Bruce Springsteen in Stockholm

do. 4 en vr. 5 juni 2009
Terug van Zweden

bossbootsstockholm09

Het was zeer de moeite waard. Stockholm is een rustige grote stad. Er staan mooie gebouwen, het openbaar vervoer met metro en bussen is goed geregeld en betaalbaar. De zweden zelf zijn rustige mensen, bescheiden zoals Giel van mening is. Het stadion waar de optredens waren, is het olympisch stadion van de spelen van 1912. Het is een klein knus stadion. In eerste instantie werd gemeld dat er 15000 kaarten in de verkoop zouden gaan. In een krant stond bij het aantal toeschouwers 32.000. De tribunes die slechts gedeeltelijk overdekt zijn bestaan uit circa 20 rijen hoog. Om 17 uur zouden de poorten open gaan. Wij arriveerden rond 17 uur bij het stadion en zagen aan een lange zijde al een behoorlijke rij. Daar was duidelijk overnacht aan de spullen te zien. De rij zelf was afgesloten op de hoek van een straat. Aan de korte zijde stond een korte (eveneens afgesloten) rij aan de ene kant en een gigantische lange rij aan de andere kant van een toegangspoort. Die rij ging maar door en door, waardoor wij weer rechtsomkeert hebben gemaakt. Ons idee was om aan sneaky aan te sluiten bij de overnachtingsrij op het moment dat zij naar binnen mochten gaan. Toen we ontdekten dat de twee andere rijen ook voor staanplaatsen waren bedacht Herman dat we dan beter achter de kortste rij aan konden sluiten. En zo liepen we terug naar de kortste rij, die juist op dat moment naar binnen mocht. We kropen door de hekken en sloten aan. We kwamen vlot door de security en liepen zo het voorvak in. Giel had nog even moeite, zijn kaart (thuis uitgeprint) werd niet geaccepteerd. Ik ging me er mee bemoeien en de man scande een kaartje van iemand en gaf die aan mij: “You can go” zei hij. “Hoho, it’s his ticket” (wijzend naar Giel). “Okay you can go”. En daar gingen we. Het was bijzonder slecht weer, maar dat was aangegeven. Dus allen waren we er op gekleed. Dat betekent overigens niet dat het minder vervelend is. De regen gutste naar beneden. Willem (the Pinmaster) melde ons dat we in ieder geval genoeg sneeuw hadden gezien, zij het alleen dat het niet bevroren was. Wachten op de start van het concert op een mooie stek achter aan het Fosvak. Babbeltje gemaakt met Ian de cameraman. Tijd voor een sanitaire stop, foto’s maken en koffie halen was er nog voldoende, en zo geschiedde.

Om 20.09 uur was er dan de start van ons eerste concert in Stockholm stadion. Onder de tonen van een zweeds kinderliedje op de accordeon, gespeeld door Zweedse Nils Lofgren, kwam de band on stage. Wat volgde was een super show van 30 nummers gehoord, met een opening die alleen een artiest als Bruce aan zou durven. Geheel ingespeeld op de actuele situatie starte hij met Who’ll stop the rain. Direct was het publiek los natuurlijk. Niemand was echter in staat om de regen te stoppen, het bleef maar komen. Na het opzwepende Badlands (Wetlands had ook een leuke titel geweest) kwam de eerste verrassing: My lucky day van de nieuwste cd: Woad. Outlaw Pete ging vergezeld van een prachtige film op de achtergrond. Na het setje Seeds, Johnny 99 en The ghost of Tom Joad, volgde het request-blokje. Van onze zijde gingen bordjes omhoog met Rosalita, Quater to three en Jumping Jack Flash. Die kwamen er niet, wel kwamen Cadillac Ranche, I’m going down, Because the night en tot slot nog de cover Wild thing. Er volgde weer een blokje en dan wederom twee nummers van Woad: Kingdom of Days en The Wrestler. Subliem. In het blok van de encores (7 nummers) zat als verrassing: Twist and shout. Het stadion gooide de beentjes los. Herman echter had de grootste moeite met deze song. Haha. Na ruim 2 uur en 45 minuten was het over.

Na afloop (22.55 uur) togen we naar de nabijgelegen metro. Vrij vlot ging het overgrote gedeelte van het publiek huiswaarts. Ook hier weer de rust, de beleefdheid etc. Geen geduw, geen getrek. Relaxed dus. Tijdens het concert waren we de regen helemaal vergeten. En ach, als je haar goed in model zit, dan kan je wel wat hebben natuurlijk .. Maar eenmaal uit de metro beseften we des te meer dat we tot op het bot verkleumd en zeiknat waren. We togen een bar binnen en genoten nog lang na ….

Toen we richting hotel wilden gaan, bleek dat de metro er mee gestopt was. Een taxi bracht ons door de lichte nacht terug naar ons verblijf. Om 23 uur wordt het donker en komt de maan op, om twee uur is de maan weer weg en komt de zon al weer op. Wat dan rest is een glasheldere lichte nacht: midzomernacht. Onvoorstelbaar als je het nog nooit hebt meegemaakt. Mij leverde het concert (30 songs) overigens 8 nieuwe (nog nooit live gehoorde) nummers op.

De volgende morgen na een korte nacht zijn we na het ontbijt richting stad gegaan. We zijn vervolgens op visite gegaan bij Bruce en zijn gevolg. Onder het genot van een heldere bak koffie genoten we van de ambiance en van de koukleumende fans die buiten het hotel stonden te wachten. Nu de gelegenheid daar toch was hebben we Bruce verzocht aub te stoppen met nummers van de verkeerde band te spelen. Jumping Jack Flash werd nogmaals onder de aandacht gebracht. Het was die dag ijs- en ijskoud. Schatting, een graad of 2-4. Er stond ook een behoorlijke noordpoolbries. Maar gelukkig was het droog. We besloten na het hotel nog wat aan sightseeing te doen, koffie te drinken, hapjes te eten, koffie te drinken, winkels bekijken en koffie te drinken. Nadat we ons nog vergaapt hadden aan een typisch examentafereel (examenkandidaten die achterop een vrachtwagen hossend, brallend, drinkend door de stad worden gereden – onder luide muziek- ) gingen we weer richting stadion. Nu waren we er iets eerder en konden we in de korte rij aansluiten. Er werden in de rij al bandjes uitgedeeld en we hoorden tijdens de rehearsel soundcheck Surprise Surprise en 7 nights to rock. Dus dat was weer geregeld. Same place, same spot. Alleen Giel koos er voor om aan de uitloopcatwalk te gaan staan. Om 20.15 uur kwam de band on stage en begonnen we met het sublieme Downbound Train. Daarna nog verrassende songs als Candy’s Room, Youngstown, en Good Lovin’ (na intro La Bamba) en een requestblokje met: Hungry Heart, Growin’ Up, Thunderroad en het nieuwe Queen of the Supermarket. Later in de set pakte Bruce nog een bordje op: Lost in the flood. Prachtig, kippevel. Na het bekende encore blokje (met 10th Avenue freeze out en Detroit Medley dit keer) was het om 23.22 voorbij. Detroit Medley bestond onder andere uit: Good Golly Miss Molly, C.C. Rider, Devil with a blue dress on, Jenny take a ride. Ontzettend veel lol gehad met mijn drie reismaatjes: Hermanator (had ik je al bedankt voor je tactische ingeving waardoor wij de 1e avond sneller in Fos stonden dan menigeen die de nacht in de rij had doorgebracht ? ); Willem The Pinmaster, die eigenlijk ook Oscar of de MediaMaster genoemd kan worden vanwege zijn fenomenale foto’s en filmpjes, en last but not least: Giel, die eerst door het leven ging als De Artiest Giel, maar nu omgedoopt is in Giel Ronaldo Toivonen. En Bruce: wat een beest, wat een man, wat een regisseur: hij regisseert ter plekke een feestje voor 32000 toeschouwers. Prachtige nummers gehoord: natuurlijk helemaal uit het dak gegaan bij Twist and Shout (bleghhh), magnifieke Lost in the flood, 5 nummers op de 1e avond van de nieuwste cd, met prachtige uitvoeringen van The Wrestler and Outlaw Pete; heerlijk de tweede avond vlak voor het einde van de show nog Detroit Medley (met oa Good Golly Miss Molly, C.C. Rider, Devil with a blue dress on, Jenny take a ride) Seeds, Land of Hope and Dreams, Thunderroad, Downbound Train, I’m going Down, het tourdebuut van Queen of the Supermarket, covers als Who’ll stop the rain, Wild Thing, La Bamba overgaand in Good Lovin’, mmmmmm het was lekkerrrrrrr. De tweede setlist bevatte overigens drie dikke ? ? ?. Dat werden dus de requests als Hungry Heart, Lost in the flood, Queen OTS en Growin’ Up. Jammer dat Jay Nee schudde op de vraag of hij E-Street Shuffle kende, anders hadden we die ook gehad. De hele setlist werd overigens ter plekke omgegooid. Wat een regisseur. Kortom: Top dagen, met een top stel. [Paul].

ps) mooie compilatie van Giel:
bsstockholmcomp

Setlist do. 04-06-09
00. Zweeds volksliedje door Nils Lofgren
01. WHO’LL STOP THE RAIN?
02. Badlands
03. My Lucky Day
04. Prove It All Night
05. Outlaw Pete
06. Out In The Street
07. Working On A Dream
08. Seeds
09. Johnny 99
10. The Ghost Of Tom Joad
11. Raise Your Hand
12. Cadillac Ranch (request)
14. Because The Night (request)
15. Wild Thing (request)
16. Waitin’ On A Sunny Day
17. The Promised Land
18. The Wrestler
19. Kingdom Of Days
20. Lonesome Day
21. The Rising
22. Born To Run

ENCORES:
23. Hard Times
24. Bobby Jean
25. Land Of Hope And Dreams
26. American Land
27. Glory Days
28. Twist & Shout
29. Dancing In The Dark

Setlist vr. 05-06-09
start: 20.15
Intro: Idas Sommarvisa (Nils is playing a Swedish summersong on accordion
to open the show, just like last night)
01. Downbound Train
02. Badlands
03. My Lucky Day
04. Candy’s Room
05. Outlaw Pete
06. Darlington County
07. Working On A Dream
08. Seeds
09. Johnny 99
10. Youngstown
collecting signs (La Bamba / Good Lovin’ riff)
11. Good Lovin’
12. Hungry Heart (sign request)
13. Growin’ Up (sign request)
14. Thunder Road
15. QUEEN OF THE SUPERMARKET (first time live)
16. Waiting On A Sunny Day
17. The Promised Land
18. LOST IN THE FLOOD (request by a Dutch fan!)
19. Radio Nowhere
20. Lonesome Day
21. The Rising
22. Born To Run

ENCORES:
23. Hard Times
24. Tenth Avenue Freeze Out
25. Land Of Hope And Dreams
26. American Land
27. Glory Days
28. Detroit Medley:
C.C. Rider; Good Golly Miss Molly; Land of a 1000 Dances
29. Dancing In The Dark
end: 23.22

filmpjes:
“I broke my ass", Bruce claims…

Downbound Train
Candy’s Room
Outlaw Pete

Reageren is niet mogelijk.