Archief voor de maand February 2016

Bluesrock van Wooden Paul en poppoëzie in de Cultuurschuur

Geplaatst op 28 February 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Persbericht 26-02-2016

Wooden Paul en poëzie. Poëzie en Rory Gallagher. Valt dat te rijmen? En wat is de connectie tussen de Westlanders, Wooden Paul-gitarist Ap Heus en schrijver/dichter Giel van der Hoeven? Vragen die in woord en muzikale daad beantwoord zullen gaan worden op zaterdagavond 5 maart in de Cultuurschuur in Monster.

De band Wooden Paul heeft een passie voor jaren zeventig bluesrock van Rory Gallagher. Muziek, die nog steeds springlevend is. De mannen hebben hun band ruim 40 jaar geleden opgericht en nog steeds spatten de vonken er tijdens liveoptredens vanaf. Je hoeft geen kenner te zijn van de Ierse bluesrock-legende om dik te kunnen genieten van een paar uurtjes ‘Wooden Paul plays Rory’.

Voorafgaande aan dit concert presenteert Giel van der Hoeven zijn 2e officiële dichtbundel: ‘Opgepakte Draden’. Tachtig nieuwe stukken als verzameling van krachtige-, gevoelige- en stekelige (pop)poëzie, snelsonnetten en Westlandse streekpoëzie. Voor een aantal gedichten uit deze bundel heeft hij zich laten inspireren door muziekhelden uit de jaren ‘70, zoals Rory Gallagher. Beleef deze bijzondere avond mee, als in een swingend vat vol verrassende tegenstrijdigheden.

Against the Grain:
“Een paar jaar had ik niets meer aan poëzie gedaan.
Totdat ik in aanraking kwam met gelijkgestemden,
en de draad weer oppakte
om – tegendraads te werk te gaan”.

Cultuurschuur, Zwartendijk 11, 2681 LM Monster.
Zaterdag 5 maart 2016. Inloop 20.30 uur. Entree € 7,00 inclusief de koffie/thee. Aanmelden: info@cultuurschuur.nl of: 06-12031522.

~ Shake hands with Band Of Friends ~


[v.l.n.r. Marcel, Giel, Gerry, Ted]

Vrijdag 26 februari heb ik al een exemplaar van de bundel ‘Opgepakte Draden’ mogen uitreiken aan bassist Gerry McAvoy, drummer Ted McKenna en de Amsterdammer gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel. De Ier Gerry en de Schot Ted waren ooit bandleden van de legendarische Rory Gallagher. Nu zijn ze met de groep Band Of Friends alweer 5 jaar on the road als eerbetoon aan Rory. Als ventje van 15 jaren jong (uhh, nu alweer zo’n 40 jaar geleden) zag ik deze mannen al live spelen in Den Haag. Een verslag van het concert is te lezen op de site van online magazine www.thebluesalone.nl en op mijn blog.

De boeken van Giel ‘Gillespy’ van der Hoeven zijn verkrijgbaar bij de lokale boekhandel, Schrijvers Tussen De kassen, in Museum RockArt en bij Bol.com:

- Opgepakte Draden - poëzie
- Verzamelde Gedichten 2000 - 2014 | Gillespy
- Comeback Kids in Drenthe - roman
- Op Het Live Geschreven - boek
- Diversen dichtbundels en boeken.

Zeer toegewijde hommage aan Rory Gallagher door Band Of Friends

Geplaatst op 27 February 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Band Of Friends
A Celebration Of The Music of Rory Gallagher
support: Sweet Gigs (A Tribute To Sweet d’Buster)
datum: vrijdag 26 februari 2016
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Johan Sonneveld - The Blues Alone? [alle foto’s]

In mei 2012 kreeg ik de gelegenheid om Band Of Friends te interviewen op de kanariegele houten bankjes in een kleedkamer van Sportpark De Liesjes in Kwadendamme. Althans mijn doelwit was Gerry McAvoy, voormalig basgitarist bij de legendarische Rory Gallagher. Maar de bandleden Ted McKenna (drums, v/h eveneens bij Rory Gallagher) en Amsterdammer Marcel Scherpenzeel (gitaar/zang), schoven gezellig aan. Zoals dat hoort, in een band die bestaat uit muziekvrienden! Toen al wierpen de drie mannen zich op als fakkeldragers die stellig voornemens waren om Rory’s heilige vuur te blijven spuwen.

We zijn nu bijna vier jaar verder. Nog steeds brandt de hartstochtelijke vlam voor Rory’s bluesrock muziek hevig. Maar Band Of Friends heeft inmiddels ook een poging ondernomen om met zes eigen nummers op hun zes eigen benen te staan. Eind 2013 verscheen de combi CD-DVD ‘Too Much Is Not Enough - Live At Remchingen, Germany’. Met in beeld en geluid zo’n befaamde Rory Gallagher tribute-show. Maar op die CD dus eigen werk aangevuld met een semi-akoestische Rory-track: ‘If I Had A Reason’. Drie van die eigen composities werden vrijdagavond aan het einde van de show ook in de Boerderij gespeeld. Verder kwamen álle Rory-songs die ook op de Remchingen-DVD staan aan bod, plus nóg een handvol Gallagher klassiekers.

De Band Of Friends is dus goddank trouw gebleven aan het Rory-repertoire. En terecht, want met een gerust hart kon er vrijdag weer eens worden geconstateerd dat B.O.F. nog steeds de beste live interpretators van Rory’s werk en gedachtegoed zijn. Dat is natuurlijk niet vreemd met twee originals in de band. Bassist Gerry McAvoy en drummer Ted McKenna vormde in de jaren ‘70 en ‘80 al een aantal jaren samen de solide ritmesectie en ze waren daarmee loyale Rory-adjudanten. Maar zoals het vaker voorkomt in de bluesrockscene: de wegen van bandleden scheiden zich weleens (te) vroegtijdig. Inmiddels heeft “riding shotgun” Gerry McAvoy de leidersrol op zich genomen van het trio B.O.F. En het moet gezegd; hij is een echt ‘baasje’ hoor.

Bewapend met zijn Fender Precision basgitaar, zweept McAvoy het publiek op en stuwt hij z’n mede- bandleden naar grote hoogten. Daarbij maakt hij gebruik van typisch Britse humor in Iers dialect en regisseert hij de show waar dat nodig is. Met het woord ’show’ tussen aanhalingstekens, want alles draait wél om de muziek bij dit trio. A Celebration Of The Music of Rory Gallagher, dus! Zelfs de lichtshow moest sober want “those movin’ lights make me dizzy”, aldus McAvoy richting de lichttechnicus tijdens zijn introductie van ‘Moonchild’. Een opmerking met reden omdat dit pronkstuk van Rory’s vijde studioalbum uit 1976 Calling Card één van Marcel Scherpenzeel’s persoonlijke favorieten is. En, wat bovendien een prominent eerbetoon is aan de meester zelf. Daar hoort geen poespas bij.

Rory Gallagher had én heeft niet voor niets een grote en fanatieke aanhang. Met zijn bescheiden persoonlijkheid en enorme werklust schuwde hij alle vormen van glamour. Band Of Friends reflecteert dat perfect, hetgeen ook het succes van hún liveoptredens door heel Europa verklaart. Van de zestigplussers McAvoy en McKenna, met een schat aan ervaring tijdens hun Gallagher-periode, maar ook van de veertiger Marcel Scherpenzeel druipt de passie voor Rory letterlijk af (Marcel heeft net zo’n heerlijk zwoegende zweetkop als Rory destijds had). De Amsterdamse zanger/gitarist maakte voordat hij in B.O.F. zat - aangestoken door de Gallagher platencollectie van zijn vader - al naam en faam met zijn eigen Marcel Scherpenzeel Band en met de band Wolfpin. Waarmee ook voornamelijk bluesrock van Rory Gallagher werd gespeeld.

Al vanaf het openingsnummer ‘Continental Op’ - waarbij Gerry McAvoy opkwam met gebalde vuist - was die synergie tussen de drie duidelijk zichtbaar en voelbaar. In een houding als Meneer Wijdbeens beroerd McAvoy voornamelijk met zijn wijsvinger de bassnaren en bespeeld hij het publiek geraffineerd maar spontaan. Want de energie mag dan onuitputtelijk zijn, het moet natuurlijk wel opgewekt worden! Drummer Ted McKenna werd onlangs nog verkozen tot European Blues Award winner 2015 (Best Musician, Performance). De man heeft een geweldige staat van dienst maar verscholen tussen zijn potten en pannen liet hij zoals altijd vooral van zich horen middels strakke opzwepende ritmes. Met alleen in ‘Off The Handle’ een kort solo-uitstapje als hij wordt aangemoedigd door Gerry: “Do you have the blues mister McKenna?!”

De setlist bestond uit een zorgvuldig gekozen greep uit het Rory-oeuvre. Aangevuld dus met die drie eigen songs: ‘Sing It With The Band’, ‘Leap Of Faith’ en ‘Succubus’. Die eigenlijk ook gewoon in de geest van de Ierse bluesrocker gespeeld werden. Uitsluitend elektrisch werk (Rory speelde zelf als multi-instrumentalist ook vaak akoestische sets) met veel pit en tempo en met af en toe wat country- en jazzy invloeden (’Calling Card’). Een korte ‘Peter Gunn’ teaser in ‘Double Vision’ en in ‘Bad Penny’ horen we zelfs even ritmes uit de reggae. Met de bluesballads werd er tussendoor gas teruggenomen waarbij het onvolprezen ‘A Million Miles Away’ weer een van de hoogtepunten vormde, en waarbij Scherpenzeel tijdens het refrein op veel bijval uit het publiek mocht rekenen.

Datzelfde gold voor “yeah-yeah-yeah” ‘Philby, ‘Tattoo’d Lady’ en de uitsmijter ‘Shadow Play’. Want de veel te jong overleden Rory Gallagher heeft behoorlijk wat catchy songs geschreven gedurende zijn 25-jarige carrière. Ook een typische Rory trademarksong is de William Harris cover ‘Bullfrog Blues’, die we nog als toegift kregen. Waarna Gerry het glas bier dat voor hem op het podium was gezet door een fan in dank en met een fikse slok aanvaarde. Want muziekvrienden onder elkaar drinken ook samen en proosten op Rory! Ga dat zien als ze in de buurt zijn. Want Band Of Friends brengt een zeer toegewijde hommage aan de grootste bluesrock-held ooit: Rory Gallagher. Waarover Marcel Scherpenzeel ooit zei: “Als je het niet voelt, dan is er iets mis met je!”

SETLIST: Continental Op; Cradle Rock; The Last of the Independents; Double Vision; Shin Kicker; Do You Read Me; Laundromat; Moonchild; Off The Handle; Bought and Sold; Calling Card; A Million Miles Away; Sing It With the Band; Leap of Faith; Philby;Tattoo’d Lady; Bad Penny; Shadow Play. Encore: Succubus; Bullfrog Blues.

Sweet Gigs - A Tribute To Sweet d’Buster [foto’s]

Ook in het voorprogramma was er al volop nostalgie. De tribute-band Sweet Gigs liet de unieke sound van Sweet d’Buster herleven met songs als ‘Manja’, ‘Smash The Mirror’, ‘Hard Stone Jungle’ en natuurlijk het door Herman Brood & his Wild Romance bekend geworden ‘Still Believe’. Onder leiding van saxofonist/zanger Bertus Borgers was de symfonische funkrockband Sweet d’ Buster tussen 1975 en 1980 een populaire live-act in het Nederlandse clubcircuit. Sweet Gigs probeert die ‘magic moments’ nu weer te geven in liveoptredens waarop ze een eigen(tijds) stempel drukken. Ze slagen er goed in om een soort van herbeleving te bewerkstelligen; voor hen die de band in de jaren ‘70 ooit zagen optreden (waarvan ik er een ben). Sweet Gigs bestaat uit: Roel Wessels (toetsen), Rein de Laat (zang), Marc Strikker (sax), Maarten van Iersel (gitaar), Bert van der Horst (bas)en Ronald Beerens (drums).

Lees ook:
- Bertus Borgers in Museum RockArt
- Band Of Friends @ Ribs & Blues 2014
- Band Of Friends @ Bospop 2015
- Band Of Friends @ 20 jaar Kwadendamme Bluesfestival
- Exclusief interview met Rory Gallagher bassist Gerry McAvoy


Shake hands with Band Of Friends
– B.O.F. neemt exemplaar van de dichtbundel Opgepakte Draden in ontvangst van Giel, met daarin o.a. 2 gedichten over Rory.

15 jaar goede blues en gezellig gesmoes bij Blues aan Zee

Geplaatst op 21 February 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Tuinzaal van de Noviteit in Monster
evenement: 15 jaar Blues aan Zee
artiesten: Big Bo; Dave Chavez Band
special guests: Dusty Ciggaar; Thomas Toussaint; Nicko Christiansen
datum: zaterdag 20 februari 2016
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © José Galloise [alle foto’s]
voor: The Blues Alone?

Stichting Blues aan Zee bestaat dit jaar 15 jaar. En dat is op zich al een hele prestatie want bluesmuziek is nou niet bepaald de meest populaire muziekstijl geweest in de afgelopen decennia. Toch hebben de BAZ-medewerkers zich sterk gemaakt voor dit genre. En met hun reguliere concertavonden en jaarlijkse festivals heeft men blues en aanverwante stijlen in het Westland weten te promoten. Waarbij vele goede nationale- en internationale bluesartiesten Monster met een bezoek kwamen verblijden.

De jubileumavond begon even voor negen met een filmpresentatie over de BaZ activiteiten in die 15 jaar. Met daarin uiteraard een aantal concert hoogtepunten (veelal gefilmd door Ger Bus) maar ook een weergaven van de goede doelen die door BaZ werden gesteund. Door de bijzondere opzet van deze jubileumavond met een one-man band en een all-star band was ervoor gekozen om twee podia op te stellen in de Tuizaal. De solist “Big Bo” Brocken uit Den Bosch mocht als eerste plaats nemen onder de kroonluchter.

Noodgedwongen (er waren wat geluidsproblemen) begon hij met het vertellen van verhalen over zijn reis naar de Mississippi Delta en Memphis waar hij onlangs verbleef als deelnemer aan de International Blues Challenge. Met vooral songs van zijn laatste album ‘Traveling Riverside’ (2015) wist hij het publiek op te warmen met authentieke blues die z’n oorprong heeft in het begin van de vorige eeuw. Zoals de lowdown blues van de onvolprezen ‘akoestische’ Robert Johnson en de ‘electrische’ impulsen door Muddy Waters. Maar ook (juist) minder bekend werk van rondreizende anonieme bluesmeesters tussen de jaren ‘20 en ‘50. Waarvan men zich destijds regelmatig afvroeg: “what the hell was he singing about?”

Met ‘Keep Your Lamp Trimmed And Burning’ van Blind Willie Johnson opende Big Bo, zichzelf begeleidend op de cigarbox gitaar en de bassdrum. En met Reverend Gary Davis ‘You Gotta Move’, een nummer vooral bekend geworden door de Rolling Stones, eindigde hij de onderhoudende set van ongeveer een uur. Met daarin een mooie Delta Blues en Piedmont potpourri aan Country-, Pony-, Catfish- en Stranger bluessongs. En zelfs een vermakelijke meeklapper in de vorm van ‘Pick a Bale of Cotton’ (van Lonnie Donegan). Hierbij werd duidelijk dat ‘Living With The Blues’ Big Bo’s levensmotto én zijn grootste passie is. Volgens eigen zeggen licht grieperig (hebben we niets van gemerkt hoor) maar succesvol waren zijn eerste schreden op de Hollandse blues-bodem weer gezet, na zijn USA-avontuur.

Na een korte pauze waarin het B-podium werd verwijderd om swingers de ruimte te gunnen, kondige BaZ-voorzitter Anton van Meerkerk de hoofdact van de avond aan als: “Dave en de rest!” Dave was in deze Schiedammer Dave (Slaratubun) Chavez die als regelmatig terugkerend muzikant ook al een jaartje of 15 rondstruint bij Blues aan Zee. En de rest mocht er ook wezen. Ondanks het afzeggen door ziekte van streekgenoot en harpmaster Pieter “Big Pete” van der Pluym, viel er nog voldoende te genieten op het grote podium. Wat te denken van de broers Dusty (gitaar) en Darryl (drums) Ciggaar of de 25-jarige upcoming bluesharpist/zanger Thomas Toussaint (Thomas Toussaint Band). En ook bassist Danny van ‘t Hoff en toetsenist Rowan de Vos waren van de partij.

Dit gezelschap werd later in de avond nog bijgestaan door de Haagse legende Nicko Christiansen op de saxofoon. Uiteraard bekend als voormalig frontman van de Livin’ Blues dat momenteel als Livin’ Blues Xperience (LBX) door het leven gaat. Dan ben je dus verzekerd van een heerlijk avondje rhythm & blues zoals we dat kennen van o.a. The Dave Chavez Band, The Rhythm Chiefs en eerdergenoemde bands. Waarin eenieder mocht uitblinken op z’n eigen instrument en waarbij de vocale rollen ook netjes onderling verdeeld waren. Met soms ook een rock ‘n’ roll uitstapje zoals de door Darryl Ciggaar gezongen Little Richard’s klassieker ‘Slippin’ and Slidin’ (Peepin’ and Hidin’).

Er wordt nóg een gast op het podium uitgenodigd; Jean Raven van de band Westcoast Party waarin Jean de gitarist is. Hier op het podium van de Noviteit krijgt hij de gitaar van zwager Dave omgehangen om ook een fijn moppie te spelen; de heren hebben niet alleen een familieband maar hebben klaarblijkelijk ook een muzikale band.

Voor, tijdens en na de optredens werd er lustig op los gebabbelt en gesmoest over wat er in de afgelopen jaren de revue gepaseerd was in de Noviteit en de nabije omgeving. En, over wat er in de toekomst nog te gebeuren staat! Want ondanks dat iedereen een dagje ouder en een pondje zwaarder is geworden weet het BaZ-bestuur nog van geen ophouden. “En we blijven kritisch naar onszelf, want na 15 jaar waardering leren we ook elke keer weer van wat we niet goed doen”, aldus Van Meerkerk. De volgende BaZ-optredens staan alweer gepland voor 12 maart en 9 april. De Slim Robin Band en The Veldman Brothers geven dan acte de présence in de Klooster Kelder van de Noviteit.

Muziekzolder Maasdijk programma 2016

Geplaatst op 12 February 2016 door Giel

Muziekzolder website

“Schrijvers Tussen De Kassen” te gast in Villa Schoutenhoeck

Geplaatst op 2 February 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Locatie: Villa Schoutenhoeck, Zwartewaal
Organisatie: Literair Trefpunt Brielle
Evenement & thema: Polder Poëzie - winterpoëzie
Datum: zondag 31 januari 2016
Voordrachten door: “Schrijvers Tussen De Kassen”; “Zij en Ik”; Open Podium sprekers
Tekst: Giel van der Hoeven
Foto’s: Jozpro & Jeroen Dahmeijer
Voor: Schrijvers Tussen De Kassen [meer foto’s hier]

Op zondag 31 januari 2016 was een delegatie van “Schrijvers tussen de kassen” uitgenodigd door Literair Trefpunt Brielle om invulling te geven aan het thema winterpoëzie op de reguliere Polder Poëziemiddag. Dit vond plaats op een bijzondere locatie, Villa Schoutenhoeck te Zwartewaal, gelegen in een boomgaard met rosarium en vijver. Waarop de bezoekers vanuit de inpandige serre uitzicht hadden. Maar, waar de ijsbloemen op de ramen en het idyllische sneeuwdeken ontbraken.

We werden welkom geheten door o.a. gastdame Margareth van Rooijen en presentator Frans Lodewijk. Frans is voor de meeste van ons een oude bekende, want met zijn theatertrio De Troubabrours mocht hij in oktober vorig jaar het literair café “De Mooie Woorden” in Naaldwijk muzikaal opluisteren. Maar nu waren wij dus aan beurt voor een poëziemiddag buiten de Westlandse streekgrenzen: STDK on Tour! De vereniging Schrijvers Tussen De Kassen bestaat iets langer dan een jaar maar maakt nu al, mede namens het bevlogen bestuur en de gedreven leden, naam en faam in de regio.

In de wetenschap dat we in 2016 dus nog nauwelijks vorst hebben gehad, máár ook dat het deze 31e januari de 78e verjaardag was van oud-vorstin prinses Beatrix, werden 7 Westlandse poëten uitgedaagd om een volle villa te ontdooien met hun winterpoëzie. Althans, dat was het thema dat officieus aan deze middag werd gegeven. In werkelijkheid mocht iedere deelnemer zijn of haar werk uitkiezen een voordragen zoals men dat zelf voor ogen had. Ook in dat opzicht moet er dichterlijke vrijheid zijn, nietwaar. Dus omdat het idyllische sneeuwdeken ontbrak, ging de winterpoëzie in een bevroren polder allengs over in polderpoëzie in de milde winter. Theo Lodewijk verzorgde op de piano de achtergrondmuziek en het Westlandse duo Zij en Ik zorgde tussendoor voor entertainment en gitaarmuziek.

Zoals gezegd was de heer Frans Lodewijk ’spreekstalmeester’ en hij kweet zich goed van zijn taak. Zorgvuldig voorbereid kondigde hij alle sprekers aan door steeds kort en bondig een persoonlijk profiel van hen te schetsen. Namens STDK mocht ik zelf (Giel van der Hoeven) de eerste pegels afbikken met vijf winter gerelateerde gedichten. Ik had gekozen voor stukken uit mijn in maart nieuw te verschijnen dichtbundel ‘Opgepakte Draden’ waaronder een vertaling van ‘The Snow-Storm’ door de Amerikaanse dichter en filosoof Ralph Waldo Emerson (1803-1882), waarin de schoonheid van de winter wordt weergegeven. Eervol vond ik vooraf en na afloop de complimentjes dat mijn zelfgeschreven snelsonnetten ‘drieakkoorden gedichten’ blijken te zijn en dat mijn werk ook ‘iets rauws’ heeft. Opvallend vind ik tijdens het schrijven van dit verslag dat ik met mijn 54 levensjaren, de jongste (poëzie)deelnemer blijkt te zijn geweest aan deze dag. Dáár moet natuurlijk verandering in komen, want poëzie is van- en voor álle leeftijden! Overigens niets ten nadele van de senioren die na mij kwamen, want met géén van hen wil ik ruzie ;-)

De tweede gewaardeerde STDK-spreker was pensionado Marien van den Berg (1950). Het grootste deel van zijn leven werkzaam geweest in de Zorgsector, en dat is ook terug te horen in zijn werk. Zoals hij het omgaan met dementie al eerder beschreef en uitgaf in de bundel ‘Meneer, weet U wat ik vergeet’. Maar ook zijn activiteiten als cabaretier en muzikant zijn op zijn gedichten en verhalen van invloed. Waarbij hij met zelfspot en hilariteit in het gedicht over “druppels in de wc” de lachers op zijn hand kreeg.

Carlie Spruijt en Eva Opperman, beter bekend als het duo Zij en Ik, gaven een korte voorpremière van hun eerste theatershow ‘In alle eerlijkheid’. Ook zij trachten bepaalde ongemakkelijkheden bespreekbaar te maken. En het moet gezegd; ondanks hun jeugdigheid (beide zijn pas 22 jaar) gaat ze dat goed af. Of ze daadwerkelijk alle ergernissen de wereld uit kunnen helpen met hun lieve liedjes en jolige dialogen is nog maar de vraag. Maar ze doen flink hun best om korte metten te maken met taboes en om je iets positiever naar het leven te laten kijken. Westland kan trots zijn op zo’n talentvol cabaret-duo!

In de pauze met koffie, thee, fris en… ja zélfs bier voor échte mannen, werd er vol bewondering nagepraat over het eerste geslaagde uur. Dat feitelijk al was uitgelopen naar anderhalf uur. Het mocht niet deren, want gezelligheid… juist. Na de pauze kwam Lydia van Staveren als eerste inbreken op het Open Podium. Ze schrijft over wat ze om zich heen ziet en dat gaat verder dan alleen bloemetjes en bijtjes. Want wie komt er nu op het idee om kikkers poëtisch te beschrijven? Nou, Lydia dus. Polderpoëzie ten voeten uit.

Mensen die Joop Alleblas (1946) kennen, gaan bij zijn verschijning op een podium vaak met gestrekte rug, licht schuifelend op hun stoelen zitten. Want als Joop opkomt gebeurt er gegarandeerd wat. Wat dat is weet je nooit, maar hij blijft steeds weer verbazen en amuseren. Van wetenschapper tot voltijd schrijver en dichter, en altijd speels en stout gebleven. Met zelf gefiguurzaagde hulpmiddelen wordt dat nog eens subtiel benadrukt. En met pikante, erotisch getinte gedichtjes - over oude liefdes, of over kussen van karpers - komt dat aan het licht. Maar in het cynische dichtwerk ‘Echte Mannen’, dat hij declameerde zonder microfoon, deed zijn zware stemgeluid je bijna beven van angst.

En wat te denken van zijn venijnige ‘Ballade van een naderende moord’! In een later stadium uitgebreid met een lieflijke ballade van de buurvrouw, en nu live vertolkt als contragedicht met partner in crime Marijke van Geest. Het scenario is onwaarschijnlijk, welhaast cabaretesk, maar oh zo hilarisch voorgedragen door dit duo. Een geslaagde kruisbestuiving tussen poëzie en cabaret. En met Marijke is direct de volgende voordrachtskunstenaar genoemd. Ze heeft een drukke week achter de rug, en waarschijnlijk nóg drukker maanden voor de boeg.

Marijke van Geest (1953) werd op Gedichtendag, donderdag 28 januari jl, gekroond tot eerste Westlandse Streekdichter. Bovendien kwam de zaterdag erna haar tweede poëziebundel ‘Gat in de straat’ uit. Het is een boekje dat bol staat van compassie en is opgedragen aan alle ontheemde mensen die noodgedwongen hun vertrouwde omgeving achter zich hebben gelaten. De opbrengst ervan komt daarom geheel ten goede aan Vluchtelingen Werk Nederland. Marijke droeg op de van haar bekende wijze werk voor uit deze bundel en uit haar eerste boekje ‘Geestgrond’. Uiteraard werd het winnende gedicht ‘Westland’ ook vertolkt. “Ik heb me laten inspireren door het beeld van ‘Moeder Natuur’ die ons voedt en beschermt", aldus Marijke.

Ook Piet Janssen (1943) is een veelzijdig man. Hij was o.a. leraar Nederlands, dramadocent en theaterwetenschapper. In 2010 was hij een van de prijswinnaars van de eerste Turing Nationale Gedichtenwedstrijd met zijn gedicht ‘De Prins’. Dat staat ook in zijn laatste publicatie de dichtbundel ‘Weg van het sprookje’, waaruit Piet o.a. voordroeg alvorens de tweede pauze aanbrak. Daarin namen de meeste een glas, sommige deden een plas, en men ging daarna weer verder waar men gebleven was. En ondertussen deed Theo Lodewijk pianoklanken als sneeuwvlokken over onze hoofden dwarrelen, waardoor we met de invallende duisternis onder het schijnsel van de kroonluchter toch nog een beetje het wintergevoel kregen.

Onaangekondigd maar zeker onderhoudend was de voordracht van de voormalige voorzitter van stichting Ongehoord, Hein Van den Assem (1956). Geboren in Breda, woonachtig in het Westland en werkzaam in- en begaan met Rotterdam. Hein schrijft mooie, rake gedichten met een indringend kijk op de mens en het leven. Ook is hij beeldend kunstenaar. Sinds hij geen bestuursfunctie meer heeft bij Ongehoord heeft hij weer meer tijd om zicht hiermee bezig te houden én om zijn schrijfwerk voor te dragen, gelukkig maar. Zo kregen we o.a. een gedicht te horen over het nieuwe (en oude) Centraal Station in Rotterdam.

Hoekenees George Meeder (1946) komt oorspronkelijk uit Schiedam maar sloot zicht jaren geleden al aan bij het Schrijvers Tussen De Kassen collectief. Ernst, humor en relativering zijn termen die van toepassing zijn op zijn werk. Opvallend genoeg werkte sommige van zijn serieus bedoelde gedichten (zoals over de Duitse ovenbouwer) óók vaak op de lachspieren, dit vanwege zijn zwarte humor en droge manier van voordragen. Van alle poëzieblokjes van 10 minuten deed George de meeste korte gedichten (en oneliners) waarvan het merendeel dus ook een glimlach opriep.

Prozaïst/poëet en voormalig toneelspeler en journalist Gé Ansems (1948) behoeft eigenlijk geen introductie meer. Terwijl hij kan baden in een zee van vrije tijd schrijft hij er nog altijd lustig op los. Geniet voornamelijk succes met zijn Dikke Tot fantasieboeken, maar Gé is ook geen onverdienstelijk dichter. Reeds in 2003 debuteerde hij met zijn dichtbundel ‘Glooiing in het laagland’. Zijn werk wordt gekenmerkt door een humoristische en inventieve schrijfstijl. Zoals gebruikelijk wist Gé ook nu weer van geen ophouden, maar zijn bijdragen waren een mooi slotstuk op een verrassende Polder Poëziemiddag.

Namens STDK danken we daarom ook alle initiatienemers en medewerkers van Villa Schoutenhoeck en Literair Trefpunt Brielle, voor deze geslaagde middag. Weliswaar zonder ‘de dartelende bouwkunst van de sneeuw’ maar met behaaglijke bloemlezingen.


gepubliceerd in Westland Toen 280116