Archief voor de maand December 2013

Jan Akkerman & Friends: een wonderlijke combinatie die goed uitpakt

Geplaatst op 28 December 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Jan Akkerman & Friends - met Eelco Gelling, Bert Heerink, Benjamin Herman, Laurie Akkerman, Brown Hill & rapper Shockwave.
datum: vrijdag 27 december 2013
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s door: Giel & Arjan Vermeer - The Blues Alone?

Eén van mijn allereerste singles was ‘Hocus Pocus/Sylvia’ van de Nederlandse progrockband Focus. Het was de snelle USA single version, een heruitgave in 1973. Ik kreeg dat schijfje vinyl van mijn oudere broer, waarschijnlijk omdat ik als ventje van een jaar of 12 een pagina grote foto van Jan Akkerman uit Muziek Expres boven mijn bed had hangen. Dat soort dingen vergeet je niet meer, je eerste schreden in de wonderlijke wereld van de serieuze muziek. Gitarist Jan Akkerman had toen al furore gemaakt met de internationaal befaamde groep Brainbox. Niet voor niets werd hij in 1973 door lezers van het Engelse muziektijdschrift Melody Maker uitgeroepen tot de beste gitarist ter wereld. Maar in 1975 verliet Jan Akkerman de band Focus weer, die daardoor feitelijk ophield te bestaan. Echter, diverse solo albums en heel veel samenwerkingsverbanden volgden sindsdien nog. En al meer dan veertig jaar is Jan Akkerman (1946) nu één van de meest gerespecteerde gitaristen van Nederlandse bodem.

In de afgelopen vier decennia hebben we Jan Akkerman diverse keren live zien optreden. Waarvan mij nog het meest helder voor de geest staan: het concert op het Highlands Festival 2011 (met Kofi Baker’s Tribute to Cream), een privé concert met Willy DeVille in 2008 (weird), een bluesband optreden in 2007 (met 3J’s zanger Jan Dulles) en een theateroptreden waarbij Jan hoge koorts had maar onverstoord (met een dikke sjaal om) doorspeelde! Ook dit Boerderij-optreden was weer zo’n memorabele gig. En ja, ook enkele Brainbox nummers kwamen vrijdagavond aan bod in de Boerderij te Zoetermeer. Maar de zanger was dit keer niet Kaz Lux maar Bert Heerink (o.a. bekend van Vandenberg en de Heineken reclamespotjes). “Ik heb Kaz altijd de beste zanger van Nederland gevonden. Maar ja, als je wat ouder word, wordt het tijd om de klankballen weer eens op te poetsen”, zei Akkerman hier eerder al eens over. Verder kregen we vocalen bijdragen te horen van één van Nederlands beste soulzangers en van een jonge zangeres. Ook ‘mijn’ Hocus Pocus werd aan het einde al jammend gespeeld, maar vocalen (jodel)partijen werden daarbij (bewust?) niet getolereerd door Akkerman.

Eén van Nederlands beste gitaristen is volgens Jan Akkerman zelf nog steeds Eelco Gelling. Veteraan Gelling (67) is de originele gitarist van Cuby & The Blizzards (en speelde ook een blauwe maandag bij de Golden Earring). Als speciale gast mocht hij verrassend veel opdraven in de twee gespeelde sets in de Boerderij. Maar Jan begon de avond na een wat warrige introductie, in zijn bekende onverschillige spreekstijl met droge opmerkingen, met een track van zijn album Minor Details uit 2011, ‘Free Wheeling’ (“ik ben blij dat u het allemaal kent”). Begeleid door zijn huidige band bestaande uit Marijn van den Berg op de drums, David de Marez Oyens op bas en toetsenist Coen Molenaar (Fender Rhodes, Hammond, Yamaha piano & keyboards). In het jazzy ‘San Frisky’ werd altsaxofonist Benjamin Herman geïntroduceerd als de eerste gast van de avond. Herman is bekend van zijn vele sessiewerk en natuurlijk als bandleider van de New Cool Collective. Ook op het funky ‘Funk All Day’ (“destijds afgekeurd door de platenmaatschappij, maar zij hebben er kijk op”) mocht Benjamin Herman een deuntje op de saxofoon meeblazen.

En al gauw werd duidelijk dat er veel geïmproviseerd zou gaan worden deze avond. Voor zijn publiek is Akkerman al sinds jaar en dag onnavolgbaar, maar voor zijn gastmuzikanten - gezien de terugkerende vragende blikken - soms ook. Het mocht de pret niet drukken en maakte het optreden (zeker voor de pauze) des te levendiger. En, met al die special guests, kwam er óók een gevarieerd aantal stijlen aan bod. De Amsterdamse soulzanger Brown Hill zong met rapper Shockwave een swingende versie van Akkerman’s compositie ‘Streetwalker’. De song werd gezamenlijk eerder live uitgevoerd op o.a. het North Sea Jazz festival in 2011. En ook de super soulvolle bluesballad ‘I’ve Slipped Her Mind’ (Robert Cray) gezongen door Patrick Pierau aka Brown Hill ging erin als de allerlekkerste brownies. Hill is misschien minder bekend bij het grote publiek maar heeft reeds twee soloalbums op zijn naam staan en bezit een onmiskenbare soulstem die de gouden tijden van Motown en Stax doen herleven. Een wonderlijke combinatie van vintage soul en muzikale Akkermania die goed uitpakte.

De volgende gaste was onaangekondigd en dus een aangename verrassing. Jan Akkerman’s dochter Laurie Akkerman mocht begeleid door haar vader op de akoestische gitaar ‘Love is a Losing Game’ van Amy Winehouse zingen. De achttienjarige conservatoriumstudente bracht het er goed vanaf wat haar een daverend applaus en een hug van daddy opleverde. Maar het meest luide applaus was toch echt voor - eveneens een gitaarlegende - Eelco Gelling. Het duurde een minuut of twee voordat de virtuozen gitaarjongens hun sunburst Gibson Les Paul (Eelco) en oude witte Gretsch gitaar (Jan) hadden gestemd en zich van “metaalmoeheid” hadden ontdaan. Maar de vriendschappelijke gitaarstrijd brandde toen ook wel goed los! En het moet gezegd, de traditional ‘Sinner’s Prayer’ werd overtuigend gezongen door Bert Heerink. “Lord have mercy on me!” Zo ook ‘Sea of Delight’ en eigenlijk was het jammer dat zijn aandeel beperkt bleef tot slechts een viertal songs deze avond.

Nee, het was overduidelijk de kale schedel van Gelling die vrijdagavond het felst naast Akkerman (“we hebben dezelfde kapper”) in de spotlights stond. Goed hoorbaar was het publiek in de uitverkochte Boerderij het daar dan ook mee eens. Na een pauze van een kwartiertje (“het langste nummer met de borrelnootjes”) werd de tweede set geopend met de traditionele ballade ‘Scarborough Fair’. Wederom gezongen door Bert Heerink met Benjamin Herman dit keer op de dwarsfluit. Gevolgd door ‘Dark Rose’, beide songs zijn klassiekers en komen van het gelijknamige album ‘Brainbox’ uit 1969. De Cuby bluesnummers ‘Window of my Eyes’ en ‘Somebody Will Know Someday’ werden weer prachtig verlokt door Brown Hill en uiteraard mocht Gelling schitteren op de elektrische gitaar. Hij kreeg daarvoor van Jan Akkerman alle ruimte, en Jan moedigde de oude strijder én het publiek regelmatig aan tot grotere daden en meer applaus. Alsof hij een oude vriend een nieuwe dienst wilde bewijzen. Een mooi gezicht (en gehoor!) die twee 67′ers onder elkaar.

Cyndi Lauper’s ‘Time After Time’ in de Miles Davis versie (instrumentaal dus) werd een jazzy jam door twee gitaarmeesters. ‘Crimson And Clover’ (1968) van Tommy James & the Shondells was vooral leuk voor de vele zestigplussers onder de aanwezigen. En met een bluesy instrumental (’Baby What You Want Me To Do’?) werd het tempo weer opgeschroefd tot de apotheose: ‘Hocus Pocus’. Dat werd enigszins een verheffing met een anticlimax omdat er verwarring ontstond bij zanger Heerink - die dacht het jodelrefrein te mogen zingen - en omdat het Focus pronkstuk muzikaal wat werd afgeraffeld door Jan. En hij terloops ook nog Benjamin Herman in verlegenheid bracht door juist in die song een saxsolo te verlangen. Tja,’t kan verkeren met improviseren. Als aansluitende encore mocht dochter Laurie Akkerman de vocale slotnoten rondstrooien met de oude jazz tune ‘Teach Me Tonight’, nu begeleid door de hele band inclusief Benjamin Herman op de sax.

Jan Akkerman & Friends is niet alleen een wonderlijke combinatie, het is ook een klein wonder dát we dit nog mee mochten maken op deze derde kerstdag in 2013. Dit gezien de gezondheidsproblemen die de gitaargrootheid de laatste jaren onderging. Het is ongelooflijk knap dat hij na 50 jaar on-stage op dit hoge niveau is blijven presteren. Respect en stay tuned. In januari 2014 start zijn theatertour My Brainbox met Bert Heerink weer, ga dat zien en vooral horen. Afgelopen jaar is er ook een nieuwe cd/dvd van Jan Akkerman op de markt gebracht in de serie Legendary Concerts van het North Sea Jazz Festival.

Setlist:
01. Free Wheeling
02. San Frisky (w/ Benjamin Herman)
03. Funk All Day (w/ Benjamin Herman)
04. Streetwalker (w/ Brown Hill, Shockwave, Benjamin Herman)
05. I’ve Slipped Her Mind (w/ Brown Hill)
06. Love is a Losing Game (w/ Laurie Akkerman)
07. Sinner’s Prayer (w/ Bert Heerink, Eelco Gelling)
08. Sea of Delight (w/ Bert Heerink, Eelco Gelling)
Pauze
09. Scarborough Fair (w/ Bert Heerink, Eelco Gelling)
10. Dark Rose (w/ Bert Heerink, Eelco Gelling)
11. Somebody Will Know Someday (w/ Brown Hill, Eelco Gelling)
12. Windows of my Eyes (w/ Brown Hill, Eelco Gelling)
13. Time After Time (w/ Eelco Gelling)
14. Crimson And Clover (w/ Brown Hill, Eelco Gelling)
15. Instrumental (w/ Eelco Gelling)
16. Hocus Pocus (w/ Eelco Gelling, Benjamin Herman)
17. Teach Me Tonight (w/ Laurie Akkerman, Benjamin Herman).


THE BLUES ALONE? THE BEST ALONE! 2013

Geplaatst op 22 December 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

December… lijstjesmaand. Zo ook bij The Blues Alone?!
We hielden het wederom simpel: wat waren volgens onze medewerkers de 3 beste concerten in 2013? En wat vonden ze de drie beste CD’s? Blues, rock, jazz, singer-songwriter, Americana, pop… het maakte niet uit!

Oudgedienden
De oudgedienden maakte de dienst uit. Zo kunnen we het concertjaar 2013 toch wel samenvatten gezien vanuit het brede perspectief van The Blues Alone? Met (on)verwachte verschijningen op de podia en/of op de plaat van geprezen artiesten als The Rolling Stones, Bruce Springsteen, Golden Earring, Johnny Winter, John Cale, Little Feat, Bonnie Raitt, Lucinda Williams, Bettie Serveert, Black Crowes, Blondie, John Scofield, King Crimson, Neil Young weer met zijn Crazy Horse en George Thorogood weer met The Destroyers en Nick Cave weer met zijn Bad Seeds, Sam Baker w/ Chip Dolan & Carrie Elkin, Steve Conte, The Holmes Brothers, The Hoax, Jan Akkerman… en nog veel meer.

Een hiërarchie die we ook terug zagen in de vele re-issues in de vorm van heruitgaven, deluxe editions en boxes. Veelal cultivé parels die bij elke gelegenheid gedraaid kunnen worden. Zoals Bob Dylan’s Bootleg Series Vol.10 Another Self Portrait 1969-71, Townes Van Zandt’s Sunshine Boy, Rod Stewart’s Rarities, Jimi Hendrix met People, Hell and Angels, een box met het hele oeuvre van John Cougar Mellencamp, re-issues van Rory Gallagher, Van Morrison en héél veel roots- en blusartiesten. Maar de mooiste kwam wat ons betreft toch wel van ‘Skydog’ Duane Allman met zijn 7CD(!) Box Set Retrospective (hij kan maar even genoemd zijn).

Team TBA?
Met uitbreiding van ons team en een nóg grotere variatie aan muziekstijlen dan in voorgaande jaren kon iedereen weer ongedwongen zijn/haar eigen ding doen en dit omzetten in persoonlijke creatieve beelden en schrijfsels. Wij danken daarom in het bijzonder de nieuwkomers Ria Pronk, liefhebster en kenner van het betere Americana- en singer/songwriter genre. Haar verslagen worden sinds kort opgesierd door foto’s van Gerrie van Barneveld. En ook Marjoly Makkinga, die in 2013 zorgde voor (voornamelijk) verrassend mooie Nederpop plaatjes (Ilse DeLange, Racoon, Huntenpop). Maar ook de enthousiastelingen die slechts één of enkele malen een bijdrage leverden willen we hierbij zeker niet te kort doen: Aart, Paul, Peter, Marco, Bert, Bert, Keimpe, Dirk en Kees, you are always welcome at TBA?!

En natuurlijk het inmiddels bekende team met ons overijverige fotoverslaggevers echtpaar Nicolette Johns & José Gallois. Experts op het gebied van de roots, blues en jazz-muziek, die recent veel energie staken in hun strooptocht langs de (inter)nationale clubs om de Siegal Electric Band op de voet te volgen. En ook met hun vele andere verslagen voor TBA? oogstte dit duo weer veel waardering van lezers én muzikanten in 2013. En uiteraard Hen Metsemakers en Frank Hurkmans, vier handen op één buik in de alternatieve muziekscene. Jazz/World/Fusion/Progressive Rock maar ook straight-up Rock, van The Grandmothers Of Invention tot aan Living Colour of een drumclinic door Mike Mangini, niets was hun weer te gek. Maar veel lezers vinden hen (en Frank ;) ) wél té gek! En om tenslotte alvast maar uit de school te klappen: In 2014 zullen we kunnen gaan genieten van twee nieuwe reporters, Jack Zwinkels en fotograaf Sjors van Os.

TBA? Interviews
Behalve de vele concert-, theater- en festivalbezoeken door deze TBA?-medewerkers hebben we eveneens weer een aantal leuke interviews mogen doen in 2013. TBA?-collega Frank Hurkmans raakt hier ook steeds meer bedreven in, wat weer een goeie aanvulling is op het totale TBA? Online Magazine aanbod! Vooral de minder bekende namen zoals de mannen van BloYaTop, Mister Inglish, Robbert Fossen & Peter Struijk en (óók weer zo’n oudgediende band) Powerplay wist hij door zijn vraaggesprekken in de schijnwerpers te zetten. Dit alles dus mentaal en fotografisch ondersteund door zijn vaste muziekmaat en fotograaf Hen Metsemakers.

Op mij hebben in die één op één gesprekken op locatie alle muzikanten ook weer een behoorlijke indruk achtergelaten. Ik noem het party-interview met Southside Johnny, de diepgang van JJ Grey. De charmes van de dames Jo Harman, Lynne Jackaman (Saint Jude) en onze eigen Mattanja Joy Bradley. De rockabilly passie van KATMEN’s Darrel Higham en de R&B wijsheden van de stijlvolle perfectionist Nick Waterhouse. De kleine gitaarvirtuoos Eric Steckel mochten we op de heetste dag van september bij de onze zo vertrouwde Muziekzolder aan het werk zetten en zien. En vorige maand nog kregen de hardrockers Ricky Warwick en Damon Johnson van de Black Star Riders een salvo vragen door ons op hun afgevuurd. En al die haarscherpe verwoordingen gingen steeds gepaard met loepzuivere en sfeervolle beelden door fotograaf Arjan Vermeer. Kortom: ook de live interviews zijn een niet meer weg te denken onderdeel geworden van het TBA? Online Magazine concept.

En ‘last but not least’ heel veel dank aan JOU! Ja, jij die dit nu leest en bekijkt. Want zonder lezers en kijkers heeft zelfs een pro deo online magazine als The Blues Alone? geen bestaansrecht. Door de vele reacties, discussies en kritieken weten we dat ons ‘werk’ gewaardeerd wordt. Dat stimuleert, motiveert en activeert ons weer tot veel meer nieuwe fotoverslagen en artiesten interviews in de toekomst!

- Arjan & Giel -

Selectieprocedure
Tja, we werden dus weer voor het blok gezet. Het is steeds weer zó oneerlijk om 2 top-3′tjes te verwachten van muziekliefhebbers met een brede smaak! Maar goed, lijstjestijd kent geen gezelligheid, dat is keihard selecteren voor de TBA? luisterdames en -heren! Dat betekende dus ook dat er een plausibele selectieprocedure bepaald moest worden. En terwijl ik daar al rijdend in de auto een keer over zat na te denken ging het lampje plots branden! Nee, geen waarschuwings- of controlelampjes op het dashboard. Maar zo’n AHA! Eureka lichtje! De moderne technieken maken het namelijk mogelijk om op één usb-stickie makkelijk 20 a 25 cd’s kwijt te kunnen. Dát doe ik dan dus ook met de via mijn pc gedownloade (of geripte) albums. Ik ‘ververs’ die door het jaar heen ook regelmatig en luister daar continue naar tijdens de autoritten. Ongemerkt ga je dan tussen het shuffelen door toch steeds weer je favoriete roadsongs terug zitten zoeken. Ik wél in ieder geval. En ik betrapte mezelf erop dat het album van Steve Earle via de usb-stick veruit het vaakst de weg vond naar de autospeakers. Geen ‘loud music in cars’ maar wel vol gas op ‘The Low Highway’ in 2013 dus. Met in de slipstream Israel Nash Gripka’s ‘Rain Plans’ maar dat schijfje kwam pas in het najaar uit, dus heeft minder luisterbeurten gehad. En verder was het ruim baan met ‘Push the Sky Away’ van Nick Cave die nog wat in te halen had met zijn Bad Seeds. Zie hier mijn “Automuziek Top-3” voor 2013. Keep on rollin’!

De beleving
Bij de selectie voor BEST CONCERTS was ‘de beleving’ weer de maatstaaf. Op voorhand zijn alle concerten goed, anders gaan we er niet heen! Maar de uitvoering ervan en de beleving erbij verschilt per keer wel degelijk. Wat als één van je all time favorite artists op je verjaardag ‘Having a Party’ zingt nadat je hem geïnterviewd hebt? En het bewijs ervan ook nog eens op film wordt vastgelegd door de Jukes toetsenist Jeff Kazee! Dat is onbeschrijflijk. Toch heb ik dat gedaan ;-) Ook een beleving is het om met je dochter (die pa’s voorkeur lang niet altijd waardeert) naar een concert te gaan. En het er na afloop samen over eens te zijn een uniek concert beleefd te hebben. The Boss still rules! En dan de derde (waarom geen 5? waarom geen 10?!)… zoveel mooie dingen gezien weer: John Cale (onverstoord), Little Feat (sentiment), Johnny Winter (toch weer), JJ Grey (klasse), Lightnin’ Guy (gedreven), Lucinda Williams (hartverscheurend), Neil Young (toch weer), Black Crowes (heftig), Blondie (zeker), George Thorogood (knallen), Sam Baker (intiem), Israel Nash Gripka (weergaloos), Nick Cave (geweldig), Holmes Brothes (authentiek) en veel blues- en Nederlandse bands (Golden Earring, Bettie Serveert, Gingerpig, King of the World, SSDR, DeWolff). Toch kies ik voor het optreden van Brad, die andere band van gitarist en Pearl Jam oprichter Stone Gossard en van zanger/pianist/gitarist Shawn Smith. Zeldzaam en verrassend goed. Geniet! - Giel -

THE BEST CONCERTS 2013 according to Giel van der Hoeven (reporter/interviewer/editor)

01. Southside Johnny & The Asbury Jukes - Paradiso A’dam, 26 april 2013
02. Bruce Springsteen & the E Street Band - Goffertpark Nijmegen, 22 juni 2013
03. Brad - Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer, 14 februari 2013.

THE BEST ALBUMS 2013 according to Giel

01. Steve Earle & The Dukes and Duchesses - The Low Highway
02. Israel Nash Gripka - Israel Nash’s Rain Plans
03. Nick Cave And The Bad Seeds - Push the Sky Away

___||___

THE BEST CONCERTS 2013 according to Ria Pronk (reporter)

01. Bonnie Raitt - Royal Albert Hall Londen, 27 juni 2013
02. Pokey Lafarge - Oosterpoort Groningen, 1 december 2013
03. Dianne Reeves - Muziektheater aan het IJ Amsterdam, 28 oktober 2013

THE BEST ALBUMS 2013 according to Ria

01. Tedeschi Trucks Band - Made Up Mind
02. Dianne Reeves - Beautiful Life
03. Beans and Fatback - With Sun Attached

Tja, een lijstje. Vraag het me morgen en mijn lijstje zal anders zijn. Vandaag beleef je het zus, morgen weer zo. En dat is ook het mooie aan muziek, het plooit zich zo gemakkelijk. Dit was mijn eerste “The Blues Alone jaar”. Wat was het leuk om concerten te bezoeken en erover te schrijven! Dat geeft weer een hele andere kijk op zaken. Fijn om er ‘een soort van nieuwe collega’s bij te hebben. Bedankt Marjoly Makkinga, Bert Reinders en Gerrie van Barneveld voor de mooie foto’s. Daarmee werden mijn verslagen pas écht verhalen! Fijne feestdagen voor iedereen en laat ook in 2014 de muziek je bron van inspiratie zijn! - Ria -

___||___

THE BEST CONCERTS 2013 according to Frank Hurkmans (reporter/interviewer)

01. Mike Keneally Band - Paradox Tilburg, 25 maart 2013
02. John Scofield’s Überjam Band - Paradox Tilburg, 10 november 2013
03. Grandmothers Of Invention - Muziekcentrum De Bosuil, 21 april 2013

THE BEST ALBUMS 2013 according to Frank

01. Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)
02. King Crimson - The Road to Red
03. The Aristocrats - Culture Clash

Voor mij een jaar met een hernieuwde kennismaking met een aantal helden uit het progressieve rock/fusion genre. Uitgebreide remasters en lijvige boxen van King Crimson, de unieke Mike Keneally Band voor het eerst in Nederland met twee fenomenale optredens. En dan John Scofield, die volgens insiders zijn beste concert ooit in Paradox speelde. Een grote aangename verrassing voor mij was de nieuwe cd van The Aristocrats met een primeur voor TBA? om als eerste een recensie te publiceren. Uitschieter in 2013 echter was fenomeen Steven Wilson. Dit genie is hard op weg de nieuwe Frank Zappa/Robert Fripp van het komende decennium te worden. Rest me nog dank aan de lezers van onze artikelen en positieve reacties. - Frank -

___||___

THE BEST CONCERTS 2013 according to Hen Metsemakers (fotograaf/reporter)

01. Mike Keneally Band - Paradox Tilburg, 25 maart 2013
02. Steven Wilson - Bospop Weert, 14 juli 2013
03. Mister Inglish - De Bosuil Weert CD presentatie ‘Short Stories’, 5 november 2013

THE BEST ALBUMS 2013 according to Hen

01. Levin, Minnemann, Rudess - L-M-R
02. Steven Wilson - The Raven that refused to Sing
03. Mister Inglish - Short Stories

Het valt voor mij weer niet echt mee om tot een slotconclusie te komen voor het afgelopen jaar. Heel veel moois en interessants kwam weer voorbij. En dan, kiezen voor sfeer, muzikaliteit, of combinatie met technisch vernuft? Een top 5 zou wat mij betreft makkelijker zijn. Dan ook nog een prioriteit in een top 3 bepalen… hecht aan de volgorde niet al te veel waarde derhalve. Ik wil graag ook van de gelegenheid gebruik maken om alle lezers & collega’s van TBA prettige kerstdagen en voor 2014 weer een fantastisch muzikaal, en bovenal gezond jaar toe te wensen. - Hen –

___||___

THE BEST CONCERTS according to José Gallois (fotograaf)

01. The North Mississippi Allstars - De Roepaen Ottersum, 18 oktober 2013
02. Siegal Electric Band - De Kelder Amersfoort, 15 november 2013
03. Terry Evans & Hans Teessink - Southern Blues Night Heerlen, 15 maart 2013

THE BEST ALBUMS according to José

01. The North Mississippi Allstars - World Boogie is Coming
02. J.J. Grey & Mofro - This River
03. King of the World - Can’t Go Home

___||___

THE BEST CONCERTS according to Nicolette Johns (reporter)

01. The North Mississippi Allstars - De Roepaen Ottersum, 18 oktober 2013
02. Heritage Blues Orchestra - Southern Blues Night Heerlen, 15 maart 2013
03. Siegal Electric Band - De Trix Antwerpen, 18 november 2013

THE BEST ALBUMS according to Nicolette

01. Treetop Flyers - The Mountain Moves
02. Lightnin’ Malcolm - Rough Out There
03. Qeaux Qeaux Joans - No Man’s Land

José en ik wensen jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een voorspoedig, gezond maar vooral muzikaal 2014 toe! Grtz, - Nic. & José -

___||___

THE BEST CONCERTS 2013 according to Arjan Vermeer (fotograaf/reporter/editor)

01. The Black Crowes - Paradiso Amsterdam, 1 juli 2013
02. Little Feat - Paradiso Amsterdam, 7 februari 2013
03. Southside Johnny & The Asbury Jukes - Paradiso Amsterdam, 26 april 2013

THE BEST ALBUMS 2013 according to Arjan

01. The Rolling Stones - Sweet Summer Sun (Hyde Park Live) [3LP + DVD]
02. Ry Cooder - Live in San Francisco
03. Tedeschi Trucks Band - Made Up Mind

Elk jaar denk je weer, wat gaat het komende jaar mij voor nieuws brengen, of heb ik alles al gehoord en gezien? En dan… voordat je het weet sta je voor grootheden als Brad met Pearl Jam gitarist en oprichter Stone Gossard in De Boerderij in Zoetermeer of in het massale Goffertpark met Bruce Springsteen. Die laatste was trouwens het meest energieke concert wat ik ooit heb meegemaakt. Kortom er was weer te veel om op te noemen. Als fotograaf krijg je niet altijd de gelegenheid om optimaal van een concert te genieten. Maar als er dan concerten in je geheugen blijven hangen is dat voor mij altijd een teken dat die van uitzonderlijke kwaliteit waren. Zo was het optreden van Southside Johnny in Paradiso - als altijd - weer één groot feest. Wat hier uiteraard meespeelde was dat Giel in de kelders van Paradiso een heel relaxed interview mocht afnemen met zanger Johnny Lyon. En dat nog wel op Giel’s verjaardag. Little Feat was weer zo’n geval van een volledig hernieuwde kennismaking met een oude band. Dat deze band in de seventies - in Amerika - net zo populair was als The Eagles werd die avond in Paradiso weer eens goed duidelijk. Maar Top of the Bill was voor mij toch het concert van The Black Crowes op 1 juli in Paradiso. Eerder hadden we ze al gezien als support act in het Goffertpark in Nijmegen voor Bruce Springsteen. Maar daar leek het geluid weg te drijven over het massale publiek. De sfeer die Paradiso uitstraalt past 100x beter bij een act als The Crowes. Chris Robertson vertrouwde het publiek toe: “Paradiso is a magic place …. you can make mondaynight feel like a saturdaynight…“. En dat had niemand die avond beter kunnen verwoorden. De Amsterdamse rocktempel barstte uit haar voegen door de massaal toegestroomde fans maar ook door het zompige southern gitaargeweld wat The Black Crowes de zaal in duwden. Zoals zo vaak bij Amerikaanse bands moet je als fotograaf een contract tekenen alvorens je met je camera de zaal in mag. Dit keer kwam er een korte speech van de tourmanager bij die daarin duidelijk maakte dat hij mij na de eerste drie nummers (“three songs no flash”) persoonlijk weer terug bij de receptie van Paradiso wilde zien. Ik besloot me daar maar aan te houden. Na het derde nummer wurmde ik mij naar de ingang van Paradiso om mij daar te melden. En nadat de tourmanager mij - plichtmatig - had gemeld dat het goed was zo, probeerde ik weer terug de zaal in te komen. Maar dat leek welhaast onmogelijk. Zelfs op de balkongalerijen, waar inmiddels ook de zweetdampen van de vele fans van de muur afdroop, kwam ik niet verder dan een glimp op te vangen van de band en moest mij tevreden stellen met het geluid. Verrassend genoeg bleek dat geluid op zijn best in het trappenhuis. Ik besloot dan ook zittend op de trap de laatste nummers af te luisteren, maar dan echt genietend in mijn eentje alsof ik naar het beste live album ooit zat te luisteren.

Over albums gesproken, gelukkig kwam er dit jaar weer een nieuw studio album van de Tedeschi Trucks Band. En - ook gelukkig - in 2014 mogen we ze in Nederland weer aanschouwen. Ry Cooder is voor mij de meestervertolker van Amerikaanse volksliedjes, of dat nu country, soul, r&b, folk of Tex-Mex betreft. Hij overstijgt al die stijlen, en dat wordt eens te meer duidelijk op het live album wat in 2011 in San Francisco is opgenomen. Op nummer 1 staat - ook voor mij verrassend genoeg - de opnames van The Rolling Stones in Hyde Park. Deze CD/DVD combinatie laat zien hoeveel plezier de oude mannen nog hebben in het enthousiasmeren van de 65.000 fans in het Londense park. Als ze weer in Nederland komen ga ik er weer voor… nog één keer !!

Al met al was het weer een mooi jaar. En - zoals je kunt lezen - hebben alle TBA?-reporters ook weer genoten in hun eigen muzikale wereld. En dat is eigenlijk waar het om gaat: genieten van muziek! Wij wensen jullie dan ook weer een mooi en muzikaal 2014 toe! - Arjan -


___||___

The Hoax knallen weer als vanouds!

Geplaatst op 14 December 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: The Hoax
support: Well Hung Heart
datum: vrijdag 13 december 2013
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s door: Giel & Arjan Vermeer - The Blues Alone?

Ja, The Hoax zijn natuurlijk een begrip binnen de Europese bluesscene. Dus een Hoax optreden laat je niet schieten als ze bij je in de buurt spelen. En wat het dit keer (wij mij betreft) nóg interessanter maakt was de supportact tijdens deze tour. Dat is namelijk het side-project van The Hoax bassist Robin L. Davey: Well Hung Heart. Een dubbelklapper die met de jaarwisseling in zicht, met genoegen vroegtijdig afgestoken mag worden. In het kader van de Big City Blues Tour doen ze dat dit weekend drie keer in Nederland. Daags na Zoetermeer wordt de Groene Engel in Oss aangedaan en de dag daarop is De Bosuil in Weert aan de beurt. Drie dagen keihard knallen met z’n allen dus!

Well Hung Heart is in de live samenstelling een trio dat bestaat uit Robin Davey (simultaan gitaar en bas!), Greta Valenti (zang) en Phil Wilson (drum). Het bandgeluid doet in de up-tempo songs nog het meest denken aan Rage Against The Machine (’BULLS#!T‘, ‘Devil’, ‘You Got Me’) en in ‘Saviritis’ en ‘If You Want It’ horen we zelfs invloeden van Led Zeppelin terug. Niet vreemd dus dat ook de Zep-klassieker ‘Whole Lotta Love’ op de setlist staat. De uit New Orleans afkomstige fashiongirl Valenti is maar een klein poppetje (met blauw geverfd haar dit keer) maar met een geweldig stem volume. Dat was wellicht al bekend uit de periode dat ze in de alternatieve rockgroep Fuji Minx zong, maar opgezweept door Davey en Wilson lijkt ze er met WHH nog een extra schepje bovenop te doen. De meeste songs van Well Hung Heart’s debuutalbum ‘Young Enough To Know It All’ (2013) zijn dan ook prima te pruimen.

Rauwe en eerlijke muziek gebracht met een minimum aan instrumenten maar met maximale energie. Al komt Greta in de eenvoudige deuntjes ‘Oh Girl’, ‘Love Me Baby’ en ‘If You Want It’ helaas toch wat minder overtuigend over. In de slow songs (’This Is Not Love’) gaan de gedachten weer enigszins uit naar the Yeah Yeah Yeah’s, maar WHH heeft zeker wel een eigen geluid en is ook leuk om naar te kijken. De actrice in Greta Valenti komt keer op keer boven als ze rammelend met de tamboerijn over het podium kruipt of zich kronkelend tussen het publiek beweegt. De act met de blauwe schemerlamp boven haar hoofd nemen we dus ook maar voor lief. Al met al een band om in de gaten te houden dunkt me, zeker als broer Jesse Davey, die ook aan het eerste album meewerkte, zich er op afstand mee blijft bemoeien. Want de gebroeders Davey zijn behalve de kern van de Britse bluesrock band The Hoax, ook behoorlijke creatieve geesten gebleken door de jaren heen.

De Britse Davey Brothers (tevens de naam van één van hun vorige bands) groeide op met de Amerikaanse blues elite. Robin speelde en werkte al met o.a. Buddy Guy en Mick Jagger en hij deed evenals Jesse op diverse soundtracks mee. Jesse is behalve songwriter en gitarist ook producer en formeerde zijn eigen Jesse Davey Experience en The Hand Me Downs. Mannen met een ijzersterke reputatie dus en present op de lijst van de British Blues Hall of Fame. En tot verbazing van menigeen verscheen afgelopen jaar zowaar weer eens - voor het eerst in bijna 16 jaar! - een studio album van The Hoax: Big City Blues. Een zogenaamd self issued album, waarbij de kosten ervoor werden vergaard via crowdfunding. Een alternatieve wijze om een project te financieren waar tegenwoordig steeds meer muzikanten gebruik van maken.

Eigenlijk zijn The Hoax nooit echt weggeweest. Afgezien van allerlei solo- en side-projecten en het produceren van andere bands waren er regelmatig reünie- en jubileum gigs en natuurlijk hun fameuze “Hoaxfests”. En op 31 augustus jl. hadden we ze ook al op het Delftse Westerpop festival live zien optreden, maar toen klonken de Big City Blues tracks voor de bezoekers nog nauwelijks bekend in de oren. De set van zo’n uur en drie kwartier bestond in de Boerderij ook weer uit een mix van Hoax classics en nieuwe songs. Van de opener ‘Stick Around’ tot aan de toegiften klonken de songs zo strak als de spreekwoordelijke snaar. Met de twee leadgitaristen Jesse Davey en Jon Amor met hun contrasterende stijlen in de hoofdrol. Het gemak waarmee die twee hun solo’s spelen (’Groove Breaker’) en elkaar aanvullen blijft verbluffend.

Met tussen hun in op het podium de blikvanger en dandy, zanger Hugh Coltman. Geen typische blueszanger want hij heeft meer een soulvolle stem met veel volume en een groot bereik. En hij is tevens een kanjer op de bluesharp, dat zeker. Robin Davey had zijn Well Hung Heart outfit, een ruitjesbroek, Stones T-shirt en bruin leren jack, verruild voor een kostuum met overhemd en witte lakschoenen. Hij schikte zich dus weer in zijn Hoax rol en beperkte zich uitsluitend tot de basgitaar. Waarmee hij samen met drummer Dave Raeburn de retestrakke ritmes verzorgde. De band’s backbone dus die in het Hoax live repertoire vaak monotoon en soms ook erg hard klinkt. ‘Hipslicker’, ‘Roll On Up’, ‘Let It Shine’… het zijn allemaal prima nieuwe songs in die vertrouwde shuffly Hoax bluesrock stijl. Waarbij tijdens laatst genoemde song Coltman als een springbok over het podium raasde en ook het publiek liet meezingen.

Een Big City Blues show aangevuld met Humdinger (1998) songs die absoluut de moeite waard was. Ook de Mick Jagger & Lester Butler tribute was eervol en swingend. En met de ‘Smoke Stack Lightning’ frase kreeg ook de invloedrijke Howlin’ Wolf een loftuiting van Coltman. Maar de grootste winnaar was vanavond wel het publiek. Zonder hen was ‘Big City Blues’ niet tot stand gekomen en had de Big City Blues Tour én dus dit optreden niet plaats gevonden. Nu maar hopen dat deze comeback niet van tijdelijke aard is en dat de mannen in 2014 ook veel festivals in de provincie plat gaan spelen met hun Big City Blues. Met de complimenten van The Hoax!

Lees ook onze andere The Hoax en Hoax gerelateerde verslagen.

Inside Llewyn Davis [film & soundtrack]

Geplaatst op 8 December 2013 door Giel

Film: Inside Llewyn Davis (2013)
Genre: Drama, muziek
Regie: Ethan Coen, Joel Coen
Door: Joel Coen, Ethan Coen
Acteurs: Oscar Isaac, Carey Mulligan, Justin Timberlake, John Goodman en meer

Het is niet mijn specialiteit; filmrecensies schrijven. Maar eens in de zoveel tijd waag ik me er toch aan. Zeker als het een nieuw product van de ook door ons zo geprezen Coen Brothers betreft. Enkele maanden geleden vernam ik al dat de broers Coen met ‘een soort van opvolger’ van ‘O Brother, Where Art Thou?’ (2000) bezig waren. Dat is ‘Inside Llewyn Davis’ gelukkig niet geworden. Overeenkomsten zijn er wel, zoals de filmmuziek, toen bluegrass- en folksongs nu uitsluitend folk muziek. En de bemoeienissen van T-Bone Burnett hiermee. Maar het verhaal over de jonge folkzanger/gitarist Llewyn Davis dat zich afspeelt in Greenwich Village in het begin van de jaren zestig voordat Bob Dylan daar arriveert, is sowieso minder een verhaal dan het avontuur van de drie ontsnapte gevangenen in ‘O Brother, Where Art Thou?’ dat was.

Vanaf de eerste beelden gefilmd in een rokerige bar, het beruchte The Gaslight Café, aan de MacDougal Street in Greenwich Village New York wordt al duidelijk dat zowel de sfeer als de weergave van deze film veel somberder is dan in de komediefilm uit 2000 die zich juist in een kleurrijke broeierige omgeving afspeelt. We krijgen gedurende 105 minuten inzicht in de zoektocht door de eigenzinnige Llewyn Davis, naar zichzelf en naar een lonend muzikantenbestaan. Fabuleus gespeeld door de hier tamelijk onbekende en van oorsprong Guatemalteekse acteur Oscar Isaac (33). Hierbij wordt duidelijk dat Ethan Coen & Joel Coen zich hebben laten inspireren door de levensloop van Dave Van Ronk, die een grote invloed had op de muziekscene van New York in de jaren ‘60.

Een relaas zonder echt plot dus maar wel met onverwachte Coen Brothers wendingen. Volgens de broers was dat ook een reden om een rode kater Ulysses genaamd een prominente rol te geven in deze film. Andere karakters die Llewyn onderweg ontmoet zijn het verliefde zangduo Jim & Jean, ook weer prachtig gespeeld door Justin Timberlake (onherkenbaar) en de Britse Carey Mulligan. En markante personen als o.a. Johnny Five (Garrett Hedlund), Bud Grossman (F. Murray Abraham), Troy Nelson (Stark Sands), Al Cody (Adam Driver) en de arrogante onverschillige Roland Turner, gespeeld door John Goodman die ook weer eens in een Coen productie op mag komen draven. Een sterke cast in een schitterende reconstructie van een tijdperk. Want wat Bob Dylan een jaar later wel zou lukken - the times they are a-changing - krijgt deze fictieve voorganger in zijn onsuccesvolle carrière maar niet voor elkaar!

Door zijn eigenzinnige persoonlijkheid (waar Dylan juist wél groot mee geworden is) piest deze Llewyn Davis steeds naast het potje, om het zo maar eens te verwoorden. Eén van die missers is klassiek en waarschijnlijk voor veel singer/songwriters herkenbaar. In een gezamenlijke studio opnamesessie met Jim en Al Cody wordt het hilarische maar catchy nummer ‘Please Mister Kennedy’ opgenomen. Davis ziet er niet meer in dan een tussendoortje en accepteert de cash voor zijn gedane diensten, waardoor hij niet meedeelt in de royalty’s. De afloop is voor de kijker dán al geen verrassing meer. Al kijkend wordt je meegezogen in vermaak, verbazing of irritatie, zoals je naar een voetbalwedstrijd kijkt en de spelbepaler voortdurend foute passes geeft. Je leeft mee maar kan er verder helemaal niets aan veranderen.

Wederom een meesterwerk maar zeker geen hoogtepunt uit het Coen Brothers oeuvre. Daarvoor ontbreekt de vlijmscherpe humor zoals in ‘The Big Lebowski’ (1998) en de lichtvoetigheid en onverwachte plots zoals in de muzikale voorganger ‘O Brother, Where Art Thou?’ Maar ben je liefhebber van het folk genre dan moet je deze film zeker gaan zien. En luisteren! Al is het alleen al om de mooie soundtrack met bijdragen van Bob Dylan, Dave Van Ronk, Nancy Blake, Carey Mulligan, Marcus Mumford, Justin Timberlake en natuurlijk de hoofdrolspeler zelf, Oscar Isaac. We gaan nog veel meer van hem horen in de toekomst.

Soundtrack:
01. Oscar Isaac - Hang Me, Oh Hang Me (3:20)
02. Oscar Isaac & Marcus Mumford - Fare Thee Well (Dink’s Song) (3:00)
03. Stark Sands - The Last Thing on My Mind (with Punch Brothers) (3:35)
04. Justin Timberlake, Carey Mulligan & Stark Sands - Five Hundred Miles (3:27)
05. Justin Timberlake, Oscar Isaac & Adam Driver - Please Mr. Kennedy (1:59)
06. Oscar Isaac - The Death of Queen Jane (3:57)
07. The Down Hill Strugglers - The Roving Gambler (with John Cohen) (3:04)
08. Oscar Isaac - The Shoals of Herring (with Punch Brothers) (1:41)
09. Chris Thile, Chris Eldridge, Marcus Mumford, Justin Timberlake & Gabe Witcher - The Auld Triangle (2:42)
10. Nancy Blake - The Storms Are on the Ocean (3:15)
11. Oscar Isaac - Fare Thee Well (Dink’s Song) (2:47)
12. Bob Dylan - Farewell (Studio Version) (2:10)
13. Dave Van Ronk - Green, Green Rocky Road (3:44)