Archief voor de maand June 2014

HOE Blues helpt tegen de dodelijke spierziekte ALS

Geplaatst op 30 June 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster
evenement: ALS Blues Helpt! 2014
artiesten: diversen
datum: zondag 29 juni 2014
review en filmpje door: Giel van der Hoeven - The Blues Alone?
foto’s: ©JoRo - Ronald Leeuwe [z-w: Giel]

“Blues is een gevoel, je hebt het of je hebt het niet” zei presentator Frits Krieg afgelopen zondag. “De mensen in de blues zijn ook goed van hart!” En ook dát is gebleken tijdens het benefiet bluesfestival ALS Blues Helpt! in de Noviteit in Monster. ALS (Amyotrofische Laterale Sclerose) is een ongeneeslijke spierziekte. Voor onderzoek naar de oorzaak en verbetering van de kwaliteit van leven voor patiënten en mantelzorgers is veel geld nodig. Doordat alle betrokkenen belangeloos hebben meegewerkt is er zondagmiddag € 5.500,- ingezameld voor Team Jan en Stichting ALS Nederland! En dat bedrag zal nog hoger gaan uitvallen omdat een online veiling van diverse kunstobjecten momenteel nog loopt op: www.alsblueshelpt.nl Organisatie, artiesten, kunstenaars, geluidsmensen, catering, sponsoren, publiciteit & pers en andere medewerkers deden dus allemaal mee op vrijwillige basis. Ze zorgde ervoor dat een geweldige middag met veel enthousiasme tot in de puntjes werd verzorgd! Mede-organisator (en Veldman Brothers bassist) Donald van der Goes en ALS-patiënt Jan van Hemert van Team Jan toonde zich na afloop dan ook tevreden: “Geweldig dat we zo samen weer een flinke vuist konden maken tegen ALS! ALS Blues Helpt! is een begrip geworden en… we weten nu allemaal HOE Blues helpt!”

Een middag ook die de meeste bezoekers weer even met beide benen op de grond zetten. Want we leven soms in een (Oranje) roes of zweven weg van de werkelijkheid. Een harde werkelijkheid die een aantal aanwezige ALS-patiënten in hun rolstoelen al langer onder ogen zien. Maar waardoor ze ondanks hun handicap ook veel moed en strijdlust tonen. En zoveel mogelijk middelen aangrijpen om uiteindelijk die ongewenste vijand ALS succesvol te bestrijden. Met zondagmiddag ‘the Blues’, doorgaans een boeiende vorm van vermaak, even als wapen tegen ALS. En de bezieling was voelbaar want het thema bleek een bron van inspiratie voor hen die meededen. Niks geen verplichte figuren of schnabbels tussendoor! Op alle drie de podia werd een grote dosis werklust en passie aan de dag gelegd. Met veel eigen werk voor de echte blueskenners, maar ook bezoekers die normaal gesproken niet zoveel met deze muziekstijl hebben, genoten zichtbaar van de traditionele blues songs.

Dat begon al vroeg in de middag in de Tuinzaal met de John F. Klaver Band die o.a. een mooie cover van Robert Johnson’s ‘Cross Road Blues’ liet horen. En verder natuurlijk songs in hun bekende stijl gebaseerd op de blues met een flinke dosis funk, jazz en soul. Het Rotterdamse trio Lino and Friends speelde in de Kelder stevig bluesrock werk van hun Live CD/DVD (2013). ‘Put My Voodoo Down On U’, ‘Wet Dreams’, ze kwamen allemaal voorbij. En dat ook zanger/gitarist Marcellino Vishnudatt begaan was met het serieuze onderwerp van behandeling bleek uit zijn emotionele betoog voorafgaande aan de gerelateerde song ‘Everybody’s Leaving’ ("pushing up daisies"). In de Poortzaal was inmiddels een akoestische set begonnen van Robbert Fossen & Fat Harry met als speciale gast blues harmonica speler Thomas Toussaint. Veel improvisatie en onbewuste spontaniteit, zoals een akoestische bluesjam behoort te zijn. Zanger/gitarist Fat Harry van Dorth zou later die middag nog terugkeren voor een unplugged optreden met zijn eigen Fuzzy Licks.

Ook singer-songwriter Ralph de Jongh is na ruim een jaar van afwezigheid weer terug. Dit met een nieuwe soloschijf ‘Ill’ (2014) en dus ook weer op het podium. Of hij nooit was weggeweest speelde Ralph weer op zijn klompen een korte maar intense set, waarmee hij zichzelf als vanouds in extase leek te brengen. Niets was gelukkig meer te merken van het chronisch vermoeidheids syndroom waar hij in 2012 en 2013 mee kampte. Na afloop vertelde hij ons ook weer met zijn band Crazy Hearts aan de slag te gaan. We kijken er naar uit! Zanger/gitarist Jan Blaauw en gitarist Ruben Hoeke brachten na een periode van tien jaar als het duo JURA hun songs van o.a. de CD Freedom Road weer ten gehore. Beide bluesfanaten deden ook mee als gasten tijdens het Veldman Brothers optreden. Ook hier weer traditionals als ‘Red House’ en ‘Rock Me All Night Long’. En natuurlijk gaven de Elburgers zoals we van ze gewend zijn weer álles on stage. Als twee selectiespelers van topniveau vonden de Nederlandse gitaristen Gerrit Veldman en Ruben Hoeke elkaar blindelings in een zinderende gitaarjam.

Hoax tribute band The Choax was in de Kelder ook een lust om naar te luisteren én om naar te kijken. Zanger en bluesharp speler Kars van Nus (The Chicago Hotrods) is een bezielde frontman die weet hoe hij het publiek erbij moet betrekken. Het triootje door gitaristen Jeremy en Mart samen met Kars op één gitaar was innig en amusant. Een vet bluesrock optreden in de geest van hun inspiratiebron de Engelse bluessensatie The Hoax. Het slotoptreden op het Tuinzaal podium kwam van de Zeeuwse bluesrockers The Juke Joints. Zingend, achter zijn drumkit en op de mandoline trokken Joints’ stuwende motor Peter Kempe en zijn mannen alles uit de kast om het publiek te amuseren. Ook de French accordeon van bluesharpist John ‘Sonny Boy’ van der Broek kwam daar weer aan te pas. Hier ook twee gasten, de gitaristen Rodger en Gerrit. De Veldman-virtuoos ging dit keer het gitaarduel aan met Michel Staat. Een verrukkelijke afsluiter en tevens de opmaat naar de voetbalwedstrijd Nederland - Mexico, waarvoor zeker de helft van de aanwezigen nog was gebleven. Het werd het slotstuk van een geslaagd feest voor een goed doel.

Line-up:
De Tuinzaal: John F. Klaver Band; Ralph de Jongh; Ruben Hoeke & Jan Blaauw; The Veldman Brothers (w/ Ruben Hoeke & Jan Blaauw); The Juke Joints (w/ Rodger & Gerrit Veldman), voetbal: Ned-Mex op groot scherm.
De Kelder: Lino & Friends; The Choax.
De Poortzaal: Robbert Fossen & Fat Harry van Dorth (w/ Thomas Toussaint); Fat Harry & The Fuzzy Licks (unplugged); alternatief programma (Blues op TV).


ZZ Top en Ben Miller Band vermaken én verrassen in de HMH

Geplaatst op 26 June 2014 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Heineken Music Hall, A’dam
band: ZZ Top
supportact: Ben Miller Band
aftershow: Black Bottle Riot
datum: dinsdag 24 juni 2014
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer © / The Blues Alone?

Er komen nogal wat bluesrock trio’s uit de staat Texas in het zuiden van de VS. Voormalig John Mayall’s Bluesbreakers gitarist Buddy Whittington dreunt er probleemloos een aantal op in zijn ode ‘Texas Trios’ aan hen. Hij noemt o.a. het Johnny Winter Trio, Stevie Ray Vaughan’s Double Trouble en de Los Lonely Boys. Maar de meest succesvolle drie Texanen zijn toch wel: Billy, Frank en Dusty, oftewel ZZ Top. Deze Amerikaanse Southern rockband uit Houston bestaat al sinds 1969 uit Billy Gibbons (zang en gitaar), Dusty Hill (basgitaar en zang) en Frank Beard (drums) en is still going strong. De Tres Hombres klinken niet alleen lowdown and mean (zoals Buddy dat zingt) maar twee van de drie heren vallen vooral op door hun speciale getting-off-the-trail-look: lange baarden, zonnebrillen, trenchcoats en rare hoofddeksels zoals stoffige gleufhoedjes of Afrikaanse Nudu mutsjes. Want elke meid is gek op een strak geklede kerel. Althans, dat zingen ze zelf in één van hun grootste hits ‘Sharp Dressed Man’ uit 1983. Vooral bekend vanwege de begeleidende videoclip waarin drie mysterieuze appetijtelijke dames in de bekende rode ZZ Eliminator Car een jongensfantasie tot leven brengen. Maar wat ook een catchy bluesrock song is die ruim 30 jaar na dato nog steeds tot de verbeelding spreekt. Zoals we dat in het kader van de La Futura Tour afgelopen dinsdag in de HMH konden horen en waarnemen.

Ben Miller Band
We waren van tevoren al gewaarschuwd: de openingsact van ZZ Top was niet zomaar een supportact maar een Special Guest! Een aantal jaren geleden ontdekt door niemand minder dan ZZ Top-gitarist Billy Gibbons himself. Dat werd gesuggereerd tenminste. Wij wisten wel beter. Want ver voor die tijd struinde de Amerikaan Ben Miller al de straten van Amsterdam af om zijn liedjes aan de man te brengen. De weemoedige akoestische ballade ‘The Prostitute Song’ herinnert nog aan die tijd. Ben speelde deze nog nooit uitgebrachte song nu speciaal voor het Amsterdamse publiek. De stijl van het trio de Ben Miller Band (kortweg BMB) is niet uniek. Het gebruik van bijzondere instrumenten daarentegen wel. Waardoor de songs, een combinatie van bluegrass, delta blues en alt-country, aanhoudende ritmes meekrijgen die hypnotische vormen aannemen. Vergelijkingen met Seasick Steve of de Hackensaw Boys doemen daarom op. Missouri Ben speelt eigen nummers en een paar traditionals zoals het Amerikaanse volksliedje ‘St James Infirmary’, de gospel blues ‘John The Revelator’ en Lead Belly’s ‘Black Betty/Babylon Fallin’ Down’. In Black Betty (nog bekender door de rockband Ram Jam) zat een heerlijke mondharmonica partij gespeeld door een ouderwetse snoertelefoon speaker als microfoon!

Junk-instruments
Ben zingt ook afwisselend door een normale microfoon én door die vervormende vintage telephone-mic. Laatst genoemde gebruikt hij wel erg veel, en dat is jammer want zijn stem is zuiver genoeg om clean te horen. Verder gebruikt hij ondermeer voetpercussie, de banjo, een afgeragde akoestische gitaar en slide hij erop los op een driesnarige sigarbox-guitar. Drummer/percussionist Doug Dicharry speelt ook trompet, mandoline en wasbord. Maar zijn meest opvallende speeltuig zijn de ‘electric spoons’, twee elektrisch versterkte eetlepels waar hij de meest absurde geluiden uit hamert. Scott Leeper speelt op een éénsnarige wastobbebas en drumt ook afwisselend. Het is een zot gezicht om de drie sjofele bebaarde Ozark Hillbillies zo geestdriftig bezig te zien! Het trio zal er ook voor moeten waken dat ze met hun excentrieke out-of-the-box optreden wel songs blijven spelen en niet teveel vervallen in het maken van leuke geluiden op hun junk-instruments. Al wekken de opzwepende klanken wel verbazing en werkte het zéker wel aanstekelijk. Een hartstochtelijk applaus van de duizenden in de HMH was daarom ook hun deel. Binnenkort is BMB weer te zien in de Nederlandse clubs.

Gelikt Amerikaans
We hebben het al eerder meegemaakt dat bluesrock helden van weleer tegenwoordig met een gelikte Amerikaanse show komen. Waarbij alles strak is geregisseerd in een bij vlagen enigszins klinisch aandoend optreden. De Paradiso-gig van George Thorogood & The Destroyers uit 2013 is daar een voorbeeld van, maar ook met de show van ZZ Top op Bospop 2013 was het al zo. En in de hoofdstedelijke Heineken Music Hall was het dit keer niet anders. De visuele ondersteuning van animaties en videoclips werd nu vertoond in de vorm van een speelfilm, starring het drietal zelf en de steeds terugkerende Texas cowgirl. Jammer hierbij was dat er tussendoor op de twee podiumbeeldschermen geen live cameraopnamen werden vertoond. Iets wat in een (midden)grote zaal als de HMH vandaag de dag toch een noodzakelijk kwaad lijkt te zijn geworden. Hierdoor werden details van bepaalde grappige situaties op het podium door het publiek achter in de zaal soms gemist. Ook het sublieme bassnaren plukwerk door Dusty Hill, de power grooves van mustache-man Frank Beard of een nadere blik op het peso muntstuk plectrum van Gibbons waren voor iedereen toch wel een close-up waard geweest, dachten wij zo.

Onmiskenbare sound
In 2013 verscheen de collectie ‘ZZ Top: The Complete Studio Albums (1970–1990)’ waarin de eerste tien studioalbums van ZZ Top zijn verzameld. Even daarvoor in 2012 was er nog een écht nieuw album uitgebracht ‘La Futura’. Een prima plaat met songs die weer deden denken aan de rauwe sound van de jaren zeventig vinylschijven zoals Tres Hombres (1973) en Tejas (1976). In dit La Futura Tour concert kregen we slechts drie songs van dat nieuwe album te horen. De rest was een degelijke selectie van hun grootste successen welke ook op die studioalbums collectie staan. Plus een tweetal traditionele blues covers van grootheden die in ieder geval muzikaal model hebben gestaan voor de bekende ZZ Top sound. ‘Foxy Lady’ van de The Jimi Hendrix Experience en ‘Catfish Blues’ van Muddy Waters kregen een héérlijke ZZ Top behandeling. Want ondanks alle gimmicks valt er aan het eigen geluid van dit drietal niets af te dingen. De opvallende ‘brown tone’ die gitarist Billy Gibbons uit zijn rode classic 1959 Gibson Les Paul gitaar jengelt, en zijn schorre stemgeluid blijven onmiskenbaar (ZZ) top! Evenals de pompende en dreunende boogie-woogie ritmes door bassist Hill en drummer Beard. Al vroegen we ons dinsdag wel even af of het Texaanse boogietrio hier na 45 jaar ook nog had gestaan zonder dat ludieke baardemans imago?

Weinig dreiging
Na de video-introductie: “That Lil’ Ol Band from Texas” reageerde het publiek op de eerste nummers ‘Got Me Under Pressure’ (Eliminator 1983), ‘Waitin’ for the Bus’ en ‘Jesus Just Left Chicago’ (beide van Tres Hobres 1973) aanvankelijk nog wat tam. Tres Hombres als drie bandieten waar nog net even te weinig dreiging vanuit ging. Maar bij het horen van de begintonen van de jaren ‘80 hitsingle ‘Gimme All Your Lovin’ kwam de menigte die bestond uit voornamelijk 50-plussers steeds meer in beweging. Het eerste spontane smetje op een vlekkeloze show was hoorbaar in het zevende nummer ‘I Gotsta Get Paid’. Tijdens deze single van het recente La Futura album zetten Billy Gibbons zijn zang halverwege iets te vroeg in, maar loste dat net zo makkelijk weer routineus op. Vervolgens werd het eveneens nieuwe nummer ‘Flyin’ High’ feilloos tot één van de muzikale highlights gepromoveerd. ‘Cheap Sunglasses’ (Degüello 1979) was weer zo’n tongue-in-cheek meezinger met ook weer dat typische eightees MTV network videoclipje erbij. Bij ‘My Head’s in Mississippi’ kwam er tussen het publiek en zanger/gitarist Gibbons zowaar wat wisselwerking, toen hij het woord Mississippi verving door ‘Amsterdam’.

Grote impact
De derde en laatste nieuwe song ‘Chartreuse’ was er weer eentje met authentieke Tush bluesriffs. Volgens Billy Gibbons een tekst die over rode whiskey gaat, “You got the color that turns me loose". Bij ons beter bekent als kruidenlikeur. De meeste ZZ Top lyrics zijn sowieso niet diepgravend en gaan vaak over drank, vrouwen en auto’s in de “Lone Star State” Texas. De laatste twee setsongs waren de Eliminator toppers ‘Sharp Dressed Man’ en ‘Legs’. Van dat vaak bekroonde album dat o.a. door toevoeging van synthesizers de band begin jaren tachtig wereldwijde doorbraak en eeuwige roem bracht. En jawel, de O-benen danspasjes en de met bont beklede draaiende gitaren (spinning fur guitars) slaan nog steeds aan bij het publiek. Want tot dan toe plichtmatig applaus ging nu over in opgetogen gejuich. Terwijl het zoveelste routineklusje gelaten werd geklaard door het trio. Zoals ook was te zien aan Billy Gibbons die de riffs achteloos met alleen zijn linker hand op de gitaarhals speelde terwijl zijn rechterhand werkeloos op de body ruste. Bassist Dusty Hill vatte in het verleden een ZZ Top show treffend samen als: “low movement, high impact”, en vatte hiermee de stier bij de horens.

12-bar boogie
Evenals de setlist zelf - ze spelen al maanden dezelfde nummers - stonden ook de toegiften vast. Het afwijkende was echter dat die encores nu in twee delen tot ons kwamen. Hieruit rees bij ons het vermoeden dat de show moest worden opgerekt i.v.m. met een grote concertgangers volksverhuizing (de boyband One Direction trad die avond namelijk op bij de buren in de ArenA). Frank Beard, Dusty Hill en Billy Gibbons (met één fluorescerend gele gymp aan?) keerde na de nodige pauze dus terug zoals voorzien. Uiteraard met hun trademark song de Southern 12-bar boogie ‘La Grange’, dat “how-how-how-how” overging in ‘Sloppy Drunk Jam’. Met voor de fans van het eerste uur op de achtergrond oude zwart-wit foto’s als een hunkering naar het verleden. Dat gold ook de single ‘Tush’ van het vierde album Fandango! uit 1975, Top’s zoektocht naar de vrouwelijke derrière. “Hell yeah!” Na die 2e verplichte onderbreking werden we met de mainstream rocksong ‘Tube Snake Boogie’ (El Loco 1981) naar huis gestuurd. De filmaftiteling en futuristische eindtune waren het bewijs dat het nu echt was afgelopen voor vandaag.

Jeugdsentiment
Eenmaal buiten mengde de 5.500 bebaarde en kalende volwassen zich met duizenden dolende One Direction tienermeisjes. Een bizar tafereel op de ArenA Boulevard. Waar de hysterische bakvissen met smartphones nog vergeefse hoop hadden om een glimp op te vangen van één van hun idolen, telde we backstage bij de HMH exact zes (!) oudere fans. Waarvan ééntje met daadwerkelijk een LP in zijn handen! En uiteraard nam lifetime rockstar Billy Gibbons, voordat hij in het zwarte personenbusje stapte, kort de tijd om die hoes voor hem te signeren en om even te poseren. En de man was zo blij als… een kind van 12. Het is jeugdsentiment en nostalgie. Een vermakelijke reflectie van een onbezonnen verleden vol met jongensfantasieën. Over 30 jaar zullen de 1D-kids dit ook vast wel begrijpen.

Setlist ZZ Top:
Got Me Under Pressure
Waitin’ for the Bus
Jesus Just Left Chicago
Gimme All Your Lovin’
I’m Bad, I’m Nationwide
Pincushion
I Gotsta Get Paid
Flyin’ High
Foxy Lady
(The Jimi Hendrix Experience cover)
Catfish Blues
(Muddy Waters cover)
Cheap Sunglasses
My Head’s in Mississippi
Chartreuse
Sharp Dressed Man
Legs
Encore:
La Grange/Sloppy Drunk Jam
Tush
Encore2:
Tube Snake Boogie

Westlandse Cross - 10 jaar Westland festival

Geplaatst op 22 June 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Zandheullaan Honselersdijk, t/o Bloemenveiling Westland
evenement: Westlandse Cross Festival - 10 jaar gemeente Westland
bands: B Sharp, Van Velzen, Di-Rect, BLØF en Rowwen Hèze
datum: zaterdag 21 juni 2014
tekst & filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Jolanda Leeuwe en Sjors van Os - The Blues Alone?

De Westlandse Cross is een nieuw fenomeen onder de nationale festivals. De Gemeente Westland bestaat dit jaar 10 jaar en dat werd van 19 t/m 22 juni groots gevierd in de Glazen Stad. Onderdeel van dit jubileum is de Westlandse Cross, een evenement dat een combinatie zou gaan worden van muziek, theater, sport en spektakel. Alles niet-gemotoriseerd, duurzaam en groen. Op het gebied van muziek was er ook veel te beleven. Van het Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso, het Westlands Mannenkoor, diverse andere koren en muziekverenigingen tot aan een slagwerkgroep, hardstyle DJ Luca Perra en veel regionale bands.

Op vrijdagavond waren op de Main Stage en in de Grote Tent o.a. te zien: de funkrock band Tune, het folk-punk sextet The Royal Spuds, Westlands poptrots No Comment, de jonge locale belofte The Ridge, coverband Square en de swingende skaband De Groeten van Henk & Bep. Die laatste band werd eenmalig weer nieuw leven ingeblazen en blies speciaal voor dit feest het stof van hun instrumenten. En ook speciaal was het mega discoproject A Guilty Pleasure waaraan tientallen Westlandse muzikanten, jong en oud, meededen. Drie verschillende gelegenheidsbands speelde sets met ‘goed-foute disco’ en kregen de honderden aanwezigen spontaan aan het dansen. Terwijl in de Kleine Kas juist intiem kon worden genoten van onversterkte mini-concerten door o.a. het akoestisch duo Ronald & Ilona, de jonge singer-songwriter Guus Gardien, het bluesduo Riverside Jr. & Big Will, de akoestische Beatles Coverband FABruari Four en het saxofoonkwartet Basta! Op zaterdagmiddag waren er muzikale bijdragen van o.a. de zeskoppige Westlandse bluesband Big Boss Men en de rockcoverband Cut the Crap.

Maar het grote publiek kwam zaterdagavond pas op de aansprekende nationale topbands af. Want na Flowerpop (2000 & 2001) en het Tromp Festival (2003) was er weer eens een (betaald) festival van formaat in het Westland. Met een line-up die ruim 11.000 bezoekers op de been wist te brengen. En dat is niet verkeerd voor een nieuw evenement! Mede om die reden zou de organisator Experience Express graag zien dat de Westlandse Cross een jaarlijks terugkerend evenement wordt naar voorbeeld van het Achterhoekse Zwarte Cross festival. De vraag is of dit - afgezien van de beschikbare locatie, vergunningen en budget - een lang leven beschoren zal zijn? Gratis Westlandse (open lucht) festivals als Waterpop, Blues Aan Zee, Schippop en DijkRock tonen in elk geval al meerdere jaren aan dat er voor muziekfestivals zéker een breed en enthousiast publiek is in deze streek. Dat zo’n grote gezamenlijke activiteit ‘het Westland gevoel’ nog meer tot stand kan brengen werd afgelopen weekend zeker aangetoond. Want afgezien van wat logistieke ongemakken en een stroomstoring op het hoofdpodium, waardoor enige vertraging in het schema ontstond, verliep het evenement ook zaterdagavond redelijk vlekkeloos en zonder grote problemen.

Om zes uur ’s avonds was het aan de Britpop band B Sharp de (on)dankbare taak om het grote WC-muziekfestijn te openen. Omdat B-Sharp winnaar was van de Popprijs Westland 2013 werd hen die eer toebedeeld. Ondanks dat nog slechts een paar honderd bezoekers het festivalterrein aan de Zandheullaan hadden betreden (Westlanders komen doorgaans pas uit hun holen als de zon onder is) speelde het Wateringse vijftal enthousiast een half uur vol met gevarieerde voornamelijk dansbare poprock liedjes. Op een prachtig podium gepositioneerd in een fijn avondzonnetje, de perfecte setting voor veel welklinkende blijmoedigheid. Door vrolijke melodieën, lekker gitaar- en keyboardwerk verveelde het B Sharp repertoire geen minuut. Als laatste nummer kregen de vroegkomers de nieuwe single ‘Losing Daylight’ te horen. Qua uitstraling en leeftijd hebben de jongens nog een boyband imago, maar muzikaal zijn ze dat stadium gelukkig allang gepasseerd. Want componeren en musiceren, kunnen ze wel degelijk. Nu nog een fanschare op zien te bouwen.

Met Delftenaar Roel van Velzen (1978) bleven we nog even in de omgeving van het Westland. Sinds 2006 is Roel met band bekend onder de artiestennaam VanVelzen. Vier langspeelplaten en ettelijke awards verder mag de kleine man zich rekenen tot één van Neerlands grootste commerciële topacts. Behalve van hits als ‘Baby Get Higher’ en ‘The Rush of Life’ kon het inmiddels toegestroomde publiek genieten van een onderhoudende live-show met een grote amusementswaarde. Want Roel ‘The Man’ is niet alleen een prima muzikant hij ontpopte zich ook als publieksanimator. Met anekdotes over vakantiewerk in de Westlandse kassen en een onschuldig eerste vrijpartijtje met een tuindersdochter kreeg hij de lachers op zijn hand. En met ludieke activiteiten zoals de feat-wave en andere publiekspelletjes gingen ze zelfs letterlijk voor hem door de knieën. Vader Kor, die hem vroeger als eerste piano- en gitaarles gaf, zag het aan de zijkant van het podium allemaal met een glimlach goedkeurend toe. En ook na afloop was Roel nog niet uitgespeeld, want de spectaculaire camera drone die filmopnames maakte van het festivalpubliek, kon backstage op grote belangstelling van hem rekenen.

Ongeveer kwart voor negen betrad de Haagse band Di-rect het podium. Volgens presentator Peter Kruithof (De Kromme Jongens), de band met de drummer met de mooiste achternaam ter wereld: Jamie Westland. Helaas zijn er nog steeds mensen die denken dat Di-rect nu nog die boyband is van 10 jaar geleden, toen Tim Akkerman nog zanger was en ze leuke punky popliedjes maakte. Maar niets is minder waar. Di-rect is gegroeid en sinds hun laatste album Daydreams in a Blackout (2014) zelfs volwassen geworden. Toetsenist Vince van Reeken en zéker de excentrieke leadzanger Marcel Veenendaal blijken vooral live een grote aanwinst voor de band te zijn. Daarbij zorgt de extra gitarist Paul Jan Bakker live ook nog eens voor een dubbel vette sound. Het is nog steeds poprock maar in combinatie met lange psychedelische nummers. Het klinkt én toont allemaal veel gerijpter dan voorheen. Marcel is een goede zanger met een groot inlevingsvermogen. Als een kruising tussen een moderne hippie en de aandoenlijke tovenaar Catweazle danst en sluipt hij op blote voeten over het podium en klautert hij als een kwajongen in een verticale stagetruss. Hij speelt met zijn geluidseffecten apparaat en slaat op een grote trom. Een mafkees met aanstelleritis of niet, het is allemaal onderdeel van een hedendaags Di-rect optreden en het Westlandse publiek genoot ervan. Zeker toen gitarist Frans “Spike” van Zoest nog wist te vertellen dat bassist Bas van Wageningen zijn eerste gitaar had “veâhrdient met weâhrken in duh tuin, met cyclámeh!”

Het gros van het publiek was duidelijk hoorbaar gekomen voor de Zeeuwse band BLØF. De Nederpop band is nog steeds razend populair in Nederland en zelfs daarbuiten. Er werd geopend met ‘Klaar Voor’ van de nieuwe langspeler ‘In Het Midden Van Alles’ (2014). Zanger/gitarist Pascal Jacobsen, gitarist/toetsenist Bas Kennis, bassist Peter Slager en drummer Norman Bonink waren net lekker op dreef. Helaas ging het bij ‘Harder Dan Ik Hebben Kan’ fout omdat het geluid wegviel. Maar de Nederlandstalige nummers van BLØF zijn zó bekend dat het publiek onverstoord door zong. Bovendien is het viertal geroutineerd genoeg om dit soort tegenslagen op te vangen. Na een korte onderbreking (en later nogmaals een stroomuitval) kon de set van 13 songs inclusief toegiften toch naar behoren afgemaakt worden. Eén van die toegiften was The Scene cover ‘Iedereen Is Van De Wereld’. Een respectvolle ode aan Thé Lau die ongeneeslijk ziek is. Komend weekend speelt BLØF weer een thuiswedstrijd op Concert at Sea, het popfestival dat sinds 2006 georganiseerd wordt door hen zelf op de Brouwersdam.

De laatste live band op deze Westlandse Cross-zaterdag kwam uit America. Horst-America welteverstaan. Rowwen Hèze zingt al bijna 30 jaar in het Noord-Limburgs dialect. Hun gevoelige ballads (’De neus omhoeg’, ‘Auto, vliegtuug’), Limbo folknummers en snelle Tex-Mex meezingers (’Bestel mar’, ‘Limburg’) blijven aanslaan op feesten en partijen. En, er is verwantschap met het Westland! De sympathieke voorman Jack Poels complimenteerde bij opkomst de Westlandse dialectband De Kromme Jongens en schreeuwde uit: “Westland! 10 jaar!” Vervolgens mochten de duizenden bezoekers op de voormalige tuinbouwgrond los gaan op ‘D’n Duvel is Los’. En we voelde de grond schudden onder onze voeten. De Glazen Stad was afgelopen zaterdag feeststad nummer 1! Het is nu alleen nog een kwestie van geduld dat heel Holland Westlands lult! DJ Luca Perra mocht tot slot de jeugd nog in extase brengen met moderne elektronische dance muziek. De meeste ouderen waren toen alweer op hun fietsie vertokken en zij zagen en hoorde even voor twee uur het afsluitende vuurwerk boven hun hoofden knallen. Zondag was de laatste dag, met activiteiten en met Nederlandstalige muziek, van een bijzonder geslaagd Westlands jubileum weekend.

3e editie Dijkrock Festival Maasdijk uitgelicht

Geplaatst op 19 June 2014 door Giel

Op Zaterdag 5 juli 2014 vindt voor de derde maal het gratis Dijkrock Festival  plaats. Het is de organisatie weer gelukt om te programmeren in een grote variatie aan muziekstijlen. O.a. grungy rockcovers, alternatieve rock, bluesrock, folk-punk, hardrock, blues en power ballads vormen de klanken die deze zaterdagmiddag en avond een breed publiek zal moeten gaan aanspreken. En ook aan de kids is gedacht. Want op het festivalterrein staat een springkussen en ze kunnen er ook geschminkt worden. Thuis eten hoeft niet, want Hamburger Dirk heeft wederom beloofd de inwendige mens te voorzien van stevige bodems. Wat ongetwijfeld nodig is om het gerstenat op te doen vloeien. Verder zal er van de meeste bands merchandise te koop zijn, is Museum RockArt  weer aanwezig met diverse memorabilia en wordt het Dijkrock 2014 T-shirt verkocht als collectors item. Het Dijkrock Festival wordt gehouden aan de Nolweg in Maasdijk en is bereikbaar via de N220, industrieterrein Honderdland. In verband met de beperkte parkeerruimte adviseert de organisatie om met het openbaar vervoer of per fiets te komen. Vanaf 13:30 uur is jong en oud van harte welkom. Lees hier meer over de line-up en het tijdschema in Dijkrock uitgelicht: [foto’s © band promotions & José Gallois]

14.00-14.45: THE RIDGE
Zoals gebruikelijk wordt het Dijkrock festival op zaterdag 5 juli om 14:00 uur afgetrapt met een lokale belofte. Want het kleinste en gezelligste openlucht festival van Nederland blijft de kraamkamer voor regionale talenten én het platform voor regionale- en nationale toppers. De vier vrienden van The Ridge waren in 2013 al deelnemer aan de Westlandse Popprijs en ze spelen zowel pittige rockcovers als eigen nummers. Eind juni waren ze ook te bewonderen op de Westlandse Cross, het grote festival ten ere van het 10-jarig bestaan van de Gemeente Westland. Diederik (zang/gitaar), Rick (gitaar), Roy (bas/zang) en Jim (drums) besloten in 2012 lekker eigenwijs om hun muzikale ideeën zelf via optredens te gaan spuien. En zo zijn in het verleden de beste bands ontstaan. Alles draait om de eenvoud! Liefhebbers van de metal-grungeband Alice in Chains of van de alternatieve rocksound door de Arctic Monkeys mogen deze festivalopener daarom zéker niet missen. Verpakt in een Ridge-jasje brengen ze hun songs recht voor z’n raap en dat klinkt fris van de lever.

15.15-16.00: HARVEST ROAD
En Dijkrock zou Dijkrock niet zijn zonder nóg een écht Westlands ‘produkt’! Vers van het platteland welteverstaan, want de band Harvest Road oogst pas bekendheid sinds september 2013. Dat neemt niet weg dat de vijf jongelingen al een tijdje aan de weg timmeren in het regionale clubcircuit. Zo kennen we mede-oprichter Jeroen Voogt en toetsenist/gitarist Niels Molenaar nog van de cover-pretband Nailed On A Fence, die de Dijkrock editie 2012 al met een aanstekelijk optreden mochten verblijden. Hetzelfde geldt voor drummer Jos Zuiderwijk, hij was dat jaar present met de Westlandse bluesband Smokin’ Cadillac. Samen met bassist Robert Verkade (FABruari Four) en niet te vergeten de leadsinger/gitarist Rafael van der Wel begeeft de band zich nu op een serieuzer pad. Uiteraard klinkt hun sound nog steeds levendig en swingend en staat het plezier maken op de eerste plaats. Maar met voornamelijk eigen nummers combineren ze veel verschillende stijlen tot een soort van… tja, laten we het maar gewoon Westland Rock noemen. De knapen hebben in ieder geval goed geluisterd naar de melodieuze jaren zeventig (Southern & blues-) rockplaten van hun ouders. En hoe die muzikale opvoeding nu live uitpakt is vanaf kwart over drie exclusief te horen en te zien op het Dijkrock podium in Maasdijk.

16.30-17.15: DAVE CHAVEZ BAND 
Ook bluesmuziek uit de regio draagt de Dijkrock organisatie een warm hart toe. Dan ligt een optreden van de Schiedamse rhythm & bluesband de Dave Chavez Band voor de hand. ‘Nothing But The Blues’ is het onbetwiste motto van deze bluesfanaat met zijn onafscheidelijke pet. De door de wol geverfde Dave en zijn mannen hebben al menig (blues)festival in Nederland plat gespeeld, dus dat beloofd een heerlijk blues(rock) feestje te worden. De laatste tijd wisselt Dave (noodgedwongen) nog wel eens van begeleiders maar we gaan ervan uit dat de vaste ritmesectie met Darryl Ciggaar op de drums en bassist Erik Lipman gewoon van de partij zijn. Op het Zoetermeer Blues festival vorige maand verving de Belgische Paul de Laat de vaste bluesharpist Robin van Roon, die in de lappenmand lag. Hoe dan ook, naar verluid zijn de messen in Schiedam nu al geslepen voor een vlijmscherp optreden! Dus ongetwijfeld gaan we weer veel nummers horen van het recente album ‘Sharp Like A Knife’ in de vertrouwde Chicago Blues en West Coast sound.

17.45-18.30: THE ROYAL SPUDS
Net geen winnaar van de Westlandse popprijs 2013, maar voor de Dijkrock organisatie wel een reden om deze Leidse folk-punk band direct te boeken voor het Maasdijkse festival. En ook The Spuds waren present op het podium van 10 Jaar Westland. Want Westlanders houden wel van een beetje lol trappen op z’n tijd en van de beentjes los gooien. En dat beetje beweging kan dus zo rond zes uur, net voor (of vlak na) het avondeten - of desnoods mét een broodje van Hamurger Dirk in de hand - op het Dijkrock festivalterrein aan de Nolweg. Want hun spudrock is een halfgare punkpuree met stukjes, overgoten met een traditionele Ierse shamrock ‘n roll-saus. Zes man sterk maar liefst die ook nog eens traditionele instrumenten hanteren zoals de banjo (Maarten van Vliet), accordeon en fluit (Michael Silver) en behalve elektrische gitaren ook de akoestische snaarinstrumenten (Milan Boom en Robin Janssens). Het ritmische tapijtje waarop naar lievelust gedanst kan worden wordt vakkundig gelegd door bassist Dave Schrijvers en drummer Mark de Jong. Flogging Molly eat your heart out!

19.00-20.00: STEELER
Wie is er niet groot mee geworden? Led Zeppelin! En de Nederlandse tributeband Steeler brengt ‘A Whole Lotta Zeppelin!’ Vijf jaar geleden hield Led Zeppelin-fan en gitarist Luca Giordano het niet meer. Het kon niet waar zijn dat na een eenmalig reunie-optreden in december 2007 in het O2-Arena stadion in Londen, de live-sound van de legendarisch hardrockband Led Zeppelin nooit meer live te horen zou zijn. Met drummer Lennard Veldhoen, bassist J.P. Hofman en zanger Marijn Geluk formeerde hij Steeler. En de opmars van een geweldige Led Zeppelin tributeband was een feit. Gewaardeerd door veel diehard fans en… door dé meester zelf! Want toen niemand minder dan Zepp-gitarist Jimmy Page een aantal tracks te horen kreeg van de Steeler DVD, deed hij de legendarische uitspraak: “Wow, these guys keep the Led Zeppelin flame burning in the best possible way”. Beleef dus nu zelf het nitty gritty gevoel van de jaren zeventig Zeppelin sound op Dijkrock!

20.30-21.30: THE BLUESBONES
Allez, de eerste internationale act op Dijkrock wordt een feit! Inmiddels zijn ze misschien wel kind aan huis in de Maasdijk - dit wordt alweer hun 3e optreden in 14 maanden in het Westlandse dorp - maar de Vlaamse Bluesbones zijn in twee jaar tijd ook uitgegroeid tot een zeer plezante bluesband van internationale allure. Terecht alom gewaardeerd door zowel blueskenners als door gezellige bourgondische genieters. Dé blikvanger van de band is natuurlijk het jonge wonderkind, sologitarist Stef Paglia. Maar godmiljaar wát een muzikanten staan daar verder nog op het podium! Mede-gitarist Andy Aerts, bassist Ronald Burs sens, drummer Dominique Christens en zanger Nico De Cock vormen samen met Stef een logische eenheid die staat als Het Atomium in Brussel. Swingende bluesrock songs en ingetogen ballads worden gespeeld met een intesiteit die niet normaal is. Nederland mag tegen die tijd dan misschien nog Oranje kleuren, wij zeggen voor even: Vlaanderen boven!

22.00-23.00: THE 3RD MAN
Dé uitsmijter (want van een headline wordt niet gesproken op Dijkrock) is het Haagse trio The 3rdMan. Jo De Roeck (zang/gitaar), Carlos Lake (bas) en Richie Bleijenberg (drums) spelen alternatieve rock. Pakkende rock songs en power ballads in de beste traditie van de Foo Fighters of Triggerfinger. Als o.a. support van de Golden Earring in de “Tits ‘n Ass Tour” van 2012-2013 en in een internationale tour door Duitsland en Groot-Britannie hebben ze hun waarde al lang en breed bewezen. Op de valreep van 2012 verscheen hun debuutalbum ‘Songs for Anyone’ en de opvolger ‘Pretty and Available’ wordt binnenkort verwacht. De onlangs uitgebrachte single ‘Push’ is hier alvast een voorbode van. Maasdijkers wees gewaarschuwd, want vanaf een uurtje of tien zal de dijk op zijn grondvesten schudden. It’s hard, it’s loud, it’s Rock music… They are THE3rdMAN!

DIJKROCK… doch ut wel!

Bas Paardekooper & The Blew Crue op stoom met nieuwe CD en DVD in wording

Geplaatst op 15 June 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Bas Paardekooper and the Blew Crue [’Songs From Room 111′ CD release party]
datum: zaterdag 14 juni 2014
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

In april 2010 kregen wij de CD ‘The Blues On My Side’ van Bas Paardekooper & The Blew Crue toegestuurd. Het was de opvolger van zijn eerste EP ‘Hang On To Tomorrow’ uit 2008. Het debuutalbum met zwarte ballades en traditionele bluesrock van deze jonge Nederlandse bluesgitarist die het genre ouderwets goed wist te interpreteren kon hiermee direct op onze steunbetuiging rekenen. Sindsdien toerde hij met zijn Blew Crue niet onverdienstelijk door de Lage Landen als supportact van o.a. Walter Trout, Dana Fuchs en Ian Siegal. En heeft Bas zich ook geprofileerd als side-man van de Amerikaanse blues kanjer Eric Steckel. Inmiddels staat The Blew Crue stevig op eigen benen en hebben Bas (gitaar en zang), Wouter Hoek (toetsen en zang), André de Bruijn (basgitaar en zang) en Roel van Leeuwen (drums en zang) een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. In december 2012 verscheen het tweede album ‘Broken Heart For Sale’ en afgelopen zaterdag werd in ‘thuishonk’ De Boererij in Zoetermeer alweer de opvolger ‘Songs From Room 111′ gepresenteerd.

Bovendien was er een filmcrew ingehuurd om het concert te vereeuwigen, wat later dit jaar zal worden uitgebracht als live DVD/CD. The Blew Crue is na zeven jaar dus goed op stoom gekomen en Nederland-Bluesland zal dat weten ook! Want inherent aan deze productieve ontwikkelingen staan de promotionele activiteiten onder leiding van het bezielende HS-Agency. Het lijkt nu of nooit te zijn voor de sympathieke frontman Bas Paardekooper (1981). Aan de ijverige Blew Crue-crew zal dat zeker niet liggen. Ook aan het nieuwe werk niet. Want met ‘Songs From Room 111′ wordt een kamer vol met op Amerikaanse leest geschoeide blues betreden. Wederom een uitgebalanceerde combinatie van donkere ballades en traditionele mainstream bluesrock. Songs die op korte termijn dus ook al te horen (en zien) zullen zijn in frisse live uitvoeringen. Iets wat toch vrij uniek is in Nederland. Gelukkig werd er ook een ruime selectie uit de ‘backcatalog’ ten gehore gebracht in De Boerderij. En dat zal ongetwijfeld ten goede komen van die nog te verschijnen live opnamen. Het verhoogde zéker de vreugde van de release party in twee sets in Zoetermeer.

Een fan-party met grote belangstelling van pers, vrienden, bekenden en… familie. Tijdens de eerste set zagen we Paardekooper senior al wat schuchter en gespannen door de zaal schuifelen. Een blik op de zijkant van het podium deed reeds een tipje van de sluier oplichten. Daar stond de accordeon al te wachten die vader Aad in het tweede bedrijf voor twee songs zou gaan omhangen. Samen met zoon Bas op de akoestische gitaar werd Vaderdag alvast intiem en sentimenteel ingeluid. En zo’n schouwspel is natuurlijk alleen maar goed voor de broodnodige variatie op een live DVD! Maar prioriteit nummer 1 ligt voorlopig nog even bij ‘Songs From Room 111′. Het album is opgenomen en gemixt in de Schenk Studio te Amsterdam. De mastering van de “great guitarsound” werd gedaan door Sean Magee in de legendarische Abbey Road Studio’s in Londen. Magee had eerder opnamen onder zijn hoeden van o.a. Gary Moore, John Lennon, Captain Beefheart, Deep Purple, Pink Floyd, U2 en vele anderen. Na afloop was het schijfje - al dan niet met gesigneerd hoesje - dan ook direct verkrijgbaar, en vanaf heden is het ook te koop via de bekende download- en verkoopkanalen. De tijd zal leren of ‘Songs From Room 111′ het nieuwe hoofdstuk is dat succes gaat brengen. Het zij Bas en zijn team van harte gegund!

SETLIST Set 1: Room 111; You don’t have to beg no more; Between the lines; When I come around; Broken heart for sale; Another day on the road; Breaking my heart; Why a man needs a woman.
Set 2: Jimi (w/ Aad Paardekooper on accordeo); Hometown (w/ Aad acc.); Stanger to the blues; Angel walk with me; Just say I do; Lose the blues; Nothing lasts forever; Change Her; Silent cries. Toegift: Gypsy man.