The Blues Alone? – The Best Alone! 2014: Rolling Stones en Ian Siegal beste gewaardeerd door TBA?!

Twitter facebook YouTube E-mail

De kunst van het weglaten
Goede drummers zoals Charlie Watts, Mick Fleetwood en Ian Paice beheersen de kunst van het weglaten. Volgens sommige ‘een gebrek aan techniek’ en volgens anderen ‘geniaal’. De waarheid zal zoals altijd ergens in het midden liggen. In tegenstelling tot voorgaande edities van TBA? - THE BEST ALONE! (2011, 2012, 2013) zullen we dit keer daarom in het voorwoord ook niet alle acts oplepelen die in 2014 bezocht werden door onze reporters en fotografen. Want dat zijn er weer erg veel geweest. Een reden temeer om zo rond de feestdagen zelf nog eens op het gemak terug te bladeren c.q. te scrollen door alle voorgaande TBA? live fotoverslagen en interviews. Het is echt de moeite waard!

En probeer ondertussen, balancerend op die lijn tussen gebrek en geniaal, je eigen ‘waarheid’ eens te ontdekken. Oftewel, probeer ook eens je eigen Top-3’tjes samen te stellen. Dat blijkt bij nader inzien toch altijd weer lastiger dan je van tevoren dacht. Hoe dan ook, het blijft ten alle tijden ook een persoonlijke mening. Wij vinden het daarom des te leuker om die meningen met onze lezers uit te mogen wisselen. Commentaar geven mag, maar houdt het kort en simpel, met de kunst van het weglaten in gedachten ;-)

Fijne feestdagen en een gezond en muzikaal 2015 toegewenst!

- The Blues Alone? Team -

THE BEST CONCERTS 2014 according to Giel van der Hoeven (reporter/interviewer/editor)
1. The Rolling Stones [14 On Fire Tour] - Pinkpop Megaland in Landgraaf - 7 juni 2014.
2. Drive-by Truckers - Paradiso A’dam - 15 mei 2014.
3. Drivin’ N’ Cryin’ - Ribs & Blues festival in Raalte - 8 juni 2014.

THE BEST ALBUMS 2014 according to Giel
1. Lucinda Williams - Down Where The Spirit Meets The Bone
2. Bob Seger - Ride Out
3. Johnny Winter - Step Back

Geen Bruce Springsteen, maar wel The Rolling Stones live in Nederland het afgelopen jaar. In augustus 2007 dachten wij in het Londense O2 theater toch echt ‘the last time’ meegemaakt te hebben. Maar op Pinkpop 2014 stonden we er toch weer met onze neuzen bovenop. De ouwe rockers van The Stones rollen maar door, so respectable! De Alabama-boys Patterson Hood en Mike Cooley kwamen met een vernieuwde bandsamenstelling naar Paradiso. Op voorhand door sommige argwanend bekeken. Maar het werd een optreden door Drive-by Truckers waarin alle ingrediënten van een topconcert aanwezig waren. Het gebeurt verder niet gauw dat er een festivaloptreden in de lijstjes terecht komt. Want een band mag dan meestal niet langer dan een uurtje spelen, en niet zelden is het ook een tussendoortje voor zowel de band als voor het publiek. Maar een Drivin’ N’ Cryin’ gig had al sinds eind jaren negentig niet meer in ons land plaats gevonden. Dus keek ik ernaar uit. En frontman Kevn Kinney mag dan op het podium enigszins laconiek overkomen, het Ribs & Blues optreden kon me zeer bekoren. Wat mij betreft zijn dit slechts drie van de toch weer vele concerthoogtepunten in 2014.

In 2013 bezocht alt-country zangers/gitariste Lucinda Williams ook nog ons land voor drie live optredens. Dit jaar dus helaas niet, maar in september 2014 kwam ze wel met een wonderschoon dubbelalbum op de proppen. Twintig ijzersterke songs van Americana ballads tot rauwe countryrockers; eigenwijs swijmelen en zwingen dus. Het klopt gewoon allemaal, en het veegt en het zuigt. Met haar stem als een schuurspons zorgt ze ervoor dat alles wat maar even dreigt te gaan blinken, toch ongepolijst blijft. Daardoor ontstond er met DWTSMTB een mooi muzikaal landschap in al haar puurheid. Ook de Amerikaan Bob Seger wist me dit najaar aangenaam te verrassen. De man maakt al muziek zolang ik leef (v/a 1961) en greep me eind jaren zeventig bij de strot met platen als Night Moves (1976), Stranger in Town (1978) en Against the Wind (1980). Toen nog met The Silver Bullet Band als begeleidingsband. Na een wat minder geslaagde ‘comeback’ in 2006 scoorde hij met Ride Out in 2014 wél weer een voltreffer. Met een uiterst succesvolle tour in de USA als gevolg. Hoog tijd dat nu ook Europa eens live wordt aangedaan Bob! Al is het alleen maar om de weer op hol geslagen sentimentele gevoelens te beteugelen. Voor schijfje nummer drie heb ik wel erg getwijfeld tussen een oude en nieuwe bluesheld: Johnny Winter (Step Back) en Ian Siegal (Man & Guitar). Maar ook hier gaf het sentiment weer de doorslag, in het voordeel van de eerstgenoemde dus. Het feit dat ik in de jaren zeventig Johnny Winter als één van mijn grote bluesinspirators mocht beschouwen en hem op latere leeftijd nog meerdere keren live heb kunnen bezoeken, maar ook dat hij afgelopen jaar helaas overleed, spelen daarbij mee. Een persoonlijk eerbetoon aan deze onvolprezen ‘guitar slinger’ dus. Zoals ook de vele gastmuzikanten die op deze prachtige bluesplaat meespelen dat deden. En, zoals Johnny dat zelf deed met dit album Step Back aan ZIJN inspirators. Peace Out and Enjoy 2015!  - Giel -

Gezamenlijk kwamen de TBA?-medewerkers tot onderstaande eindejaar lijstjes. Zie hier de overige individuele TBA?-medewerkers lijstjes. En lees hier de complete lijsten (klik op deze link). 

TBA? Best Live Acts 2014
The Rolling Stones
Ian Siegal & Jimbo Mathus

The Crimson ProjeKCt
John Butler Trio
King Of The World

TBA? Best Albums 2014
Ian Siegal - Man & Guitar
Richard van Bergen’s Rootbag - Rootbag

Lucinda Williams - Down Where The Spirit Meets The Bone
Bjorn Riis - Lullabies In A Car Crash
Bruce Springsteen - High Hopes

Reageren is niet mogelijk.