Neil Young imponeert nog steeds

Gehoord: RAI Theater, Amsterdam, 17/2.

Anders dan de meeste rockdinosaurussen maakt de 62-jarige Neil Young nog altijd muziek die er toe doet. Hij weet er behalve generatiegenoten ook een publiek mee aan te spreken dat veel jonger is dan hijzelf.

Maar van dat laatste viel in het RAI Theater weinig te merken. In de wijde omgeving was geen jongere te bekennen. Maar wat wil je met een toegangsprijs van niet minder dan honderdveertig euro?

Die prijs leek voor de oudere fans geen bezwaar. De belangstelling voor Young was zelfs zo groot dat aan zijn twee concerten in het RAI Theater een derde werd toegevoegd. Kregen de mensen waar voor hun geld? Honderdveertig euro blijft krankzinnig, maar bij zijn eerste RAI-optreden was Young gisteren in absolute topvorm. Als typische singer-songwriter, maar ook als luidruchtige rocker.

Voorafgaand aan het concert werd meegedeeld dat het geen enkele zin had om Young te verzoeken bepaalde nummers te zingen; de setlist stond al vast. Die indruk wekte Neil Young in het eerste, akoestische, deel van het concert niet. Heen en weer zwalkend tussen een heel woud aan akoestische gitaren en een vleugel en een piano leek hij ter plekke te verzinnen wat hij ging doen.

nyacoustic08

En daar zaten de nodige verrassingen bij. Bij jarenzeventigklassiekers als Harvest of A man needs a maid hoefde hij maar een akkoord aan te slaan of een herkenningsapplaus barstte los. Maar in alleen nostalgie had Young geen zin. Hij bracht ook songs die slechts hijzelf en zijn allertrouwste fans leken te kennen. Nummers als Sad movies en Love art blues zijn alleen als bootleg verschenen. Zijn stem klonk krakend en rasperig als altijd, maar ook opvallend krachtig.

Na de pauze deelde Young het podium met de muzikanten die in het voorprogramma ook al zijn echtgenote Pegi hadden begeleid (conclusie van dat voorprogramma: het is volkomen terecht dat meneer Young stukken bekender is dan mevrouw). Tijd om te rocken. Cortez the killer, waarin Young als vanouds minutenlang soleerde, blijft mooi, maar zeker zo indrukwekkend waren de songs van Youngs kort geleden verschenen veertigste album Chrome dreams.

Bijzonder was de cover van de countryklassieker Oh lonesome me. Is dat in de originele versie van Don Gibson ondanks de verdrietige tekst toch vooral een vrolijk deuntje, in de uitvoering van Young was het slepend trage, ronduit zwartgallige rocksong.

nyelectric08

Dat het zo’n grandioos concert werd, leek er in het begin niet in te zitten. Een bijzonder knorrige Neil Young brak het openingsnummer From Hank to Hendrix voortijdig af omdat hij zich stoorde aan de fotografen vooraan bij het podium. Hij sommeerde de ‘assholes’, die het waagden door zijn muziek heen te praten, de zaal te verlaten. Aaiii. Het waren niet die fotografen die zoveel herrie maakten, maar twee dronken dan wel stonede bezoekers. Een paar nummers verder werden ze door ordebewaarders de zaal uitgedragen.
[door: PETER VAN BRUMMELEN © Het Parool, 18-02-2008] Herhaling: RAI Theater, 18/2 en 19/2 (uitverkocht).

SETLIST
From Hank To Hendrix
Ambulance Blues
Sad Movies
A Man Needs A Maid
No One Seems To Know
Harvest
Journey Through The Past
Mellow My Mind
Love Art Blues
Old Man
Cowgirl In The Sand

PAUZE
Mr. Soul
Don’t Cry No Tears
Dirty Old Man
Spirit Road
Bad Fog Of Loneliness
Winterlong
The Believer
No Hidden Path

TOEGIFTEN
The Loner
Cortez The Killer

LINKS

Neil’s Garage
Neil Young Fanclub
Neil Young @ YouTube
Het Parool - Neil Young imponeert nog steeds
AD - Neil Young (62) rockt als jonge god
NRC - Rocklegende Neil Young niet erg legendarisch
Revolver - Neil Young live in Amsterdam
Foto’s podium A’dam 170208
Foto’s Antwerpen 120208
De Standaard (BE) - Neil Young om na te vertellen
Franks weblog (BE) - Concert: Neil Young - 11 feb 2008

En… de zeikerdjes van de Volkskrant:
- Futloos ‘afscheid’ van Neil Young
- Neil Young? Ik sla over

Reageren is niet mogelijk.