Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand June 2015

Down The Rabbit Hole: verantwoord feesten met o.a. Alabama Shakes en Iggy Pop

Geplaatst op 28 June 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: park De Groene Heuvels, Beuningen (GLD)
evenement: ‘Down The Rabbit Hole’
artiesten: o.a. Benjamin Booker; Damian ‘Jr Gong’ Marley; The Alabama Shakes; Iggy Pop
datum: zaterdag 27 juni 2015
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer - ©The Blues Alone?

De hippies van de Woodstock-generatie deelden destijds samen alle mooie dingen (niemand wist wat) en ze bouwde een jointje. De Campingflighters van nu zijn zelf aan zet en koken een potje voor zichzelf, hippen een hopje en bouwen een vlotje. Maar ach, wat is er veranderd? Behalve dan dat dit door alle festivalregels en veiligheidsvoorschriften vandaag de dag wordt aangeduid met: verantwoord feesten, blijft het plezier beleven en vooral zien en gezien worden tijdens een paar dagen onbezorgd genieten.

Beleving
Ja, de ‘nu-beleving’ zal bij de huidige festivalgangers wellicht verschillen van toen. Wij zijn nog van een generatie die hoofdzakelijk voor de live muziek naar een popfestival ging. Dat schijnt tegenwoordig anders te zijn. ‘Down The Rabbit Hole’ staat weliswaar voor avontuur, verwarring, surrealisme en psychedelica, wat al sinds de opkomst van de popcultuur in de vrijgevochten jaren ’60 de inspiratiebron van allerlei kunstenaars is. De keuze binnen dit concept is tegenwoordig ook reuzen, waardoor de aandacht continu moet worden versnipperd. ‘A Campingflight Down The Rabbit Hole’ in het Gelderse Beuningen is een afstammeling van die andere campingvlucht… ‘to Lowlands Paradise’ in Biddinghuizen. En wat ons betreft ook min of meer een vage blauwdruk van het Britse Glastonbury Festival (of Contemporary Performing Arts). Variatie in aanbod en vooral vernieuwing zouden in park De Groene Heuvels ook sleutelwoorden moeten zijn.

Oudgedienden
Des te opmerkelijker zijn daarom de namen van een trio 65-plussers op de affiche die als rode draad door het kleurrijke driedaagse festival lopen: Patti Smith (68) op vrijdag, Iggy Pop (68) op zaterdag en Seasick Steve (74) op de zondag. Niet dat het nou grote verwarring voroorzaakt, maar deze legende’s vormen wel een contrast met de rest van de gedurfde alternatieve programmering. Al zou laatstgenoemde ook gewoon aangeduid kunnen worden als een enthousiaste bezoeker die aan zijn tweede (derde!) jeugd bezig is. Want om de haverklap liepen we zaterdag de bebaarde grijsaard op het festivalterrein tegen het lijf. Uitgebreid de tijd nemend om collega-acts te bekijken en om selfies te laten schieten met (vooral) jonge meisjes die in leeftijd z’n kleindochters zouden kunnen zijn. De aanwezigheid van deze kwieke oudgedienden zorgde in elk geval ook weer voor (leeftijds)variatie aan publieke belangstelling.

One Day Flight
De belangstelling in onze ‘One Day Flight Down The Rabbit Hole’ ging vooral uit naar de Amerikaanse rock ‘n roll singer-songwriter Benjamin Booker, de rootsrock & soulband Alabama Shakes uit Athens en de zaterdag-headliner Iggy Pop. Waardoor we ons dus hoofdzakelijk begaven rondom het hoofdpodium Hotot. Teddy Widder en Fuzzy Lop zijn konijnennamen van de andere twee tentenpodia op dit festival. Het Idyllische Veldje, het Vuige Veld, activiteiten in het Bos en spontane superdiscobreaks door Driving Decks zijn - al dan niet bewust - aan onze aandacht ontglipt deze dag. Wilde Haren & Desperados, een dancepodium aan de steiger in de vorm van een soort ark van golfplaten, waarvoor mensen steeds geduldig in de rij stonden te wachten, was ook niet aan ons besteed. Gewoon, omdat wij niet zo van wiebelende konijntjes houden. En de zin van in een zandkuil (Kuili Kuili) liggen of het afsteken van vuurwerk op klaarlichte dag ontging ons al helemaal.

Freakshow
Hiermee impliceren we niet dat dit soort bijzaken overbodig zouden zijn, zeker niet. Het verhoogd juist de sfeer en zorgt voor (jawel) variatie en vernieuwing. En de prachtige mojitobar met freakshow van de heren Victor ‘Sjo’ Nondesju en Giel ‘Sju’ Nondesju was zelfs een lust om naar te kijken, luisteren en proeven! Maar, nu snel op weg naar de podia. In de Fuzzy Lop pakte we nog net een staartje mee van het Londense slackertrio Happyness. Frisse indie rock waar we best blij van werden en meteen al een fijne start om deze zonnige festivaldag mee te beginnen. Rumblerocker Benjamin Booker uit Virginia Beach zag ik voor het eerst in oktober van het vorige jaar bij ‘Later with Jools Holland’ voorbij denderen. Zijn opvallend hese stem viel direct op maar ook de energie waarmee dit trio trendy kids van het podium spatten was aanstekelijk. Die rauwe mix van blues, boogie en soul kregen we nu ook live te horen. T. Rex revisited, prachtig! Booker mag blijven wat ons betreft.

Kleurrijke confrontatie
Damian ‘Jr Gong’ Marley is één van de 13 (buitenechtelijke) nakomelingen van de Jamaicaanse reggae-koning Bob Marley. Hij ging evenals paps en broer Ziggy de muziek in, aanvankelijk met dancehall music en later in een samenwerking met rapper Nas. Tegenwoordig acteert hij onder de naam Junior Gong om de reggae-muziek in het algemeen en zijn vader in het bijzonder een eer te bewijzen. En dat gaat hem goed af. En uiteraard verspreidt hij daarbij naar goed voorbeeld van senior het gedachtegoed van de rastafari verder over de wereld. Een bont gezelschap met muzikanten, reggae crooners, zwoele zangeressen/ danseressen en een rastafari-vlaggenzwaaier, wist van de Hotot een tropische reggae/dub/dancehall te maken. Onder bezielende aanvoering van Damian ‘Junior Gong’ zelf met dreadlocks tot op zijn enkels. “Welcome to Jamrock!” Het optreden werd een kleurrijke confrontatie met uitsluitend lachende gezichten en dansende bezoekers als gevolg. En met veel eigen werk al dan niet geschreven met Nas (’Dispear’, ‘Land of Promise’) en bekende covers. Waarvan de Bob Marley & The Wailers classics ‘War/No More Trouble’, ‘Move/Exodus’ en ‘Get Up, Stand Up’ nog steeds de meeste deining veroorzaakten.

Alabama Shakes consolideert
Alabama Shakes zetten in november 2012 La Cigale in Parijs in vuur en vlam. TBA?-fotograaf/editor Arjan had toen het genoegen daarbij te zijn en maakte er een prachtig fotoverslag van. Erg benieuwd waren we daarom hoe dit vijftal uit Athens, Alabama (VS) zich live heeft ontwikkeld. Na de overweldigende debuutplaat ‘Boys & Girls’ uit 2012 is in april van dit jaar de opvolger ‘Sound & Color’ verschenen. Een album met ijzersterke maar met ook minder imponerende nummers. Bij opkomst op het Hotot podium blijkt de band uitgebreid met maar liefst 4 extra leden: 1 toetstenist, 2 zangeressen en 1 zanger. Op de achtergrond uiteraard. Want lead singer-gitarist Brittany Howard maakt in alle opzichten de dienst uit binnen dit gezelschap. Een dame waar je letterlijke en figuurlijk niet omheen kan, gezegend met een geweldige strot en grote longinhoud. Minder gezegend met beautylooks - ondanks haar geblondeerde Afro-kapsel - maar zo’n beetje alle hedendaagse zangeressen die dat wel hebben kunnen bij lange na niet tippen aan Brittany’s indringende gevoelige soulstem. Ze zingt de longen uit haar lijf en spuugt soms letterlijk de teksten in de microfoon. Ook de band speelt rauw, puur en drassig. Vanaf de opening ‘Hang Loose’ tot de intense ballade ‘You Ain’t Alone’ klinkt het perfect. Toch blijft het optreden wat mat en reageert het publiek over het algemeen erg laid back. Misschien komt dit omdat de helft van de setlist bestaat uit ballads en mid-tempo songs? Of is Alabama Shakes een typische club-band? Want hun repertoire is uitermate geschikt voor intieme momenten, dat zeker. Op de vraag of Alabama Shakes zich in drie jaar tijd heeft ontwikkeld kunnen we volmondig ‘ja’ antwoorden. De band is commercieel succesvol geworden en consolideert artistiek. Met nóg meer vet op de botten. SETLIST: Hang Loose; Rise to the Sun; Future People; Always Alright; Don’t Wanna Fight; Dunes; Shoegaze; Gimme All Your Love; Heartbreaker; Be Mine; The Greatest; Over My Head; You Ain’t Alone.

Punkbaas Iggy Pop
De electropop en verkleedpartijtjes van de voormalige Moloko zangeres Róisín Murphy uit Ierland was niet bepaald ons kopje thee. Dus namen we in afwachting van wat nog komen ging een bakkie koffie en een kijkje op het terrein. Waar sommige jongens steeds meer aangeschoten raakte en sommige meisjes van opwinding handstandjes maakte. Vóór aanvang van het laatste optreden deze zaterdag in de Hotot tent zien we een hoop gedoe op en om het podium. Waardoor het optreden van de headliner een minuut of twintig vertraging oploopt. Het is duidelijk, er is weer eens een Amerikaan van naam op bezoek. En niet zomaar een naam, het is de absolute punkbaas Iggy Pop (68). Als een jonge (kreupele) hond komt Iggy het podium opgerend. ‘No Fun’ zong hij met The Stooges al in 1969 en ‘No Fun’ zingt hij anno 2015 met zijn Britse gelegenheidsband nog steeds. En het uitgelaten publiek heeft ‘lots of fun’! Er wordt gehost en meegezongen en de ene na de ander crowdsurfer (veelal wulpse meisjes) worden door de Security-mannen opgevangen en weggeleid. ‘Fucking’ Iggy heeft ondertussen zijn leren jack allang uitgegooid en zijn getekende en gehavende lichaam (gevolg van 50 jaar rock ‘n roll) wordt nu helemaal duidelijk zichtbaar. ‘The Passenger’ (1977) volgt, nóg meer zang en nóg meer handen de lucht in. En bij ‘Lust for Life’ gaat het dak van de Hotot er compleet af! Het hossen en gillen blijft aan maar het feest der herkenning verstomd langzamerhand. Een punkrock-icoon, prima. Maar zoveel bekende hits heeft Iggy nou ook weer niet gehad, dus het overwegend jonge publiek laat het verder ook vocaal wat afweten. Ondanks de meezinger ‘Real Wild Child (Wild One)’, de verrassende cover ‘Nightclubbing’ en een encore van vier songs(!) blijkt een half uurtje Iggy, voldoende voor de jeugd van tegenwoordig. Er kan weer een levende legende van de gig-wishlist worden afgevinkt. Voldaan terug naar de camping over het kunstzinnig verlichte evenementen terrein van de Rabbit Hole. Morgen wéér een dag vol vernieuwing. SETLIST: No Fun; I Wanna Be Your Dog; The Passenger; Lust for Life; Skull Ring; Sixteen; Five Foot One; 1969; Sister Midnight; Real Wild Child (Wild One); Nightclubbing; Some Weird Sin; Mass Production. Encore: I’m Bored; Funtime; Neighborhood Threat; Dum Dum Boys.

DijkRock Festival Maasdijk: klein maar spannend! 04-07-2015

Geplaatst op 22 June 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

DijkRock Festival Maasdijk: klein maar spannend!
- 4e editie in unieke samenwerking met MCW -

EDIT 05-07-15:

Zie hier een overzicht van DijkRock 2015.

Met veel foto’s door Arjan Vermeer (The Blues Alone?)

Op zaterdag 4 juli 2015 vindt alweer voor de 4e maal het gratis toegankelijke DijkRock Festival Maasdijk plaats. DijkRock heeft inmiddels naam gemaakt als het kleinste maar tevens spannendste rockfestival van Nederland! Waarbij vooral aanstormend talent maar ook gevestigde namen uit de regio elkaar afwisselen. Nieuw is tijdens deze editie de samenwerking met MuziekCentrumWestland. Medewerkers van de stichting MCW zullen tussen de acts op het hoofdpodium door, geheel zelfstandig een eigen semi-akoestische B-stage programmeren. In combinatie met de rock, rap, garagerock, psychedelische blues en hardrock klanken vanaf het grote podium, zal deze 4e editie dus nóg spannender worden dan voorheen. Komt allen vanaf 13:30 uur naar Nolweg 10 in Maasdijk en laat je verrassen. En neem gerust de kinderen mee want een springkussen, schmink en de ijscoman zijn ook weer aanwezig. Het festivalterrein is met de auto bereikbaar via de N220 en industrieterrein Honderdland. In verband met de beperkte parkeerruimte adviseert de organisatie om met openbaar vervoer of per fiets te komen. Een ruime bewaakte gratis fietsenstalling is ook aanwezig.

Line up:
14.00-14.45 uur Cobra Chain [retro hardrock]
14.45-15.15 uur MCW B-stage gig*
15.15-16.00 uur Fabruari Four [Beatles tribute]
16.00-16.30 uur MCW B-stage gig*
16.30-17.15 uur 12:04 [rap-rock-funk crossover]
17.15-17.45 uur MCW B-stage gig*
17.45-18.30 uur Joe Madman and the Sidewalkers [psychedelic garage-blues]
18.30-19.00 uur MCW B-stage gig*
19.00-19.45 uur The Hard Rows [garage bluesrock]
19.45-20.15 uur MCW B-stage gig*
20.15-21.15 uur Texas Radio [psychedelic blues ‘n roll]
21.15-21.45 uur Pauze met DJ-muziek
21.45-23.00 uur Fan Halen [classic Van Halen tribute]

MCW B-stage gig*: de zogenaamde MCW B-stage gigs zijn semi-akoestisch en duren steeds ong. 20 minuten.

14.00-14.45 uur Cobra Chain
De eerste band op DijkRock is Cobra Chain. Een 70’s hardrocktrio bestaande uit Jasper van Baalen (gitaar, zang), Lars Boekestijn (bas) en Jasper Remmerswaal (drums). Deze twintigers zijn o.a. beïnvloed door de sound van Black Sabbath, Deep Purple, Rush en The Who. Zij interpreteren deze stijl op een eigen frisse wijze en spelen naast bekende heavy covers ook eigen werk. En dat doen ze alsof ze al oude rotten in het vak zijn! In december van vorige jaar zetten ze tot veler verrassing de Muziekzolder op zijn kop. Dat beloofd dus een goed en stevig begin van het Dijkse festival te worden.

15.15-16.00 uur FABruari Four
FABruari Four is - zoals de naam al doet vermoeden - een viermans formatie. Deze Westlands groep werd in februari 2012 opgericht naar aanleiding van een Beatles expositie in museum RockArt in Hoek van Holland. Beatles-klassiekers blijven tijdloos en herkenbaar voor jong en oud. Mick (zang), Robert (bas), Jack (gitaar/zang) en Bart (toetsen/zang/mondharmonica) spelen die bekende covers semi-akoestisch en met veel passie. Tijdens hun live optredens kleden ze zich ook in kostuums van weleer. Redenen genoeg om ze een plekje op het podium van Dijkrock te gunnen om weer eens eventjes lekker terug te gaan in de tijd.

16.30-17.15 uur 12:04
De derde band die zal gaan spelen op DijkRock is de winnaar van de Popprijs Westland 2014. De vier bandleden van 12:04 (twelve-O-four) zijn Myscu (zang/rap), Stephan (bas), Eddo (drums) en Mark (gitaar), ze hebben verschillende muzikale achtergronden. O.a. daardoor ontstond als repertoire een unieke bandsound wat een crossover is van rock, funk, rap en meer. Dat resulteert vooral live in een eigen energiek en ‘groovend’ geluid. Met zéér veel dynamiek gebracht, anno NU! Een verrassende 12:04 mix die pakt en meeslepend is en de Nolweg vast en zeker op de grondvesten zal doen schudden! [ Popprijs Westland 2014 finale filmpje].

17.45-18.30 uur Joe Madman and the Sidewalkers
Het trio Joe Madman & The Sidewalkers omschrijft hun sound zelf als: “een manische mix van rock and roll en psychedelica bedekt met een dikke laag Tabasco". Maf, vet, vaag en heet dus, zo ongeveer op z’n Westlands vertaald. Mitchell Rivers (Vox/gitaar), Joost van Oeveren (drums) en Lars de Lange (bas/orgel) lieten zich inspireren door artiesten als The Cream en Iggy Pop, maar ook door een componist uit onverwachte hoek: Ennio Morricone. Op 4 juli staan ze even niet in het voorprogramma van DeWollf (zoals ze gewend zijn), maar knalt hun psychedelische blues/garagerock als een denderende Western stoomtrein uit de speakers van DijkRock!

19.00-20.45 uur The Hard Rows
Lesley de Jong (zang), Eric Pronk (harmonica), Marco Stegeman (gitaar), Ed Prins (drums) en Jasper Mierop (bas) vormen samen The Hard Rows. Ooit begonnen als de garage/bluesband Smokin’ Cadillac (DijkRock 2012!), maar begin dit jaar besloten ze een nieuwe richting op te gaan. The Hard Rows slaan een brug tussen de primitieve rauwe blues uit de eerste helft van de 20ste eeuw en de zwaar elektrisch versterkte muziek uit de jaren ‘60 en ‘70. Ze creëren hiermee een ‘bullshit-vrij geluid’, niets meer en niets minder! Die garage-sound songs bevatten teksten over vrouwen, drank en allerlei ellende. En ze spelen het HARD!

20.15-21.15 uur Texas Radio
De boys van Texas Radio uit het dorp Diepenheim in de provincie Overijssel worden omschreven als: ‘een losgeslagen bende vol chaoten’. Dat valt alleszins mee… totdat ze een podium betreden. Arthur Akkermans (zang/bluesharp), Joris van den Berg (orgel/trompet), Niek Cival (gitaar), Teun Eijsink (bas) en Imanishi Kleinmeulemans (drums) zijn als kleine jongetjes in de platenkasten van hun ouders gedoken. Ze deden zodoende invloeden op van illustere voorgangers als The Doors, Allman Brothers Band en Led Zeppelin. Ze spelen dus een mix van blues, rock ‘n roll en psychedelica en weten live een érg overtuigende show neer te zetten. Dat hebben sommige Maasdijkers al eerder kunnen beleven tijdens het 5-jarig jubileum-optreden van de Muziekzolder in oktober 2014. Maar ze speelde ook al eerder op grote festivals zoals de Zwarte Cross en Ribs & Blues in Raalte. En nu komen ze DijkRock in heuse festivalsferen brengen. Dat mág je niet missen.

21.45-23.00 uur Fan Halen
Bijna traditiegetrouw wordt DijkRock afgesloten met stevige herkenbare rockmuziek. Westlandse drummer Ronni van Elswijk en zijn Haagse bandmaten Ruud Groenendijk (gitaar), Dave Bordeaux (bas) en Fred Pieters (zang) laten je de authentieke hardrock sound van de legendarische band Van Halen herbeleven met hun tribute Fan Halen! Dit kwartet speelt voornamelijk songs van de originele Van Halen line-up die voor het laatst in Nederland speelde op het Pinkpop Festival in 1980. ‘Runnin’ With The Devil’, ‘You Really Got Me’ en ‘Ain’t Talkin’ ‘Bout Love’ van het legendarische album Van Halen I… ze komen stuk voor stuk voorbij. Fan Halen benadert de originele sound van de Amerikaanse broertjes met Nederlandse roots Alex en Eddie Van Halen, Michael Anthony en de zang en acrobatische capriolen van David Lee Roth gevaarlijk dicht! Kom deze bijzondere stageact daarom zien en horen!

Zie hier een impressie van DijkRock 2014:

Dany Lademacher’s Wild Romance!

Geplaatst op 7 June 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

Strak bandje hoor Dany Lademacher’s Wild Romance! Met o.a. Dirk Vermeij (zang/gitaar), bassist Rudy Englebert, Otto Cooymans (toetsen) en drummer Jgam ‘t Hoenen, die o.a. Herman Brood klassiekers en Lou Reed’s ‘Waiting For My Man’, Bob Dylan’s ‘Knockin’ On Heavens Door’, ‘Spirits In The Sky’ en meer moois speelden in De Kroepoekfabriek onder de bezielende leiding van coach Koos van Dijk. Leuke avond gehad! 🍻👍🎸

… en met The Red met bass-dude Ronus in’t voorprogramma! (Weliswaar een straatje verder, maar toch…).

Right Side of the Blues @ Ribs en Blues 2015 – maandag

Geplaatst op 7 June 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

Gezien & gehoord op maandag 25 mei 2015 in Domineeskamp Raalte: Ribs & Blues festival met op de MAIN STAGE: The Brew (UK); Mud Morganfield (VS); Daniel Romano (CAN); Popa Chubby (VS). DELTA STAGE: Reverend Shine Snake Oil Co. (VS/DK); Lydia Loveless (VS); Rusty Apollo (NL); Reverend Peyton’s Big Damn Band (VS). Reviews door Nicolette Johns & Giel van der Hoeven met foto’s van José Gallois.

The Brew
‘En ook Jason Barwick kan er wat van. Als een wildebras draaft hij bokkesprongen makend over het podium, fast forward, shuffle en repeat! Wonderwel blijft hij gewoon zuiver zijn gitaar bespelen. Moderne korrelige bluesrock in een vintage jaren zeventig jasje met een vleugje psychedelica, zo ongeveer kan je The Brew sound omschrijven’. [geen foto].

Reverend Shine Snakeoil Co.
‘Met het laatste nummer “about desire", ‘Lay with Me’ - een van de eerste songs die de bandleden samen schreven - sluit R.S.S.C. deze geweldige energieke, onvergetelijke set af. De toeschouwers zijn gemasseerd met de gloeiend hete olie van de R.S.S.C. zodat hun spieren nog lang warm zullen aanvoelen’.

Lydia Loveless
‘Jazeker, de verwachtte songs werden gespeeld en echtgenoot/bassist Ben Lamb nam stoere poses aan waardoor de fotografen mooie plaatjes konden schieten. Ook de sound van Jay Gasper’s pedal steelguitar was kristalzuiver. Maar verder klonk het allemaal erg plichtmatig en zielloos, met een nonchalance gebracht die je niet op een Ribs & Blues podium zou verwachten’.

Mud Morganfield
‘Een mooier einde van een zeer memorabel optreden kan Ribs & Blues 2015 zich niet wensen, voor velen is dit optreden het beste wat ze in tijden zagen. Sommigen kwamen speciaal voor Mud Morganfield en zijn band naar Raalte en willen geen andere act meer zien omdat ze de herinnering aan dit optreden willen koesteren. Maar Mud Morganfield en zijn band zijn nog een keer in de Lage Landen te bewonderen namelijk tijdens het Hook Rock Festival in Diepenbeek (België) op 4 Juli a.s.’ [Mud Morganfiels interview 2014].

Rusty Apollo
‘De passie voor blues-standards van blues-legendes zoals Howlin’ Wolf, Taj Mahal en Muddy Waters blijkt de band met respect te vertolken, het wordt nergens geïmiteerd maar geïnterpreteerd. Het is vuig en smerig, hier in Raalte mag Rusty Apollo’s blues-harpist Kim Snelten hélemaal los gaan! De mannen bewijzen maar eens weer dat de misvatting dat blues voor ouderen is en depressieve muziek zou zijn ongegrond is, blues is ‘uplifting’ en om op te dansen’.

Daniel Romano
‘Wat schertst onze verbazing als we de man in kwestie in een ordinair maatkostuum met stropdas en zonnebril zien opkomen! Als een eenvoudige boekhouder uit Dalfsen. Weg waren de western outfit en de druipsnor bij de King of the Mosey. Zijn country-album ‘Come Cry With Me’ werd in 2013 unaniem door de Vaderlandse critici bejubeld. En mwah, Hank Williams, George Jones, Johnny Cash en Gram Parsons leken tijdens het luisteren ernaar met de ogen dicht niet ver weg, al ben ik zeker geen country-kenner. Maar persoonlijke teksten over oprecht verdriet, liefde, treurnis en geluk kunnen muzikaal je ziel raken, ongeacht het genre’.

Reverend Peyton’s Big Damn Band
‘The Reverend ‘is on a mission’. Hij wil de muziek van zijn helden Charley Patton, Mississippi John Hurt en Chuck Berry op zo’n manier brengen dat deze muziek weer cool wordt onder de jeugdigen van nu. Graag steunen wij hem in die gedachten want de jeugd heeft de toekomst en zij horen te weten dat muziek maken haar oorsprong vindt in de blues en niet in de computer van de vele Nederlandse succesvolle DJ’s’.

Popa Chubby
‘Net als The Brew stond ook de 55-jarige Theodore Joseph Horowitz alias Popa Chubby voor de derde keer (2008 en 2013) op het Ribs & Blues podium. En vooral Twelve Bar Blues Band fans keken daar naar uit. Want de The Big Man from the Bronx had bassist Patrick Obrist en drummer Jeffrey van Duffelen ingehuurd voor de Ribs & Blues 2015 slotgig. Dat betekende ook – vanwege de weinige repetities – veel covers, van ‘Hey Joe’ (The Leaves) tot ‘Hallelujah’ (Leonard Cohen en ‘The Thrill Has Gone’ [geen foto]. De geest van B.B.King waarde drie dagen lang over Raalte’.

Zie hier de diversen Ribs & Blues 2015 optredens op het YouTube kanaal van provincie Overijssel.

Right Side of the Blues @ Ribs en Blues 2015 – zondag

Geplaatst op 7 June 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76



Gezien & gehoord op zondag 24 mei 2015 in Domineeskamp Raalte: Ribs & Blues festival met op de MAINSTAGE: Leif de Leeuw Band (NL); Spinrock feat. Sabine Uitslag (NL); Ruben Hoeke (NL); Ryan Mc Garvey (VS); T-99 (NL); Michael Katon & Rob Orlemans (VS-NL) en Eric Burdon & Band (UK). DELTA STAGE: Little Hurricane (VS); Dynamite Blues Band (NL); Dan Owen (UK); Claude Hay (AUS); Joanne Shaw Taylor (UK); My Baby (NL). Review door Nicolette Johns & Giel van der Hoeven met foto’s van José Gallois. Bekijk het fotoverslag door TBA?’s Gerrie van Barneveld van de Ribs & Blues zaterdag hier.

Leif de Leeuw Band
‘De eerste band die op het grote podium van Ribs & Blues mag staan heet Leif de Leeuw Band. De band is geparkeerd in het blues-hokje maar getuige hun show op Ribs & Blues 2015 gaat hun liefde voor de muziek niet alleen uit naar de blues, want ik hoor ook invloeden van de gospel en soms komt de fusion zelfs om de hoek kijken. We horen een nummer wat begint als Elvis Presley’s ‘Mystery Train’, een goeie opener. Ook hun eigen repertoire zoals ‘Stricktly Confidential’ en de cover van Pink Floyd ‘Have a Cigar’ gaan er bij het publiek in als koek’.

Little Hurricane
‘Wát een geweldige zangstem heeft Tone en wát een hardhitter met podium uitstraling is CC! Maar bovenal, wát een prachtige aanstekelijk bluesy pop- en rocksongs schrijft en speelt dit sympathieke duo. Legio invloeden zijn hoorbaar en toch is er een eigen sound, dat is knap voor een duo dat slechts (slide)gitaar, drums en mandoline (‘Give ‘em Hell’) bespeelt. Want de keyboards had Tone thuis gelaten dit keer’. [lees binnenkort hier ons interview met Little Hurricane].

Spinrock ft. Sabine Uitslag
‘De volgende band die op het grote podium van Ribs & Blues zal aantreden komt uit de regio en is eigenlijk een band die rocksongs covert maar speciaal voor Ribs & Blues 2015 hebben zij zich toegelegd op het blues segment. We horen covers van The Black Keys, ZZ Top, Melissa Etheridge, Screamin’ Jay Hawkins – ‘I Put a Spell on You’ wat speciaal voor Ribs & Blues uitgezocht werd – maar ook een cover van Luther Vandross ‘Make Me a Believer’!’

Dynamite Blues Band
‘Grappig is Wesley’s dank: “Grazie”, voor het overweldigende applaus wat de band ten deel valt in de nokkie, nokkie volle Delta Stage tent. De band schotelt ons een 2 sterren menu voor van rockabilly, garageblues en slow-blues nummers, covers van Lester Butler & the Red Devils, James Harman maar natuurlijk ook een tribute aan B.B. King met ‘She’s Dynamite’, de bijval is een zeer grote; één waar Wesley volgens eigen zeggen een smile van 7 weken lang op zijn gezicht houdt! Big Blind is niet meer, LEVE de Dynamite Blues Band! Een band waar Nederland, nee Europa, NIET meer omheen kan!’

Ruben Hoeke Band
‘De Ruben Hoeke Band, al jaren bekend om hun energieke live optredens, bestookte de volle tent met een mix van zompige boogie en stampende bluesrock. Het hoge hardrock-gehalte van de set en de heavy vocale uithalen van zanger Lucas Pruim waren voor de passerende dagjesmensen gezien sommige verbaasde blikken wel even wennen. Maar voor de kenners was dit door de RHB met een gitarist die ooit beïnvloed werd door Slash (Guns ’n Roses) geen verassing meer’.

Ryan Mc Garvey
‘Sinds 2011 hebben we de man uit Albuquerque New Mexico al regelmatig zien optreden in Europa, en nooit waren zijn gigs tegenvallend. Ook nu weer niet. Wel voorspelbaar. Maar ach, dat balletje gaat op voor veel acts die je regelmatig ziet optreden. Met o.a. werk van zijn prima recente album ‘The Road Chosen’ (2014) kregen we routineus een boeiende show voorgeschoteld van de pas 27-jarige door de wol geverfde guitarslinger. Raalte vond het prachtig’.

Dan Owen
‘Dan Owen is een slechts 23 jaar jonge Engelsman uit Shrewsbury (West Midlands – UK) maar heeft zo’n stem waar zelfs Ian Siegal een beetje jaloers op zou kunnen zijn. Alsof hij gespeend is aan de whiskey i.p.v. aan moedermelk zo klinkt deze jongeman. Lightnin’ Hopkins’ ‘Bring Me My Shotgun’, Willie Dixon’s ‘Red Rooster’ worden niet alleen overweldigend gespeeld en gezongen maar ook op de inmiddels omgehangen harp-beugel weet Dan Owen zijn weg. Als hij ons dan ook nog eens verrast met een Bob Dylan nummer ‘The Ballad of Hollis Brown’ weet ik het zeker: dit wordt een grote!’.

T99
‘Deze muzikanten laten het geheel zo gemakkelijk lijken, maar de heren zijn klasbakken in hun segment. Vele muzikanten, sommige vooraan bij de hekken, kijken tegen hen op! Persoonlijk vind ik het mooi om te zien dat de drie mannen elkaar keer op keer de spotlight gunnen en daar zichtbaar van genieten. De inmiddels steeds vollere tent mag genieten van ‘Tell That Woman’, ‘Countryside Bound’ en ‘3 X Rooster’ waarbij Mischa den Haring bijna letterlijk uit de bocht vliegt van adrenaline’.

Claude Hay
‘Muzikaal houdt hij ervan om ‘dingen door elkaar te hutselen’, zoals hij dat zelf wist te duiden. Claude Hay doet inderdaad alles zelf. Zingend met (zelfgebouwde) gitaren, bass- en snaredrum, percussie, footstomp-box en live looping-technologie. Samen met zijn denkbeeldige bandleden bassist Leroy en drummer Ernie of met een nieuwe liefde: Lucy (een gitaar), waarmee hij ‘Crossfire’ speelt. En ook in zijn interactie met het publiek weet hij zijn mannetje te staan. Amusement mensen! Ook dát moet kunnen in de blues. Nou ja, blues… hillbilly, bluegrass, gospel, roots, instrumentals, inheems, uitheems, covers…’ [geen foto].

Michael Katon & Rob Orlemans
‘Dit kwartet heeft eigenlijk maar één missie: playin’ the boogie! “It’s inbetween rock ‘n roll and blues”, zoals we in de gesproken introductie hoorden. En daar passen songs als o.a. ‘Crawling Kingsnake’, ‘Red Moon Rising’, ‘Highway of Love’ en ‘Boogie Train’ natuurlijk perfect in. En ook hier werd B.B. King kort gememoreerd. Zowel Katon als Orlemans hebben een gruizige stem, geknipt voor dit repertoire. Michael Katon die gedurende de show het woord “boogie” wel erg veel uitsprak (“all this boogie makes me loose my memory man”) speelt al drie decennia strakke R&B boogie style muziek’.

Joanne Shaw Taylor
‘Op de Delta Stage kwam ondertussen de Britse bluesrock gitariste Joanne Shaw Taylor ‘The Dirty Truth’ verkondigen. Zoals de titel van haar laatste CD luidt, met daarop en ook hier ‘Mud, Honey’ als opener. Wie zei dat blanke meisjes geen blues kunnen spelen? Ana Popovic bewijst al jaren het tegendeel en deze Joanne doet daar nog een schepje bovenop. Lekkere gitaarsolo’s in o.a. ‘Watch ’em Burn’ en gevoelige zang zoals in de Frankie Miller cover ‘Jealousy’. [geen foto]

My Baby
‘Alles klopt aan de set, de opbouw, de grooves die met het publiek gedeeld worden, de belichting, de kleding en de choreografie want Cato van Dijck laat tegen het einde van de set de gitaar voor wat het is en danst als volleerd go-go danseres, met iets minder kleding dan voorheen, een hippie-aandoend dansje! Als ik dan een kleine kritische noot mag kraken is het dat de nummers niet écht verstaanbaar aangekondigd worden, jammer! Tijdens het laatste nummer zingt broer Joost van Dijck, inmiddels met ontbloot bovenlijf de trommels bestierend, ook nog een lekkere noot mee! Voor de reporters van TBA? is de 19e editie van Ribs & Blues 2015 nu al geslaagd!’

Eric Burdon
‘Legende Eric Burdon maakte de verwachtingen meer dan waar. “We gaan een eerlijke, emotionele set spelen met songs die heel mijn carrière bestrijken, van de vroege Animals naar de blues waar we altijd in geworteld zijn geweest. Verder natuurlijk solowerk, misschien een paar War-songs, en materiaal van mijn nieuwste album, ’Til Your River Runs Dry’”. Dat is wat hij ons vooraf in een exclusief interview had toegezegd. En ook het Raaltense publiek loste de verwachting in, die hij zelf had. Al direct werden The Animals songs ‘Don’t Bring Me Down’ en ‘When I Was Young’ en zelfs het nieuwe ‘Water’ massaal uit volle borst meegezongen. Volgens het thema van Ribs & Blues werden ook ‘Before You Accuse Me’ (Bo Diddley) en ‘Boom Boom’ (John Lee Hooker) met speels gemak maar passioneel gespeeld. Een eerbiedwekkend optreden als waardig afsluiter op de Main Stage deze 1e Pinksterdag’.

Zie hier de diverse Ribs & Blues 2015 optredens op het YouTube kanaal van provincie Overijssel .