BLOEDHEET EN BLIKSEMS GESLAAGD

Rolling Stones in de Goffertweide Nijmegen – 8 juni 2007 –
personal review door Gillespy

stones080607

Met Rolling Stones concerten in Parijs en Londen voor de boeg had ik Nijmegen dit keer niet op de agenda staan. Maar naarmate het moment van de aftrap naderde ging ook bij deze die-hard Stonesfan de adrenaline stromen en begonnen de trommelvliezen te jeuken. Als meevaller lieten vrijdagmiddag mijn werk en het weer (toen nog wel) het toe om alsnog een trip naar Gelderland te ondernemen. Bovendien realiseerde ik mij dat dit eigenlijk m’n 25-jarige jubileum was v.w.b. het bezoeken van Rolling Stones concerten. 25 jaar geleden in de Rotterdamse Kuip was immers mijn eerste live kennismaking geweest. Dit feit was een extra bevestiging dat ik de juiste keuze had gemaakt, want een zilveren jubileumparty móet je vieren, en met gasten die je graag mag. En met een goeie feestband uiteraard! Gezien de berichtgevingen dat de belangstelling in de voorverkoop voor het concert tegen viel, zou het ook geen probleem moeten zijn om ter plaatsen nog een ticket te scoren. Om half vijf stapte ik dus in de auto vanaf m’n werk in Rotterdam richting Nijmegen om daar om zeven uur te arriveren. Juist tussen zeven en negen uur werden wij fans getrakteerd op enorme plensbuiten en enkele fikse donderslagen. De Bigger Bang Tour 2007 deed haar naam eer aan. Dus eerst maar even een half uurtje schuilen met een Komo zak op de kop in de bossen van de Goffert. Ik vond de regen eigenlijk wel verfrissend na 2,5 uur in een broeierige auto in de file te hebben gereden. Schuilend en loerend naar al die voorbij wandelende ver(be)zopen katten (stray cat blues?) zag je ineens heel veel paraplu’s en fans in drijfnatte Tong-shirts of regenponcho’s, of gewoon met ontbloot bovenlichaam, want benauwd was het nog steeds.

De openlucht sfeer zat er nu lekker in; van bloedheet naar bliksemslagen. Van Morrison speelde inmiddels als support op de achtergrond (Daniël Lohues had ik door het fileleed gemist) maar Morisson moest/wilde vanwege het noodweer eerder stoppen. Ik hoorde een weermeneer op het podium zeggen dat dit bui nummer 1 van 2 in een reeks was, maar… dat het daarna droog zou blijven in Nijmegen. En hij kon het weten want hij had de radarbeelden gezien. Zo dan. Voor een aantal twijfelaars die nog buiten de ingangspoorten stonden was deze mededeling de druppel die de emmer deed overlopen en hun moment om rechtsomkeer te maken (boeh! gloriehunters). Voor mij een teken om het ticket-hunting aan te vangen. Binnen 1 uur - waarin inderdaad die 2e bui viel (goeie radar hoor) - had ik het felbegeerde ticket (halve prijs) al te pakken, na stevige onderhandelingen met twee Apeldoornse deernes. Op naar de natte Goffertweide voor een feestmaal in de vorm van een vette hamburger. Geen drinken erbij want zoals ik ’s middags al op internet had gelezen kregen we gratis water hier, uit een emmer met spons en later ook uit de hemel. Na wat telefoontjes en sms’jes naar het thuisfront en bekende fans hier in de wei, was de strategie ook gauw bepaald. Paulus (MausWatts) hield de vinger aan de pols en kwam een bandje brengen, klasse. Kijk, dat zijn nou van die extra’s die het stonesforum zo leuk maken. Samen spelen, samen delen.

Na de Tongue and Lip club (een afscheidingsbeweging?) en de halve forumledenlijst een hand gegeven te hebben (de andere helft komt nog wel een keertje) was ik precies op tijd in gereedheid voor de eerste tonen van Start Me Up, gevolgd door You Got Me Rocking. Daarna dacht ik dat Mick een vocale imitatie van Keith deed, maar hij schijnt iets in het Nederlands gezegd te hebben. Oops, Rough Justice. All Down The Line kon ik nog niet als live versie en daarna gokte wij op Rain Fall Down gezien de omstandigheden, maar het werd She Was Hot (Long legged Lisa zweette ervan). De ballad Sweet Virginia was verrassend met een encore van Mick ("willen joelie meeziengen?") op akoestische gitaar en mondharmonica. Can’t You Here Me Knocking van het album Sticky Fingers vond ik één van de hoogtepunten.
Hier hoorde we Keith weer ouderwets met zijn fameuze opening riffs. En in de instrumentale jam in het middenstuk de slide-, solo- en rhythm riffs van Ronnie en Keith samen en de blazers met de scheurende sax van Bobby Keys, ondersteund door de strakke tikken van Charlie en begeleid met harmonieuze vocalen: “Yeah, you got speed freak jive". Klop klop, de sms’jes liepen nu ook binnen: vrouw en dochter hoe big de bang was en of ik bang was en belangstellende forumleden Arjan (JackDaniels) en Marja (_Angie_) wilde weten hoe het vee erbij stond in de wei. Altijd leuk vrienden die mee(be)leven. I’ll Go Crazy was een tribute aan Mr. Sexmachine himself, James Brown. Wederom prachtige vocalen met name door Lisa. JB is dead, but MJ keeps the soul alive! Tumblin’ Dice was een inkoppertje, ehh… inrollertje. Blijft lekker om mee te blèren cq bewegen. De spanning liep op, Keef aan het woord: eerst onverstaanbaar gebrabbel gevolgd door de bekende grijns, dan I Just Wanna Hold You in de herkansing en Happy. In Werchter werd het doel gemist, nu: missie geslaagd! Niks nerveus, bezopen of stoned (of misschien juist wel). Gewoon heppie-de-peppie. Tijd voor de B-stage en de warhorses, verplichte figuren dus. Sommige van deze nummers (zie de setlist) zouden ook (bij voorkeur?) in een andere volgorde gespeeld kunnen worden en zeker wat meer variatie in de setlist zou gewenst zijn. In het voorbijgaan mikte Woody de een na de andere plectrum het publiek in en balde als handelmerk zijn rechter vuist. Keith stond opvallend geconcentreerd te spelen op de weg terug van de (haperende) B-stage maar pakte ondertussen toch ook relaxed een op het podium gegooid T-shirt op. Weinig zwaaiende dames met lingerie dit keer, moeten we dan toch weer naar een indoor show terug? Het geluid was goed in het FOS-vak rechts waar wij stonden en de lichtshow leek door een kleine blikseminslag soms een beetje op een kerstverlichting, ’t mocht de pret niet drukken. Na de laatste tonen van Jumping Jack Flash volgde nog eens een daverend vuurwerk (alsof we nog niet genoeg knallen hadden gehoord vanavond) en was de show echt voorbij. Na afscheid genomen te hebben van een aantal mede-forummers nog een korte afterparty gehouden in gezelschap van de Tongue & Lip Boys. Daarna alvast begonnen aan de Nijmeegse wandel vierdaagse (1 dag zit erop). Grote groepen fans liepen naar de parkeerplaatsen alvorens de thuisreis te aanvaarden. Onder het genot van een pak bastogne koeken en een blikje ijsthee deed ik dat ook. Koekjes en thee, dat is nog eens rock ’n roll! Mar (_Angie_) reedt met me mee terug als virtuele passagier, de kilometers vlogen voorbij. Thuis met een happy gevoel een fles wodka leeggedronken en foutloos naar bed gegaan (ik speel geen gitaar). Het is een bloedhete en bliksems geslaagde Stonesdag geweest!

setlist: Rolling Stones Nijmegen 080607 Setlist (jpg)

Reageren is niet mogelijk.