Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand February 2014

Vandenberg’s MoonKings: lekker hard vanuit het hart [interview]

Geplaatst op 19 February 2014 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Adrian ‘Adje’ Vandenberg (MoonKings)
door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: Arjan Vermeer, Lizzy vd Hoeven, div.
foto credits: © bron zoals vermeld
locatie: Café Americain, Amsterdam
datum: woensdag 29 januari 2014


[MoonKings promofoto 2013]

Het zal de echte rockliefhebber niet ontgaan zijn; Adrian ‘Adje’ Vandenberg de voormalige hardrockgitarist van de bands Teaser, Vandenberg, Whitesnake en Manic Eden heeft weer een nieuwe band, Vandenberg’s MoonKings! Op 21 februari 2014 verschijnt het titelloze debuutalbum gevolgd door een reeks cluboptredens in Nederland, Engeland en door andere delen van Europa. Een uitgelezen aanleiding dus voor een interview met dit dubbeltalent in de bruisende Amsterdamse ‘hotspot’ voor artiesten en kunstenaars, Café Americain aan de Leidsekade. Want Ad van den Berg (Den Haag, 31 januari 1954) excelleert in veelzijdigheid. Van origine is hij kunstschilder en behalve gitarist en toetsenist ook componist, muziekproducent en heeft hij een eigen muziekuitgeverij, Vandenberg Music. Maar vooral als leadguitarist werd hij bekend met zijn melodieuze rockband Vandenberg. Hiermee scoorde hij in de jaren tachtig hits als ‘Burning Heart’ en ‘Different Worlds’ wat hem internationale bekendheid opleverde. Eind jaren tachtig vroeg ex-Deep Purple zanger David Coverdale Adje om bij de rockband Whitesnake te komen spelen. Met deze supergroep scoorde hij in 1987 twee nummer 1 hits in de VS met de songs ‘Here I Go Again’ en ‘Is This Love’. Tegenwoordig is zelfs na een periode van radiostilte zijn populariteit nog steeds niet tanende. En die zal met de op stapel staande MoonKings activiteiten alleen maar flink gaan toenemen. Na de hartelijke ontvangst in Café Americain door perspromoter Yolanda van platenmaatschappij Pias wordt het MoonKings paradepaard met zijn wapperende manen door haar van stal gehaald. Adje Vandenberg is zeer aimabel en ook erg gevat. Als een tafeltje verderop gelijktijdig twee bejaarde dames aanschuiven vraag ik Adje gekscherend of hij zijn gevolg soms heeft meegenomen? “Nee, dat zijn Deep Purple groupies” zegt hij knipogend, ondertussen een kop soep en een glas verse jus d’orange bestellend. “Goed man!” OK, let’s rock.


[Café Americain]

Hi Ad, Here you go again… na bijna 15 jaar van onthouding nu Adrian Vandenberg’s MoonKings. Waarom nu pas?
- Ja, ik had destijds ook zeker wel het plan om weer eerder met de muziek te gaan beginnen maar om een aantal redenen heb ik dat uitgesteld. Ten eerste had ik in 13 jaar geen kwast meer op het canvas gezet en dat terwijl ik het voor die tijd altijd zo mooi kon combineren met mijn bands. De andere reden was mijn dochter Mickey. Ze is geboren in 1999 nadat mijn toenmalige vriendin en ik terug kwamen uit Amerika. Maar drie jaar later liep onze relatie stuk. Ik zag het niet zitten om mijn dochter nog maar één of twee keer per jaar te zien, wat vaak gebruikelijk is bij gescheiden ouders op afstand met een druk bestaan, vandaar dus.

Ben je in die tussenperiode wel blijven repeteren?
- Nee joh ook niet eens, ik had gewoon weer zin om lekker fulltime te gaan schilderen, voor mij is dat bijna net zo’n grote passie als de muziek. Dus ik heb in die periode eigenlijk helemaal niet elektrisch gespeeld. Ik heb wel altijd een akoestische gitaar op schoot dus tussendoor een beetje een bluesje spelen deed ik dan nog wel.


[AvdB painting ChickDog]

Het MoonKings album komt dus eindelijk in februari uit, hoe verlopen de voorbereidingen?
- Nou, we hebben nog niet eens kunnen repeteren joh! Dus ik ben nog niet bepaald in topvorm op dit moment. Wel erg druk gehad met voorbereidingen zoals interviews geven in Parijs, Londen en nu dus Amsterdam. En ook met het ontwerpen van het bandlogo, de platenhoes en het opzetten van de website heb ik me bemoeid. Want het zou me achteraf dwars gaan zitten als ik dat niet gedaan zou hebben, omdat het één altijd op het ander moet aansluiten naar mijn mening. Ja, noem me maar gerust een control freak.

En hoe verliep het opnameproces?
- Nou ja, over control freak gesproken, ik heb alles eerst thuis muzikaal voorbereid en op demo’s gezet. Want ik wilde de richting laten dicteren door mijn intuïtie en niet van tevoren bepalen wat voor soort muziek het zou gaan worden. Maar uiteindelijk kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, en voert de bluesrock weer de boventoon. Dat is toch wat ik mijn hele leven heb gedaan en waar mijn hart ligt. Het bizarre is dat dit MoonKings album uiteindelijk is opgenomen in de Wisseloord Studio’s Hilversum waar ik in 1978 ook met Teaser de eerste LP heb opgenomen! Oók in Studio 2 met voor de akoestische gitaar dezelfde microfoon die toen net nieuw was. Ze hebben er nu ook een ‘vintageroom’ ingericht met een Neve mengtafel en buizencompressor, het beste van het beste allemaal.


[MoonKings in de Wisseloord studio 2013]

Behalve je vaste bandleden doen er ook een aantal gasten mee op het album MoonKings. Je had dus eigenlijk net zo goed een soloalbum kunnen maken?
- Nou het zijn eigenlijk maar een paar nummers waarop die gasten meedoen hoor. En het zijn gastmuzikanten hè, geen bandleden. Net zoals de Stones en Freddie King of wie dan ook gasten mee lieten spelen op hun studioalbums. Robin Piso van DeWolff speelt op drie tracks Hammond orgel en sessiemuzikant Nico Brandse doet ook mee op Hammond. Ik ben helemaal weg van dat specifieke geluid en sluit niet uit dat we er in de toekomst meer mee gaan doen. Verder kick ik altijd erg op blèr- en achtergrondzangeressen, daarom de ‘Barking MoonQueens’ [Hanna van der Horst, Lejony, Yuli Minguel - red]. Dat hoor je in de heavy rock toch minder dan in de blues- en de soulmuziek en daarom heb ik het uitgeprobeerd. Het nummer ‘Close To You’ is een Zeppelinesque-achtige song met dus dat blaffende chicks-koortje erin, volgens mij pakt dat heel goed uit! Je hoort ook strijkers in de ballad ‘Out Of Reach’, de ‘Violent Violins’ [Ben Mathot, Bonno Lange, Rani Kumar - red.]. Mijn nichtje Esther Wüstenhoff maakt daar ook deel vanuit. Ze is klassiek violiste en ze was best gespannen tijdens de opnames omdat ze dit genre niet gewend is. Maar ach, ik zei: “partituur voor je neus en spelen, dan zal je merken dat het niet veel anders is". Frank Paganini maakte trouwens prachtige arrangementen voor dit strijkkwartet met drie violen en een cello. Verder ga je ook bijdragen horen van percussionist Martin ‘Mr.Brownie’ Verdonk.


[MoonKings album cover door: Adje Vandenberg 2013]

Nog een aantal bijzonderheden op het album MoonKings: jij speelt mandoline en je levert zelfs een vocale bijdrage (er zit een stukje gesproken woord in ‘Feel It’). Wilde je bewust méér dan alleen gitaar spelen en produceren dit keer?
- Die mandoline schoot me eigenlijk pas te binnen nadat ik dat in een nummer hoorde terwijl we al bezig waren met de opnames in de studio. Ik hoorde die sound in mijn kop en vond dat een uitdagend en spannend iets! Ik heb gelijk zo’n ding besteld en toen ik die binnen kreeg dacht ik dat die simpel - in een gitaarstemming - te bespelen was, maar dat viel dus nog tegen. In tegenstelling tot een gitaar, heeft de mandoline een losse brug waarover de acht metalen snaren, die per twee gelijk gestemd zijn, doorlopen naar de onderkant van het instrument. De stemming is hetzelfde als een viool: g -d’- a’ -e'’. Vrij snel kreeg ik dat onder de knie en nu kun je het mandolinegeluid terug horen op het intro van ‘One Step Behind’ (met melancholische regenbui) en op ‘Sailing Ships’ (met David Coverdale). Het stukje gesproken woord in ‘Feel It’ heb ik op advies van onze studiotechnicus Stephen Bartlett ingesproken, gewoon om daar een andere kleur stem te hebben als die van onze zanger Jan Hoving.


[Whitesnake final bow © Live at Donington 1990: Rudy Sarzo, Tommy Aldrige, David Coverdale, Adje Vandenberg & Steve Vai]

Ik zat gisterenavond ter voorbereiding van dit interview de DVD Whitesnake - Live at Donington (1990 Monsters of Rock festival) nog eens terug te kijken. En ik zag jou daar ook een keer achter de keyboards staan?
- Ja, dat was maar op één nummer bij dat optreden hoor, ‘The Audience Is Listening’ [van het Steve Vai album ‘Passion and Warfare’- red] omdat Rick Seratte toen inmiddels de vaste keyboards-man was. Maar in de eerste tour met Whitesnake deed ik inderdaad al het toetsenwerk zelf zoals op het intro van ‘Here I Go Again’ en het tussenstuk van ‘Still of the Night’. Keyboards heb ik eigenlijk ook op al mijn eigen albums wel gespeeld, maar deze keer met MoonKings dus juist weer niet.

Je pretendeert geen wereldverbeteraar te zijn met je teksten. Probeer je eigen teksten op dit album eens kort te beschrijven?
- Uhm… ja, vanuit het hart! Zoals dat hoort bij rock en blues. Ik begin altijd met de muziek en dan rollen er altijd vanzelf tekstregels bij me naar binnen. In de tijd van Whitesnake schreef David Coverdale als zanger de meeste teksten. Onze MoonKings zanger Jan Hoving heeft daar geen ambities naar, dus ik schrijf die binnenrollende tekstflarden zelf weer op of ik boer ze in mijn iPhone, om later tot lyrics uit te kunnen werken. Ik denk wel dat mijn teksten de juiste diepgang hebben. In ‘Out Of Reach’ probeer ik te beschrijven hoe het is om een dierbare te missen, een vriend, familielid, dochter, partner, zeer persoonlijk dus, “still an emotion I can’t get used to". ‘One Step Behind’ is een persoonlijke observatie van hoe ver je kunt gaan als je een passie najaagt: “Hold on to that line, but deep inside you know / You may be one step behind". En ‘Leeches’ is ook erg persoonlijk. Je moet weten, ik ga door het leven als iemand die iedereen op voorhand helemaal vertrouwd. Naïef natuurlijk, en je loopt honderdduizend keer met je kop tegen een muur aan. Maar moet ik daardoor nou een wantrouwende persoon gaan worden? Ik denk het niet! Want het is een eigenschap die je bezit en waar helaas misbruik van gemaakt kan worden. Dáár gaat dat nummer dus over. Mijn gitaar klinkt in ‘Leeches’ ook alsof ik die profiteurs uitlach, en dat is een mooie bijkomstigheid, ha ha.


[30 years of rock: promo 1982 / promo 2012]

Je staat aan de vooravond van een uitgebreide tour door Europa, en misschien ook wel Amerika en Japan. Drie jonge Nederlandse bandleden worden dan als het ware in het diepe gegooid. Ben je niet bang dat ze verzuipen?
- Nee hoor. Zanger Jan Hoving ken ik al een tijdje en bassist Sem Christoffel en drummer Mart Nijen Es studeerden beide aan de Artez popacademie in Enschede. Deze jongens zijn waanzinnig getalenteerd, super gemotiveerd en verrassend professioneel. In 2011 heb ik voor het kampioenschap van FC Twente het nummer ‘A Number One’ geschreven. Jan heeft die song toen moeiteloos ingezongen. En voor de live presentaties heb ik toen ook al Mart en Sem benaderd. En ik was toen al behoorlijk enthousiast en wist dat er meer uit die samenwerking te halen zou zijn. Of ik ook FC Twente supporter ben wil je weten? Uh… laat ik het zo zeggen, ik ben geboren in Den Haag en heb tot mijn 14e jaar in Rotterdam gewoond! En ja, ik houd wel van een stevig potje voetbal, maar verder ben ik gewoon Oranje supporter, ha ha.

Wat voor soort zanger is Jan volgens jou?
- Een countryzanger, wha ha ha! Ik heb namelijk net twee dagen interviews in Londen achter de rug, en een terugkerende vraag was: hoe kom je aan die geweldige zanger? Dan zei ik steeds: “van een tractor getrokken in Nederland, want zijn ouders hebben een boerenbedrijf, ha ha". Nee, Jan is het soort zanger waar ik van houd, hij kan rock zingen zoals David Coverdale en blues(rock) als Paul Rodgers. Ronnie James Dio zeg jij? Dat is voorwaar ook geen belediging! Jan is gewoon een fantastische zanger en ik heb het volste vertrouwen in hem.

Zelf ken je ‘the joy of touring’ als geen andere Nederlandse rockmuzikant. Maar óók de verleidingen van het wereldse leven! Ga je ze wederom weerstaan?
- Ja hoor. Ik ken ze allemaal die verleidingen en heb ze van dichtbij meegemaakt. Maar ik wil zo lang mogelijk doen wat ik het liefste doet en dat is muziek maken. Daar hoort toeren ook bij, om dat vol te houden moet je bepaalde dingen gewoon willen en kunnen weerstaan.


[MoonKings promofoto 2013]

Hoe gaat de setlist eruit zien? MoonKings heeft nog maar 13 eigen nummers.
- Ja dat klopt. We spelen een deel van die 13 nummers dus, aangevuld met Vandenberg en Whitesnake materiaal en een aantal covers. Er komen ook een paar verrassende bluesrock nummers voorbij, die ik eeuwen lang niet meer gedaan heb, jij kent ze vast wel denk ik. ‘Flying Dutchman Boogie’? Uh, weet ik nog niet, misschien later in de tour nog eens.

Ga je ook met VIP Packages werken zoals bijv. Steve Vai dat deed in zijn recente Story of Light Tour?
- Nee joh, wij willen gewoon lekker de clubs plat gaan spelen. We hebben geen meet and greet status zoals Steve Vai dat misschien wel heeft. En op VIP Packages à raison van € 200,- of meer zitten onze fans echt niet te wachten, dat is veel te heftig.

Ben je ooit gevraagd voor de G3 Tour, het project van de gitaristen Steve Vai en Joe Satriani?
- Ja. Niet door Steve en Joe zelf maar wel door de organisatie van het G3 project. Maar uitsluitend instrumentaal spelen is niet zo mijn ding weet je. De enige van wie ik het goed kan hebben is Jeff Beck, hij ‘zingt en spreekt’ echt met zijn gitaar. Bij andere wordt het gauw een soort van display, zo van: kijk eens wat ik allemaal kan! Je moet niet vergeten dat ik een grote Albert King en Stevie Ray Vaughan fan ben. Vocale en instrumentale bluesrock, daar word ik écht blij van en dat kan ik blijven draaien. Zelfs Stevie’s ‘Little Wing’ versie is prachtig, in ogenschouw nemend dat Jimi Hendrix echt heilig is voor mij hè.


[VDB Custom © Peavey 1990]

Waarom ben je in de jaren tachtig niet op het aanbod van Phil Lynott ingegaan? Volgens zeggen konden jullie het goed vinden samen.
- Ja dat is ook zo. We hadden al een tijdje contact en ik had ook al een keer gerepeteerd met Phil en Scott Gorham en zo. Kort daarop werd ik uitgenodigd op Phil zijn verjaardag. Binnen een mum van tijd was iedereen daar in andere sferen, om het zo maar even uit te drukken. En ikke dus niet. Ik heb nooit drugs gebruikt en ik dronk in die tijd zelfs niet eens alcohol (veel later ben ik pas aan de wijn gegaan, dat vind ik wel heerlijk). Afijn, op het moment dat iedereen op een andere planeet zat kwam de Thin Lizzy manager naar me toe en die zei: “Adrian, dit is ook het rock ‘n roll leven van deze mannen, ik kan je niet alles vertellen maar denk er wel héél goed over na wat je wilt met je leven!” En ik zei: “ja, dit is wel een ander sfeertje dan dat ik gewend ben". Want tja, ik zat nog op de Kunstacademie en speelde in het onschuldige Vandenberg. Ik ben naar huis gegaan en heb de manager zijn advies opgevolgd en heb uiteindelijk bedankt om Thin Lizzy bandlid te worden. Een moeilijke beslissing hoor want ik was groot fan van Thin Lizzy en Phil was echt een held van mij! Achteraf bleek dat Phil zich toen al als het ware aan de rand van de afgrond bevond. Van mijn kant was het daarom een wijs besluit om het niet te doen.


[Manic Eden 1996 © lilgothlivepicture.com]

Overmorgen ben je zelf jarig, dan wordt je 60 jaar…
- Lang zal die leven! Ha ha.

… wat staat er op je verlanglijstje?
- Dat is een goeie vraag man [stilte]. Uh… misschien een fles goede wijn, maar daar heb ik al een kelder vol van liggen.

Ik zal je een hint geven: Fender Stratocaster is van hetzelfde ‘bouwjaar’ als dat jij bent en bestond vorige week exact 60 jaar. Six incredible decades, six new guitars, zit daar iets voor je bij wellicht?
- Oei, ja dat is geen toeval natuurlijk dat moet het lot zijn, ha ha! Je moet mijn Manic Eden plaat eens beluisteren uit 1994. Bluesrock gespeeld met de Stratocaster, mijn hommage aan Jimi Hendrix zogezegd. Blues based hard rock with great grooves and bluesy riffs! Ik bezit een Fender Custom Shop ‘62 Stratocaster en een 1959 Telecaster maar het meeste speel ik toch op de Les Paul.

Ik heb ook iets voor je meegenomen: vier fotomomenten uit 60 jaar Adje Vandenberg, zou je daarop willen reageren?
- Ohw, ja leuk man!


[Teaser in de Wisseloord studio’s 1978]

Foto 1: Teaser 1978, promofoto.
- M’n eerste eigen droomband - tussen aanhalingstekens dan - die succesvol was, Teaser! En daar ben ik nog steeds trots op. Hardrockachtige bluesrock, in 1978 brachten we de LP Teaser internationaal uit [Vertigo 6413506 - red] en die plaat wordt nog steeds door verzamelaars gezocht. Ik heb laatst nog wat nummers terug beluisterd omdat ze op You Tube bleken te staan, ja dat klonk gewoon lekker! Was ook een fantastische tijd met Jos Veldhuizen de zanger, die later naar Flavium is gegaan. Nico de Gooyer, van wie ik niet eens weet wat die momenteel doet, en bassist Peter van Eyk, die kwam ik vorig jaar toevallig nog in de supermarkt tegen, ha ha.

Ik heb Teaser in 1979 als support van Frankie Miller in de Doelen te Rotterdam gezien…
- Jaja, dat klopt! We hebben toen bij drie optredens van hem het voorprogramma verzorgd, ik was trots man! Want ik was helemaal gek van Frankie Miller, en nog steeds. Toevallig hoorde ik vorige week een bootleg van Teaser in een dubbelconcert met Normaal in de Achterhoek, da’s toch té gek hoor om die ouwe dingen weer eens terug te horen!


[VDB Waterpop festival 1982 © Arjan Vermeer]

Foto 2: Vandenberg 1982, live op Waterpop Wateringen (door: Arjan Vermeer).
- Hebben jullie die foto zelf genomen? Mooi man! Ja die kleding joh, dat tijgerpak! Het was eigenlijk geeneens een pak, de broek had ik al en dat jasje heb ik er later bij gekocht. Ik wilde een soort van antistatement maken dat rockers altijd jeans en leren jacks moesten dragen. Maar wat zag het er eigenlijk idioot uit hè? Wha ha ha! Ik liep om die reden destijds ook altijd met zo’n vrijgezellenstrikje rond, gewoon effe lekker iets anders doen dan anderen. Ook een geweldige tijd in Vandenberg met Dickie, Bert en Jos wereldwijd getoerd door o.a. de USA en Japan. En drie albums gemaakt: Vandenberg (1982), Heading For A Storm (1984) en Alibi (1985).


[VDB Japans magazine 80’s / Adje & David 2011 © René Damkot]

Heb je die Gibson nog steeds?
- Ja! Mijn baby, de goudkleurige Heritage Standard 1981 Gibson Les Paul. Die ziet er nu uit als een ‘51-er maar daar heb ik dus wel weer zo’n beetje het hele MoonKings album mee ingespeeld. En nooit wat bijzonders aan gedaan hè sindsdien. Ik las pas in tijdschrift Gitarist dat Eelco Gelling - wat mijn grote Nederlandse gitaarheld was vroeger - zijn klassieke 1960 Gibson Les Paul Standard helemaal heeft op laten knappen en ook weer aan het spelen is geslagen, tof man! [Adje stond zelf op de cover van Gitarist december 2013 - red].


[promo Whitesnake w/ Vivian Campbell 80’s / inzet: Adje & Rudy Sarzo]

Foto 3: Whitesnake 1987-1990, foto compilatie.
- “Shit man, hoe kom je aan deze foto?”
Vraagt Ad, verbaasd wijzend op een foto waarin hij samen met Rudy Sarzo achterin een Limo zit.
- Ja, het lijkt misschien of ik daar net een hotdog ketchup gegeten heb maar dat waren echt verse sporen van een aanrijding hoor. Ik was tijdens de Whitesnake 1987-1988 tour vlak voor een optreden in Madison Square Garden in New York [20-08-1987 - red] aangereden door een vrachtwagen, ik kreeg keihard de zijspiegels tegen mijn hoofd aan. Heel m’n kop kapot en dat hebben ze dicht gestikt met 20 hechtingen, kijk hier zie je de lidtekens nog van die oorlogswond [hij wijst op de zijkant van zijn gezicht – red]. Maar spelen in New York in een uitverkochte MSG wilde ik natuurlijk niet missen, dus stijf van de pijnstillers met een kop als een zombie heb ik dat optreden toen gedaan. En vervolgens die lange tour van 1987-1988 gewoon afgemaakt. Waanzinnig eigenlijk. [zie ook de foto’s: Nassau Coliseum, Uniondale, NY 22-08-1987 en foto’s van Eddie Malluk - red].

En werden jullie hier door BaByliss föhnen gesponsord soms? [vraag ik n.a.v. een Whitesnake foto met daarop 5 bandleden met hoog getoupeerd haar].
- Ha ha, ja dat zou je wel denken hè?! Nee, dat was toen in de jaren tachtig normaal, strakke broeken en getoupeerd haar, ook wel de poedelrockers genoemd. Iedere rocker deed dat toen, zelfs Ozzy Osbourne. Maar rockmuziek is ook showbizz hè, in dat kader moet je het gewoon bekijken. En deze foto was mijn gastoptreden bij Whitesnake op het Nederlandse Arrow Classic Rock festival in 2006. Dat oranje shirt is goed hè? Met de wapenspreuk “Je Maintiendrai - Ik zal handhaven”, zo voelde het op dat moment ook. Er waren toen ook wereldkampioenschappen voetbal aan de gang, in Duitsland geloof ik. Daar had ik het natuurlijk ook voor gedaan. Een paar jaar later heb ik nog eens met zo’n oranje cowboyhoed op het podium gestaan, dan sta ik gewoon effentjes de Nedelandse vlag hoog te houden in het buitenland hè, ha ha.


[Arrow Classic Rock 2006 w/ Doug Aldrich © Karen Ter Balkt]

Je bent nog steeds goed bevriend met David Coverdale?
- Jazeker, we bellen en sms’en elkaar nog regelmatig. En hij heeft natuurlijk ‘Sailing Ships’ weer ingezongen op het MoonKings album. Waarom? Nou, ik heb eigenlijk altijd het gevoel gehad dat er nog een versie van ontbrak. Het staat nogal overgeproduceerd op het Whitesnakes album ‘Slip Of The Tongue’ uit 1989. En ook in enkel een guitar/vocals versie op de akoestisch live plaat ‘Starkers In Tokyo’ die ik in juli 1997 met David maakte, wat aanvankelijk opnamen voor een Japans radioprogramma waren. Ik heb het nu wat melancholieker gemaakt, met een langzamer tempo en het tussenstuk wat veranderd met violen en die mandoline erin dus. En David zingt het nu anders dan voorheen, maar hij bezorgt me wéér kippenvel. Nee, deze track heb je nog niet online kunnen horen, laat je maar verrassen als de plaat uitkomt.


[interview foto 1984 © Ross Halfin / Eddy Christiani Award 2008 © Ziggy Marlissa]

Foto 4: Eddy Christiani Award 2008.
- Ja dat deed me toch wel wat hoor, het is altijd leuk om erkenning te krijgen voor wat je een leven lang geboeid hebt, gitaar spelen dus. Eddy Christiani betekent voor mij natuurlijk niet wat Jimi Hendrix wel voor me heeft betekend maar dat moment was wel prachtig. Het was ook zijn laatste openbare optreden met een toespraak waarin hij mij “de Johan Cruyff van de elektrische gitaar” noemde, dat is toch eervol! En mijn beide ouders waren er toen ook bij. Ook wel leuk om te vertellen is dat mijn vader vroeger een boekje had over Eddy Christiani, ‘Het stond in de sterren’ getiteld [door Herman Pieter de Boer uit 1969 - red]. Ik pakte dat regelmatig uit de kast om mijn huiswerk uit te kunnen stellen, en heb het helemaal stuk gelezen. Dat fascineerde me toen al want het ging toch over de popmuziek uit die tijd hè.

Je woont alweer een tijdje in de Twente, Angus Young (AC/DC) woont in de Achterhoek. Ooit over nagedacht om eens iets samen te gaan doen?
- Nou sterker nog, Angus heeft min of meer zijn vrouw Ellen aan mij te danken. Ik kende haar al jaren omdat we samen op de Hogeschool voor de kunsten Arnhem zaten. En in 1979 zaten wij met Teaser in het voorprogramma van AC/DC tijdens de Highway To Hell Tour. Ik heb haar toen een keer met een paar vriendinnen op de gastenlijst gezet, in de Vereniging in Nijmegen was dat geloof ik. En achteraf hebben ze in de kleedkamer ook de jongens van AC/DC ontmoet. Dat was wel een koddig gezicht die boomlange blonde Nederlandse meiden en die kleine gebroeders Young. Een tijd later werd ik door haar gebeld in mijn stamkroeg: “Ad, raadt eens waar ik nu zit?” Ik zei: “Nou, niet hier in ieder geval!” “Nee, in Parijs!” zegt ze, “met AC/DC, en ik kom voorlopig niet meer terug!". En nog geen jaar later waren Ellen en Angus getrouwd, ha ha. Mooi hè? Ze wonen nu in een kasteel van een huis in Aalten in de Achterhoek. Maar toen ze net getrouwd waren woonde ze nog samen in haar ouderlijke huis geloof ik. Ik werkte destijds als ontwerper voor een reclamebureau in Aalten en ging af en toe eens een bakkie bij ze doen. Maar dát is dan ook het enige wat ik tot nu toe samen met Angus gedaan heb, ha ha. Beide hebben we het altijd veel te druk gehad met onze eigen bezigheden.


[foto © Rens Plaschek]

Rockers zijn vaak notoire whisky- en bierdrinkers, jij drinkt rode wijn. Is dat Ilja Gort zijn schuld?
- Nee ha ha, het had wel gekund hè! Ik speelde op mijn 18e jaar in Jaap Dekkers Boogie & Blues band met hem, maar dronk toen dus nog niet! Ik heb hem een jaar of twee geleden eens zomaar opgebeld. Ik zag toen een artikeltje over hem in zo’n folder van een grote supermarktketen staan. Hij heeft 25 hectare wijngaarden in Frankrijk, Château la Tulipe de la Garde en produceert er o.a. Bordeaux Supérieur voor die supermarktketen. We hebben een uurtje lekker zitten lullen over van alles en nog wat en we moeten nog steeds een keer afspreken. Een mooi excentriek mannetje die Ilja Gort. Als we met de MoonKings door Frankrijk toeren zal ik zeker nog eens aan hem denken.

Oké, we moeten afronden Ad, bedankt voor dit gesprek en veel succes met de MoonKings CD en de optredens.
- Hé, goed man, was leuk. Ik zie je 8 maart in de Boerderij Zoetermeer.


[Adje & uw interviewer - foto: Lizzy 2014]

Vandenberg’s MoonKings Teaser 2:

Op vrijdag 21 februari 2014 komt het debuutalbum van Vandenberg’s MoonKings officieel uit. Die avond is ook de CD presentatie in Poppodium Atak te Enschede, gevolgd dus door een uitgebreide MoonKings tournee.

Bradley’s Circus vermaakt hoog geëerd publiek in Delft

Geplaatst op 15 February 2014 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Delft binnenstad
evenement: 16e De Koninck Bluesfestival Delft
bands: Tangled Eye, Bradley’s Circus en meer
datum: vrijdag 14 februari 2014
sfeerverslag & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone? [z.s.m.]

Er was weinig dat duidde op Valentijnsdag tijdens het 16e De Koninck Bluesfestival in Delft. Of het moet het meisje geweest zijn dat gedurende de hele eerste set van het Bradley’s Circus optreden met een rode roos in haar hand vooraan stond. Gulle liefde en zoete romantiek zijn dan ook bepaald geen thema’s in de bluesmuziek waarbij over het algemeen de nadruk ligt op negatieve gebeurtenissen. Niet dat wij als Sombermannen noodgedwongen onze dagen in ledigheid doorbrengen (nog niet althans). Maar gelijk bluesmannen schuwen wij controversiële thema’s als alcohol, seks en het noodlot niet. Bovendien bestaan er heel veel variaties binnen de bluesmuziek zodat er elke keer weer iets nieuws te ontdekken valt. En voor onze ontdekkingstocht langs de Delftse kroegen kozen wij dus de Valentijn-vrijdag, de eerste dag van dit tweedaagse festival.

Live hotspots
“Het is ondoenlijk om alle 50 optredens op de 30 verschillende plekken aan te doen. Wie dat probeert, raakt waarschijnlijk door de stress vanzelf in een bluesstemming”, zo berichtte de organisatie ons op voorhand op hun website. Dus namen wij zorgvuldig het programma door en bekeken we een aantal aanklikbare hotspots bínnen de digitale mindmap. Want ook hedendaagse bluesmannen omarmen tegenwoordig gewoon het digitale tijdperk. Niet dat we ons aan het uitgestippelde schema hielden hoor, want die leidraad raakte al na twee bier in de klit. Onze eerste live hotspot was Café de Oude Jan gelegen op het oudste pleintje van Delft vlak naast de Oude Kerk. En terwijl wij neerstreken aan de bar voor een schuimende cappuccino, serveerde het nog verse trio Tangled Eye ons vanuit de tent romige Amerikaanse roots muziek. Met voornamelijk origineel repertoire van hun recentelijk verschenen CD ‘Dream Wall’ (2014) kregen de ervaren Dede Priest (zang, viool), het ritmekanon Jasper Mortier (drums, bas) en gitarist Jan Mittendorp de vele jongelui in de tent aan het dansen.

Circus in town
Ondanks de te verwachten drukten rond de diverse podia in Delft wilde we vanavond tenminste van één band publiceerbaar beeldmateriaal schieten. En ach, aangezien Bradley’s Circus met o.a. Mattanja Joy Bradley en Lidewij Veenhuis al in de Oude Jan tent stonden te trappelen, besloten wij hier ook nog even te blijven. Want een beetje extra aandacht voor de dames kon op een dag als vandaag geen kwaad, niet waar? Het circus komt immers niet elke week naar de stad! Met vooral nummers van hun laatst verschenen album ‘Kickin’ But Not High’ (2013) kregen we weer de vertrouwde geurige melange van blues, rock, rockabilly en country voorgeschoteld. Inclusief een lekkere versie van het blueslied ‘Wang Dang Doodle’ (Willie Dixon) dat hier vooral bekend werd door de Haagse bluesrockband Livin’ Blues. Mattanja profileerde zich afwisselend als vocaliste en gitariste en nam zelfs een keer de contrabas van Joris Verborgt over. Ook gitarist André van den Boogaart had zijn vocale lead bijdrage maar tijdens ‘Ghost Train 665′ moest Jimmy the Lounge (zoals zijn bandnaam luidt) wel gesouffleerd worden door Mattanja omdat hij (ook al) even de draad kwijt was. Dit tot grote hilariteit van de twee giechelende B.C. dames. Want ook LOL (laughing out loud) is een motto in de blues.

Blueshart
Van sommige kritische lezers mogen wij niet meer schrijven dat Lidewij Veenhuis de beste Bluesharpiste van Nederland is (dat zou impliceren dat we ze allemaal gezien hebben). Maar zeker weer na vrijdagavond durven we te beweren dat Lidewij fábelachtig woest op haar smoelschuivers kan blazen. Drummer BeeWee Nederkoorn liet het allemaal ferm tikkend op zijn toms en bekkens over zich heen komen. Opa - Mattanja’s trouwe viervoeter - had deze avond al helemaal geen zin om in een tent vol bollebozen en grijskoppen rond te slenteren. Hij bleef met een begeleider buiten in de frisse lucht aan de riem. Na een minuut of vijftig zat de eerste set erop. Symbolisch als afscheidscadeautje met een Delfts blauw blueshart - en een beetje pijn in ons hart - verlieten we de stampvolle partytent om onze bluesroute voort te zetten door de straten en de steegjes van historisch Delft. Alwaar het hoog geëerde publiek ook in drommen voor de andere cafédeuren stonden.

Volle uitspanningen
Jo Buddy & the Marbletones waren goed bezig in Het Gulden ABC vernamen we al onderweg. De Finse zanger-gitarist speelt rauwe gitaarblues met uiteenlopende invloeden, van Swamp Boogie tot Spaanse Flamenco. Foulplay was net aan een Joe Cocker cover bezig toen wij ons De Waag binnen wurmde. Cocker is één van de vele grootheden waar deze negenmans formatie soul- en rhythm & blues standards van covert. Sam & Dave, Otis Redding, James Brown en Brian Setzer zijn wat anderen. Mede door de vier man sterke blazersectie werd het een feestje van herkenning met een hoog swinggehalte. Naarmate de avond vorderde raakte de deelnemende horeca uitspanningen alsmaar voller. In De Kurk hebben we The Dynamite Blues Band gehoord, maar niet gezien. De pijpenla stond vol nieuwsgierigen die Wesley van Werkhoven, Niels Duindam en JJ van Duijn - bekend van Big Blind - samen met bassist Renzo van Leeuwen weer eens live op de bühne wilde zien en horen. Natuurlijk kwamen de herinneringen aan de lowdown dirty blues van Big Blind weer boven. En hopelijk houdt dit dynamische kwartet het dit keer wat langer vol.

Happy Trails
Een vrije ingang was bij de Twelve Bar Blues Band in Café Vlaanderen en bij de Real Deal Chicago Bluesboys de Robbert Fossen & Peter Struijk Band in Jazzcafé Bebop beter te doen. Maar ook hier weinig doorgang naar het podium. Dus luisteren en genieten (met soms wat duw en trekwerk) was het devies. Onze streekgenoten The Hellhounds met ‘a hell of a ladysinger Sarah’ mochten Het Koningshuys op z’n kop zetten met voornamelijk jaren vijftig blues. Als vanouds gingen de manlijke bandleden Ton en Merijn & Sander (o.a. Tonomats) ook los tot genoegen van de meegekomen Westlandse fanclub. De laatste schreden ‘on our happy trails’ werden gezet richting Het Proeflokaal. Waar de Haagse boogieman Jean Paul Rena en zijn band ons met een stevig portie roots-rock de nacht instuurde. And partytime it was! Wie nu nog denkt dat bluesmuziek alleen voor Sombermannen bestemd is komt bedrogen uit. En voor hen die het live aan hun lijf willen ondervinden is (was) er zaterdag 15/02 een herkansing met wederom een geweldig programma. Delft keeps the blues alive! [met excuses aan alle bands die we niet hebben kunnen bezoeken].


Lees ook het interview dat wij van TBA? in 2013 met Mattanja Joy Bradley hadden.

13 jaar Blues Aan Zee met Lightnin’ Guy & the Mighty Gators en The Damned and Dirty

Geplaatst op 9 February 2014 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster
evenement: 13 jaar Blues aan Zee
bands: The Damned and Dirty / Lightnin’ Guy & the Mighty Gators
datum: zaterdag 8 februari 2014
review & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: José Gallois - The Blues Alone?

Stichting Blues Aan Zee is een superenthousiast en bloedfanatiek gezelschap bluesliefhebbers die sinds hun tienjarige bestaan in 2011 besloten om gewoon ieder jaar een jubileumfeest te vieren! Dat doen ze steeds met bijzondere (en vaak bijzonder goede) bands. Door de jaren heen zagen we achtereenvolgens de Dana Fuchs Band (feb. 2011), Hookie Joint (feb. 2012) en Barrelhouse (aug. 2013) de Westlandse bluesrevue passeren. En dit als aanvulling op de toch al zo fijne programmering van de reguliere bluesavonden en festivals. De BaZ initiatiefnemers vervullen duidelijk een voortrekkersrol op het gebied van de live blues promotie in Westland en wijde omgeving. Ze wisten een ‘verborgen cultuurschat’ tot gemeengoed (geméén goed!) te maken. Niet vreemd dus dat na genoemde Amerikaanse, Engelse en Nationale bluestoppers er nu een Belgische bluescoryfee mocht komen opdraven: Lightnin’ Guy Verlinde (1976), geflankeerd door zijn Mighty Gators.

Maar eerst zou nog een verrassend Nederlands duo het podium in de Tuinzaal betreden: The Damned And Dirty. In september 2012 kreeg ik onverwachts het gelijknamige debuutalbum van The Damned And Dirty in mijn handen gedrukt. Of eerlijk gezegd, collega TBA? recensent Bert Vethaak stuurde me enthousiast een download link toe waar de muziek van deze CD inclusief booklet vrijblijvend én kosteloos met toestemming digitaal op te halen was. Want we leven natuurlijk wel in de 21e eeuw hè! Gezien dit feit (kosteloos) koesterde ik op voorhand toch enige argwaan. Want het woord ‘gratis’ mag bij ons Ohlanders dan een toverwoord zijn, het staat lang niet altijd in relatie met het woord ‘kwaliteit’. Maar tegenstrijdig genoeg wel vaak met de uitdrukking ‘miskoop’. In het geval van The Damned And Dirty kon en kan ik daar nog steeds kort over zijn: topkwaliteit! ‘Totaal overbodig te zeggen dat dit een plaat is die thuis hoort in de verzameling van alle akoestische bluesliefhebbers’, zo schreef onze collega destijds zeer terecht. De up-tempo opener ‘Mr. Highway Man’ staat ook als vaste prik op de playlist van de Muziekzolder, waar ik tussen het live-geweld door ook af en toe eens wat bluesplaatjes mag draaien. Maar genoeg over ons, nu alles over hullie!

The Damned And Dirty is eigenlijk een side-project van de twee bandleden Kevin de Harde (zang/bluesharp) en Micha Sprenger (gitaren) uit Bluesmotel, de Zaanse bluesband die vanaf maart dit jaar zal ophouden te bestaan. Het duo speelt dus gruizige Delta Blues in pakkende songteksten met ruwe zang begeleid op akoestische- en slideguitar en jammerende mondharmonica. Zo kunnen we het ongeveer wel omschrijven. Na de aankondiging door de master of ceremony van deze avond Anton van Meerkerk - door Kevin spottend ‘Johan Derksen’ genoemd - volgde de titeltrack van de tweede CD ‘Sell Your Soul’ (2013) als openingsnummer. Maar liefst 24 songs kregen we te horen, waarvan drie covers en één spiksplinternieuw nummer. En bij iedere song had Kevin - die overigens ook een prima bluesharpspeler is - wel een grappige of serieuze introductie. Een goede manier om naast de muziek zelf de aandacht vast te houden. Want Delta Blues is nou niet bepaald feestmuziek waarbij het showelement er volop vanaf spat. Luistermuziek dus. En daar heeft de gemiddelde ‘live’ luisteraar doorgaans nog wel eens moeite mee. Zoals ook bleek tijdens de prachtige bad-luck ballad ‘Eviction Notice Blues’, die zaterdagavond enigszins verloren ging in het (on)nodige geroezemoes.

Maar gelukkig werd dat gedurende het grootste deel van de show gedempt door de hoofdzakelijk meeslepende up-tempo bluessongs. Want een evenwichtige selectie goedgekozen tracks zorgde voor een boeiend en sfeervol optreden. Zoals met ‘Out Of Sight’ waarvan zanger Kevin de gitaarrif bedacht had en die meester/gitarist Micha (hij is inderdaad ook gitaarleraar) vol overgave op zijn vintage Silvertone Acoustic speelde. Of ‘When The Devil’s Got Your Name’ met grommende vocalen, verrassend genoeg niet geïnspireerd door de plantages van Mississippi maar geschreven en gecomponeerd in het regenachtige Wales. En de genoemde playlist kraker ‘Mr. Highway Man’, een lekkere pakkende up-tempo blues. Of de doo-wop achtige chanson ‘Turn On Loose’ en het komische ‘Girl Wants A Pink Car’ (over Kevin’s auto die uiteindelijk toch grijs werd). De jaren dertig folk-blues song ‘Sitting On Top Of The World’ (Walter Vinson & Lonnie Chatmon) een hitje van the Mississippi Sheiks, en de blues standard ‘Key To The Highway’, bekend van o.a. Big Bill Broonzy (in 1940), Little Walter (in 1958) en Derek and the Dominos (in 1970) waren goedgekozen covers.

‘Ain’t Gonna Let You Down’ is een mooie nieuwe ballade die zeker op het volgende album zal verschijnen. Micha bespeelde hierbij de akoestische Morgan gitaar welke hij bij alle songs steeds afwisselend met de Silvertone gebruikte. En hij begeleide zichzelf ritmisch met een elektrisch versterkte Footstomp. Alleen bij ‘Sending You My Letter’ werd bij wijze van uitzondering een zelfgebouwd ’sigarendoosje’ (cigarbox slide) gehanteerd. En het stukje huisvlijt produceerde nog een verbluffend goed geluid ook. “Ik gebruik ook maar goedkope dingen als instrumenten hoor”, verklaarde Micha ons na afloop. Desondanks staat The Damned and Dirty garant voor een lekker potje Old School Blues. Tamelijk uniek in Nederland en met voldoende potentie om het gat van het (bijna) ter zielen zijnde Bluesmotel voorlopig op te vullen. Een akoestisch bluesduo om te koesteren dus.

SETLIST: 01. Sell Your Soul 02. The Boom Boom Club 03. Country Chizzle 04. Out Of Sight 05. 2AM In The Morning 06. Dementia 07. Sitting On Top Of The World 08. John The Evil Homeopath 09. Mr. Highway Man 10. Key To The Highway 11. When The Devil’s Got Your Name 12. Ain’t Gonna Let You Down 13. Soliloquy 14. Turn On Loose 15. Woman On My Mind 16. Looked You Up In The Phonebook 17. Communist Guitar 18. Feel Like Crying 19. Girl Wants A Pink Car 20. Sending You My Letter 21. Eviction Notice Blues 22. 12 Gauge Shotgun 23. Money in My Pocket 24. Sweet Home Chicago.

Hij kondigde het zelf al aan: reeds voor de derde keer gaf hij acte de présence bij Blues Aan Zee in Monster, Guy Verlinde alias Lightnin’ Guy. En bovendien hebben we hem tussentijds nog in het Westland mogen begroeten in de Naaldwijkse spiegeltent (2012, ook door BaZ geprogrammeerd) en op de Maasdijkse Muziekzolder (2013). Na een periode van oververmoeidheid en ziekte (hij kampte 2012-2013 met aanhoudende keelklachten) is de sympathieke Belg weer helemaal terug. “we zullen bewijzen dat we géén bedroom singers zijn!” riep Guy na het veelzeggende openingsnummer ‘Feel Alive’. En dat deden Lightnin’ Guy & the Mighty Gators dan ook! Het zou een avond vol happy blues en ander jolijt worden, want een feestje bouwen kan je aan deze vrolijke Vlaming wel overlaten. Dit bijgestaan door zijn oudgediende Vlaamse bandleden Thierry Stiévenart op drums en Karl Zosel op de basgitaar, en de jongeling Toon Vlerick (23) op ritme- en sologitaar.

Zoals verwacht kregen we een aantal nummers van het meest recente vijfde album ‘Inhale My World’ (2013) te horen. En in tegenstelling tot The Damned and Dirty uitsluitend elektrisch repertoire. Ook geen dobro en geen hammond orgel (Patrick Cuyvers) dit keer. ‘Mr. Maxwell Street’ is een ode aan de geboorteplaats van de Chicago Blues en de ballade ‘Here I Am Baby’ “een nummer over het slachtoffer zijn van grote liefdes die niet hebben mogen zijn”, zoals Guy het zo mooi met een Vlaams accent wist toe te lichten. In deze ballade kwam ook aan het licht dat Guy zijn zangstem nog niet helemaal optimaal is, maar dat kon ook te maken hebben met de naweeën van een griepje. Het ingetogen ‘nieuwe’ nummer ‘Sacred Ground’ ingegeven door de crisis (en eerder vertolkt samen met Tiny Legs Tim) kwam er in ieder geval wel weer overtuigend uit. Het funky ‘Powered By The Blues’ bracht de meute in beweging en de soul intermezzo’s ‘Papa Was a Rollin’ Stone’ en ‘Sexmachine’ werden luidkeels meegezongen. En Toon Vlerick, die ondanks zijn jonge leeftijd toch al ervaring heeft opgedaan met zijn eigen jazz- en bluesrock trio’s, kreeg hierbij de ruimte voor het geven van knappe gitaarsolo’s.

Verder songs die vooral bekend zijn van The Banana Peel Sessions met Guy Forsyth uit 2010. Heerlijke blues shuffels en ballads over o.a. sterke drank en breekbare liefdes zoals ‘No Time To Waste’, ‘If You Walk With The Devil’ (met snerpend bluesharp intro), ‘Me & My Blues’, ‘Lovestrong’, de meezinger ‘Rock & Roll On My Radio’ en het swingende ‘Crazy ‘Bout My Baby’. Die laatste werd vooraf gegaan door de bluesrock mainstay ‘Going Down’ (bekend van Freddie King) met heerlijk slideguitar werk door Guy en een aanstekelijke hip-shake boogie improvisatie, wat de aanwezigen van het heupwiegen nu écht aan het dansen kreeg. En waarbij de “oeh’s, ah’s en auw’s” niet van de lucht waren. Ondertussen had hij zich ook al met zijn gitaar tussen het publiek gemengd om als vanouds een low-volume solo te geven vanaf een barkruk. Ja, Guy en zijn Gators weten wat los te maken bij het doorgaans stramme blues(rock) publiek. Niet voor niets was hij de winnaar van de Belgian Blues Awards 2011 en genomineerd voor de European Blues Awards in 2012! Trouwens, niet alleen maar happy blues van Mister Four Hands deze avond. Want het eerste bisnummer - zoals men dat in België zo mooi pleegt te zeggen - was het hartverscheurende ‘Silent Violence’. Die uitvoering crepeerde als het ware van de pijn: “Your silent violence kills day by day / What’s left of you & me”. Van extraordinair tot kwetsbaar en weer terug.

Want na deze slowblues werden de wapens weer geladen en kon er weer “party gespeeld” worden aldus Guy. ‘Loaded Gun’ ("bang! bang! bang!") en het Franstalige ‘Bon Ton Rouler’ werden de ultieme uitsmijters van deze 13-jarige verjaardag van Stichting Blues Aan Zee. Met een massaal uit volle borst meegezongen afscheidslied: “Bon Ton Rouler… Tous Les Jours!” En de gospel hymne “Oh When The Saints Go Marching In” met een vlammende slideguitar-solo op de koop toe. “Ik vond het tof”, riep Guy bezweet. Nou, wij óók hoor Guy. Daags erna deed hij er nog een schepje bovenop op zijn Facebook pagina: “Thanx a lot ‘Blues Aan Zee’ for the great time @ De Noviteit: great people, great atmosphere. I love to play in The Netherlands. So happy with the evolution of the band, the songs & the performance.” Geen betere klant dan een tevreden klant, zeggen wij dan in Holland.

SETLIST: 01 Feel ALive 02. Mr. Maxwell Street 03. No Time To Waste 04. Here I Am Baby 05. Sacred Ground 06. Powered By The Blues 07. If You Walk With The Devil 08. Inhale My World 09. Me & My Blues 10. Lovestrong 11. Drink Muddy Water 12. Rock & Roll On My Radio 13. Goin’ Down 14. Hip-shake Boogie (improvisatie) 15. Crazy ‘Bout My Baby 16. Silent Violence 17. Loaded Gun 18. Bon Ton Rouler.


Vandenberg’s MoonKings interview: soon here!

Geplaatst op 5 February 2014 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Adrian ‘Adje’ Vandenberg (MoonKings)
door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: Arjan Vermeer, Lizzy vd Hoeven, div.
foto credits: © bron zoals vermeld
locatie: Café Americain, Amsterdam
datum: woensdag 29 januari 2014


[MoonKings promofoto 2013]

Het zal de echte rockliefhebber niet ontgaan zijn; Adrian ‘Adje’ Vandenberg de voormalige hardrockgitarist van de bands Teaser, Vandenberg, Whitesnake en Manic Eden heeft weer een nieuwe band, Vandenberg’s MoonKings! Op 21 februari 2014 verschijnt het titelloze debuutalbum gevolgd door een reeks cluboptredens in Nederland, Engeland en door andere delen van Europa. Een uitgelezen aanleiding dus voor een interview met dit dubbeltalent in de bruisende Amsterdamse ‘hotspot’ voor artiesten en kunstenaars, Café Americain aan de Leidsekade. BINNENKORT DIT EXCLUSIEVE INTERVIEW HIER en op The Blues Alone?


[Adje & uw interviewer - foto: Lizzy 2014]

Vandenberg’s MoonKings Teaser 2:

Op vrijdag 21 februari 2014 komt het debuutalbum van Vandenberg’s MoonKings officieel uit. Die avond is ook de CD presentatie in Poppodium Atak te Enschede, gevolgd dus door een uitgebreide MoonKings tournee.