochie koe! koe!! koe!!! shaking machine in space.

In de geschiedenis van het Ribs & Blues festival kwam Julian Sas waarschijnlijk het vaakst op een van de twee podia opdraven. Alleen daarom al was zijn aanwezigheid op deze 20e editie meer dan terecht.

Hidden Charms uit Londen is vernoemd naar een song die door Willie Dixon werd geschreven maar hun sound heeft weinig met blues van doen. Wél zijn er sixties invloeden waar te nemen; de jonge spring-in-het-velds mixen rock ´n roll, rhythm & blues met Britse rock van weleer.

Veel authentieker dan Southside Johnny Lyon kan een artiest niet zijn. Op het eerste gezicht is hij zo’n belegen ondeugd waartegen je neigt te zeggen: “Opa, doe toch eens normaal!” Maar op het podium verheft deze baas zich als rhythm ‘n blues & soulzanger ver boven de middelmaat. Het Southside Johnny & The Asbury Jukes optreden was absoluut één van de hoogtepunten van dit Pinksterweekeinde.

Cuban Heels is nog steeds de enthousiaste band die we jaren geleden al voor het eerst mee mochten maken op de festivals. Vele van onze bluesbrothers en -sisters stonden ook nu weer strak voor het podium voor hun fikse dosis garageblues.

De show van het Henrik Freischlader Trio is gegroeid; klaarblijkelijk geleerd van zijn touren met de Tedeschi Trucks Band. Tóch is de Duitser Amerikaanser dan wellicht gewild… zijn sets vertonen teveel routine en te weinig passie om het publiek aan zich te binden.

Laurence Jones heeft op zijn jonge leeftijd al een hele lekkere, doorrookte stem, zijn gitaarkwaliteiten zijn op z’n minst bijzonder te noemen maar wat nog misschien veel belangrijker is, is zijn vermogen om zich als muzikant te onderscheiden, zijn interactie met zijn publiek.

We zijn getuige van een set beïnvloed door rhythm & blues, vuige soul en funk, maar ook de jazz kiekeboet af en toe even om de hoek. De mannen spelen een opzwepende set waarbij men maar moeilijk stil kan blijven staan. Dit is wat Sven Hammond kenmerkt, veel passie en een hoog party vermogen.

De Dijk stond voor de vierde keer op de Main Stage van Ribs & Blues. Het meezing gehalte was hoog en daar houden Nederlanders van, vooral lekker mee blèren… het schuurt tegen blues aan en zanger Huub van der Lubbe zou een internationaal grote blues/soul zanger geweest kunnen zijn als zijn wiegje niet in Amsterdam had gestaan maar in Chicago of Memphis.

Met songs van The Parlour EP en verrassend goed nieuw werk werd een mengeling van Delta blues en meer juke­joint blues stijlen gespeeld. Hard en rauw maar retestrak en dansbaar! Uitermate geschikt voor de nachtelijke voetjes­van­de­vloer­uurtjes. Een mooi stel om te blijven volgen, stay tuned to Revel In Dimes! [Lees binnenkort een interview met Revel In Dimes hier en op The Blues Alone?]

Deel 2 in het volgende blog-item

Reageren is niet mogelijk.