Blues aan Zee festival 2009

Gezien: in de De Noviteit te Monster Westland in 4 zalen
Reviews: GvdH
Foto’s: Arjan Vermeer & Daan Overkleeft & Peet Plafond

baz071109

The Cotton Club - Green Mac (GB)
Het kwartet Dusty Miller (Lead Vocals/Guitar), Steve Harrop (2nd Guitar), Trevor Birkinshaw (Bass/Vocals) en Peter Tallent (Drums) brengen een ode aan Peter Green en Fleetwood Mac uit de beginjaren. Vandaar de naam Green Mac. De bandleden zijn niet virtuoos zoals hun grote voorbeeld maar wel gedreven en super enthousiast. Bassist Trevor staat gek genoeg in de schijnwerpers en heeft het hoogste woord, de geinponem van de band. De zelfspot is groot bij het aan- en afkondigen van de songs (de klassieker Albatros wordt “Appelmoes” genoemd) en de guys hebben er zienderogen lol in. Ze schromen niet om af een toe een foutje te maken en om een pilsje te pakken voor, tijdens en na het optreden. Behalve Green klassiekers zoals Black Magic Woman uit 1968 kregen we ook blues standards zoals Dust My Broom (Robert Johnson) te horen. En of we vooral maar T-shirts en cd’s wilde kopen voegde drummer Peter ons nog toe zodat ze de boottocht terug naar Groot-Brittannië ook weer konden betalen. Heerlijk die droge Engelse humor, dan moet je de keel wel blijven smeren met strong ale natuurlijk.

The Cotton Club - Pennyleen Paradise
Dat het podium in de Cotton Club verplaatst was (nu in de hoek waar normaal gesproken een oefen drumpodium staat) bleek een verbetering voor deze ruimte. Zeker voor het danslustige publiek bij het optreden van het Gelderse gezelschap Pennyleen Paradise bestaande uit Bert de Jonge (drums), Koos Lonis (bas), Herman Wolters (toetsen) en Pim van Dijck (gitaar). Ze maken door blues, soul, rock, funk en jazz geïnspireerde muziek. Zangeres PennyLeen is een beetje een jokkebrok want ze vertelde pas 3 weken saxofoon te spelen terwijl wij wel wisten dat ze jaren geleden al met Hans Dulfer en Rosa King had opgetreden. En zelf hebben ze erg genoten van het optreden zoals ze op haar website schreef: “Wow! Een bluesfestival in een o zo mooie lokatie met 4 podia en te gekke bands. Helemaal tof! Superlekkere sfeer, fijne mensen (muziekliefhebbers!) en geweldig geluid. Voor dat laatste nog even de complimenten voor Richard, de geluidsman! (…) De organisatie was ook top. Bijzonder lieve en vriendelijke mensen; Anton, Dick en Ger - heel erg bedankt! We komen heel, heel, heel graag nog eens terug!” Dat horen we graag.

The Cotton Club - Anke Angel
De start van The Boogie Lady Anke Angel was wat moeizaam door gedoe met een piano die er nog niet was. De 48-jarige Anke speelt al vanaf haar 3e jaar piano maar brak in 2004 pas echt door toen de Amerikaanse pianolegende Little Willie Littlefield haar onder zijn hoede nam. Het is te makkelijk om haar gelijk de vrouwlijke Rob Hoeke te noemen want Anke beheerst behalve de boogie-woogie ook andere stijlen zoals New Orleans soul, jazz, lounge en zelfs klassiek. Haar concerten zijn puur en ontwapenend maar ook intelligent en grappig. Anke en haar musici zongen o.a. driestemmige rythm and blues songs en brachten een ode aan Oscar Peterson. Een swingend en humorvol optreden, uitermate geschikt voor de opgepimpte Noviteit kelder, deze knusse Cotton Club. Helaas moesten we ook dit optreden vroegtijdig verlaten om een glimp van de andere artiesten op te kunnen vangen.

The Chapel - The Booze Brothers (Swe)
De Zweedse Booze Brothers spelen in de stijl van ZZ Top en the Rolling Stones en zijn sterk beïnvloed door de blues van Stevie Ray Vaughan, B.B. King en meer oude blues legendes. Helaas was van de driving-and-sweaty-rock-beat waar de band bekend om staat in Scandinavië in de kapel van de Noviteit weinig te merken. Ja, de band speelde gedisciplineerd en ja de band speelde bijna foutloos. Maar de scherpe kantjes die hun voorbeelden Billy Gibons in de gitaarrock en Keith Richards/Ron Wood in hun filthy rock ‘n roll gitaarspel weten te leggen wisten gitaristen Kenneth Svensson en Patric Carlzohn niet uit hun Gibson Les Paul danwel Fender te toveren. Een niets aan de hand mainstream rock show. De uitgelezen gelegenheid om eens lekker bij te praten met oude bekende aan het barretje achterin de kerk van het oude klooster. Wat we dan ook gedaan hebben.

The Chapel - Bood Sweat & Kiers
De band van tenor saxofonist en bandleider Wouter Kiers is zo’n band die ik helaas totaal ben misgelopen. Het valt vanwege het overlappende tijdschema niet mee om tijdens een festival alle bands te zien. Kiers tourde jarenlang met vele bands (o.a. met Hans Dulfer door Japan) en speelde diverse stijlen. In 2005 formeerde hij deze band met muzikanten die hij in de loop der jaren heeft ontmoet. We zullen het met de foto’s moeten doen.

The Juke Joint - The Blue Vibes
Ook de Belgisch-Nederlandse band The Blues Vibes zijn we misgelopen. De band rondom zanger-bluesharpist Wim Degeest is geworteld in de muziek die vanaf de jaren ’50 gemaakt werd van Memphis tot Chicago, met als grote voorbeelden Howling Wolf en Buddy Guy. Geen muziek om onberoerd bij stil te blijven staan. Volgende keer swingen we ook mee.

The Juke Joint - Big Bo
Big Bo (niet te verwarren met de bisexueel van www.bigbo.nl ;) is zo’n jongen die een goede opvoeding heeft genoten. Zijn ouders waren fanatieke liefhebbers van het blues genre en als Little Bo een plaat hoort van John Lee Hooker is hij op slag verkocht. Hij speelt solo emotionele acoustische blues, ragtime en deltablues en begeleidt zichzelf op akoestische 6 & 12 string gitaar, steel en wood dobro, mondharmonica en footstomp. Mooi om te zien en horen dat hedendaagse blues troubadours nog geïnspireerd kunnen raken door Robert Johnson, Brownie McGhee en Lightnin’ Hopkins. Bo heeft dan ook recht van spreken want hij heeft al honderden cluboptredens en streetperformances met rauwe songs die tot op het bot gaan op zijn naam staan. Muziek die in een informeel establishement als de low-down Juke Joint thuis hoort.

The Mainstage - Big Dave & The Backbones
Op naar het hoofdpodium, waar over het algemeen de gevorderde bands optreden. Een bluesfestival zónder blues-harpist is géén bluesfestival, dus gelukkig had de B.A.Z. organistie de Belg Big Dave weten te strikken. Big Dave bekend van de The Dizzy Dave Band en The Electric Kings speelde nu met The Backbones. Het vriendengezelschap van bassist ‘Lord’ Julius van Brakel, die zijn elektrische bas op een zo’n aparte wijze (rechtop) bespeeld. Dave & the Bones klinken lekker recht voor zijn raap, blues zoals blues hoort te zijn, een mix van swing, jump en vette Chicago-blues. De 40-jarige Dave speelt ook al vanaf zijn 14e jaar mondharmonica en is liefhebber van de old-school blues. Hij blaast een fat-toned straightforward harp, zoals dat in het jargon heet. Oftewel, hij kent de trukendoos van de bluesharp en blaast de mooiste deuntjes uit zijn smoelschuivert. Zijn gestoorde motorische bewegingen zorgden daarbij voor - met name tijdens de Bo Diddley beat - een vermakelijk kijkspel. Wat mij betreft mag dit in het vervolg als de Big Dave Shuffle doorgaan. Het optreden kon in ieder geval op veel bijval van het publiek rekenen.

The Mainstage - Jimmy Bowskill (Can.)
Het Canadese houthakkertje Jimmy Bowskill wist met zijn spierballen bluesrock eveneens de Mainstage op zijn kop te zetten. Twee jaar geleden speelde het trio nog (met een andere bassist) in de kelder maar ze hebben zich dus letterlijk opgewerkt. En ook internationaal timmert de kleine power rock gitarist aardig aan de weg. Volgens de voormalige zanger van Free en Bad Company Paul Rogers met wie Jimmy onlangs optrad is hij de spitting image van Paul Kossoff [voormalig Free-gitarist]. Met de ritmesectie Wayne Deadder op bas en Dan Neill op drums klinkt de nog pas 19-jarige Jimmy weer een stuk volvassener dan destijds. De Canadees is een virtuoos en zou wel eens hetzelfde muzikale pad kunnen gaan bewandelen dat Joe Bonamassa in korte tijd heeft afgelegd. De eigen composities met als uitschieter Diamond Ring klinken veelbelovend. Het derde nummer een ballad van ruim acht minuten bevatte een fantastische gitaarsolo vol overgave en passie met wapperende haren gespeeld. Ook hier een Peter Green nummer Rattlesnake Shake met wederom een mooie solo en ook de beste gitarist aller tijden Jimi Hendrix werd vereerd. Verder een nipje reggae en bluegrass om af en toe wat gas terug te nemen. Aan het einde van de set nadat Bowskill van gitaar had gewisseld verzande de ster in wording een beetje teveel in nutteloos gepiel met overbodig vervomings- en effectapparatuur, tremolo, fuzz… Persoonlijk hoor ik liever de rattlesnake shake blues-rock uit zijn Gibson gieren. Man, do the shake. Yes, and jerk away the blues!

The Mainstage - Kozmic Blue (D.)
De headliner (mag je daarvan spreken op een bluesfestival met zo’n hoog niveau aan artiesten?) was de Duitse Janis Joplin. De Schotse Maggie McInthun groeide op in Duitsland en mag met recht een wereldwijf genoemd worden. Maar dan in de donkere zin van het woord. Leven in een woonwagenkamp, optrekken met motorbendes, weduwe, alleenstaande moeder en het leven lijden van een junk… dan heb je het recht om de blues te zingen! Maggie kreunt, krijst en schreeuwt haar emoties eruit. Maar ze speelt ook prachtig dwarsfluit en mondharmonica. Eerlijk en ja… heerlijk, voor te toehoorder. Een solide begeleidingsband met louter Duitse muzikanten ondersteunt haar trouw en passioneel. De blues is haar drang tot overleven en dit kan ze met Kozmic Blue nu eindelijk te gelden maken. Sinds de band in 1997 werd opgericht zijn er vijf cd’s en een dvd uitgebracht, waarvan in totaal al meer dan 50.000 exemplaren zijn verkocht. Dit alles bereikt door avond aan avond te spelen in het blues club circuit met af een toe een tv- of festival performance. En ze verdient het! Janis Joplin glimlacht nog maar eens in haar graf. ‘Cause the blues lives on!

Filmpjuh…

meer filmpjes:
Green Mac - Man of the World
Kozmic Blue - All For You

Reageren is niet mogelijk.