Archief voor de maand January 2016

Brooks Williams met Statesboro blues… roots, jazz, folk, klassiek

Geplaatst op 23 January 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[foto Maassluis]

Goed optreden en mooie korte verhalen door Brooks Williams in De Waker Maassluis op vrijdag 22-01-16. Met dank aan The Lock Keepers. “A slice of Americana at its finest!” Brooks Williams (1958) is een akoestische gitarist en singer/songwriter met meer dan 20 albums op zijn naam. Hij is geboren in Statesboro Georgia VS (jazeker, Statesboro Blues staat op de setlist!) en woont sinds 2008 in de UK. In zijn stijl combineert hij roots, jazz, blues, klassiek en folk. Hij toert uitgebreid zowel in de VS als in Europa.


[foto Geldrop]

Glenn Frey 1948 - 2016

Geplaatst op 18 January 2016 door Giel

Glenn Frey

Wordt het zo’n triest jaar voor de muziek? Een week na David Bowie is er weer een muzikale held veel te jong overleden. Glenn Frey (67), één van de oprichters en leden van de succesvolle Amerikaanse band The Eagles, is overleden. Hij stierf aan complicaties als gevolg van artritis en longontsteking in New York. Weer een artiest waarvan ik het laatste concert in Nederland mocht bijwonen én erover kon schrijven. Maar we hadden zo graag meer gehoord en gezien van Frey en The Eagles. R.I.P. Glenn. “It’s Your World Now".

Opgepakte Draden - nieuwe dichtbundel - 5 maart 2016

Geplaatst op 15 January 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

In maart verschijnt mijn nieuwe 2e officiële dichtbundel ‘Opgepakte Draden’. De bundel wordt zaterdagavond 5 maart 2016 gepresenteerd in de Cultuurschuur in Monster, voorafgaande aan het Wooden Paul concert aldaar. Wooden Paul is een Westlandse bluesrock band die repertoire van Rory Gallagher speelt. ‘Opgepakte Draden’ is o.a. geïnspireerd door muziekhelden als Rory, en meer. Tachtig nieuwe stukken als verzameling van krachtige- gevoelige- en stekelige poëzie, snelsonnetten en Westlandse streekpoëzie.

“Een paar jaar had ik niets meer aan poëzie gedaan.
Totdat ik in aanraking kwam met gelijkgestemden,
en de draad weer oppakte om
tegendraads te werk ter gaan".

Zie voor locatie en tijd: www.cultuurschuur.nl

David Bowie 1947-2016

Geplaatst op 11 January 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Gisteren is David Bowie op 69-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. RIP Ziggy. Thanks Starman, Thin White Duke, Rebel and Hero…

Hierbij een aantal persoonlijke dierbare herinneringen die wij aan David Bowie hebben.


Van het eerste live concert in Ahoy’ R’dam 1976 t/m de laatste in 2004.
[foto’s: Giel; Hilko; Gijsbert H.; Ber H.]


Het laatste concert van David in Nederland in 2004 in de A’dam ArenA.


De elpeehoes van ‘Heroes’ die David in 1977 voor mij signeerde!


Schilderij als trots bezit - door Marco Bronswijk

Een gedicht uit mijn bundel ‘Opgepakte Draden’
[verschijnt 5 maart 2016]

Helden-kwartet

Rory, Lou, Joe, David…
Onze jeugd
sterft langzaam
uit

Ze stonden in de platenkast
Ze stonden in Muziek Expres
Ze zaten in de muziekles
Ze zaten in het Pop Kwartet

Jimi, Brian, Janis en Jim
Ook zij zaten erin
Maar waren tóen al heen

Gehouwen uit de beste rock
Gegrift in onze geheugens
Gesmeed uit de heetste hits
Geklonken in mensenlevens

Genesteld in ons geheugen
En blijven daar ook in
Vanaf ‘t begin zijn we ervoor
Gevallen als een blok

“Stars That Speak”: een wandeling door het oeuvre van Willy DeVille

Geplaatst op 7 January 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Kennemer Theater, Beverwijk
band: Jimmy Sterman “Stars That Speak” - Try-out - Tribute Willy DeVille [Mandance productie]
datum: woensdag 6 januari 2016
review & video door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Johan Sonneveld © [hier alle foto’s]
voor: DeVille Int. Fans; VDH-online; The Blues Alone?

De Amerikaanse zanger en songschrijver Willy DeVille (1950) overleed in 2009 maar verwierf ver daarvoor al de legendarische status. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de muziek van Willy- en Mink DeVille ook na zijn overlijden nog enorm leeft bij de bescheiden maar fanatieke fanbase. In de afgelopen zes jaren werden en diverse tributes en memorials aan DeVille gewijdt. Hiervan was de DeVille Memorial Night 2010 (als afsluiting van het bestaan van de Mink-Willy DeVille fanclub met bijgaande CD & DVD in Hellendoorn een bijzonder indrukwekkende. En later in datzelfde jaar was er het meest memorabele moment, de Willy DeVille Birthday Celebration Show met bijna alle ex-Mink DeVille bandleden plus surprise-act Peter Wolf in de B.B.King Club in New York City.

Daarna zouden er nog diversen initiatieven volgen om één van de laatste iconen van de rock ‘n roll te herdenken. Zoals de Willy DeVille Memorial Tour Germany 2010 met Mink DeBand en Erik Neimeijer and Friends; de originele bandleden Boris Kinberg en Freddy Koella. En zoals gebruikelijk na het overlijden van een artiest kwamen er diverse albums en dvd’s uit als re-releases of verzamelaars. Waarvan de 3-CD ‘Collected’ uit 2015, het complete overzicht van de veelzijdige carrière van Willy & Mink Deville, een must-have is voor iedere muziekliefhebber. En gelukkig is de grootmeester van de rauwe romantiek niet in de vergetelheid geraakt. Onlangs nog konden we weer twee singles van hem terug horen in de jaarlijkse Top-2000 en zo nu en dan komen uitgevers, muzikanten of fans weer met ‘iets nieuws’ op de proppen.

Maar een Willy DeVille theatershow was nog niet eerder gedaan, tot afgelopen woensdag dan. Zanger entertainer Jimmy Sterman heeft een selectie gemaakt uit het omvangrijke repertoire van Willy DeVille. Dit heeft geresulteerd in het “Stars That Speak” project: een theater-tour die in het seizoen 2016/2017 zal plaats vinden plus de release van een gelijknamige CD met 10 DeVille tribute-songs en 1 eigen nummer. Samen met fotograaf Johan Sonneveld en voormalig Mink-Willy DeVille fanclub voorzitter Gurrie van Brug en zijn vrouw waren wij uitgenodigd om de try-out bij te komen wonen. Dus gingen we met hooggespannen verwachtingen naar het Kennemer Theater in Beverwijk. Sterman is als ‘ouwe rot’ én groot Willy DeVille liefhebber geen onbekende in de Nederlandse popscene. Hij werkte o.a. samen met Herman Brood en treedt nog regelmatig op met zijn eigen band Jimmy’s Gang.

Het eerst dat opviel bij binnenkomst van de theaterzaal was dat er aan de podiumaankleding aandacht was besteed. Met een grote horizontale- en drie verticale projectiebanners en diverse lichtspots op hoogte, sober maar doeltreffend. Ook stond er een uitgebreid instrumentarium klaar en uiteraard mocht de van Willy bekende barkruk met bijzettafeltje niet ontbreken. De rozen die in de Mink DeVille periode om de microfoonstandaard werden gedrapeerd en later met het akoestische trio in een vaas op het podium stonden, ontbraken wel. De show starten met het voetstappen-intro zoals dat ook te horen is op de song ‘Stars That Speak’ van Willy DeVille’s laatste officiële studioalbum ‘Pistola’ uit 2008. Voetstappen die tijdens iedere gesproken song-aankondiging een terugkerend thema werden, bij wijze van wandeling door Willy’s carrière en oeuvre. Leuk gevonden. Op de achtergrond was de skyline van New York te zien. De stad waar Willy’s loopbaan midden jaren ‘70 vorm begon te krijgen.

Vanuit het donker sprak Jimmy Sterman dat intro in, waarop hij elegant gekleed in stemmig zwart het podium kwam opgewandeld en de band ‘I Must Be Dreaming’ inzetten. Vervolgens ‘Maybe Tomorrow’ en ‘Cadillac Walk’, waarbij direct al het functionele gitaarspel door Robin van Rijswijk in het gehoor sprong. Hiermee werd ook duidelijk dat er niet voor een chronologische volgorde van het oeuvre gekozen was. Wat voor de vaart in de show alleen maar een terechte keuze bleek te zijn. Dit werd met meeklappen al snel door het publiek bevestigd toen Willy’s eerst hit ‘Spanish Stroll’, inclusief castagnetten en de Spaans gesproken zinnen tijdens de break, werd gespeeld. Het ging zeker niet allemaal foutloos - daar is het ook een try-out voor - maar de bedoeling was duidelijk en de beleving was er. Sterman en band waren van plan een tribute concert in de geest van Mink-Willy DeVille als eerbiedwaardige productie neer te zetten.

Eén van de vele unieke aspecten aan Willy DeVille was zijn gruizige stemgeluid. Gelukkig probeerde Sterman dat live niet met allerlei trucjes en maniertjes na te doen. Een duidelijk pluspunt. Jimmy Sterman heeft een eigen stemgeluid dat soms best Willy’s zangstem benaderde (o.a. in ‘So So Real’), maar als respectvol liefhebber wist hij regelmatig zijn eigen gevoel erin te leggen zónder de originele composities en teksten geweld aan te doen. Mede door een fantastische band die het authentieke DeVille-geluid wél regelmatig tot in de perfectie wisten te benaderen. Oké, er waren dan geen zangeressen of saxofonist bij, de vleugelpiano, het elektrische orgel en de accordeon (Marco Hoogland) en de uitgebreide percussie-set (Jeroen de Rijk) maakte veel goed. Ook de ritmesectie met drummer Pieter Voogt en bassist Cees van de Laarse was goed op elkaar ingespeeld. Waarbij laatstgenoemde ook regelmatig de staande contrabas hanteerde en deze bij de wonderschone ballad ‘Heaven Stood Still’ zelfs met de strijkstok bewerkte.

Tijdens die ballads, waaronder ook ‘Mixed Up Shook Up Girl’, ‘Nightfalls’, ‘Around the Corner’ en ‘Heart and Soul’, werd de situatie d.m.v. akkoestische instrumenten, licht en visuals geraffineerd aangpast, waardoor de sfeer ook lekker ‘mellow’ werd. Wat dan weer een voordeel blijkt te zijn in een theater met stoelen. Maar bij rockers als ‘Savoir Fair’, ‘Love Me Like You Did Before’, ‘Soul Twist’ en ‘Steady Drivin’ Man’ waande je je gewoon weer in een concertzaal. En met de New Orleans Mardi Gras originals ‘Jump City’ en ‘Who Shot The La La’ en later ook met ‘Demasido Corrazon’ kreeg de band zelfs enkele bezoekers uit de stoelen om ritmisch mee te swingen op deze zwoele klanken. Verrassende keuzes waren er met ‘Heart of a Fool’ van het Loup Garou album (1996) - een song die Willy zelf zelden live speelde - en Sterman’s eigen compositie ‘Answer Me’ geheel in de lijn van het DeVille repertoire. Zelfs de cajun klassieker ‘Mazurka’, gezongen in het Louisiana-Frans, kwam er overtuigend uit.

Met de afsluiter, de filmische rocksong ‘Lilly’s Daddy’s Cadillac’ kwam nog maar eens aan het licht hóe goed Willy DeVille ook als tekstschrijver was. Hij wist in pakkende verhalen perfect de realiteit te verbeelden en toch veel aan de fantasie over te laten. Maar altijd rauw en romantisch. En Sterman heeft getracht die fantasie in zijn eigen muzikale realiteit weer te geven. Dat is wat ons betreft behoorlijk goed gelukt. Natuurlijk, over details (keuze en volgorde van visuals), sentimenten en de song-keuze valt altijd te (soul)twisten, maar zoals Sterman zelf meerdere keren aangaf: “die man heeft ook zóveel mooie liedjes geschreven!” Daarom ook is project “Stars That Speak - A Tribute to Willy DeVille”, een verzameling van de mooiste en beste stukken samengesteld door Jimmy Sterman, een persoonlijke ode geworden aan de rasartiest Willy DeVille… the artist, the creator. Een keuze waarin iedere rechtgeaarde muziekliefhebber zich ongetwijfeld kan vinden. Binnenkort te bewonderen in diverse theaters in het land, ga dat zien en horen!

De band bestaat uit:
Jimmy Sterman: zang en gitaar
Pieter Voogt: drums en percussie
Robin van Rijswijk: gitaar
Cees v/d Laarse: basgitaar
Marco Hoogland: piano, toetsen en accordeon
Jeroen de Rijk: percussie

SET1: Stars That Speak Intro; I Must be Dreaming; Maybe Tomorrow; Cadillac Walk; Spanish Stroll; Mixed Up Shook Up Girl; Savoir Fair; Heaven Stood Still; Answer Me [J. Sterman]; Angel Eyes; Love Me Like You Did Before SET2: Bamboo Road; Easy Street; Soul Twist; Heart of a Fool; Nightfalls; Around theCorner; Jump City; Steady Drivin’ Man; So So Real; Who Shot The La La; Mazurka; Heart and Soul; band introductie; Demasido Corrazon; Lilys Daddys Cadillac.

Playlist “Stars That Speak - Willy DeVille Tribute” CD
01. Stars That Speak - 2008 - Pistola
02. Bamboo Road - 1992 - Backstreets Of Desire
03. I Must Be Dreaming - 1985 - Sportin’ Life
04. Cadillac Walk - 1977 - Cabretta
05. Easy Street - 1985 - Sportin’ Life
06. Savoir Faire - 1980 - Le Chat Bleu
07. Heaven Stood Still - 1980 - Le Chat Bleu
08. Answer Me - 2016 - Stars That Speak by Jimmy Sterman
09. Angel Eyes - 1987 - Miracle
10. Heart and Soul - 1987 - Miracle
11. Maybe Tomorrow - 1981 - Coup De Grâce

De eerste CD’s werden die avond gepresenteerd en overhandigd aan Gurrie & Giel van de voormalige Willy-Mink DeVille International Fanclub en het DeVille Int. Fans blog.