Archief voor de maand April 2016

Dé Prince en een Bluesking zijn hemelen

Geplaatst op 22 April 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Gekkigheid rondom de podia [column]
Door: Giel van der Hoeven

Het plotseling overlijden van David Bowie op 10 januari van dit jaar noopte mij tot het schrijven van een korte persoonlijke memoriam: David Bowie 1947-2016. Ook schreef ik het gedicht ‘Helden-kwartet’. Het viel me op dat er steeds meer jeugdhelden gingen hemelen, die ook in het Muziek Express popkwartet zaten dat ik ooit als 13-jarige broekie van Sinterklaas kreeg. Zo’n cadeau dat al weken op je verlanglijstje stond, waar je begerig naar uitkeek en - onder het genot van een kop chocolademelk en een negerzoen - toch verbaasd over was dát je het kreeg. In een tijd overigens ook dat zowel bleke hippies als Zwarte Pieten nog gewoon zichzelf mochten wezen.

Rory, Lou, Joe, David… werden benoemd in ‘Helden-kwartet’. Want Rory Gallagher, Lou Reed, Joe Cocker en David Bowie hadden een belangrijke rol gespeeld in de soundtrack van mijn leven. We zijn nu ruim drie maanden verder en nog steeds blijven jeugdhelden ons ontvallen. Veelal helden die minder bekend zijn van naam en dus minder spraakmakend zijn en waren, maar die iedereen vast weleens (onbewust) gehoord had op de radio. Een greep: Glenn Frey (67, Eagles), Jimmy Bain (68, Rainbow), Black (53, lied Wonderful Life), Maurice White (74, Earth, Wind & Fire), Keith Emerson (71, EL&P), Merle Haggard (79, countryzanger).

U heeft het waarschijnlijk voor kennisgeving aangenomen, maar de ochtend erna het er niet eens meer met uw collega’s bij de koffieautomaat over gehad. Dat zijn gesprekken die over het algemeen sowieso over de belangrijkste bijzaak in de wereld gaan: voetbal. En ja, dat onderwerp was op 24 maart en bleef de dagen, weken erna wél weer het gesprek van de dag. Toen onze nationale en wereldberoemde voetballer/trainer Johan Cruijff (68) overleed. We waren terecht geschokt. Want niet alleen iedere Nederlander wist wie Nummer 14 of Het orakel (van Betondorp) was, tot in alle uithoeken van de wereld genoot El Salvador (De Verlosser) of El Flaco (De Magere) bekendheid! Elvis had de stem, Jimmy had zijn gitaar en Johan had de bal, zoiets.


[Prince in de Kuip 3 juni 1990]

Eigenlijk nog steeds in het proces van rouwverwerking kwam via de social media (vandaag de dag toch de belangrijkste - of in elk geval de snelste - informatiebron) het bericht binnen dat er wéér een spraakmakende muziekheld was overleden: Prince. “Prince Charles, Prince Polley of dé Prince?” vroeg vriend Paul me nog enigszins gekscherend via de WhatsApp. “Dé Purple Rain Prince” antwoorde ik hem. Waarna er een WhatsApp discussie volgde over the pros and cons of Prince. Want als er één popartiest spraakmakend was (geweest) of voor muzikale meningsverschillen bij het kijk- en luisterpubliek had gezorgd was het dé Prince Rogers Nelson (7 juni 1958 – 21 april 2016) wel!

Wat we toen nog niet wisten, maar een paar uur later pas te horen kregen, was dat er op diezelfde dag nóg een invloedrijke muzikant was overleden: Lonnie McIntosh (15 july 18 – 21 april 2016). Een Amerikaanse rock-, blues-, en countryzanger en gitarist, beter bekend onder zijn artiestennaam: Lonnie Mack. Ik leerde de muziek van Lonnie Mack kennen via een andere overleden held, Stevie Ray Vaughan (3 okt 1954 – 27 aug 1990). Want ook de helden van helden zijn op muzikaal gebied vaak interessant. In de connectie S.R.V. - L.M. was dat zeker het geval, want ze stonden zelfs ooit samen op het podium. Bovendien, zo bleek later, had Mack ook rockgitaristen beïnvloed als Keith Richards, Jimmy Page, Eric Clapton en Duane Allman. Koesteren die man dus, wist ik al begin jaren ‘80.


[Stevie & Lonnie]

Ondanks dat Lonnie Mack bekend stond als begenadigd blue-eyed soulzanger waren een instrumentale versie van het bekende Chuck Berry nummer ‘Memphis’ en de instrumental ‘Wham’ zijn grootste hits. Dat is ook weer niet vreemd want op zijn klassieke Gibson Flying V was hij een ware virtuoos die met een eigen individuele stijl baanbrekend werk verrichtte voor zijn volgers en bewonderaars. Overigens, over helden van helden gesproken, Lonnie noemde Merle Travis en Robert Ward (van de Ohio Untouchables) als zijn belangrijkste gitaar invloeden, en George Jones en Bobby Bland als vocale inspiraties.

Zijn dood ging aan zo’n beetje alle koffieautomaten in heel Nederland voorbij. Ik heb daags erna alleen Johan Derksen er melding van horen maken. Dat was notabene in het voetbalpraatprogramma Voetbal Inside. Wilfred Genee keek de kenner verbaasd als altijd aan. René van der Gijp gooide er maar weer eens een van zijn flauwe grappen uit; dat het de broer van Big Mack was. En de andere gast Valentijn Driessen bekende hélemaal niets met pop-, rock- of bluesmuziek te hebben (wat me tegen viel van een streekgenoot). Afijn, de nationale ambassadeur van de blues dé Snor had zijn plicht weer gedaan. Men ging over tot de orde van de dag en de belangrijkste bijzaak aller tijden: voetbal.

Lonnie Mack heb ik helaas nooit live mogen bewonderen. Prince daarentegen wel. Dat was op 3 juni 1990 tijdens de Nude Tour in het Rotterdamse Feyenoord Stadion. In dé Kuip dus. De voetbaltempel waar zoveel mooie herinneringen liggen, legendarische wedstrijden en onvergetelijke concerten. Een concert dat zeker niet in mijn geheugen gegrift staat als onvergetelijk. Het regende hard en de grote kleine man uit Minneapolis was - in mijn beleving - niet bepaald in topvorm. De promo-CD en bootleg DVD die later van dat concert uitkwamen kregen dan ook de neerslachtige titel ‘Purple Rain over Rotterdam’ mee.


[Prince te gast bij Larry Graham]

Een tweede toevallige ultrakorte confrontatie vond plaats tijdens het North Sea Jazz festival in Rotterdam op 12 juli 2013. In de column ‘Gekkigheid rondom de podia’ (It comes in colors everywhere) die ik er enkele dagen daarna over schreef, bleek dat de liefde voor Prince en zijn muziek enigszins bekoeld was. Toch, heb ook ik het er daags na zijn dood aan de koffieautomaat even met een collega over gehad. Want één ding is zeker controversieel en (muzikaal) geniaal was hij. Spraakmakend genoeg om te blijven eren als dé funk- en popprins van tenminste twee generaties. Ondanks dat schalt op het moment van schrijven de muziek van Lonnie Mack uit de speakers: onderscheid moet er zijn.

It comes in colors everywhere
Dat Larry Graham met zijn Graham Central Station een potje kon funken wisten we al een poosje. Maar nog voordat dat irritante wijf van hem op haar slippers het podium zou betreden schoof ik één podium op naar rechts. Alvast een mooi plekkie bemachtigen om een uurtje later de grijze baard van Seasick Steve in m’n oor te kunnen voelen kriebelen. Face to face met het publiek ontstond er plots een hoop consternatie. Stond ik in de weg of zo?! Nee, d’r gebeurde wat op het podium naast ons. We deden een paar stappen naar achteren en zagen dat er een oud mannetje met een kroeskop en rond zonnebrilletje naast Larry was komen staan om gitaar te spelen. “Ohw, z’n opa doet mee” zei mijn concertmaat Arjan onaangedaan. Maar toen iemand die in de buurt stond maar bleef roepen: : “prins, prins, dé prins is er!” zei Arjan’s vrouw: “oh leuk Willem-Alexander komt binnen, weten ze niet dat die nu koning is soms?” The Artist Formaly Known As Prince (TAFKAP) maakte weinig indruk op ons met zijn korte gitaarriedeltje. Hoe anders had dat kúnnen zijn als ‘ie zijn mond had opengetrokken. Afijn, veel mensen hadden hem weer 4 minuten live (via een videoscherm) gezien en waren er dagen daarna nog van in de war.


[Prince promo-CD ‘Purple Rain over Rotterdam’]

Mooie erotische woorden door Westlandse schrijvers in literair café

Geplaatst op 17 April 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Tekst: Stekelprooier. Foto’s: STDK & stock

Op donderdagavond 14 april vond in café De 3Winckels te Naaldwijk de derde editie plaats van Literair Café De Mooie Woorden. De inmiddels geruchtmakende ‘gesproken woord avond’ door aanstormend talent en gevestigde namen uit het Westlandse schrijversgilde, verenigd in Schrijvers tussen de kassen. In een compact concept met drie tijdsblokjes poëzie/proza en muziek/cabaret werden belangstellenden en medeschrijvers door een 11-tal deelnemers getrakteerd op bestaand en nieuw werk.

De invité van de avond was dichtmaat Justin Samgar. Ontsnapt uit de zogenaamde waarheid predikt hij nu de absolute waarheid. Niet als geestelijk (gestoord) volger of (schijn)heilige. Maar als succesvol huisdichter, cabaretier, verhalenverteller, schrijver en spreekzanger. Alles tegelijk? Jazeker. Want die gave heeft deze aimabele adonis uit Amsterdam. Kwetsbaarheid en geestigheid met een dosis zelfspot en voor de gelegenheid een vleug erotiek, laat dat maar aan Justin over met zijn warme stem. Het publiek wist met klaterende applausjes zijn moderne sprookjes te waarderen en spreekstalmeester Peter J. Pakvis gaf aan geraakt te zijn door dit grote talent.

De eerste lokale prozagonist Giel van der Hoeven alias Gillespy droeg met zijn op muziek gebaseerde poëzie voor. En hij schoot met scherp door een kort maar krachtig salvo tweeregelige distichons los te laten op de zaal. Midden-Delfland activist en schrijver van twee boeken over de streektaal van Delfland Henk Tetteroo heeft een haat-liefde verhouding met A4. Als snelweg vocht hij ertegen maar in papieren vorm weet hij er wel raad mee. Voor de gelegenheid gaf hij een mini-lezing in Westlandse streektaal. Ook Adrienne Vooijs schrijft al langer teksten en gedichten op maat. Ze droeg haar eigen poëzie charmant en liefdevol voor. Gewoon mooi.

Hij heeft er een halve eeuw op zitten broeden maar nu beleefde Cees Hol (50) succesvol zijn stand-up proza coming-out in de STDK-club. Zonder horten of stoten las hij een boeiend eigen kortverhaal voor. Dat proeft naar meer. Het thema erotiek was aan de ‘geleerde’ Joop Alleblas wel besteed. Om te stellen dat zijn werk ermee doordrenkt is gaat te ver, maar het sijpelt er wel regelmatig ondeugend doorheen. Met de tampeloeres van Welling weet hij zelfs walging te romantiseren. Vermakelijk luistervoer voor fijnproevers van smakelijke poëzie.

Nico van de Wetering was eens kandidaat streekdichter maar is lekker zichzelf gebleven. Zijn gedichten en haiku’s zijn beeldend als zijn foto’s (die hij regelmatig op Facebook plaatst). Hij droeg ze voor met Westlandse nuchterheid inclusief een zweempje humor en erotiek. Datzelfde geldt ook voor de Hoekse Maassluizer Jaap van Oostrum. Het woord ’spitsvondig’ is als bij geen andere deelnemer op zijn schrijfsels van toepassing. In de bundel ‘Vandaag is het zondag’ kunt u dat na gniffelend teruglezen. Het klapstuk van de avond was Piet Janssen. Reeds zeventig-plus van leeftijd maar nog altijd jeugdig van geest. Speciaal voor deze avond had hij een erotisch gedicht geschreven op katholieke leest geschoeid. Inhoudelijk amusant en de lachers op zijn hand.

Peter J. Pakvis kweet zich als debuterend presentator fantastisch van zijn taak. Zonder zichzelf te verliezen óf te hoeven zoeken naar woorden kondigde hij de deelnemers aan. Wel raakte hij volgens eigen zeggen (en zichtbaar) geroerd door de venijnige doch lieflijke performance van het lokale dames-duo Zij & Ik. Hoe meer koude rillingen ze de toehoorders bezorgden, des te meer kledingstukken er bij de presentator van dienst uitgingen. De waarheid is hard. Maar oh zo vermakelijk, op een avond zoals deze was. Uniek. En Zij & Ik, die komen er wel! Met hulp van u en ons. Als debuterend cabaret duo verkochten ze theater De Naald al uit.

In juni en oktober van dit jaar volgen editie 4 en 5 van het Literair Café De Mooie Woorden in de 3Winckels. Als ik u was, zou ik nú alvast reserveren. Want Westlandse schrijvers en dichters staan aan de vooravond van een bestorming van de nationale podia. Een gezamenlijke bloemlezing van Schrijvers tussen de kassen wordt in boekvorm in oktober 2016 gelanceerd. Maar individueel werk van bijna alle deelnemers is nu al verkrijgbaar via de STDK webshop of in boekenwinkel Plein12 te Naaldwijk.

Neil Young Festival Zuidhorn 2016

Geplaatst op 10 April 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Tijdens het Neil Young Festival Zuidhorn - editie 2016- speelde ‘The Stardusters’ de afsluitende set van de avond. Met prachtige gitaarlicks en veel enthousiasme werden de talloze hits gespeeld door deze ervaren Neil Young tributeband. Een mooi festival in een idyllisch plaatsje in de provincie Groningen. Het was genieten geblazen! [video: Arnold Velders]

Kiekje uit 1938 - gedicht

Geplaatst op 5 April 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Kiekje uit 1938

Op een oude luchtfoto van mijn geboortedorp,
was het buurtschap en ‘t geboortehuis van m’n
vader zaliger te zien.

De zwart-wit afbeelding leek korrelig misschien,
‘t denkbeeld erbij was haarscherp en fantasierijk.
Het vooroorlogse Maasdijk.

De kiek gaf slechts een momentopname doch onthulde.
Verbazingwekkend - hoe zo’n beeld met je verbeelding
op de loop kan gaan. En,

hoe de afdruk van zo’n plaat
een blijvende indruk na laat.

© GvdH


[voorzijde van de woning & bakkerij/kruidenierszaak van familie Rochus van der Hoeven aan de Leeweg bij de Oranjesluis - omstr. 1930]