Krantenwijk [column]

Image Hosted by ImageShack.us
Van mijn kameraad Paul kreeg ik onlangs een verontrustende e-mail over de slechte bezorging van een groot landelijk dagblad. Moedeloos werd hij ervan. “Al vier weken wacht ik op mijn gratis - als Feyenoord supporter - aangeboden krantje. Volgens de gegevens had ik hem vanaf 5 november moeten ontvangen. Afgelopen zaterdag was de 1e keer dat ik hem ontving. Vreugde was van korte duur. Gister en vandaag weer niks. Kon het niet laten enigzins cynisch te reageren. Dat wou ik jou (als enige fan van mijn schrijfsels) niet onthouden", zo schreef hij me. Zijn cynische schrijven eindigde hij met:

“Volgende keer zingen we op de tribune (solidair naar mij toe)
En steek die krant
en steek die krant
en steek die krant maar in je reet".

De combinatie van het bezorgen van die krant en Feyenoord deed me terug denken aan een gebeurtenis in mijn jeugd waarin deze feiten ook verenigd waren. Want tsja, die bewuste krant heeft in huize Van der Hoeven eigenlijk best een apart plekje. Als jochie van van 9 tot 13 jaar knipte ik me een lieve lust uit de sportkatern van het Algemeen Dagblad. Mijn favoriete voetbalclub Feijenoord speelde mee bovenin de ranglijst van de eredivisie (toen nog zonder sponsor) voor het kampioenschap en deed nog volop mee in de Europacup III competitie, ook wel UEFA-cup genoemd. Als puberaal straatvoetballertje (die had je toen nog echt) zag en voelde ik mooie sporttijden naderen en besloot een plakboek aan te leggen. De krant, het AD, kregen wij iedere morgen gratis omdat mijn oudere broer Rob - toen Ajacied, maar geeft nu geen bal meer om voetbal - (zijn zoon wel, die zit regelmatig naast ons in de Kuip) de ochtendkrant huis-aan-huis in en om ons dorp bezorgde. Hij was ooit voetballend met mij samen op straat ‘gescout’ door een vertegenwoordiger van het AD die destijds nog gewoon van stad naar dorp reden om de jeugd te bewegen voor een krantenwijk. Dat was heel normaal toen; dikke auto: “tuut-tuut", vreemde meneer: “he jongens lekker aan het voetballen?” wij: “ja meneer!” hij: “hoe oud zijn jullie?” mijn broer “11 meneer", ikke: “9 jaar meneer", hij: “oh jammer net te jong voor een krantenwijk", ikke: “uhh ja jammer” en weg was ik. Mijn broer echter kwam een paar minuten later vrolijk met meneer Rietveld (zo’n naam vergeet je je leven niet meer) ons huis binnen wandelen: “pa, ik ga een krantenwijk doen!” Rietveld: “ja meneer Van der Hoeven eigenlijk is uw zoon nog een jaartje te jong maar ach…", mijn broer: “…ik wil het zo graag!". Nou en als mijn broer Rob iets wilde… DAN GEBEURDE HET OOK! Afijn, Feijnoord werd kampioen in 1974 na een spannende slot wedstrijd tegen FC Twente en won als eerste Nederlandse club de UEFA-cup in een nog spannendere wedstrijd tegen Tottenham Hotspurs. Helaas werd dit ook de eerste kennismaking met voetbal hooligans, de Engelse supporters sloopte de kuipstoeltjes uit de betonnen grondvesten en bekogelde hiermee de Rotterdamse platte-petten-politie. Dit alles live op de Nederlandse zwart/wit televisie te zien! Een deel van Het Legioen liet zich ook niet onbetuigd en een naam was gevestigd in Europa. Desalniettemin, groot feest in (een deel van) huize Van der Hoeven! En een eerste plakboek met happy end als aandenken. Ik heb um nog steeds. Later in de zomer van dat bewuste jaar 1974 heb ik het knippen en plakken nog eens dunnetjes over gedaan in het kader van de ‘WM 1974′. Oftewel de Werledkampioenschappen voetbal 1974 in Duitsland. Dit keer met als resultaat een plakboek zonder happy end en de laatste bladzijden doordrenkt van tranen. Het werd het begin van een net-niet tijdperk.

Helaas moet ik mede dank zij Paul’s slechte ervaring constateren dat onze favoriete krant in dezelfde neerwaartse spiraal terecht is gekomen als onze favoriete voetbalclub. Feyenoord speelt momenteel als een krant! En de krant zelf is er inhoudelijk ook niet echt op vooruit gegaan. Deze feiten gezamenlijk zijn een trieste constatering en rieken naar veel jeugdsentiment. “Vroeger was alles beter". Maar, als we de kredietcrisis kunnen overleven, moeten we ook ooit weer eens kampioen kunnen worden! En dan zingen we als eerbetoon aan onze jeugd en meneer Rietveld met een hoedje van papier op onze kop:

“En Feyenoord 1
is kampioen
en Feyenoord 1 is kampioen!”

Om dit heugelijke feit de maandag erop uitgebreid na te kunnen lezen (al dan niet online) in onze favoriete krant HET AD!

Moraal van dit verhaal: al het goede en het kwade in de (sport- en media) wereld heeft een oorzaak.

Reageren is niet mogelijk.