Archief voor de maand December 2014

Fijne Feestdagen & Happy 2015

Geplaatst op 23 December 2014 door Giel

Beste familie, vrienden, bekenden,

Langs deze weg willen we jullie allemaal fijne feestdagen en een mooi, muzikaal en gezond 2015 toewensen.
In het digitale tijdperk, dus ook maar een digi-groet.
Dank aan hen die ons nog wel ‘ouderwetsch’ een kaartje gestuurd hebben of ook via de e-mail.

Groetjes,

Trudy, Lizzy & Giel (v.l.n.r.)

The Blues Alone? – The Best Alone! 2014: Rolling Stones en Ian Siegal beste gewaardeerd door TBA?!

Geplaatst op 21 December 2014 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

De kunst van het weglaten
Goede drummers zoals Charlie Watts, Mick Fleetwood en Ian Paice beheersen de kunst van het weglaten. Volgens sommige ‘een gebrek aan techniek’ en volgens anderen ‘geniaal’. De waarheid zal zoals altijd ergens in het midden liggen. In tegenstelling tot voorgaande edities van TBA? - THE BEST ALONE! (2011, 2012, 2013) zullen we dit keer daarom in het voorwoord ook niet alle acts oplepelen die in 2014 bezocht werden door onze reporters en fotografen. Want dat zijn er weer erg veel geweest. Een reden temeer om zo rond de feestdagen zelf nog eens op het gemak terug te bladeren c.q. te scrollen door alle voorgaande TBA? live fotoverslagen en interviews. Het is echt de moeite waard!

En probeer ondertussen, balancerend op die lijn tussen gebrek en geniaal, je eigen ‘waarheid’ eens te ontdekken. Oftewel, probeer ook eens je eigen Top-3’tjes samen te stellen. Dat blijkt bij nader inzien toch altijd weer lastiger dan je van tevoren dacht. Hoe dan ook, het blijft ten alle tijden ook een persoonlijke mening. Wij vinden het daarom des te leuker om die meningen met onze lezers uit te mogen wisselen. Commentaar geven mag, maar houdt het kort en simpel, met de kunst van het weglaten in gedachten ;-)

Fijne feestdagen en een gezond en muzikaal 2015 toegewenst!

- The Blues Alone? Team -

THE BEST CONCERTS 2014 according to Giel van der Hoeven (reporter/interviewer/editor)
1. The Rolling Stones [14 On Fire Tour] - Pinkpop Megaland in Landgraaf - 7 juni 2014.
2. Drive-by Truckers - Paradiso A’dam - 15 mei 2014.
3. Drivin’ N’ Cryin’ - Ribs & Blues festival in Raalte - 8 juni 2014.

THE BEST ALBUMS 2014 according to Giel
1. Lucinda Williams - Down Where The Spirit Meets The Bone
2. Bob Seger - Ride Out
3. Johnny Winter - Step Back

Geen Bruce Springsteen, maar wel The Rolling Stones live in Nederland het afgelopen jaar. In augustus 2007 dachten wij in het Londense O2 theater toch echt ‘the last time’ meegemaakt te hebben. Maar op Pinkpop 2014 stonden we er toch weer met onze neuzen bovenop. De ouwe rockers van The Stones rollen maar door, so respectable! De Alabama-boys Patterson Hood en Mike Cooley kwamen met een vernieuwde bandsamenstelling naar Paradiso. Op voorhand door sommige argwanend bekeken. Maar het werd een optreden door Drive-by Truckers waarin alle ingrediënten van een topconcert aanwezig waren. Het gebeurt verder niet gauw dat er een festivaloptreden in de lijstjes terecht komt. Want een band mag dan meestal niet langer dan een uurtje spelen, en niet zelden is het ook een tussendoortje voor zowel de band als voor het publiek. Maar een Drivin’ N’ Cryin’ gig had al sinds eind jaren negentig niet meer in ons land plaats gevonden. Dus keek ik ernaar uit. En frontman Kevn Kinney mag dan op het podium enigszins laconiek overkomen, het Ribs & Blues optreden kon me zeer bekoren. Wat mij betreft zijn dit slechts drie van de toch weer vele concerthoogtepunten in 2014.

In 2013 bezocht alt-country zangers/gitariste Lucinda Williams ook nog ons land voor drie live optredens. Dit jaar dus helaas niet, maar in september 2014 kwam ze wel met een wonderschoon dubbelalbum op de proppen. Twintig ijzersterke songs van Americana ballads tot rauwe countryrockers; eigenwijs swijmelen en zwingen dus. Het klopt gewoon allemaal, en het veegt en het zuigt. Met haar stem als een schuurspons zorgt ze ervoor dat alles wat maar even dreigt te gaan blinken, toch ongepolijst blijft. Daardoor ontstond er met DWTSMTB een mooi muzikaal landschap in al haar puurheid. Ook de Amerikaan Bob Seger wist me dit najaar aangenaam te verrassen. De man maakt al muziek zolang ik leef (v/a 1961) en greep me eind jaren zeventig bij de strot met platen als Night Moves (1976), Stranger in Town (1978) en Against the Wind (1980). Toen nog met The Silver Bullet Band als begeleidingsband. Na een wat minder geslaagde ‘comeback’ in 2006 scoorde hij met Ride Out in 2014 wél weer een voltreffer. Met een uiterst succesvolle tour in de USA als gevolg. Hoog tijd dat nu ook Europa eens live wordt aangedaan Bob! Al is het alleen maar om de weer op hol geslagen sentimentele gevoelens te beteugelen. Voor schijfje nummer drie heb ik wel erg getwijfeld tussen een oude en nieuwe bluesheld: Johnny Winter (Step Back) en Ian Siegal (Man & Guitar). Maar ook hier gaf het sentiment weer de doorslag, in het voordeel van de eerstgenoemde dus. Het feit dat ik in de jaren zeventig Johnny Winter als één van mijn grote bluesinspirators mocht beschouwen en hem op latere leeftijd nog meerdere keren live heb kunnen bezoeken, maar ook dat hij afgelopen jaar helaas overleed, spelen daarbij mee. Een persoonlijk eerbetoon aan deze onvolprezen ‘guitar slinger’ dus. Zoals ook de vele gastmuzikanten die op deze prachtige bluesplaat meespelen dat deden. En, zoals Johnny dat zelf deed met dit album Step Back aan ZIJN inspirators. Peace Out and Enjoy 2015!  - Giel -

Gezamenlijk kwamen de TBA?-medewerkers tot onderstaande eindejaar lijstjes. Zie hier de overige individuele TBA?-medewerkers lijstjes. En lees hier de complete lijsten (klik op deze link). 

TBA? Best Live Acts 2014
The Rolling Stones
Ian Siegal & Jimbo Mathus

The Crimson ProjeKCt
John Butler Trio
King Of The World

TBA? Best Albums 2014
Ian Siegal - Man & Guitar
Richard van Bergen’s Rootbag - Rootbag

Lucinda Williams - Down Where The Spirit Meets The Bone
Bjorn Riis - Lullabies In A Car Crash
Bruce Springsteen - High Hopes

Sunset Travelers als toetje op geslaagd concertjaar 2014

Geplaatst op 19 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Showtime (Bar 21+) te Maassluis
band: Sunset Travelers
datum: donderdag 18 december 2014
organisatie: The Lock Keepers
tekst, vid & pics: Giel van der Hoeven
foto’s: José Gallois [album]

De Nederlandse rootsband Suset Travelers bestaat al sinds 2001 maar speelt niet meer zo vaak live. Maar áls Roel Spanjers, Richard van Bergen, Nico Heijligers en Jeroen JJ Goossens weer samen op het podium staan, is de onderlinge chemie onverbiddelijk aanwezig. Dit najaar speelde de band na jaren van ‘radiostilte’ weer eens een korte serie concerten. En wij waren erbij in de Showtime Bar in Maassluis.

Inderdaad ‘wij’, want wij van The Blues Alone? hadden besloten om tijdens dit optreden maar gelijk een informele najaarsborrel te houden. Een avondje vrijaf als fotografen en reporters dus. Toch konden sommige onder ons het niet laten om tussendoor nog maar even (mobiel) een plaatje/filmpje te schieten (en een stukje te schrijven dus). Tja, het samen spelen en samen delen zit ons nu eenmaal in het bloed. En gezellig was het zeker. Niet in de minste plaats vanwege de heerlijke Americana schotel met rhythm & blues, country en soul die ons ruim na zonsondergang door deze muzikale Reizigers werd opgediend. Voorgekookt in het zuiden van Amerika en uitgekookt maar met smaak opgeserveerd in het westen van Nederland. Waarbij soms herinneringen opdoemden aan Little Feat maar vooral aan The Band. Niet vreemd natuurlijk met een cover van die legendarische band - het obscure ‘Get Up, Jake’ - op de setlist.


[sommige konden het niet laten]

En dat was een zeer gevarieerde setlist die diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek bevatte. Songs die wie kennen - of leerde kennen - uit een rijke rootsmusic geschiedenis en/of zoals ze ook op de albums ‘For The Sake Of It’ (2002) en Spanjer’s soloplaat ‘Birdcatcher’ (2006) staan. En die gingen donderdag regelmatig gepaard met vocale hoe-en-waarom introducties door Roel Spanjers. Als live- en studiomuzikant werkte hij vaak met Amerikaanse blues- en soulartiesten samen, dus als geen ander weet de ervaren toetsenvirtuoos waar hij het over heeft. Samen met Richard van Bergen nam hij ook de meeste solo zangpartijen voor zijn rekening. En achter zijn piano en elektronische Hammond orgel met Leslie speaker produceerde hij een aanstekelijk warm en natuurgetrouw geluid.

Richard van Bergen zong o.a. ‘One Day’, de track die zowel op het Sunset Travelers album staat als op de onlangs verschenen ‘Rootbag’ plaat. Het album dat terecht zo juichend werd ontvangen door de vaderlandse (blues)critici. In Showtime bewees Richard eens te meer één van Nederlands beste en origineelste rootsgitaristen te zijn. Gesteund door de strakke beat en de groovende baspartijen door Jeroen JJ Goossens en Nico Heijligers wist hij weer de mooiste riffs, licks en solo’s aan de dag te leggen. Eigenlijk ongekend voor Nederlandse begrippen. Goossens en Heijligers vormden daarbij een bedreven ritmetandem en die onafhankelijk van elkaar ook geen kleine jongens zijn.

Jeroen kan behalve de drums ook nog met de saxofoon, hoorn, fluit en didgeridoo uit de voeten (maar beperkte zich deze avond tot zijn drumkit). En Nico combineert het muziek maken met kunstschilderen en heeft een behoorlijke reputatie als bassist (van Splitsing-bandlid tot begeleider van Mick Taylor). Bovendien zorgden de heren met meerstemmige zang voor de subtiele inkleuring van een aantal songs. Veelal traditionals dus die door de Travelers in aangepaste gospel-, soul-, of bluesversies werden gegoten en zodoende spannend klonken van het begin tot het einde… from sunrise till sunset. En waardoor alle borrelende TBA’ers (en de overige aanwezigen) in Showtime konden concluderen dat dit optreden een overheerlijk toetje was op de valreep van het toch al zo geslaagde concertjaar 2014. En dat smaakt duidelijk weer naar meer in 2015!

SET 1: Great Day; Sick & Die; Can’t Beat The Kid; Sure Thing; I Washed My Hands In Muddy Waters; One Day; Get Up Jake; Mathilda; My Baby Left Me; Why Are People Like That. SET 2: You Gotta Make It Through The World; Please Don’t Tell Me; Bad Boy (soul-blues versie); Hey Pocky A-way; Rockin’ Pneumonia; Get Out Of My Life Woman; The Man In Me; slow blues/gospel (Richard); Bring Me The Light; Walk A Mile In My Shoes; Shake A Hand. Encore: Feel Like Going Home; I Shall Be Released; Shake, Rattle and Roll.

Memorial Day 2014 in Museum RockArt [Queen over Queen]

Geplaatst op 8 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Sinds vier jaar organiseert Museum RockArt te Hoek van Holland op 8 december een zogenaamde “Memorial Day”. De datum voor die dag is niet zomaar gekozen want het is de sterfdag van John Lennon. De oprichter van The Beatles en vredesactivist werd op 8 december 1980 in New York City vermoord. Maar op deze dag worden in RockArt alle overleden popmuzikanten herdacht (zowel nationaal als internationaal). Per jaar wordt er ook extra aandacht geschonken aan één van die overleden sterren. Sinds 2010 waren dat John Lennon, Mariska Veres, Herman Brood en Elvis Presley. Dit jaar ging de extra aandacht uit naar de Queen frontman Freddie Mercury (1946-1991). En naar de release van het nieuw verschenen boek onder redactie van Tjerk Lammers en Peter Veenhoven: ‘Queen over Queen – Bohemian Rhapsody’


[John Lennon painting by Marco Bronswijk]

Lammers & Baars
De popjournalisten Tjerk Lammers en Kees Baars kwamen speciaal voor deze gelegenheid vertellen over dit ruim driehonderd pagina’s tellende boek. Wat een bundeling is van originele interviews met de Queen hoofdrolspelers uit de afgelopen veertig jaar. In de beste vraaggesprekken uit toonaangevende bladen als NME, Melody Maker, Mojo, Q, Guitar World, Oor, Revolver en Lust for Life vertellen de bandleden over hun muziek en hun vriendschap. Maar Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor, John Deacon en producer Roy Thomas Baker gingen ook pikante uitspraken over ruzies met managers, platenbonzen, pers en met elkaar niet uit de weg. De geschiedenis van Queen wordt geïllustreerd met honderden foto’s, waarvan een groot deel hierin voor het eerst te zien is. Bovendien worden de 25 populairste songs van Queen diepgravend geanalyseerd, met als hoogtepunt de onverwoestbare ‘Bohemian Rhapsody’ – de eeuwige nummer 1 van de Radio 2 Top 2000. Maar, nu even niet…

Terug naar de bron
Want in de editie 2014 is ‘Hotel California’ van de Eagles (evenals in 2010) weer door de Nederlandse radioluisteraars als nummer 1 gekozen! “En dat kan alleen door vals spel!” riep de gastspreker Tjerk Lammers verontwaardigd uit. Maar hij deed dit ook met een vette knipoog naar de lobbyende media. Want na meer dan vijfendertig jaar werkzaam te zijn geweest in de muziekindustrie weet de auteur/journalist onderhand wel wat er te koop is in de (inter)nationale muziekbusiness. En momenteel is dat vooral ‘zijn’ boek ‘Queen over Queen’. Als geen ander weet Lammers ook dat de meningen over één van de succesrijkste bands en over dit beste popnummer aller tijden verdeeld zijn. Met het boek in de hand verdedigde hij daarom het gelijk van de rechtgeaarde Queen-fans door terug gaan naar de bron. En dus door analyses te maken van Queens populairste songs. Dat deed hij ook en public in RockArt door de wereldwijde hit ‘Bohemian Rhapsody’ uit 1975 stukje voor stukje muzikaal en tekstueel te ontleden.

Mannentaal van een moederskindje
In een onderhoudend betoog van ongeveer 12 minuten en 12 seconden (2x zo lang als dat de song dus duurt) wist hij de aanwezigen na al die jaren nog steeds te overtuigen van de schoonheid en de kwaliteit van het lied (“Nederlanders verkiezen kwaliteit boven kwantiteit, ondanks al die lange songs bovenin de Top 2000″). Het muziekstuk de ‘BoRhap’ (zoals fans het soms liekozend noemen) bestaat qua stijl uit contrasterende gedeelten van zacht naar hard en weer terug inclusief ‘operakoor’ en hardrock riffs met “de mooiste gitaarsolo ooit”. Over de precieze betekenis van de tekst is door de bandleden nooit veel bekend gemaakt; vandaar dat Lammers er zijn eigen ludieke draai aangaf. “Bismillah! is een hoornijsje met chocodip”, concludeerde hij in een komisch onderonsje met Kees Baars. En bij de slotzin ‘So you think you can stone me and spit in my eye’ was het duo Lammers & Baars van mening dat moederskindje Freddie eindelijk mannentaal sprak.

Vorstelijk schouwspel
Kortom, er zijn zes redenen op te noemen waarom deze 06:06 minuten durende rapsodie van eeuwigheidswaarde was, is en blijft: 1) de tekst (inclusief de onzin). 2) muzikale spanning (geen refrein). 3) gebruik van echte instrumenten en stemmen (zelf-gebouwde gitaar van Brian May en geen synthesizers). 4) baanbrekende video (kostte slechts £4500). 5) lied met originele gimmicks. 6) de lengte 06:06 min. (langer dan de gangbare 3 min.). En eigenlijk kan daar nog een zevende reden aan worden toegevoegd. Namelijk het feit dat hardrockliefhebber van het eerste uur Kees Baars Queen met een uitgebreid interview in het kerstnummer van Muziekkrant Oor in 1975 écht op de kaart heeft gezet in Nederland destijds. Niet geheel naar de zin van hoofredacteur Jan-Maarten De Winter trok de eigenwijze journalist, met aan zijn zijde de piepjonge fotograaf Anton Corbijn, in november van dat jaar naar Londen om Mercury en zijn mannen aan de tand te voelen. Uiteraard is ook dit interview prominent in het mooi vormgegeven boek opgenomen.

Is this the real life?
De groep Queen groeide uit tot een van de populairste bands aller tijden. Met het spectaculaire live optreden tijdens Live Aid in juli 1985 als één van de vele hoogtepunten. Rockzanger Freddie Mercury stond bekend om zijn extraverte podiumpersoonlijkheid en zijn explosieve optredens. Hij staat ook in de boeken als de man met een stembereik van vier octaven, wat buitengewoon is voor een mannelijke zangstem. Mercury stierf op 24 november 1991 in Londen aan longontsteking, ten gevolge van aids. Hij werd 45 jaar oud. Maar de bezoekers van Museum RockArt eerde maandag dus niet alleen hem. In het afgelopen jaar konden ze hun favoriete Top 5 van overleden muzikanten doorgegeven. Op basis daarvan is een Memorial Top 40 samengesteld die ook op deze dag gedraaid werd. Zo konden de aanwezigen genieten van singles van o.a. Malando (’Olé Guapa’) tot Jimi Hendrix (‘All Along The Watchtower’). Met als de onbetwiste nummer 1: ‘Imagine’ van John Lennon. [tekst: Giel van der Hoeven; foto’s: RockArt; Tj Lammers; GvdH; TBA?; painting: Marco Bronswijk].

Boek: Queen over Queen – Bohemian Rhapsody [2014]
Redactie: Tjerk Lammers en Peter Veenhoven
Prijs boek: € 17,95 / ISBN: 978-90-823090-0-3
Productspecificaties: 304 pagina’s, rijk geïllustreerd, 170 x 230mm
Uitgeverij: Mooks Publishing - Koninginneweg 132, 1075 EC Amsterdam
Te koop bij o.a.: Museum RockArt Webshop

Memorial list 2014
Ook in 2014 ontvielen ons helaas weer een groot aantal gewaardeerde muzikanten. Bekende namen in de (Neder)pop-, soul-, rock- en blueswereld waren: Jan Manschot (66), Reggy Tielman (80), Cees Veerman (70), Paco de Lucía (66), Bobby Womack (70), Tommy Ramone (62), Johnny Winter (70), Cees Meerman (64), Lynsey de Paul (64), Alvin Stardust (72), Jack Bruce (71), Rick Rosas (65), Jimmy Ruffin (78), Bobby Keys (70) en Ian McLagan (69).


[Johnny Winter overleed 16-07-2014]

Zie hier een complete lijst van personen uit de muziekscene die overleden in 2014:

01-01-14: Herman Pieter de Boer (85), Nederlands schrijver, liedjesschrijver en journalist
02-01-14: Jay Traynor (69), Amerikaans zanger
04-01-14: Eva Ganizate (28), Frans operazangeres
06-01-14: H. Owen Reed (103), Amerikaans componist, muziekpedagoog, musicoloog en dirigent
09-01-14: Roy Campbell jr. (61), Amerikaans jazzmuzikant
11-01-14: Henk van de Heuvel (70), Nederlands gitarist en liedjesschrijver
13-01-14: Johnny White (67), Belgisch zanger
18-01-14: Dennis Frederiksen (62), Amerikaans zanger [o.a. Trillion, Toto]
21-01-14: Jan Manschot (66), Nederlands drummer [o.a. Normaal]
22-01-14: Fred Bertelmann (88), Duits schlagerzanger en acteur
22-01-14: François Deguelt (81), Frans zanger
23-01-14: Riz Ortolani (87), Italiaans (film)componist en orkestrator
27-01-14: Pete Seeger (94), Amerikaans folkmusicus
28-01-14: John Cacavas (83), Amerikaans (film)componist
29-01-14: Jimmy Karath (71), Amerikaans zanger en acteur

02-02-14: Gerd Albrecht (78), Duits dirigent
06-02-14: Vaçe Zela (74), Albanees zangeres
10-02-14: Michael Robinson (60), Iers-Nederlands singersongwriter
11-02-14: Alice Babs (90), Zweeds zangeres en actrice
11-02-14: Seán Potts (83), Iers muzikant
16-02-14: Gert Krawinkel (66), Duits gitarist [o.a. Cravinkel]
17-02-14: Bob Casale (61), Amerikaans gitarist [o.a. Devo]
17-02-14: Wayne Smith (48), Jamaicaans reggaezanger
19-02-14: Maria Franziska von Trapp (99), Oostenrijks-Amerikaans zangeres
21-02-14: Francesco Di Giacomo (66), Italiaans zanger
24-02-14: Frank Beecher (92), Amerikaans gitarist
25-02-14: Paco de Lucía (66), Spaans flamencogitarist en –componist
26-02-14: Tim Wilson (52), Amerikaans stand-upcomedian en countryzanger

03-03-14: Robert Ashley (83), Amerikaans componist
04-03-14: Renato Cioni (84), Italiaans tenor
04-03-14: Lieuwe Visser (74), Nederlands operazanger
05-03-14: Selim Lemouchi (33), Nederlands gitarist
06-03-14: Marion Stein (87), Oostenrijks-Brits pianiste
09-03-14: Gerard Mortier (70), Belgisch opera-intendant
12-03-14: Med Flory (87), Amerikaans acteur en saxofonist
12-03-14: Jean Vallée (72), Belgisch zanger
13-03-14: Reggy Tielman (80), Nederlands gitarist [Tielman Brothers]
15-03-14: Scott Asheton (64), Amerikaans drummer [o.a. the Stooges]
15-03-14: Cees Veerman (70), Nederlands gitarist, componist en zanger
16-03-14: Mitch Leigh (86), Amerikaans componist, dirigent en theaterproducent
17-03-14: L’Wren Scott (49), Amerikaans fotomodel en kledingontwerpster [vriendin Mick Jagger]
21-03-14: Wout Pennings (64), Nederlands gitarist [o.a. Frank Boeijen]
23-03-14: David Brockie (50), Canadees heavymetalzanger [o.a. Gwar]
28-03-14: Kobus Algra (66), Nederlands zanger en accordeonist
31-03-14: Frankie Knuckles (59), Amerikaans house-dj en -producer

01-04-14: King Fleming (91), Amerikaans jazzpianist en –bandleider
03-04-14: André Presser (80), Nederlands balletdirigent
03-04-14: Paul Salamunovich (86), Amerikaans dirigent
03-04-14: Arthur Smith (93), Amerikaans countrygitarist
07-04-14: Peaches Geldof (25), Brits tv-presentatrice, journaliste en model [dochter Bob Geldof & Paula Yates]
07-04-14: John Shirley-Quirk (82), Brits operazanger
11-04-14: Henk Scheuerman (67), Nederlands orgelbouwer
11-04-14: Jesse Winchester (69), Amerikaans singer-songwriter
13-04-14: Gerard Pels (59), Belgisch orgelbouwer
14-04-14: Armando Peraza (89), Cubaans muzikant
17-04-14: Cheo Feliciano (78), Puerto Ricaans salsazanger en –componist
19-04-14: Deon Jackson (68), Amerikaans singer-songwriter
19-04-14: Sonia Silvestre (61), Dominicaans zangeres
25-04-14: Evert Wagter (54), Nederlands dirigent
26-04-14: Rashad Harden (34), Amerikaans danceproducer
27-04-14: DJ E-Z Rock (46), Amerikaans hiphopartiest
28-04-14: Idris Sardi (75), Indonesisch violist
30-04-14: Joop Reynolds (86), Nederlands pianist en componist

02-05-14: Mohammad Reza Lotfi (68), Iraans musicus
08-05-14: Jair Rodrigues (75), Braziliaans sambazanger
11-05-14: Ed Gagliardi (62), Amerikaans basgitarist [o.a. Foreigner]
13-05-14: Ernie Chataway (62), Brits gitarist [o.a. Judas Priest]
16-05-14: Nicola Ghiuselev (77), Bulgaars operazanger
18-05-14: Jerry Vale (83), Amerikaans zanger
21-05-14: Martin Lister (52), Brits toetsenist [o.a. Alphaville]
25-05-14: Tommy Blom (67), Zweeds zanger
25-05-14: Herb Jeffries (100), Amerikaans zanger en acteur
28-05-14: Pie Bex (96), Nederlands accordeoniste
31-05-14: Tijn van Eijk (80), Nederlands pianist, organist en klavecimbelspeler

04-06-14: Anni Anderson (77), Belgisch actrice en zangeres
04-06-14: Doc Neeson (67), Brits-Australisch singer-songwriter en musicus
05-06-14: Jean Walter (92), Belgisch zanger
07-06-14: Alan Douglas (82), Amerikaans platenproducent
07-06-14: Hélcio Milito (83), Braziliaans musicus
09-06-14: Rik Mayall (56), Brits komiek, zanger [The Young Ones]
12-06-14: Jimmy Scott (88), Amerikaans jazzzanger
15-06-14: Casey Kasem (82), Amerikaans radiopresentator en stemacteur
18-06-14: Johnny Mann (85), Amerikaans entertainer, componist en dirigen
18-06-14: Horace Silver (85), Amerikaans jazzpianist en –componist
19-06-14: Gerry Goffin (75), Amerikaans songwriter
21-06-14: Jimmy C. Newman (86), Amerikaans zanger
22-06-14: Teenie Hodges (68), Amerikaans songwriter en gitarist
24-06-14: Lee McBee (63), Amerikaans bluesmuzikant
26-06-14: Julius Rudel (93), Oostenrijks-Amerikaans dirigent
27-06-14: Bobby Womack (70), Amerikaans zanger
29-06-14: Paul Horn (84), Amerikaans jazzmuzikant

04-07-14: Giorgio Faletti (63), Italiaans acteur, zanger en schrijver
09-07-14: John Spinks (60), Brits gitarist en songwriter [o.a. The Outfield]
10-07-14: Lode Dieltiens (87), Belgisch dirigent en componist
11-07-14: Charlie Haden (76), Amerikaans jazzmuzikant
11-07-14: Tommy Ramone (62), Hongaars-Amerikaans drummer en producer
13-07-14: Lorin Maazel (84), Amerikaans dirigent, violist en componist
15-07-14: Dirk Snellings (55), Belgisch zanger
16-07-14: Hervé Cristiani (66), Frans zanger
16-07-14: Johnny Winter (70), Amerikaans bluesgitarist, zanger en producer
19-07-14: Lionel Ferbos (103), Amerikaans jazzmuzikant
20-07-14: George Riddle (78), Amerikaans countryzanger, -muzikant en –songwriter
23-07-14: Norman Leyden (96), Amerikaans componist, muziekpedagoog, dirigent, arrangeur en klarinettist
25-07-14: Carlo Bergonzi (90), Italiaans operazanger
29-07-14: Giorgio Gaslini (84), Italiaans dirigent en componist
29-07-14: Idris Muhammad (74), Amerikaans drummer
30-07-14: Dick Wagner (71), Amerikaans rockgitarist [o.a. Alice Cooper, Lou Reed, KISS]
31-07-14: Murat Gögebakan (45), Turks zanger

02-08-14: Olga Voronets (88), Russisch mezzosopraan
06-08-14: Frank Shipway (79), Brits dirigent
07-08-14: Cristina Deutekom (82), Nederlands operazangeres
07-08-14: Henry Stone (93), Amerikaans muziekproducent
08-08-14: Peter Sculthorpe (85), Australisch componist en muziekpedagoog
12-08-14: Martin Mooij (83), Nederlands festivaldirecteur
12-08-14: Helmut Pohl (70), Duits terrorist
13-08-14: Frans Brüggen (79), Nederlands dirigent en fluitist
15-08-14: Licia Albanese (101 of 105), Italiaans-Amerikaans sopraan]
15-08-14: Jan Ekier (100), Pools pianist en componist
21-08-14: Jean Redpath (77), Brits folkzangeres
24-08-14: Aldo Donati (66), Italiaans zanger
25-08-14: Jeroen Spierenburg (38), Nederlands zanger
27-08-14: Peret (79), Spaans zanger
29-08-14: Glenn Cornick (67), Brits gitarist
29-08-14: Ad van de Gein (92), Nederlands componist en pianist
31-08-14: Jimi Jamison (63), Amerikaans singer-songwriter

01-09-14: Ralf Bendix (90), Duits zanger en producer
02-09-14: Tobias Graf (35), Duits drummer [o.a. Deadlock]
03-09-14: Go Eun-bi (EunB) (21), Zuid-Koreaans zangeres
04-09-14: Gustavo Cerati (55), Argentijns artiest, singer-songwriter, gitarist en producent
04-09-14: Hopeton Lewis (66), Jamaicaans zanger
05-09-14: Simone Battle (25), Amerikaans zangeres
07-09-14: Kwon Ri-se (RiSe) (23), Zuid-Koreaans zangeres
07-09-14: Yoshiko Otaka (94), Japans actrice en zangeres
08-09-14: Magda Olivero (104), Italiaans sopraan
08-09-14: Gerald Wilson (96), Amerikaans jazztrompettist, bigbandleider, componist en arrangeur
10-09-14: Robert Young (49), Brits gitarist [o.a. Primal Scream]
11-09-14: Antoine Duhamel (89), Frans componist
12-09-14: John Gustafson (72), Brits popmuzikant [o.a. Roxy Music, Ian Gillan Band]
12-09-14: Andrea Marongiu, Italiaans-Brits drummer
12-09-14: Joe Sample (75), Amerikaans jazzpianist
13-09-14: Cees Meerman (64), Nederlands drummer [o.a. The Wild Romance]
15-09-14: Jackie Cain (86), Amerikaans jazzzangeres
18-09-14: Johnny Rotella (93), Amerikaans songwriter en muzikant
18-09-14: Kenny Wheeler (84), Canadees componist en trompetspeler
21-09-14: Marc Vooijs (43), Nederlands gitarist [o.a. The Aurora Project]
22-09-14: Erik van der Wurff (69), Nederlands pianist en componist
24-09-14: Christopher Hogwood (73), Brits dirigent en klavecinist
28-09-14: George Roberts (86), Amerikaans trombonist
30-09-14: Sheila Tracy (80), Brits omroepster en muzikante

01-10-14: Lynsey de Paul (64), Brits singer-songwriter
04-10-14: Konrad Boehmer (73), Duits-Nederlands componist en muziekcriticus
04-10-14: Paul Revere (76), Amerikaans zanger en muzikant [o.a. Paul Revere & the Raiders]
07-10-14: Iva Withers (97), Amerikaans actrice en zangeres
09-10-14: Joris Schiks (73), Nederlands kleinkunstenaar, cabaretier, componist en muzikant
09-10-14: Style Scott (58), Jamaicaans drummer en platenproducer
11-10-14: Anita Cerquetti (83), Italiaans operazangeres
11-10-14: Brian Lemon (77), Brits jazzpianist en –arrangeur
13-10-14: Mark Bell (43), Brits elektronische muzikant
13-10-14: Tarmo Leinatamm (57), Ests zanger, dirigent, komiek en politicus
14-10-14: Isaiah “Ikey” Owens (38), Amerikaans toetsenist
18-10-14: Paul Craft (76), Amerikaans singer-songwriter
19-10-14: Bernard Bartelink (84), Nederlands organist en componist
19-10-14: John Holt (67), Jamaicaans reggaezanger
19-10-14: Raphael Ravenscroft (60), Brits saxofonist
21-10-14: Seth Gaaikema (75), Nederlands cabaretier, musicalschrijver en vertaler
23-10-14: Alvin Stardust (72), Brits zanger
23-10-14: Jack Bruce (71), Brits bassist en zanger [o.a. Cream]
31-10-14: Ian Fraser (81), Brits componist en dirigent
31-10-14: Käbi Laretei (92), Zweeds pianiste

01-11-14: Wayne Wells (48), Amerikaans hardrockgitarist en -zanger [o.a. Static-X ]
02-11-14: Acker Bilk (85), Brits jazzklarinettist
02-11-14: Augusto Martelli (74), Italiaans componist, dirigent en televisiepersoonlijkheid
06-11-14: Maggie Boyle (57), Brits folkzangeres en –muzikant
06-11-14: Manitas de Plata (93), Frans flamencogitarist
06-11-14: Rick Rosas (65), Amerikaans popmuzikant [o.a. Buffalo Springfield]
08-11-14: Dick Rietveld (58), Nederlands zanger
11-11-14: Big Bank Hank (58), Amerikaans rapper
12-11-14: Buddy Catlett (81), Amerikaans jazzmuzikant
16-11-14: Mimi Walters (83), Amerikaans actrice, danseres en zangeres
17-11-14: Jimmy Ruffin (78), Amerikaans soulzanger
19-11-14: Will Connell Jr. (76), Amerikaans jazzmuzikant
20-11-14: Arthur Butterworth (91), Brits componist, dirigent en trompettist
22-11-14: Claire Barry (94), Amerikaans zangeres
25-11-14: Petr Hapka (70), Tsjechisch componis
26-11-14: Sabah (87), Libanees zangeres
29-11-14: Luc De Vos (52), Belgisch zanger en schrijver[o.a. Gorki]
29-11-14: Valentina Leyva (67), Mexicaans zangeres
29-11-14: Frances Nero (71), Amerikaans zangeres

02-12-14: Bobby Keys (70), Amerikaans saxofonist [o.a. The Rolling Stones]
03-12-14: Ian McLagan (69), Brits toetsenist [o.a. The Faces]
04-12-14: Bob Montgomery (77), Amerikaans singer-songwriter
05-12-14: Kees Vlak (76), Nederlands componist en trompettist
07-12-14: Brian Goble (57), Canadees zanger en muzikant
07-12-14: Giuseppe Mango (60), Italiaans zanger
08-12-14: Knut Nystedt (99), Noors componist, dirigent en organist
11-12-14: Hans Wallat (85), Duits dirigent
13-12-14: Janet Martin (75), Brits operazangeres
15-12-14: Ray Steadman-Allen (92), Brits componist en dirigent
21-12-14: Walter De Buck (80), Belgisch zanger
21-12-14: Udo Jürgens (80), Oostenrijks zanger
22-12-14: Joe Cocker (70), Brits zanger
24-12-14: Buddy DeFranco (91), Amerikaans jazzklarinettist
25-12-14: Alberta Adams (97), Amerikaans blueszangeres en tapdanseres
27-12-14: Al Belletto (86), Amerikaans jazzsaxofonist en -klarinettist
28-12-14: Leopoldo Federico (87), Argentijns bandoneonspeler en tangomuzikant
28-12-14: Frankie Randall (76), Amerikaans zanger en acteur.

Interview met Kevn Kinney van Atlanta rockband Drivin’ N’ Cryin’

Geplaatst op 2 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Kevn Kinney [Drivin’ N’ Cryin’]
tekst & live pics: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2014 in Raalte
datum: zondag 8 juni 2014

In 2015 bestaan ze 30 jaar, de Atlanta rockband Drivin’ N’ Cryin’. In de Verenigde Staten scoorde ze sinds 1991 een paar (album)hits, waarvan ‘Fly Me Courageous’ de grootste was. In Europa is deze groep altijd een cult-band gebleven die voornamelijk volle clubs trekt. Hun frontman Kevn Kinney maakte sinds 1990 acht soloalbums en doet als soloartiest regelmatig ons land aan. Maar de band Drivin’ N’ Cryin’ - welke ondanks Kinney’s uitstapjes altijd is blijven bestaan - hadden we hier dus sinds de jaren negentig niet meer gezien. Totdat ze dit voorjaar ineens op de programmering van het Ribs & Blues festival in Raalte stonden (en een aantal club gigs daar omheen deden). In een gewijzigde samenstelling weliswaar, maar met de sterkhouders van het eerste uur Kevn Kinney en Tim Nielsen nog steeds aan het stuur. Twee uur voor het festivaloptreden hadden we afgesproken met Kevn voor een kort gesprekje, maar bij aankomst bleek hij backstage niet aanwezig te zijn. Volgens Tim, die niet alleen bassist is van de band maar ook regulateur en oppasser, was hij grieperig. Na enig aandringen mochten we Kevn toch van zijn geïmproviseerde bed in de tourvan lichten. Nadat hij Tim en ons ervan had overtuigd dat een ‘interviewtje vooraf’ zijn stembanden heus geen geweld aan zou doen, staken we voorzichtig van wal. Van zijn bekende warme hese stemgeluid was op dat moment weinig te horen. Oh jee, als dat maar goed gaat! Maar de eerste peuk werd laconiek uit het Camel pakje getikt en opgestoken en een koel blikje Jupiler bier werd erbij open getrokken. Hoestend maar ook gniffelend stond hij ons te woord. Soms onnavolgbaar en soms zo duidelijk als het daglicht ("wij zijn geen Southern rockband want Atlanta ligt niet in het zuiden”). Vaak gelaten en soms bloedserieus met af en toe een sarcastisch grapje ("I like to sweat because I’m from the South”). Maar het korte voorgesprekje tijdens ons wandelingetje naar de kleedruimte verraadde ook de échte muziekliefhebber in hem. Want de briljante songschrijver en muzikant wilde van ons graag weten hoe het Rolling Stones concert op Pinkpop die dag ervoor geweest was? Gewoon uit belangstelling als mede-fan, wars van opsmuk en verbeelding. Kenmerken die over het algemeen garant staan voor een relaxed vraaggesprek. En dat werd het dan ook, de afgesproken 25 minuten werden uiteindelijk drie kwartier. Hierin signeerde hij en de medebandleden ook nog met genoegen de meegebrachte CD’s. Want ook van een fan blijf je fan, nietwaar?

Hallo Kevn, waarom is de letter ‘i’ uit je voornaam weggevallen?
- Ach, dat was iets artistieks destijds, ik dacht er zonder ‘I’ beroemder mee te kunnen worden. Dat is niet helemaal gelukt. Wel bekender, haha.

In bijna 30 jaar tijd; van de rioolwaterzuiveringsinstallatiefabriek naar de wereldpodia. Hoe is de band Drivin’ N’ Cryin’ ooit ontstaan?
- In 1978 werd ik roadie bij een bandje in Milwaukee, Wisconsin. Later ben ik zelf in een punkrockbandje gaan spelen. In 1979 richtte ik met David Luhrsen het muziek maandblad The Express op [in 1987 opgegaan in de Shepherd Express - red]. Voor dat magazine deed ik toen, net als jij nu, ook interviews. Zoals met Meatloaf terwijl hij na een optreden aan de zuurstofapparatuur lag, haha. In de avonduren trad ik met mijn eigen bandje op. Maar iedere dinsdagavond voor dezelfde elf mensen spelen was toch niks voor mij. Dus trok ik begin jaren tachtig zuidelijker waar ik in Atlanta, Georgia in die zuiveringsinstallatiefabriek ging werken. Voor 8 dollar per uur wat toen helemaal niet slecht was hoor. Daarnaast kwam ik ook in de Atlanta underground rock scene terecht. Muzikanten uit Milwaukee kwamen vaak bij me langs en we speelden daar dan samen folk gigs in clubs en zo. Ik herontdekte Bob Dylan en ontdekte de Athens college rockband R.E.M. Draaide eigenlijk uitsluitend hun platen in die tijd en ik ging zelf ook steeds meer nummers schrijven. Met bassist  Tim Nielsen - toen in the Nightporters - richtte ik in 1985 de band Drivin’ N’ Cryin’ op, waarmee we in oktober van dat jaar onze eerste gig deden in The 688 Club. De bandnaam weerspiegelde eigenlijk de twee richtingen van onze muziek, (punk)rock- en bluegrass/folkmuziek. Dat was dus het begin van… ehh ja, hoe zal ik het noemen? Een magische tijd.

Een jaar later kwam de 12-inch vinyl LP Scarred but Smarter (1986) uit. Begon daarmee ook het leven als professioneel muzikant?
- Ik was voor die tijd ook al behoorlijk serieus met muziek bezig hoor! “It was not about getting drunk and getting laid. But let’s turn this into a living, you know”. Ik heb de muziek scene in ieder geval nooit als een grap gezien. Bovendien was ik een volwassen kerel van 25 jaar, dus ik moest ook m’n geld verdienen. En Tim kwam uit de Nightporters, één van Atlanta’s meest populaire bands in de vroege jaren ‘80. We kregen toen wel een boekingsagent en gingen steeds meer optreden. We reden naar steden als Seattle, Cleveland, Milwaukee en Chicago en werkte hard voor onze centen. En, we investeerde dat geld ook weer in de band; in apparatuur en in een bestelbus.

Dus ontstaan uit de punk en folk en nu vaak aangeduid als Southern rockband. Wat voor soort band zijn jullie nu?
- Wij waren én zijn een Atlanta rockband! Atlanta ligt ook niet in het zuiden maar in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Het is een kosmopolitische, multinationale en multiculturele stad. Het Zuiden heeft zo zijn eigen gebruiken en de mensen zijn er gemiddeld conservatiever dan andere Amerikanen. Southern rock is ontwikkeld in het Zuiden van de VS uit de blues, rock-’n-roll en country muziek. Atlanta rockbands, zoals Blackberry Smoke, The Black Crowes en wij, klinken meer agressiever. En o.a. R.E.M., The B-52’s en Drive-By Truckers zijn Athens rockbands, dat zijn college rockbands die meer arty en poppy klinken dan wij. Maar Drivin’ N’ Cryin’ is dus een Atlanta rockband.

In die drie decennia deelde Drivin’ N’ Cryin’ de podia met o.a. Lynyrd Skynyrd, Sonic Youth en Neil Young. Is er ook enige verwantschap met deze artiesten?
- Met de experimentele noise rock van Sonic Youth [uit New York - red.] heb ik niet zoveel. Maar zij toerden toen gelijktijdig met ons en met Neil Young, die wél te gek is. Met Lynyrd Skynyrd toeren was leuk om te doen, omdat ze begin jaren negentig na lange tijd weer eens optraden. Maar ook meerdere keren openen voor R.E.M. en voor The Who tijdens hun Quadrophenia tour in 1997 was erg tof! Invloeden zijn er altijd maar ik voel nou niet direct een muzikale verwantschap.

In een song als ‘Jesus Christ’ hoor ik de 70’s rock sound van Alice Cooper en de Rolling Stones terug. Heeft deze periode voor jou als singer-songwriter ook nog speciale interesse?
- Oh ja! The Rolling Stones zag ik als 14-jarig jochie voor het eerst live in het County Stadium in Milwaukee tijdens hun ‘Tour of the Americas 75′. En de Eagles eveneens, voor slechts 10 dollar! Het Stones live album Get Yer Ya-Ya’s Out! (1970) kreeg ik in dat jaar als kerscadeau van mijn ouders. Ik denk dat ik die plaat ongeveer een miljoen keer gedraaid heb, haha! “And Alice Cooper was my kinda guy, I absolutely loved him!” Zijn muziek was geniaal en Billion Dollar Babies (1973) is één van de beste platen ooit gemaakt. Een ware rock opera! Wij zijn even oud zeg je, waar luisterde jij naar in die tijd?

Uhh, nou de eerste single die ik kocht was ‘Schools Out’ van Alice Cooper…

- … dat meen je niet?! Haha, mijn eerste single was ‘Sugar, Sugar’ (1969) van The Archies.

Maar ik mocht op mijn 14e - zoals jij - nog niet naar een Rolling Stones concert van mijn ouders.

- Maar jij hebt ze gisteren wel weer live zien optreden vertelde je net. En ikke niet.

Klopt. Over die leeftijd gesproken, in maart van dit jaar overleed je oud-bandgenoot en vriend James Van Buren Fowler op pas 54-jarige leeftijd. In 1990 nam je o.a. ook met hem je eerste soloalbum MacDougal Blues op. Hoe hard is dat aangekomen bij je?
- Uhm… het is denk ik nog steeds niet helemaal tot me doorgedrongen [stilte]. Weet je, herinneringen komen steeds meer boven… samen muziek maken, baseball spelen, lachen… “he was a sweet, beautiful soul”. Maar deze dingen gebeuren nou eenmaal. Er zijn al veel mensen in mijn omgeving overleden, muzikanten, vrienden, mijn vader… “Buren” was gitarist voor Drivin’ N’ Cryin’ van 1988 tot 1993 en voordat hij bij ons kwam toerde hij als sideman met R.E.M. Dat is alweer lang geleden maar hij bleef een zeer geliefd lid van de Georgia muziek community. Hij had ook fysieke problemen, nam pijnstillers… had zijn ups en downs. We hebben pas een tributeconcert gegeven, The Buren Fowler Rock N Roll Celebration, in de 40 Watt Club in Athens. Maar erover blijven praten vind ik ook weer een beetje klef worden. Ik bedoel… “I don’t know… it’s private". Op MacDougal Blues staat ook de track ‘I’m not afraid to die’, als ik zelf komt te overlijden zullen weinig mensen daar verbaasd over zijn, vermoed ik [hij neemt demonstratief nog een slok bier en een haal van zijn sigaret - red.].


[DNC met “Buren"]

Juist toen je naast de band een solocarrière was begonnen kreeg Drivin’ N’ Cryin’ in 1991 met de singel en het gelijknamige album ‘Fly Me Courageous’ succes in de VS…
- “… Yeah, all that and a million dollars!” Als je succes hebt zijn platenmaatschappijen ook bereid om veel in je te investeren, dan gaat het ineens om veel geld. “But it wasn’t my scene”, laat mij maar voor 500 man publiek spelen die echt in je muziek geïnteresseerd zijn. Het was goed hoor, de band was blij, de mensen er omheen waren blij, mijn familie was blij, maar eigenlijk haatte ik het. Ik bedoel, maakt het je gelukkiger? “But, that’s showbizz!” Denk je als Mick Jagger 350 pond zou wegen het publiek gisteren ook nog steeds zo enthousiast zou zijn? Geef mij drie miljoen dollar, dan trek ik ook zo’n oranje voetbalshirt aan én ik leer de Nederlandse taal er ook nog bij! Wha haha.

Sinds 2012 zijn al jullie platen EP’s. Waarom geen volledige albums meer?
- Ik zal je iets vertellen over albums: “first of all: they suck!” Luister jij nog naar álle 14, 17 of 22 songs op één album? Nee, niemand doet dat meer! Vroeger draaide ik ook alleen maar de vijf of zes beste liedjes van een plaat. En tegenwoordig gaat dat digitaal helemaal makkelijk. Ja, in 2009 hebben we nog wel een dubbelalbum uitgebracht op vinyl: The Great American Bubble Factory, maar dat was een rockopera waarin een lang verhaal werd vertelt. Onze laatste vier CD’s waren allemaal EP’s. Ik discuseer veel met anderen over dit item hoor. Dan zeggen ze: “je hebt toch al 5 of 6 songs, nog 5 erbij en je hebt een héél album". En dan denk ik: “yeah, five shitty songs!” Van Peter Buck de gitarist van de groep R.E.M. heb ik geleerd om snel en effectief te werken in de studio. Mijn mening is dat je positieve energie verliest als je daar teveel tijd doorbrengt.

‘Detroit City Rock’ uit 2003 was met slechts vier songs eveneens een EP. Daarop stond ook de Beatles cover ‘Let It Be’. Waarom?
- Niemand mag aan de Beatles komen, tenzij het Frank Sinatra is [hij croont nu al hoestend een Beatles song in Sinatra-stijl - red.] Dat nummer heb ik vlak na 9/11 in 2001 in New York opgenomen, dus het had een speciale betekenis.

Dan komt bassist/regelateur Tim Nielsen de kleedruimte binnen en hij roept dat hij echt sappige ribs heeft ontdekt op het Ribs & Blues terrein, hij voegt daaraan toe: “and the crowd is great here!” Kevn knikt tevreden en lacht er hartelijk om, hij zegt tegen mij: “Tim is mijn alter ego, de man die ik nooit zal zijn". En ondertussen zet Tim ons twee koude blikjes bier voor, “cheers!”

Jullie spelen live zowel rock- en korte punkachtige songs zoals ‘Baloney’ maar ook ballads (’Clean Up’) en blues songs (’MacDougal Blues’). Hoe stel je de setlist samen?
- Niet. Ik kijk per optreden het publiek aan en probeer de sfeer aan te voelen. Het is niet zo dat we voor dit optreden speciaal een blues-set samenstellen. Al komt het woord ‘blues’ eigenlijk best veel voor in mijn repertoire. Ik denk dat we vandaag alleen ‘Blues On Top Of Blues’ gaan doen. Maar we hebben nog geen Ribs-songs.

Vorig jaar heb je solo met Tim Knol door Nederland getourd. Hij is een getalenteerd singer-songwriter met voorkeur voor traditionele Amerikaanse muziek. En jullie namen met de band zijn song ‘Clean Up’ op voor de EP Songs From The Laundromat (2012). Hoe is die samenwerking eigenlijk ontstaan?
- Ik speelde in 2005 in Hoorn in een club [Huis Verloren - red.] waar Tim Knol promotor en soundman was. Als jongen van een jaar of 16 speelde hij al behoorlijk goed gitaar en ik liet hem meedoen op ‘Iron Mountain’. Later heeft hij het nummer ‘Sun Tangled Angel’ van mij gecoverd en van het één kwam het ander. Er is de afgelopen jaren een muzikale vriendschap ontstaan en we werken regelmatig samen, “he’s got a good ear and he cares”. Vorige week heeft hij nog in Milwaukee gespeeld, bij mijn moeder thuis. Vandaag moest hij zelf optreden anders was hij hier nu ook wel geweest. En Tim is ook wel eens met Drivin’ N’ Cryin’ on-tour geweest in de VS. Ik beschouw hem als mijn broertje. Momenteel spelen we samen Word Feud in het Engels, en soms laat ik hem winnen, haha!

 
Op je solo-CD ‘Pre-Approved Pre-Denied’ (2009) staan een aantal gesproken tracks. Waarom is dat?
- Ja, dat was ook weer een speciale plaat. Op een gegeven moment werd mijn stem steeds slechter, waardoor ik nog maar 1 á 2 keer per maand kon optreden. Ik cancelde alle interviews en radioshows om mijn stem te sparen maar het werd almaar erger. Ik klonk als de Godfather [Kevn doet nu maffiabaas Don Vito Corleone (Marlon Brando) na zoals die in de film The Godfather sprak - red.] Ik ging naar het ziekenhuis en bleek een tumor op mijn stembanden te hebben. Daaraan ben ik geopereerd en ik kreeg gelukkig mijn stem weer terug. Ik schrijf ook poëzie, dus ik heb als de wiedeweerga die gedichten toen opgenomen. Voordat het te laat is, dacht ik. En als je goed luistert met een koptelefoon op hoor je de metro boven de studio denderen, haha.

Morgen heb ik hier een interview met de New Yorkse band Hollis Brown. Op jullie album ‘The Flower and the Knife’ (2000) staat ook een song met die titel. Zal ik hun namens jou vertellen dat dit een eerbetoon aan hen is?
- Wha ha ha, uhh… NO! ‘Hollis Brown’ is wat mij betreft wel de beste Bob Dylan song die bestaat. Ik ken deze jongens van Hollis Brown niet maar ze bestonden  in 2000 nog niet als band vermoed ik. Zijn ze goed? En spelen ze ook een nummer van mij? Ach, zie maar wat je ze zegt joh, “what the hell”. In New Jersey is er een coverband met de naam Fly Me Courageous. Mijn vrouw belde ze een keer op en vroeg: “spelen jullie ook de song ‘Fly Me Courageous’ van Drivin’ N’ Cryin’"? Het antwoord was: “Huh, van wie? Nóóit van gehoord!” Dat is onze status na 30 jaar, wha haha.

SETLIST Drivin’ N’ Cryin’ setlist 8 juni 2014 @ Ribs & Blues Festival Raalte:
Space Eyes; The Little Record Store Just Around the Corner ; Scarred but Smarter; Turn; Honeysuckle Blue; Ain’t Waitin’ on Tomorrow; Jesus Christ!; Fly Me Courageous; Straight to Hell; Blues On Top Of Blues (Kevn Kinney song).


[Drivin’ N’ Cryin’ Ribs & Blues optreden op 8 juni 2014]

SETLIST Drivin’ N’ Cryin’ setlist 9 juni 2014 @ Paradiso, Amsterdam:
Jesus Christ!; Turn; Honeysuckle Blue; Scarred but Smarter; The Little Record Store Just Around the Corner; Ain’t Waitin’ on Tomorrow; Roll Away the Song; Fly Me Courageous; Underground Umbrella; Baloney; Clean Up; Catch the Wind; Dirty; Straight to Hell. Encore: MacDougal Blues; Blues on Top of Blues (Kevn Kinney song).