Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand March 2015

Met JJ Grey & Mofro feat. Marc Broussard in een swingende rollercoaster van emoties

Geplaatst op 29 March 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
band: JJ Grey & Mofro
support: Marc Broussard
datum: zaterdag 28 maart 2015
tekst & filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s door: José Gallois - The Blues Alone?

Om zijn nieuwe album Ol’ Glory te promoten kwam de Amerikaan JJ Grey eind maart voor twee optredens naar Nederland. Afgelopen vrijdag trad hij op in Paradiso Amsterdam en zaterdag in Het Paard in Den Haag. Ol’ Glory [Provogue Records/Mascot Label Group] bevat evenals zijn vorige albums tracks met verhalen geïnspireerd door het zuiden van Florida met een unieke muzikale mix van blues, rock, folk, gospel en funk. In het Paard kregen we maar liefst zeven van die nieuwe - op oude leest geschoeide - songs te horen. John John ‘JJ’ Grey en zijn band Mofro zijn duidelijk populariteit aan het winnen in ons land. En dat is meer dan terecht vinden wij. Of liever: dat werd tijd na ruim tien jaar met daarin inmiddels negen stuks zéér verdienstelijke albums.

Toch is de - voor velen onbekende - support van deze avond opvallend genoeg in het thuisland de VS nóg bekender dan dat JJ Grey daar is. Want de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Marc Broussard (1982) stond in 2004 al twee keer in de Adult Top 40 met songs van zijn album ‘Carencro’, wat tevens zijn geboorteplaats in South Louisiana is. En ook was hij al eens te gast in diverse grote TV shows bij o.a. Jay Leno, Conan O’Brien en Larry King en in Nederland bij Paul de Leeuw. Evenals zijn vader Ted Broussard, die een poosje gitarist was bij het swamppop en blue-eyed soul gezelschap The Fabulous Boogie Kings, is Broussard jr. geïnspireerd geraakt door de soul van Otis Redding en de New Orleans rhythm and blues van Dr. John. Muziekstijlen die hij zelf weet te versmelten in een bayou-soul sound met aanstekelijke ritmes en warme vocalen. Bovendien zijn vader en zoon beide belijdend fans van Bruce Springsteen (luister maar eens naar ‘Hurricane Heart’). Kunt u het allemaal nog volgen? We gaan nog even verder. In reviews over Marc Broussard is te lezen dat hij klinkt als: Stevie Wonder, Marvin Gaye, James Taylor, Lenny Kravitz, Dave Matthews, John Hiatt en Jason Mraz. En als je daar dan ook nog foto’s van het afgelopen decennium bij bekijkt is er een soort van visuele evolutie waarneembaar: van mainstream soulman tot bebaarde hipster. Waardoor onze nieuwsgierigheid naar de Marc Broussard anno 2015 alleen maar meer toenam.

Aanvankelijk kwam de licht nerveuze Broussard in zijn eentje met alleen zijn akoestische gitaar het podium op gewandeld. Maar zijn ’stripped-down set’ bestond slechts uit vijf liedjes waarvan ‘Paradise’ - een ode aan zijn geboorteplaats - het openingsnummer was. En waarvan vooral ‘Gibby’s Song’ over zijn zoontje - met gefloten tussenstukje - en ‘Au Long De La Riviere’ met veel overtuiging werden gespeeld. En waarin de titeltrack van zijn laatste album ‘A Life Worth Living’ (2014) het kippenvelmomentje veroorzaakte waar iedereen op zit te wachten in zo’n akoestische set. Dit had mede te maken met de introductie die hiermee gepaard ging. De ballade verhaald over en werd opgedragen aan zijn in 2012 overleden oma Ruth. Samen met o.a. zijn vader Ted Broussard had hij het lied destijds ook gespeeld tijdens de rouwdienst voor Mamy Ruth B. Deville uit Lafayette. Marc’s hese soulstem is onmiskenbaar zijn visitekaartje. En het is begrijpelijk dat die sound aanslaat in de VS waar men over het algemeen gek is op blanke jongelingen met de stem van een 80-jarige donkere Motown-legende. Maar de échte opwinding ontstond pas toen Broussard werd ondersteund door de vier Mofro’s die hij van JJ Grey in bruikleen kreeg.

Want de elektrische riff-based funky rocksong ‘Dyin’ Man’ knalde er gelijk al lekker in. Natuurlijk werd ‘Come In From The Cold’ gespeeld, het hitje waar het allemaal voor hem mee begon een jaar of acht geleden in Nederland, en wat tevens de enige eigen track is van het soulklassiekers coveralbum S.O.S Save Our Soul (2007). In het mid-tempo ‘Weight Of The World’ en de Al Green soulclassic ‘Love and Hapiness’ kreeg Marc de loskomende bezoekers zelfs aan het mee neuriën en meezingen. Nog meer soul met het Stevie Wonder-achtige ‘Try Me’ en het rustpunt werd bereikt met de lijzige ballad ‘Lonely Night In Georgia’. In het slotnummer ‘Home’ kwam zowaar mister JJ Grey himself opdraven om wat onwennig de achtergrond vocalen mee te zingen. Een samenwerking die later op de avond ook andersom plaats zou vinden. Wederdiensten die enerzijds getuigde van wederzijdse waardering en anderzijds door beide heren slim als concept werd ingevuld. Zo liften ze mee op elkaars succes bij verschillende fanbases en versterken ze elkaar in creativiteit. Ondanks dat lijkt Marc Broussard na al die jaren toch nog teveel een zoekende te zijn in de hedendaagse muziekscène. Waarbij zijn veelzijdigheid tevens een belemmering lijkt te zijn. Niettegenstaande het voorgaande en zijn wereldstem, dat staat buiten kijf.

Ook JJ Grey heeft in de ongeveer twee decennia dat hij serieus met muziek bezig is zo’n fase doorlopen. Maar zijn vasthoudendheid heeft er in belangrijke mate toe geleid dat hij geworden is wat hij nu is. Geboren en getogen in een klein stadje ten zuiden van Jacksonville, Florida, is deze blue-collar worker altijd trots gebleven op zijn afkomst. Dat zie je aan zijn losse natuurlijke uitstraling en dat hoor je terug in zijn moerassige Southern rocksound en ongebreidelde teksten. Vol passie gebracht, vaak aangenaam aandoend en soms doordringend tot op het bot. Met daarbij het gevoel constant in een rollercoaster van emoties te zitten. Ook hij heeft een soulvolle stem. Maar nóg krachtiger en gruiziger dan Broussard, zijn roots liggen er als het ware in opgesloten. Zelden heb ik iemand met zoveel emotie horen en zien zingen, een enkele keer zag ik daarbij zelfs tranen in zijn ogen verschijnen. Dat kan alleen als je diep gaat en bereid bent om jezelf over te geven en daarbij de controle durft los te laten. En JJ Grey doet dat. Ook zaterdagavond in Het Paard weer. Zoals met ‘Brave Lil’ Fighter’ van het nieuwe Ol’ Glory album ter nagedachtenis aan een goede vriend “who made a bad decision”. Een klaagzang waarin boosheid en teleurstelling met elkaar in gevecht gaan op een mars ritme begeleid door onheilspellende blazers als in een requiem.

Maar natuurlijk was er veel meer te beleven dan dit stukje persoonlijke kommer en kwel. JJ Grey & Mofro hadden even daarvoor hun gig energiek geopend met lange uitvoeringen van ‘Hide & Seek’ met fuzzy gitaarpartijen door JJ zelf en met de song ‘Brighter Days’ van het gelijknamige album. En met de schitterende zwijmel ballade ‘A Woman’, ook afkomstig van die plaat uit 2011, kreeg de bescheiden charmeur vocale respons van sommige dames uit de zaal. Met ‘Every Minute’ verwees hij nog maar eens naar zijn eigen roots, zoals “places like that”, waarbij hij trots wees op het grote dundoek achter zich; de uitvergrootte Ol’ Glory hoesafbeelding. Desalniettemin was Grey blij om weer terug te zijn in Holland ("or the Netherlands, if you are nasty") en hij was in zijn witte jeans en zomerse polo “all dressed up for Saturdaynight". Hij had zin om te partyen en om goed dronken te worden vertelde hij zittend op een versterker: “sit down before you fall down boy”, was immers één van zijn vader’s vroegere wijsheden. Het eerste lukte hem aardig maar het laatste leek toch meer als promotie praatje voor zijn eigen biermerk JJ Grey’s “Nare Sugar Brown” Ale bedoeld te zijn. ‘99 Shades of Crazy’, ‘Everything Is A Song’, geïnspireerd door brabbelpraatjes van zijn dochtertje op de achterbank van de auto, ‘Slow, Hot & Sweaty’ en de swamp funksong ‘Hold On Tight’ met falset background vocals door toetsenist Anthony Farrel droegen absoluut genoegzaam bij aan die zaterdagavond party in Het Paard.

Anthony ‘bekkentrekker’ Farrel mocht verder op de piano en het Wurlitzer orgel excelleren in de jazzy ballad ‘Lochloosa’, waarbij JJ Grey zelf mondharmonica speelde. ‘Ho Cake’ werd één lange showcase van solo’s door achtereenvolgens: Jeff Dazey op de saxofoon, Dennis Marion op trompet, bassist ‘Smiley’ Todd Smallie en drummer Anthony Cole. En natuurlijk de stille kracht in de band, gitarist Andrew Trube. Met regelmaat sloeg JJ Grey zelf daarbij zijn tamboerijn net niet aan stukken en nam hij een stukje piano-improvisatie voor zijn rekening. Het gezelschap had het duidelijk naar hun zin en daardoor het Haagse publiek dus ook. Op de meezingers ‘A Night To Remember’ en ‘Everything Good Is Bad’ werd dan ook enthousiast geanticipeerd. In de lange toegift kregen we tot slot nog twee Ol’ Glory tracks te horen: het wederom weer emotioneel geladen ‘Light A Candle’ en ‘Ol’ Glory’ waarin dus op zijn beurt Marc Broussard op mocht draven als gastzanger. En hij daarbij al dansend uit zijn dak mocht gaan. Want zó’n avond was het dus, waarbij in het Paard van Troje de hele avond enorm veel positieve energie voelbaar was. Heerlijk, hecht en oprecht.

De nieuwe Ol’ Glory nummers mogen dan misschien veel van hetzelfde zijn, het zijn wel weer stuk voor stuk pareltjes. Met bovendien bijdragen door Luther Dickinson op de dobro en slide gitaar en Derek Trucks op de elektrische slide gitaar. En die, zoals nu bleek, live ongepolijst en probleemloos aan de toch al zo indrukwekkende Mofro-ketting geregen kunnen worden. Want van muzikale rijkdom én rake teksten krijgen de ware liefhebbers nooit genoeg. “In a heartbeat, worlds are born. In a heartbeat, worlds collide”.

Lees ook: Schoonheid die in je poriën kruipt – exclusief interview met JJ Grey [juni 2013].

Setlist JJ Grey & Mofro:
Hide & Seek (Georgia Warhorse - 2010)
Brighter Days (Brighter Days - 2011)
Every Minute (Ol’ Glory - 2015)
A Woman (Brighter Days - 2011)
Brave Lil’ Fighter (Ol’ Glory - 2015)
99 Shades of Crazy (This River - 2013)
Everything Is A Song (Ol’ Glory - 2015)
Hold On Tight (Ol’ Glory - 2015)
Lochloosa (Brighter Days - 2011)
Ho Cake (Brighter Days - 2011)
Slow, Hot & Sweaty (Georgia Warhorse - 2010)
A Night To Remember (Ol’ Glory - 2015)
Everything Good Is Bad (Orange Blossoms - 2008)
Encore:
Light A Candle (Ol’ Glory - 2015)
Ol’ Glory (Ol’ Glory - 2015)

Setlist Mark Broussard:
Marc solo:
Paradise (Live at Full Sail University - 2013)
Au Long De La Riviere (Live at Full Sail University - 2013)
Hope For Me Yet (Carencro - 2014)
A Life Worth Living (A Life Worth Living - 2014)
Gibby’s Song (Marc Broussard - 2011)
Lucky (Marc Broussard - 2011)
Band songs:
Dyin’ Man (A Life Worth Living - 2014)
Weight Of The World (A Life Worth Living - 2014)
Come In From The Cold (S.O.S Save Our Soul - 2007)
Try Me (Must Be The Water - 2008)
Love and Hapiness (S.O.S Save Our Soul - 2007)
Lonely Night In Georgia (Carencro - 2014)
Shine (A Life Worth Living - 2014)
Home (Carencro - 2014)

Jan Akkerman Band: mooi gedaan, wen er maar aan

Geplaatst op 15 March 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Kroepoekfabriek Vlaardingen
band: Jan Akkerman Band
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: Arjan Vermeer
data: zaterdag 14 maart 2015

Zonder twijfel is Jan Akkerman (69) de meest invloedrijke gitarist van Nederlandse bodem. Dat lijkt voor muziekminnend Nederland inmiddels zó vanzelfsprekend dat we er aan gewend zijn geraakt. Dat heeft mede te maken met de houding van de man in kwestie zelf, ‘hij die zo gewoon gebleven is’. Want Jan is er één van ons, wars van sterrenstatus en onnodig gedoe. Toch blijft een concert van deze grootmeester een gebeurtenis waar we ons steeds weer bijzonder op verheugen. Want het gitaarspel van Jan was, is en blijft simpelweg virtuoos. En gelukkig zijn er meer die er zo over denken. Want het sfeervolle concertzaaltje van de Kroepoekfabriek liep afgelopen zaterdag flink vol. En werd voornamelijk bevolkt door mannen wier kinderen normaal gesproken deze locatie bezoeken om te swingen op snelle moderne beats.

Een activiteit die voor de bezoekers van deze muziekavond niet was weggelegd. Jan Akkerman speelde in de vertrouwde bandbezetting waarin hij werd begeleid door Marijn van den Berg op drums, David de Marez Oyens op de basgitaar en vaste toetsenist Coen Molenaar (Fender Rhodes, Hammond, Yamaha piano & keyboards). Zoals dat gebruikelijk is hoorde we van dit J.A. kwartet lang uitgesponnen nummers vol tempo- en themawisselingen met weelderige arrangementen, perfecte timing en sublieme Hammond-, piano- en vooral gitaarsolo’s. Akkerman is geïnspireerd door jazz, blues, (progressieve) rock en door o.a. de gipsy jazz manouche van Django Reinhardt. En afgelopen decennium vermengde hij zijn spel soms ook met elektronische beats en samples of liet hij zich begeleiden door blazers zoals Eric Vloeimans en Benjamin Herman en nog enkele andere gastmuzikanten, rappers, (soul)zangers en zangeressen. De enige moeilijkheid voor de alleskunner lijkt dan ook voor een optreden te zitten in het samenstellen van een uitgebalanceerde setlist. Een luxeprobleem.

Want Akkerman kan putten uit een onnoemelijk groot repertoire met erg veel eigen composities en bewerkte covers, maar ook uit coproducties uit het verleden die werden geschreven door en met compagnons. Zoals ‘Funk All Day’ van de free jazz pianist Joachim Kühn (1944). Volgens Jan gebruikte de Deutsche Weltstars des Jazz die songtitel in de jaren tachtig als metafoor voor het Nederlandse seksleven, of zoiets. Want zijn korte toelichtingen tussendoor zijn soms onverstaanbaar maar blijven wel steeds vermakelijk. De compositie ‘The Zebrah’ (2009) - zonder Eric Vloeimans dus - werd inderdaad voorzien van zo’n elektronische beat. Het leeuwendeel van de setlist kwam dit keer van zijn laatste studioalbum ‘Minor Details’ uit 2011 waarbij zijn elektrische gitaarspel domineerde. Melodieuze stukken maar wel met muzikale diepgang zoals het titelnummer ‘Minor Details’ en ‘Free Wheeling’.

En ook ‘Joy’ dat Akkerman ooit schreef voor Benjamin Herman’s New Cool Collective, maar dat nu zonder blaasarrangement in een eigenzinnige versie werd gegoten. Volledig naar de zin van de bandleider zelf want na afloop complimenteerde hij zijn begeleiders met: “hè hè, mooi gedaan!” Ook in het langzame Molukse strijdlied ‘Mena Muria’ (‘één voor allen, allen voor één’) bracht het viertal het er goed vanaf. Al leek dat voor Jan vooraf toch minder zorgelijk: “moluk het vandaag niet dan molukt het morgen wel weer". ‘Streetwalker’ is een vaste prik geworden bij Akkerman’s optredens. Het blijft een genot om ook daarbij de vingers van zijn linker hand over de snaren op gitaarhals te zien dansen. Met een eruptie aan wonderschone klanken als bevredigend resultaat. En terwijl Coen Molenaar op zijn beurt een sublieme pianosolo geeft, spelen Marijn, David en Jan welhaast achteloos de drum shuffle beats en gitaar ritmepartijen daarbij.

Uit het rijtje Akkerman-klassiekers werden de Eli instrumental ‘Tranquilizer’ (1976) en de onvermijdelijke Focus hit ‘Hocus Pocus’ (1971) geselecteerd. Songs waar vooral de jaren 70′-adepten steeds voor blijven terugkomen en daarom ook met veel waardering werden ontvangen. Want hoe vernieuwend Jan Akkerman vandaag de dag soms ook kan zijn, zijn staat van dienst wordt al maar langer en indrukwekkender! Dát kan niemand ontkennen. Ook niet de critici die de (live)muziek en optredens van Akkerman & co wel eens afdoen als saaie autodeuntjes of leuke achtergrondmuziek. De ware liefhebbers die er (voor de zoveelste keer) bij waren weten wel beter; Jan Akkerman’s muziek blijft meeslepend en tijdloos. Overigens, hij die er het minst om maalt is Jan Akkerman zelf, die een leven lang als een stoïcijnse man met zijn gitaar door het leven lijkt te gaan. Wen er maar aan.

SETLIST: Minor Details: Big Sir; San Frisky; Funk All Day; Free Wheeling; Joy; The Zebrah; Mena Muria; Streetwalker; Tranquilizer; You Do Something To Me; Pietons; Hocus Pocus.

Lees ook: Jan Akkerman & Friends: een wonderlijke combinatie die goed uitpakt

VDH Trimester 20 [jan-march 15]

Geplaatst op 14 March 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

01. Mink DeVille & Willy DeVille - Collected [alt/rock]

02. Ian Siegal - One Night In Amsterdam - live [blues/rock]

03. The Waterboys - Modern Blues [alt/blues/rock]

04. JJ Grey & Mofro - Ol’ Glory (Deluxe Version) [rock]

05. Steve Earle & The Dukes - Terraplane [Americana]

06. Joe Bonamassa - Different Shades of Blue [blues/rock]

07. The Decemberists - What a Terrible World, What a Beautiful World [alt/indierock]

08. Gov’t Mule - Sco-Mule (feat. John Scofield) [blues/rock]

09. Blackberry Smoke - Holding All the Roses [alt/country/rock]

10. Black Star Riders - The Killer Instinct (Bonus Version) [hardrock]

11. Gingerpig - Ghost on the Highway [alt/rock]

12. Mark Knopfler - Tracker (Deluxe) [pop/rock]

13. The Answer - Raise a Little Hell (Deluxe Edition) [alt country]

14. Bob Dylan - Shadows in the Night [Americana]

15. Danko Jones - Fire Music [rock]

16. Sons of Bill - Love and Logic [alt/country]

17. Bettye LaVette - Worthy [r&b/soul]

18. Tiny Legs Tim - Stepping Up [blues]

19. Eric Vaarzon Morel - El Aguador [acoustic/world]

20. Racoon - All In Good Time [pop]

VDH SINGLE TIP!

Harvest Road - Motion - Single [alt/indierock]

click links for iTunes previews

Onvoorspelbare Ian Siegal in family style

Geplaatst op 9 March 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Kroepoekfabriek Vlaardingen
en Bibelot Dordrecht
band: Ian Siegal Band
support in Dordt: Charley Cruz & The Lost Souls
door: Ton Kok, Nicolette Johns en Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: José Gallois & Arjan Vermeer
data: do 5 maart en za 7 maart 2015

De Ian Siegal Band trad in één week tijd op twee podia op waar TBA? regelmatig concert verslagen maakt. Beide werden ook bezocht door onze reporters en fotografen: De Kroepoekfabriek in Vlaardingen (georganiseerd door The Lock Keepers) en Bibelot in Dordrecht. Enerzijds omdat wij allen nou eenmaal grote fans zijn van de eigenzinnige Brit. En anderzijds omdat niet één optreden door Ian Siegal hetzelfde is. Dat klinkt misschien als een cliché maar in het geval van Siegal is dat: ‘truth like a cow’ (op z’n Vangaaliaans). Het bewijs is te lezen in deze twee onderstaande concert verslagen.

Onvoorspelbaar
De Kroepoekfabriek is een klein maar gezellig podium in het centrum van Vlaardingen. Tegen half negen begint het zaaltje behoorlijk vol te lopen. Ik sta al even naar de man met de pluizige bos haar op het podium kijken, voordat ik daar Ian Siegal in herken. “Just washed it, but time to have a haircut” of iets in die strekking vertrouwt hij ons toe. Kort na half negen voegen de mannen van de Rhythm Chiefs, Dusty Ciggaar (gitaar), Danny van ’t Hoff (bas) en Rafael Schwiddessen (drums) zich bij hem op het podium en met ‘Writing On The Wall’ krijgen we een vliegende start. Veel werk van de eerdaags te verschijnen CD/LP ‘One Night In Amsterdam’ wordt gespeeld, waaronder ‘Temporary’ ("Ripp-off Raskolnikov"), ‘I’m The Train’, ‘Queen Of The Junior Prom’ en natuurlijk het schitterende epos over ‘Gallo Del Cielo’.

Siegal maakt vanavond gebruik van zijn nieuwe Snake Tone versterker, gebouwd door Jan Kooiman, de vader van Sander Kooiman. Deze versterker bevalt Siegal zo goed, dat hij zijn oude vertrouwde Fender versterker maar in de aanbieding heeft gedaan. Het repertoire van de avond is naar mijn mening iets minder gevarieerd als in vorige gevallen. Tex-Mex/Americana voeren de boventoon, hoewel rock ‘n’ roll nooit ver uit de buurt is. Het oudere Siegal materiaal beperkt zich tot ‘Hard Pressed’ en het slotnummer ‘Take A Walk In The Wilderness’, geschreven door de betreurde Big George Ross Watt. Verder is alles als van ouds, de grappen tussendoor, de sneer richting Joe Bonamassa, de bestraffende woorden richting de praters in het publiek. Dat hij in een prima stemming is, blijkt uit het feit dat fotografen pas na vijf nummers in plaats van drie vermanend toegesproken worden.

Na strak anderhalf uur is de reguliere show teneinde. Misschien een beetje teleurstellend na de verhalen over de ruim drie uur durende concerten in Boedapest van de afgelopen week, maar met de toegiften erbij komen we uiteindelijk toch nog twee uur uit. Toegiften, waaronder het samen met Tess Gaerthé gezonden ‘Love Hurts’ en ‘Please Don’t Fail Me’, waarbij ook Joël Gaerthé zich bij het gezelschap op het podium voegt. In oktober 2014 stonden Siegal en de Rhythm Chiefs voor het laatst samen op het podium, maar daar is nauwelijks iets van te horen. Het klinkt strak en daar waar Siegal vorig jaar de muzikanten nog regelmatig aanwijzingen stond te geven is het gezelschap uitgegroeid tot een hecht collectief, waarin Ian het gesoleer op gitaar vrijwel helemaal overlaat aan Dusty. Het speelse en onvoorspelbare, toch altijd wel een beetje de charme van een Siegal concert, is weliswaar wat minder geworden, maar het plezier waarmee deze mannen samen muziek maken is onovertroffen. [alle foto’s].

Family Style
Twee dagen later bezocht Ian Siegal in dezelfde line-up Bibelot te Dordrecht. Met dien verstande dat Tess en Joël Gaerthé hier niet als gasten op het podium verschenen. Maar dat er dit keer wel een supportact aan vooraf ging. En deze optredens van Ian Siegal & Band met Charley Cruz & The Lost Souls als voorprogramma in Dordrecht konden met recht ‘family style gigs’ genoemd worden. Want niet alleen speelden een aantal begeleiders hier een thuiswedstrijd, het was ook een familiaire aangelegenheid met vader DJ (basgitaar bij Cruz) en zoon Dusty Ciggaar (gitaar bij Siegal) en de gebroeders Charley en Ronald Croes op de Powerstage van Bibelot. Met verder ook nog wat familie en vrienden in de zaal. Evenals vorig jaar oktober, toen we Cruz en de band in Zoetermeer als support van Jimmy LaFave mochten aanschouwen, speelde het vijftal weer een korte puike set met swingende Americana, gebaseerd op traditionals en eigen inbreng. Het optreden werd deze keer afgesloten met een nog titelloos nieuw nummer (Came To Play?). En dat zou er wel eens op kunnen wijzen dat het opnemen en uitbrengen van alweer een vierde CD door Cruz & Souls niet ver weg is.

De setlist van de Siegal Band kwam grotendeels overeen met die van twee dagen eerder. Maar ‘the mood’ was weer anders. Volgens Ian zijn die buien volledig afhankelijk van het publiek waar hij op dat moment voor speelt, dus we waren gewaarschuwd. De waarheid is dat Siegal al een tijdje met rugklachten blijkt te kampen en ook dat kwam zijn humeur niet altijd ten goede. Maar, na een stevige dosis “painkillers” en met behulp van “doctor showbizz” (hmm, aardige titel voor een nieuw liedje Ian!) was mister Grumpy vanavond weer helemaal ‘boven jan’! Na de funky opening waren zijn eerste woorden: “Good evening ladies…", een uitspraak die - in combinatie met de cynische grijns - voorspelde dat het wel goed zat deze avond. Ook voor de “the gents” trouwens. En net zoals in Vlaardingen waren later op de avond de grappen niet van de lucht. Over zijn eigen kapsel ("get that wigg out of my face"), of de merchandise ("finaly T-shirts with MY name on it!") en over de stem van Johnny Cash ("he is a pussy") en de ‘dingeling’ van Chuck Berry. Twee van zijn eigen helden nota bene [sic]. Ook vroeg Siegal zich op een zeker moment af waarom er zoveel mensen in de zaal waren? Want persoonlijk was hij liever bij Nederlands beste band T99 gaan kijken. Van die ding(eling)en dus!

Maar ter zake. Na 18 maanden - inclusief de onderbrekingen - met de Rhythm Chiefs on the road te zijn, is het gezelschap zoals gezegd uitgegroeid tot een consistent geheel. Met ‘I Am The Train’ en vooral in ‘She’s Got The Devil In Her’ ging de bluesbaas ouderwets tekeer. De Meat & Patatoes tracks lijken inmiddels allemaal tot Siegal signature songs verheven. Want ook de krachtige ballad ‘Falling On Down’ kreeg een uitvoering om de vingers bij af te likken. Zwoel en delicaat tegelijk met heerlijk gitaarwerk door Dusty en Ian. Zo ook in het Mexicaanse haantjesduel ‘Callo Del Cielo’ van Tom Russell. En als we Ian dan zijn kenmerkende ‘left foot shuffle’ zien doen, weten we dat ook hij het naar zijn zin heeft: “Muchas gracias!”

En ondanks dat vanaf 9 maart Ian Siegal’s eerste live album met elektrische band ‘One Night in Amsterdam’ (óók als vinyl!) in de winkels ligt, repte hij zelf weemoedig over zijn debuutalbum ‘Standing In The Morning’ uit 2002 (officieus zat daar de plaat met o.a. Matt Schofield en Lee Sankey ‘Yo’Edjumikashun’ uit 1999 óók nog voor). Voor ‘Early Grace’ werd de oude akoestische gitaar weer van stal gehaald. Siegal is dol op vintage gear - de Harmony H49 met pin-upgirl sticker is één van zijn bekendste - maar het zijn uiteindelijk de vingers die het werk moeten doen. En ook dát zat wel goed met de beide gitaristen in Dordrecht. Dusty kreeg alle ruimte van ‘de baas’ om te soleren en deed dat volgas. Bescheiden als altijd, dat wel. Ook bassist Danny en drummer Rafaël speelden volledig in dienst van de band.

‘Hard Pressed’ zette de aanwezigen (waaronder inderdaad opvallend veel dames) zoals verwacht in beweging. De funksong met het Sign O’ The Times-ritme en de ‘GetOff-SexyMF-RealM4Ya’ interrupties is gewoon een dance classic van jewelste. Via ‘Wilderness’, opgedragen aan zijn grootvader die uit Glasgow kwam, gingen we langzamerhand richting het einde. En uiteraard doet Ian dan een graai in het Bob Dylan oeuvre, het werd ‘Baby, Let Me Follow You Down’, origineel een traditionele folk song uit de 50’s van bluesgitarist Eric Von Schmidt. “We already have your money, the only thing we’re thinking of is the afterparty!” Nou, laat dat nou nét op dat moment ook onze gedachten geweest zijn! Want het volgende (live) feestje was TBA?-fotograaf José’s 60th B-day party. Nog één Dylan-classic was daarom Ian’s ode aan: a life with great live music, ‘Forever Young’.

vdh-t20

Ina Forsman: aangename aanwinst in de European blues scene

Geplaatst op 8 March 2015 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Ina Forsman (Fin) feat. Lightnin’ Guy Verlinde (B) & Band
door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: Herman Alsemgeest, José Gallois
datum: donderdag 5 maart 2015

“A new star, a new voice in European blues - from Helsinki Finland…” zo werd Ina Forsman vol trots aangekondigd door haar Vlaamse patroon Lightnin’ Guy Verlinde. En ondanks dat het Finse deerntje (19) in Scandinavië al volop naam heeft gemaakt als veelbelovende roots- en blueszangeres, mag Guy met recht fier zijn dat hij haar in België en Nederland op sleeptouw neemt. Want Forsman is een talent uit de categorie van het uitzonderlijke soort. Met niet alleen een zuivere en heldere stem maar ook de podiumuitstraling die nodig is om je als jong talent te kunnen blijven profileren. De X-factor dus. Niet voor niets baarde Ina als 17 jarig meisje al opzien tijdens de finale van het tv programma Idols Finland. Waarin ze een hartverscheurende versie van ‘All I Could Do Is Cry’ van Etta James uit 1960 zong.

Vergelijkingen zijn in zo’n geval natuurlijk ook onvermijdelijk. Namen als Amy Winehouse en Ronnie Spector hoorden we afgelopen donderdag dan ook over de Maasdijkse Muziekzolder fluisteren. Maar verder werd er weinig gelispeld, integendeel. Zoals gezegd beschikt Ina over een dijk van een stem en daar reageerde het Dijkse publiek dan ook direct hoorbaar enthousiast op. Niet in de minste plaats vanwege haar gelegenheidsband onder aanvoering van M.C. Guy Verlinde (vocals & slide guitar). De on-stage altijd uitgelaten Vlaming die overloopt van goesting en goede zin(nen). In twee sets van een uur konden de bezoekers op de volle Muziekzolder ruiken aan een geurig gemengd boeketje roots- en bluesmuziek in volle bloei.

Bijna alle nummers van haar debuut CD ‘Ina Forsman With Helge Tallqvist Band’ (2014) werden gespeeld. Aangevuld met eigentijdse bluessongs gecombineerd met jaren vijftig R&B klassiekers van o.a. Etta James, Slim Harpo en Johnny Otis. De begeleidingsband bestond behalve Guy uit de Vlaamse mondharmonica virtuoos Steven Troch, die ook regelmatig het spotlicht op zich gericht kreeg. En met ‘Mama He Treats Your Daughter Mean’ ook zeer verdienstelijk vocaal een bijdrage mocht leveren. Ook Guy zijn regelmatige begeleiders René Stock op de basgitaar en Erik ‘King Berik’ Heirman achter de drums speelden weer als professionals die hun vak verstaan. En ze zorgden mede voor een avond vol sexy grooves en swingende roots en blues klanken in de Muziekzolder.

Helaas moest Richard ‘Rootbag’ van Bergen als special guest verstek laten gaan vanwege serieuze autopech. Maar de manier waarop Ina deze mededeling na twee nummers deed bracht extra geruststelling met zich mee. Haar Engelse uitspraak is trouwens verbazingwekkend goed en dat ze af een toe een flardje tekst kwijt was en op het laatst zichtbaar de vermoeidheid toesloeg nam niemand haar kwalijk. Want vanaf haar vocale openingssong ‘Guilty’ tot aan de encores toe wist het volslanke pittige dametje te overtuigen in diverse stijlen en genres. Rhythm and blues traditionals (o.a. ‘Hit The Road Jack’), blues ballads (o.a. ‘I’d Rather Go Blind’), een Diddley-shuffle in ‘Willie & The Handjive’ of songs met soul-, jazz- (’I Don’t Know’) en zelfs mariachi-invloeden (’Down In Mexico’), niets was haar te gek.

Ook haar interactie met de band en het publiek was goed. Ze kwam enthousiast en met veel zelfvertrouwen over en gaf gedoseerd complimenten aan alle bandleden. Ze anticipeerde charmant op een bezoeker die een paar woorden Fins sprak en voor een andere manlijke fan werd ‘I Got Trouble’ op speciaal verzoek in de reprise gespeeld. De door haar gesigneerde CD’s vonden na afloop dan ook gretig aftrek bij het tevreden zolderpubliek. Ina ‘Queen Bee’ Forsman beheerst dus de kneepjes van het showbizz vak al op jonge leeftijd. En dat is vaak het kenmerk van talenten met een grote toekomst voor zich. We gunnen het haar én de European Blues scène van harte!

SETLIST: 1. Rumba (instrumental) 2. Guilty 3. I’m Movin’On 4. 5-10-15 Hours 5. Good Lookin’ 6. What Have I Done 7. Got Love If You Want It 8. Somebody Have Mercy 9. I Got Trouble 10. What Have I Done Wrong 11. I Don’t Know 12. Gettin Hip 13. Down In Mexico SET 2: 14. Hit The Road Jack 15. Same Thing 16. Lovestrong 17. Queen Bee 18. Willie & The Handjive 19. I’d Rather Go Blind 20. Number 9 Train 21. Mama He Treats Your Daughter Mean (Steven Troch) 22. I’m Shakin’ 23. Every Night About This Time 24. Something Got A Hold On Me ENCORE: 25. Into Your Arms 26. Bring It On Home To Me 27. I Got Trouble (reprise). [alle foto’s]