Archief voor de maand May 2016

20 Years Ribs & Blues – Ribs, Blues & Fun 2

Geplaatst op 24 May 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Een sfeerverslag van het 20ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 15 en 16 mei 2016 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois. Klik hier om het uitgebreide verslag te lezen van maandag 16 mei op The Blues Alone? En klik hier om het fotoalbum van die dag te bekijken.

Sinds jaar en dag is de presentatie van Ribs & Blues in handen van Jaap Harmsen en zijn aankondigingen op rijm zijn bij de trouwe bezoekers van dit bluesfestival inmiddels beroemd, nooit eerder heeft TBA? geciteerd maar de rijm om de eerste band op het Delta Stage in Raalte aan te kondigen vonden we er toch wel eentje om te vermelden: “soms vuig, soms schurend zoals mijn moeder vroeger met de Vim – hier is Tiny Legs Tim!”

Het blijft een bijzondere combinatie van muzikanten de band van de Vlaamse Tiny Legs Tim! Stuk voor stuk zijn het voortreffelijke instrumentalisten die vertrouwd met elkaar musiceren.

Thorbjørn Risager & the Black Tornado zijn ook dit jaar heftig ondergedompeld in de blues maar Thorbjørn kennende flirt hij ook met soul, boogie, rock ‘n roll en zélfs swing. Zijn afwisselende sound is zijn keurmerk, dat hebben we al eerder op Ribs & Blues kunnen meemaken.

Van de instrumentale opener O’Dark tot aan de afsluiter ‘de lovesong’ Crazy Motherfucker, beide van zijn recente How to Kill a Horse CD, is het optreden van Brother Dege weird en unheimisch. Niet absurd of griezelig, maar iets er tussenin. Zijn slide gitaarspel klinkt de ene keer warm dromerig en de andere keer ruw en blikkerig. Zelf zegt de uit Louisiana afkomstige Dege Legg over zijn muziek: “it’s a psyouthern sound, wel donker maar niet depressief”. He’s a crazy motherfucker, but harmless and peaceful like Jezus. [Lees binnenkort een interview met Brother Dege hier en op TBA? online magazine].

Als ervaren rockchick was de Canadese zangeres Sass Jordan een opvallende verschijning in de programmering. Ze heeft nog steeds een stemgeluid en een bereik waar menig hedendaagse hit­singer een puntje aan kan zuigen. Haar grootste successen beleefde ze eind jaren ’80 en begin jaren ’90 met platina hits als ‘Highroad Easy’ en ‘Make You A Believer’. Uiteraard werden die tot groot genoegen van de aanwezigen ook in de grote tent gespeeld. Met, zoals dat gebruikelijk is bij Noord-Amerikaanse rockbands, uitstekende muzikanten als begeleiders. [Lees binnenkort een interview met Sass Jordan hier en op TBA? online magazine].

De muziek die deze uit Tucson, Arizona afkomstige 6 man sterke band brengt heet Cumbia. Dit is een soort van Latijns-Amerikaanse dansmuziek van Colombiaanse afkomst, vergelijkbaar met salsa, XIXA (spreek uit als tjsi-tjsa) voegt hier een lading Amerikaanse desert-rock aan toe door het gebruik van gitaren, accordeon, bass en percussie.

De 28 jarige uit Albuquerque, New Mexico afkomstige Ryan McGarvey werd in 2007 ontdekt als hét jonge wonder op de snaren in de internationale bluesscene. McGarvey is een regelmatige gast op de diverse Europese podia en nooit waren zijn gigs teleurstellend. Ook vandaag op Ribs & Blues weet hij een vaste schare fans voor zijn podium te verzamelen

Alles passeert de revue, soul, funk, rhythm & blues. Het 9-koppige Mojo Man is een mooie mix van ervaren en jonge muzikanten die elkaar geen enkel duimbreed in de weg leggen; het is een afwisseling van soli van gitarist tot blazer; zéér hoog muzikaal niveau is wat de meeste bezoekers voor de Delta Stage in hun ban houdt. “Boeken die Mojo Man; u bent verzekerd van een feestje”.

The Common Linnets is dé afsluiter van het festival, vele keeltjes zingen de liedjes met gemak mee ondanks dat dit gezelschap het minst bluezy repertoire van het week-end brengt. Veel werk van de eerste twee albums (Calm After The Storm en The Common Linnets II) komen voorbij en zoals het vakvrouw Ilse de Lange betaamt een mooi opgebouwde climax naar het liedje ‘Calm After The Storm’ als meest meegezongen nummer van het hele week-end!

20 Years Ribs & Blues – Ribs, Blues & Fun

Geplaatst op 22 May 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Een sfeerverslag van het 20ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 15 en 16 mei 2016 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois. Klik hier om het uitgebreide verslag te lezen op The Blues Alone? En klik hier om het fotoalbum te bekijken.

De 7 koppige formatie Phil Bee’s Freedom speelde blues, gemixt met jazz, soul en fusion die ons volledig verraste op het vroege uur van deze eerste Pinksterdag.

RUV jaagt als in een jonge wolvenroedel gemeenschappelijk hun prooi na met vuige bluesrock in hun debuut optreden (jazeker!) met een sound die staat als een robuuste Twentse schuur.

Wat is er mooier dan jongelui te zien musiceren, succes te zien boeken en hiervan te genieten? Tom Veltien mag zich met zijn 18 jaren volwassen noemen en zo ook zijn muziek en performance!

Live vertaalt het geluid van The Grand East zich in een eruptie van psychedelica vermengt met 70’s rock ’n soul. Pathetisch maar ook rauw. Uitgesponnen en toch pakkend. Een hocus pocus hoochie koe! koe!! koe!!! shaking machine in space.

In de geschiedenis van het Ribs & Blues festival kwam Julian Sas waarschijnlijk het vaakst op een van de twee podia opdraven. Alleen daarom al was zijn aanwezigheid op deze 20e editie meer dan terecht.

Hidden Charms uit Londen is vernoemd naar een song die door Willie Dixon werd geschreven maar hun sound heeft weinig met blues van doen. Wél zijn er sixties invloeden waar te nemen; de jonge spring-in-het-velds mixen rock ´n roll, rhythm & blues met Britse rock van weleer.

Veel authentieker dan Southside Johnny Lyon kan een artiest niet zijn. Op het eerste gezicht is hij zo’n belegen ondeugd waartegen je neigt te zeggen: “Opa, doe toch eens normaal!” Maar op het podium verheft deze baas zich als rhythm ‘n blues & soulzanger ver boven de middelmaat. Het Southside Johnny & The Asbury Jukes optreden was absoluut één van de hoogtepunten van dit Pinksterweekeinde.

Cuban Heels is nog steeds de enthousiaste band die we jaren geleden al voor het eerst mee mochten maken op de festivals. Vele van onze bluesbrothers en -sisters stonden ook nu weer strak voor het podium voor hun fikse dosis garageblues.

De show van het Henrik Freischlader Trio is gegroeid; klaarblijkelijk geleerd van zijn touren met de Tedeschi Trucks Band. Tóch is de Duitser Amerikaanser dan wellicht gewild… zijn sets vertonen teveel routine en te weinig passie om het publiek aan zich te binden.

Laurence Jones heeft op zijn jonge leeftijd al een hele lekkere, doorrookte stem, zijn gitaarkwaliteiten zijn op z’n minst bijzonder te noemen maar wat nog misschien veel belangrijker is, is zijn vermogen om zich als muzikant te onderscheiden, zijn interactie met zijn publiek.

We zijn getuige van een set beïnvloed door rhythm & blues, vuige soul en funk, maar ook de jazz kiekeboet af en toe even om de hoek. De mannen spelen een opzwepende set waarbij men maar moeilijk stil kan blijven staan. Dit is wat Sven Hammond kenmerkt, veel passie en een hoog party vermogen.

De Dijk stond voor de vierde keer op de Main Stage van Ribs & Blues. Het meezing gehalte was hoog en daar houden Nederlanders van, vooral lekker mee blèren… het schuurt tegen blues aan en zanger Huub van der Lubbe zou een internationaal grote blues/soul zanger geweest kunnen zijn als zijn wiegje niet in Amsterdam had gestaan maar in Chicago of Memphis.

Met songs van The Parlour EP en verrassend goed nieuw werk werd een mengeling van Delta blues en meer juke­joint blues stijlen gespeeld. Hard en rauw maar retestrak en dansbaar! Uitermate geschikt voor de nachtelijke voetjes­van­de­vloer­uurtjes. Een mooi stel om te blijven volgen, stay tuned to Revel In Dimes! [Lees binnenkort een interview met Revel In Dimes hier en op The Blues Alone?]

Deel 2 in het volgende blog-item