Archief voor de maand June 2013

The Boss’ Wrecking Reports 2013 [part 5: Nijmegen – Energie druipt van het podium!]

Geplaatst op 25 June 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Gezien & gehoord in Goffertpark te Nijmegen: Wrecking Ball Tour 2013 met Bruce Springsteen & the E Street Band op 22 juni 2013. Supports: Jamie N Commons/The Black Crowes. Belevingsreview & vids  door Giel van der Hoeven voor The Blues Alone? met Foto’s van Arjan Vermeer©  en Marco van Rooijen©    STATS BS: Duur: 3 uur en 25 minuten Songs: 35.

DSCF0158bw-border.jpg

Tijdens de European Wrecking Ball Tour 2012 waren een aantal fanatieke Bruce Springsteen, volgers van het eerste uur, bereid om hun sfeerverslagen te delen met The Blues Alone? Daar waren wij ze, ook als liefhebbers van The Boss, natuurlijk zeer dankbaar voor. Hun reviews onder de naam ‘The Boss’ Wrecking Reports‘ werden goed gelezen en uitstekend gewaardeerd. Maar bovenal droop het enthousiasme tijdens hun persoonlijke live belevingen er vanaf! En dat is nou net iets wat wij met TBA? ook nastreven. Dus gingen Paul, Herman en Willem tijdens de European Wrecking Ball Tour 2013  in de reprise. En ook TBA’s Arjan & Giel zelf zullen dit keer weer hun steentje bijdragen aan ‘The Boss’ Wrecking Reports 2013‘. It’s Boss Time again!

DSCF0128T-border

Het was lang geleden dat ik op een zaterdag de wekker op 04:30 uur moest zetten. Maar op 21 juni - de dag dat de zomer officieel was begonnen met onstuimig weer in het Westen des lands - gebeurde dat wel. Want het was immers B-day de dag erna die 22ste juni 2013. Zo’n 21 uur later, toen ik moe m’n bed inrolde waar ik die morgen ervoor uiterst moeizaam was uitgekropen, bekroop me een enorm gevoel van voldoening. Live muziek beleven met vrienden en gelijkgestemden is één van de tofste dingen die bestaan (inderdaad, toffer dan de rest). Zeker als het een megashow betreft van The Majesty, the Mystery, the Ministry of Rock ‘n’ Roll… Bruce Sprinsteen himself. Met zijn heart-stopping, pants-dropping, house-rocking, earth- quaking, booty-shaking, Viagra-taking, love-making, le-gen-dary E-Street-Band!  Oké, oké, dat zijn erg veel superlatieven voor een muziekgezelschap uit New Jersey. Maar The Boss en zijn Senior Members van The E Street Band timmeren al meer dan 40 jaar succesvol aan de weg met traditionele heartland rock, openhartige songteksten en onvervalste Americana sentimenten. Waarbij hun lange en energieke concerten, die ononderbroken vaak meer dan 3 uur duren, keer op keer sensationele hoogtepunten vormen. Zo ook weer afgelopen zaterdag in het Goffertpark van Nijmegen waar het bezoekersaantal opliep tot zo’n 60.000. En waar buiten de hekken ook nog eens honderden nieuwsgierigen al wandelend, picknickend en chillend genoten van de heldere E Street Band klanken.

DSCF0140-border

Boss ontvangstcomité
Voor het eerst sinds tijden dus weer eens een full-length Bruce Springsteen concert in Nederland. In de tussentijd hebben we het hier moeten doen met (ook heerlijke) Seeger Session Band en Pinkpop optredens, of voor de diehards de buitenlandse gigs (Zweden en Italië in mijn geval). En als bonus kregen we dit keer ook nog de Britse bluesbelofte Jamie N Commons en de Amerikaanse bluesrockers The Black Crowes erbij. Een dag om naar uit te kijken dus. Zeker voor onze dochter Lizzy, die ondanks haar boyband geflirt, toch ook een groot Bruce Springsteen fan is. En zeker niet louter en alleen omdat ‘kwaliteitsmuziek’ een vereiste is in het opvoedkundige pakket bij ons thuis. Want als je eenmaal figuurlijk door The Boss bent gegrepen laat hij je letterlijk niet meer los. We hadden 06:45 uur afgesproken in Nijmegen met enkele muziekvrienden uit het hele land; Paul kwam met twee dochters Tess en Robin uit Brabant, Herman uit Utrecht, Willem uit Zuid-Holland en Gert uit Zeeland. Vele andere bekenden uit binnen- en buitenland zouden we ter plaatsen al dan niet op de bonnefooi treffen. Arjan ging aanvankelijk “onder luid protest” mee, maar dit had (ter geruststelling) slechts met het vroege vertrektijdstip te maken. Met 1 half wakkere en 1 geheel slapende passagier stuurde ik de bolide dus richting Goffertpark waar het Boss ontvangstcomité bestaande uit Paul en Herman ons bezorgd maar opgewekt tegemoet kwamen.

DSCF0048-border

Nummertje
Bezorgd, omdat 1 jaar lang niet naar een Springsteen concert gaan (Florence, juni 2012 was mijn laatste) “niet goed is voor de muzikale ontwikkeling” volgens het Boss-comité (waar Willem en Gert bij aankomst dus ook nog deel van uitmaakte). Maar opgewekt omdat ik er nú wel bij was en ook nog eens nieuwe aanwas had meegenomen in de vorm van een Boss-debutant (Arjan) en jong bloed (Lizzy, die Bruce voor de 2e keer live zou gaan zien). Afijn, de procedure was bekend, die had ik onderweg toch nog in de slaperige hoofden weten te prenten: nummertje scoren, relaxen, roll call en nerveus gedoe. Waarbij de laatste drie activiteiten herhaaldelijk terug zouden keren. Van Striets en Tesmi van het Tramps Like Us forum kregen we de nummers 327, 328 en 329 toebedeeld. Het Boss-comité zelf had een kwartiertje eerder al een aantal nummers hoger gescoord, dus samenscholing was gegarandeerd voor de komende uren, gezellig! Nog wat later sloot (Beauty)Kees zich (met toestemming van het Boss-comité) ook bij ons aan waarbij het aantal op 10 kwam. Tevens het cijfer dat wij in gedachten hadden om aan het einde van deze dag áán deze dag te geven. Volgende missie in de categorie relaxen was: op jacht naar een koffietent! Na een fikse wandeltocht met net-niet-pogingen bij een cafetaria en bij twee goedlachse Nijmeegse dames (maar die ons toch niet binnen lieten voor een bakkie) belandde we in de plaatselijke “ah-ha!” coffeecorner.

DSCF0030-border

Roll call
We waren op tijd terug voor de volgende roll call, iedereen weer present, niemand absent. De mededeling van Striets namens Bruce zijn veldheer Graham dat er bij de volgende roll call maximaal 1000 personen alvast het buffervak in mochten, bracht weer wat meer duidelijkheid en zorgde tevens voor een einde aan de diverse speculaties (tot dusver). Na een verblijf van een paar uur “in single lines of 50″ in dat weilandje mochten we om 14:30 uur onder Security escorte de grote weide in. De betekenis van termen als stalbenen, zitvlees en weidegang zijn ons in die paar uur wel duidelijk geworden. En het woord ‘waanzinnig’ schoot ook diverse keren door m’n hoofd. Gelukkig is dat woord zowel negatief als positief uit te leggen, ik hield het vooralsnog op ‘bezeten’ op die momenten. Maar de sfeer was goed onder de gelijkgestemde concurrenten, waaronder opvallend veel niet-Nederlandse fans uit o.a. België, Duitsland, Denemarken, de VS, Spanje en Frankrijk (”Zjoe aare in zhe vrong line sir“). Na een stevige looppas kwamen we met de rest van de melkkoeien in de koninklijke stal terecht. Ook wel ‘pit’ of ‘FOS’ (front of stage) area genoemd. Daar waar het merendeel van het rundvee de koppen in de krib stak, gooide wij onze konten in de barrières. Wederom een geplande missie zegepralend voltooid.

DSCF0056-border

Belofte uit Bristol
En terwijl het als maar drukker werd in de pit, zoals mooi is te zien in Arjan zijn Facebook fotoalbum, deed ieder zijn of haar ding. Variërend van het drinken van een glas, het doen van een plas, happen in een broodje of het maken van een fotootje (zie Lizzy haar FB fotoalbum)  Bekenden passeerden ons met een groet of bleven hangen en waren niet meer weg te slaan (zoals: ‘hebben-we-dr-nog een-beetje-zin-in-Dennis‘). Het contrast tussen mijn nuchtere muziekvrienden aan de rechterzijde en de immer meer aangeschoten rakende ‘buren’ aan de linkerkant was een aparte gewaarwording. Toch hadden ze het allemaal naar hun zin, het hoorde bij deze bijzondere Bruce beleving. De eerste support act was de 24 jarige Jamie N Commons en zijn band. Met zijn soulvolle en lekker schurende zangstem en hun zuidelijke bluesmuziek inclusief een ietwat machoachtige uitstraling zou je zweren dat dit gezelschap uit de V.S. kwam. Maar Commons is een Brit geboren in Bristol en woonachtig in Londen met twee EP’s op zijn naam. Daarvan speelden hij eigen songs zoals ‘Rumble And Sway’, ‘The Preacher’ en ‘Devil In Me.’ Sommige fans om ons heen herkende de Brit nog van festivaloptredens op Eurosonic of Lowlands 2012. En ‘echte kenners’ wisten te vertellen dat hij ook een soundtrack song voor de Amerikaanse tv serie ‘The Walking Dead’ had geschreven. Tijdens ‘Wash Me In The Water’ raakte de jongeling zo geïmponeerd door het publiek, dat hem best wel zag zitten, dat hij overmand door emoties even uit zijn doen was. Wat een jaar geleden nog een droom voor hem was, bleek nu werkelijkheid, zo vertelde hij; “spelen op hetzelfde podium als Bruce Springsteen was een grote wens die uitkwam“. Dat was de meute die voor hem stond nog niet gelukt (nou ja, op een enkele fan na dan).

DSCF0070-border

Zwarte Kraaien
Toen was het de beurt aan de Bluesrock Brothers uit Atlanta Georgia. The Black Crowes met de broers Chris (zang, gitaar) en Rich Robinson (gitaar, zang) trokken in het kader van hun “Lay Down With Number 13” tour toch door de lage landen, dus een support voor The Boss kon er ook nog wel bij. Het retro gitaargeluid van de Zwarte Kraaien gierde weer als vanouds en Chris Robinson’s haperende stem klonk soms net zo verwilderd als dat hij eruit zag. Nog steeds die typische chicken dance bewegingen en hij is nog steeds weergaloos op de mondharmonica. Drummer Steve Gorman zingt op de maat van zijn eigen drumklappen mee en ook de andere langharige bluescats Sven Pipien (bas), Adam MacDougall (keyboards) en vooral de nieuwkomer gitarist Jackie Greene (o.a. Gov’t Mule, Los Lobos, Susan Tedeschi en Buddy Guy,) gaven hem flink van jetje. Met ook nog eens uitgebreide instrumentale jamsessies in de sterk gevarieerde setlist: Twice as Hard / Sting Me/ Jealous Again/ Hotel Illness/ Wiser Time/ Soul Singing/ Thorn in My Pride/ Remedy. Jammer dat het optreden in 013 daags erna door ziekte van één van de bandleden moest worden afgelast, want ook dié stond in onze agenda. Op 1 juli is er nog een herkansing in Paradiso. Happy hippies forever!

DSCF0097-border

Bruce Springsteen and The E-Street Band

Akoestisch
Tijd weer voor een plas en een glas, want vanaf nu wordt het niet meer zoals het daarvoor was. Een nu al onvergetelijke dag werd duidelijk onuitwisbaar. Om 19:30 uur stond hij daar plotseling in z’n eentje op dat grote podium! Met de akkoorden van het akoestische ‘The Ghost of Tom Joad’ werd het marathonoptreden gewaagd geopend: “The highway is alive tonight. But nobody’s kiddin’ nobody about where it goes. I’m sittin’ down here in the campfire light. Searchin’ for the ghost of Tom Joad“. De song uit 1995 symboliseert de eenheid van de gemeenschap die overeind zal blijven in tijden van onrecht. Of, vanavond wellicht Springsteen-fans die de regen trotseerde onder de steeds donkerder wordende Nijmeegse hemel, het was inmiddels zachtjes gaan regenen. Ach, ik wist niet beter na de skurar in Zweden en de docce in Italië (de leden van het Boss-comité dreunen het woord ‘regenbui’ inmiddels vloeibaar in 6 talen op, zo heb ik me laten vertellen). Tijdens de outro van ‘Tom Joad’ kwam onder ritmisch handgeklap door het publiek in de pit de voltallige E Street Band het podium op om gezamenlijk ‘Land of Hope and Dreams’ in te zetten. Standvastigheid en hoop hadden we dus gehad, wat zou er volgen? Natuurlijk, de liefde: ‘My Love Will Not Let You Down’.

DSCF0137-border

Meeblèren
De eerste song om écht lekker mee te blèren kwam uit de sign requests: “Hey, hey, hey whataya say, Sherry Darling!” Ook het comité rechts van mij zong mee en het aangeschoten wild links danste raar en morste bier. Paul regisseerde zorgvuldig zijn dochter Tess wanneer zij haar verzoekbord ‘Hearts of Stone(s)‘ in de lucht kon houden. Dat werkte, want het was diverse malen op de videowalls terug te zien. Zo ook onze FOS- afgevaardigden Gert en Kees, die we met regelmaat prominent meezingend en zwaaiend op het immense beeldscherm terug zagen. ‘Growin’ Up’ en ‘Downbound Train‘  volgden als publieksverzoeken, en de dwarrelregen werd miezerregen. Maar van druilerigheid op het podium en bij het publiek was absoluut geen spraken. De toon werd wel serieuzer. De volgende twee nummers kwamen van het laatste album: de titeltrack ‘Wrecking Ball’ (2012) en de Keltische folksong met een rauw randje, ‘Death to My Hometown’, over crisis en werkeloosheid. Pff… even slikken voor velen, een harde confrontatie. En terwijl de Boze Buurman  en zijn boze rechterburen ingetogen woede omzetten in iets positiefs probeerde Dennis en zijn ‘new best friends’ een wankel Keltisch dansje uit. ‘So Young and in Love’ van het ‘Tracks’ album uit 1998 was een bijzonder verzoek, Bruce speelt het zelden. Slecht een mannetje of 100 kende het nummer met de “tricky bridge” volgens Bruce zelf. Hij onderschatte danig zijn Nederlandse publiek zo bleek, want het lied werd uit volle borst en massaal meegezongen (ook niet zo moeilijk natuurlijk met zo’n gemakkelijk refrein: “So Young and in Lo-oh-ove!").

Bruce Springsteen and The E-Street Band

Darkness album live
Het was tevens een brug naar die bekende rivier. Na het trage mondharmonica intro schalde de eerste zinnen van ‘The River’ uit zo’n beetje alle 60.000 kelen in Nijmegen. Bruce werkte de klassieker vakkundig af in een extra lange versie. Daarna kondigde hij aan iets speciaals te gaan doen. Wij wisten genoeg, yes! Bruce in full-album mode! Eén van zijn albums zou hij in het geheel gaan spelen, maar welke? Tot groot genoegen van Herman, Paul en mijzelf (en ik denk ook Willem, nu hij dit leest) werd dat het  favoriete Bruce album van ons uit 1978: ‘Darkness on the Edge of Town’!  Had ik al gezegd dat de dag niet meer stuk kon en onuitwisbaar was?! We keken elkaar aan en de duimen gingen omhoog. Ik ga de tracks die live gespeeld zijn niet allemaal beschrijven want woorden schieten tekort. Echt, van de stadion chant ‘Badlands’ (”Whooo ho ho whoo hoo!“) tot aan het donkere slotnummer de titeltrack DOTEOT, allemaal juweeltjes! Met voor mij op die avond, ‘The Promised Land’, ‘Factory’ en ‘Prove it All Night’ - met een geweldige gitaarsolo door de tollende Nils Lofgren - als persoonlijke favorieten. Ik vond het mooi dat de video walls uit bleven tijdens de ingetogen albumtracks en eigenlijk zou een kleinere B-stage (zoals de Rolling Stones dat ooit deden) nog meer intimiteit teweeg kunnen brengen. Maar, niet zeuren want we gaan nog steeds voor rapportcijfer 10!

DSCF0153-border

E Street Horns
Met de worksong ‘Pay Me My Money Down‘ van het bigband folk album, ‘We Shall Overcome: The Seeger Sessions’ (2006) werd het verder feesten in de regen. Curtis King, Cindy Mizelle en Michelle Moore kwamen naar voren met Mardi Gras umbrellas, begeleid door de E Street Horns om gezamenlijk te spelen, zingen en dansen. Swingende taferelen die zijn overgebleven uit de Seeger Session Band periode. Ook accordeonist Charles Giordano werd door Bruce verzocht erbij te komen omdat een dame in het publiek op een bordje had geschreven dat ze graag met Charlie wilde dansen. Persoonlijk word ik een beetje treurig van al die FOS-groupies die er alles aan doen om maar een keer op het podium te komen en vervolgens een ‘oh, kijk mij nou eens spontaan zijn- houding’ proberen te acteren. Maar Bruce is commercieel (spontaan?) genoeg om er ge(mis)bruik van te maken. Na ‘Shackled and Drawn’ met synchroon tribe dancing door de bandleden op een rij volgt het speelkwartiertje tijdens ‘Waitin’ on a Sunny Day‘  (met gedoogde kinderarbeid) en de Eddie Floyd cover ‘Raise Your Hand’. Onze linker buren hadden hun Broeskoppen er duidelijk niet meer bij en waren inmiddels al als een gieter. Ik hoop dat ze het (onbewust?) toch ook naar hun zin hebben gehad.

Bruce Springsteen and The E-Street Band

Zweet en regen
Aan het einde van de set nog twee favorieten-met-persoonlijke-lading van ons: ‘Lonesome Day’ en ‘The Rising’, prachtig. En toen kwam Lizzy’s favoriete Bruce song ever ‘Thunder Road’ ook nog aan bod. Ze zong het letterlijk mee, dan ben je best trots als ouwe vader. Geweldig toch hoe Bruce generaties van 8 tot 88 weet te blijven boeien met zijn muziek?! In de toegift volgden de warhorses ‘Born in the U.S.A.’, ‘Born to Run’, ‘Bobby Jean’, ‘Dancing in the Dark’ en Tenth Avenue Freeze-Out (met een waardig Clarence Clemons & Danny Frederici tribute). Het zweet en de regen gutsten van onze hoofden en de energie droop van het podium af! Maar ook hier weer plenty wannabe Courteney Cocks & Cunts die zich letterlijk voor Bruce zijn voeten proberen te werpen om maar naast hem op het podium te kunnen staan. De USA vlaggen en sjaals kwamen bij ons weer te voorschijn en muzikaal was het één groot meezingfeest. Onze debutant vergeleek het qua publieksbeleving nog even met een Frans Bauer optreden (alsof ‘ie daar ooit bij is geweest!), maar dat werd hem niet in dank afgenomen (terwijl hij er als niet-verslaafde toch de meest nuchtere kijk op had). Feit was dat in de 2e encore (”It’s not raining hard enough!“) The Top Notes cover ‘Twist and Shout’ met het ‘La Bamba’ intermezzo en ‘Shout’ van The Isley Brothers zelfs voor de niet-Bruce fans (mochten die al aanwezig zijn) een swingend feestje der herkenning was. Afijn, we sprongen nog eens in een plas en het werd nooit meer zoals het was. Eindcijfer: 9+ (maar die waardering moet nog wel als eindbeoordeling langs bij het Boss-comité, ik hoor het wel). ;-)

DSCF0131TBW-border

Herman, Willem, Gert, Paul, Tess, Robin, Kees, Arjan, Lizzy en alle passanten… dank voor het bijdragen aan deze geslaagde B-day. En special thanks to Marco van Rooijen!!  Lees ook het verslag van bluesmagazine.nl

SETLIST:
The Ghost of Tom Joad (Solo acoustic)
Land of Hope and Dreams
My Love Will Not Let You Down
Sherry Darling (Sign Request)
Growin’ Up (Sign Request)
Downbound Train  (Sign Request)
Wrecking Ball
Death to My Hometown
So Young and in Love (Sign Request)
The River
Darkness on the Edge of Town
Badlands
Adam Raised a Cain
Something in the Night
Candy’s Room
Racing in the Street
The Promised Land
Factory
Streets of Fire
Prove It All Night
Darkness on the Edge of Town
Pay Me My Money Down
Shackled and Drawn
Waitin’ on a Sunny Day
Raise Your Hand (Eddie Floyd cover)
Lonesome Day
The Rising
Thunder Road
Encore:
Born in the U.S.A.
Born to Run
Bobby Jean
Dancing in the Dark
Tenth Avenue Freeze-Out
Twist and Shout (The Top Notes cover) (with ‘La Bamba’ intermezzo)
Shout (The Isley Brothers cover).

DSCF0122-bordersss

LEES OOK:
Part 1 Oslo;
Part 2 Oslo;
Part 3 München;
Part 4 Hannover.

bsheader

Schoonheid die in je poriën kruipt - exclusief interview met JJ Grey.

Geplaatst op 14 June 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: JJ Grey [JJ Grey & Mofro]
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer & José Gallois © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2013 in Raalte
datum: zondag 19 mei 2013

koun

JJ Grey & Mofro, de naam klinkt wat eigenaardig. Maar bij navraag is het allemaal niet zo ingewikkeld. Net zoals dat de muziek die dit gezelschap maakt ook minder gecompliceerd is dan dat sommige critici ons willen doen geloven. “A friend of mine at the lumberyard used to call me Mofro". Later is hij die naam ook gaan gebruiken voor zijn begeleidingsband, want: “it just sounded Southern, that’s all". Sinds hun debuutalbum in 2001 ‘Blackwater’ zijn er verschillende labels geplakt op de muziekstijl van John John (zoals zijn volledige voornaam luidt) en de band Mofro. Met vooral ook veel bijvoeglijke naamwoorden: Southern rock, rhytmic Blues, swamp Funk, front porch Soul… het deert hem allemaal niet, want het is gewoon verdomde goede muziek. En, om dan toch ook maar met bijvoeglijke naamwoorden door te gaan: JJ Grey is gewoon een verrekte goeie singer/songwriter. Eentje die hyper gevoelige ballades kan schrijven maar ook rete-swingende songs. Gezeten aan de picknicktafel maakt JJ tijdens ons gesprek een aimabele en bedachtzame indruk. Hij antwoord zeer direct maar lijkt soms toch weer ongrijpbaar. Zijn doordringende blik verraadt zelfverzekerdheid maar ook vermoeidheid. En terwijl de ‘Hercules Horns’ saxofonist Art Edmaiston ons op een afstandje gade slaat vanuit de portocabin die als kleedkamer dient, brandt JJ Grey geroutineerd los.

a9x3

Hallo JJ, in deze korte Europese tour doen jullie alleen Duitsland en Nederland aan. Waarom niet meer landen?
- Het past nu gewoon niet in het tourschema. En momenteel moet ik even niet te lang van huis weg zijn, ik ben blij om weer naar mijn familie te kunnen vanavond. We hebben er een hele lange tour opzitten door de Verenigde Staten en Canada met slechts een onderbreking van tien dagen. Maar ik heb goed nieuws, in juni en juli komen we terug naar Europa voor optredens in de U.K., Spanje, Zwitserland, Duitsland en ook weer in Nederland: 12 & 13 juli op het North Sea Jazz Festival en op Bospop [- red. zie: www.jjgrey.com/tour].

Je klinkt wat hees of heb ik dat mis?
- Nee, dat klopt mijn stem is vandaag geen 100% maar ik ben ermee weggekomen.

Is jullie nieuwste album ‘This River’ geworden wat je ervan verwacht had? En op wat voor manier klinkt die anders dan de voorgaande JJ Grey & Mofro albums?
- Wij zijn er weer helemaal door opgeleefd. Niemand heeft mij horen zeggen dat ‘This River’ anders of hetzelfde zou gaan klinken. Maar op een bepaalde manier klinken al onze platen toch hetzelfde door de Mofro-sound. Laat ik het zo zeggen: de vorige albums bevatte goede momenten maar ‘This River’ heeft héél véél goede momenten. Live momenten ook, omdat we het als band in één gezamenlijke ruimte hebben opgenomen.

0pcx

Het album ‘This River’ is vernoemd naar de St. John’s River bij Jacksonville in Florida. Waarom is deze rivier zo belangrijk voor jou?
- Deze rivier, ook wel ‘the lazy river’ genoemd, en de hele omgeving daar is één grote inspiratiebron voor mij geweest. Ik heb er mijn jeugd doorgebracht en ging vroeger vaak met buren mee die aan de rivier een huis hadden. Dat is dus de St. John’s River, met ongeveer 500 km de langste in de staat Florida. Ik heb er veel tijd doorgebracht met activiteiten aan en op het water, zoals vissen en waterskiën, en dat doe ik nóg steeds. Want ik ben nou niet echt een stadsmens. Ik vermaak me prima in de grote steden hoor, maar ik blijf er nooit echt lang.

Je hebt eens gezegd: “de beste songs die ik ooit heb geschreven schreef ik nooit, ze schreven zichzelf. De beste show die ik ooit speelde, speelde zichzelf en had weinig te maken met mij of met talent". Bent je niet een beetje té bescheiden??
- Nee, ik vind van niet. Ik heb daar over nagedacht en kan me deze uitspraak permitteren omdat ik speel met een geweldige band, Mofro. Ik laat het gebeuren wanneer ik met deze jongens optreedt, “I just fall back into the zone". Zelfs met een hese stem zoals vandaag. In iedereen schuilt talent maar de kunst is om het te ontdekken én om het op de juiste wijze te gebruiken.

rri7

Derek Trucks zei over jullie Live CD/DVD ‘Brighter Days’: “Het is écht een grote vaardigheid dat hij zijn eigen leven op muziek heeft weten te zetten!". Was je gevleid door dit compliment door één van de beste (slide)gitaristen van deze tijd?
- Ach, dat heeft ‘ie alleen maar gezegd omdat we vrienden zijn, whèhè! Hij woont ook in Jacksonville en we kennen elkaar erg goed. We trekken ook regelmatig met z’n allen op, met Susan [Tedeschi, zijn vrouw - red.] erbij en de hele band. Mijn bassist Todd Smallie heeft ook 15 jaar basgitaar gespeeld met Derek. Ik ben een zeer grote bewonderaar van hem en ik beschouw Derek dan ook als één van de grootste muzikanten aller tijden! Hij ‘speelt’ geen gitaar maar hij laat zijn gitaar ‘zingen’!

Je zei net al dat je de dingen tegenwoordig meer laat gebeuren. Ik heb je recentelijk ook horen zeggen dat het schrijven en componeren vaak ‘uit de lucht lijkt te komen vallen’. Is dat specifiek ‘de lucht’ in Noord-Florida, Atlanta Georgia, of ergens anders?
- Dat klopt, “it just comes out of thin air". En dat kan overal zijn, in Cross Creek, North Florida en zelfs hier in Raalte, Nederland. Het is slechts een uitdrukking hoor, maar ik heb zéker wel het gevoel dat het wat soepeler gaat de laatste tijd.

0wc3

Wat is er zo speciaal aan Cross Creek?
- Het is daar zó prachtig! De schoonheid kruipt in je poriën en alles lijkt er traag, relaxed en rustig te gaan. Cross Creek is een smalle kreekhals tussen de rivieren Lake Lochloosa en Lake Orange in. Meestal is het gebied bevaarbaar maar soms is het er zó droog dat varen niet te doen is. Ik woon er een uurtje rijden vandaan en ik ben er vroeger vaak wezen vissen met de opa van mijn vrouw. ‘Orange Blossoms’, de titeltrack van ons album uit 2008, speelt zich daar ook af. Evenals ‘The Secret River’, een jeugdboek uit 1955 van Marjorie Kinnan Rawlings, dat ik vroeger heb gelezen.

Behalve Marjorie Rawlings komen er meer bekende schrijvers uit die streek. Zou je zelf ooit een boek willen of kunnen schrijven?
- Uh, ik heb daar wel eens over nagedacht ja, maar ik ben ermee gestopt om er verder over na te denken, ha ha. Rawlings is algemeen bekend, zeker in de VS. En ook Harry Crews is er een soort cultheld onder de schrijvers geworden. Verschillende bands hebben al over hem geschreven en gezongen [o.a. Men Without Hats en Drag The River - red.]. Dat geeft wel aan dat hij met zijn schrijfwerk weer anderen mensen inspireert.

mz8

Je zei een keer, en ik citeer: “Ik kan het me niet herinneren ooit uit bed te zijn gestapt met de gedachten om mijn hart te laten kloppen. Sommige dingen zijn vanzelfsprekend.” Daarmee refereerde je er aan veel dingen op je gevoel te doen. Maar om gevoelens te beschrijven - in bijvoorbeeld een song zoals jij dat doet - moet je dat toch eerst verstandelijk kunnen beredeneren?
- Hmm, ik zie het zo: je raakt ergens door geïnspireerd en je gedachten helpen je dan om een voldaan gevoel te creëren. Wat je vervolgens weer kan omzetten in een creatieve uiting. Een dagelijkse gang van zaken wat mij betreft. Bijvoorbeeld, de conversatie zoals wij die nu hebben, ondanks dat we ons erop hebben voorbereid zitten we allebei toch geen speech te houden. Het is misschien bedachtzaam, maar het resultaat van onze conversatie is zeker niet van tevoren bedacht, het ontstaat gewoon. Dát heb ik ermee willen zeggen.

Heeft religie daar nog iets mee te maken in jou geval? Op het podium kom je soms als een predikant over namelijk.
- Ik heb helemaal niets met religie! Ja, ik kan soms zelf een machtig heerschap zijn, ha ha. Nee, dat is puur het uiten van gevoelens. Daar kan je dan religie of anatomie bij betrekken, of de balans tussen de linker- en de rechter hersenhelft, analytisch vermogen of intuïtie… en ga zo maar door! Ik heb ook meer dan gemiddeld interesse gehad in kwantumfysische verschijnselen, en nog steeds wel eigenlijk. Maar een feit is nu eenmaal dat ik als individu veel nadenk, maar óók mijn gevoelens gemakkelijk kan uiten.

id7t

Vormt dat nadenken dan geen obstakel bij het uiten van je gevoelens?
- Vroeger wel. Mijn gedachten waren als een hamster in een looprad. Maar ik ben gestopt met rennen en kwam erachter dat helder denken meer structuur geeft dan vaak diep nadenken. Ik ben nou eenmaal geen Einstein, en zelfs die speelde viool voor ontspanning. En Einstein staarde ook wel eens naar de vogels in de lucht hoor terwijl hij wetenschappelijke problemen overdacht. Neem dat maar van me aan. Ik probeer het nu simpel te houden voor mezelf. Natuurlijk blijf ik ook, zoals de meeste mensen dat zijn, gevoelig voor signalen van buitenaf, “but I control my own mind". Ik probeer me niet meer bezig te houden met, zoals ik dat noem: “chasing a negative rabbit". Daarmee bedoel ik te zeggen: als ik op het podium stond voor een volle zaal, en ik zag 1 persoon vertrekken, dan kon dát soms al negatieve gedachten bij me opwekken. Ik concentreer me nu volledig op de teksten en de muziek, en dat kan wel eens afstandelijk of (zoals jij dat noemt) prekend overkomen. Maar het bevordert wel weer de positieve interactie met het publiek, ook tussen de nummers door.

Je teksten bevatten onderwerpen als ‘verlies’, ‘liefde’ of ‘politiek’. Met andere woorden, verdriet, vreugde en bezorgdheid. Heeft dat ook iets te maken met bepaalde fasen in je eigen leven?
- Zeker. En ik wil het ook allemaal ervaren en het delen met ons publiek. Zonder nagemaakt te doen of een ‘fake smile’ op te zetten. Iemand vroeg me in dit verband eens: “hoe kan jij die oude teksten nog steeds zingen terwijl je geen ‘angry young man’ meer bent?". Simpel, het is autobiografisch en ik ben persoonlijk door die fasen heen gegaan. Dus ik kan die gevoelens zo weer oproepen en onder woorden brengen, “I overcame it".

w6mz

Iemand die zéker soul heeft is één van je favoriete soulzangers Otis Redding. Maar je bent ook gek op heavy metal van Metallica. Is dat niet een compleet ander kopje thee?
- Nee, niet echt. Soul is meer dan slechts het genre ’soul’. Soul is de ruimte tussen hier en hier [wijst naar zijn linker- en rechter oor - red.] Mijn beleving van soul is niet in een hokje te plaatsen. Maar dat is daadwerkelijk de menselijke expressie vanuit de ziel wanneer iemand zijn verhaal verteld. En dat hoeft ook niet altijd een blij verhaal te zijn hoor. Als James Hatfield nummers zingt zoals ‘One’, ‘And Justice For All’ of ‘For Whom The Bell Tolls’, dan ervaar ik dát gevoel dus ook. Zelfs een hardcore punkband als the Dead Kennedys hebben dat gevoel bij me opgeroepen toen ik nog maar een jaar of 14 was. Zanger (en later spoken word performer – red.) Jello Biafra van die band predikte burgerlijke ongehoorzaamheid. Hij zette mij daarmee toen al tot nadenken en leerde me om geen kuddedier te zijn. Hij is op zijn manier dus óók weer een inspiratiebron voor mij geweest.

Wat is de boodschap in het nummer ‘99 Shades of Crazy’?
- Het heeft niet direct iets te maken met hooliganisme tijdens sportevenementen zoals je in de videoclip met de honkballende kids kunt zien. Maar het gaat over jezelf verliezen in z’n algemeenheid. Bijna iedereen op deze aarde is wel eens kwaad op een medemens geweest en schold die dan volledig de huid vol. Om zich er later weer voor te schamen! Wat mij nou intrigeert, is het verschil tussen die tiran en die spijtoptant, het is namelijk dezelfde persoon.

Kan je dat toelichten?
Toen ik nog op de houtzagerij werkte zat er soms een dakloze man in het bushokje naast onze werkplaats. De man zat daar altijd hardop tot zichzelf te schelden. En iedere voorbijganger schrok aanvankelijk, maar dacht dan vervolgens “die man is toch gek!” Achteraf heb ik vaak gedacht dat de man daar een reden voor moest hebben; een traumatische ervaring gehad? Familieruzie? Verraden? Het punt is: het was hem overkomen en niemand bekommerde zich er blijkbaar om, zijn gedrag werd een gewoonte. Zolang die gewoonte niet doorbroken wordt, door jezelf of door een ander, kom je in een negatieve spiraal terecht. Ik had namelijk ook die man op dat bankje kunnen zijn!

psvy

Maar de dingen lijken momenteel goed te gaan voor jou en de band. Je staat zo te zien vol zelfvertrouwen met beide voeten op de grond. Maar voor wat voor een soort ’sink hole’ moet JJ Grey blijven oppassen?
- Ik begrijp je vraag, maar die zijn er niet. In ieder geval niet de afgelopen vier, vijf jaar. Valkuilen zitten tussen de oren. Ik ben goed voorbereid en als ik erin zou vallen maakt het me ook niet uit. Ik ben vol vertrouwen en geloof in deze band. Wat mij betreft kunnen we nog jaren verder in deze samenstelling en als dat anders wordt zien we het ook wel weer. Maar we denken nog geen van allen aan iets anders want het is het nu nog veel te leuk om samen te werken.

Je hebt een dochtertje van 4 jaar. Wat verwacht je van haar tijdens het opgroeien en wat mag ze van haar vader verwachten?
- Ik verwacht niets van haar, behalve respect voor iedereen met wie ze te maken krijgt. En ehh… van mij kan m’n dochter Sage verwachten dat ik mijn ervaringen met haar deel zonder de beleving van haar eigen ervaringen tekort te doen. Ieder persoon creëert namelijk zijn of haar eigen speelfilm, en laat daarbij in hun bioscoop alleen bezoekers toe die ze zélf kiezen. En als je dan binnen bent blijf je toch weer tot aan het einde toe in angst zitten over hoe het met de hoofdrolspeler zal gaan aflopen. Zó zie ik de opvoeding dus zo’n beetje. De ballade ‘The Sweetest Thing’ is speciaal voor haar geschreven, uit trotsheid. Ze heeft me wakker geschud. Ik heb ook nog een zoon van 25 jaar, hij woont eveneens bij ons in en is een personal trainer. Hij is opgegroeid tussen de instrumenten zoals, drums, bas, gitaren… ik heb hem nooit aangemoedigd om te gaan spelen en hij had ook andere interesses. Prima toch? “Life kicked my ass in the shades", dus het is niet altijd even gemakkelijk gegaan. Toch zijn we erg close samen, hij is momenteel gelukkig en ik ook.

q2ux

Laatste vraag: je neemt je muziek erg serieus. Blijft er nog wel ruimte over voor humor in jullie muziek?
- Oh ja, meer dan genoeg! We hebben veel lol on-stage. Ik vergeet de tekst nog wel eens, en dan liggen de jongens achter me in een deuk. Natuurlijk neem ik mijn muziek serieus maar het moet je ook wel een voldaan gevoel geven, daar maakt humor ook onderdeel van uit. ‘Ho Cake’ van het Blackwater album is ook een grappig nummer toch? Over de kookkunsten van mijn oma ("I learned a lesson ’bout what this food can do. It can talk yo ass in to turning black-and-blue"). En zo hebben we nog wel een paar songs met tongue-in-cheek lyrics. Althans, zo heb ik het wel bedoeld met het schrijven ervan want de boog kan niet altijd gespannen staan.

Oké, Mister Grey, bedankt voor dit aangename gesprek en hopelijk gauw tot ziens.
- Thank you brother. I had fun too.”

7g5a

Lees hier ook het Ribs & Blues concertverslag door Nicolette Johns.

“(…) hij kan zijn emoties niet meer bedwingen en laat zijn tranen lopen. Deze emotie van een muzikant mee te mogen maken, zorgt bij de toeschouwers in de tent van Ribs & Blues óók weer emotie maar vooral veel bewondering.”


JJ Grey & Mofro is:
JJ Grey – Zang, Gitaar, Harmonica, Tamboerijn, Basgitaar
Andrew Trube – Gitaar, Lap Steel Gitaar, Akoestische Gitaar
Anthony Farrell – Orgel, Piano, Clavinet, Elektrische gitaar
Todd Smallie – Basgitaar
Anthony Cole – Drums, Orgel
Art Edmaiston – Tenor- en Bariton Saxofoon
Dennis Marion – Trompet

9rpr

De top van de Belgische blues-scène op De Muziekzolder

Geplaatst op 8 June 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Lightnin’ Guy play Hounddog Taylor
datum: donderdag 06 juni 2013
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer & Giel
filmpjes: Herman Alsemgeest & Giel

mzlg0606130

Voor de laatste avond van het seizoen 2012-2013 had De Muziekzolder een hele bijzondere en bijzonder goede act weten te strikken: Lightnin’ Guy plays Hound Dog Taylor! Het klinkt als een stoffig cliché maar Lightnin’ Guy (Guy Verlinde) is nog steeds veruit “de hardst werkende bluesartiest” van de Belgische blues & roots scène. Hij veroverde niet alleen de Belgische en Nederlandse rootsscène, maar speelde ook concerten op verschillende Europese top locaties. In oktober 2011 won Lightnin’ Guy de Belgische Blues Challenge en vertegenwoordigde hij België op de Europese Blues Challenge 2012 in Berlijn.

mzlg0606131

Lightnin’ Guy is na een vervelende keelaandoening dit voorjaar gelukkig weer helemaal terug. Hij vereerde op 6 juni jl. De Muziekzolder met het spelen van Hound Dog Taylor muziek in dezelfde setting als Taylor dat destijds ook deed. Songs als: Take Five, Hawaiian Boogie, It’s Allright, Taylor’s Rock, Give me Back My Wig, Let’s Get Funky, Sadie… ze kwamen allemaal voorbij. Als je ‘The Dog’ nog nooit live had zien spelen; dan was dit echt een perfect alternatief om de magie van een uniek Hound Dog Taylor concert te beleven! Als je het vizier donderdagavond op in de sepia modus zette waande je jezelf in een vijftiger jaren Delta Blues jukejoint.

mzlg0606132

Hound Dog Taylor uit Mississippi (1915-1975) was één van de allerbeste Amerikaanse Chicago blues gitaristen en zangers. Hound Dog Taylor & de Houserockers waren van de late jaren 50 tot in het midden van de jaren 70 dé meesters van swingende ritmes en pakkende grooves. Taylor’s slide gitaarstijl was rauw en wild. De keuze voor twee gitaren en een drummer (geen bassist) resulteerde in de rauwste houserockin’ Chicago blues die je maar kunt bedenken. Always playing till late at night, making people party & forget their troubles!

mzlg0606133

Guy Verlinde (vocals & slide guitar), Richard van Bergen (rhythm guitar & vocals) en Erik “King Berik” Heirman (drums) vulde dit plaatje perfect in. Ze kregen de Zoldergasten al van het begin af aan, aan het swingen en ze hadden het zienderogen zelf ook prima naar hun zien. De entourage en de vele memorabilia en gitaren die Muziekzolder eigenaar Jan Wennekers in zijn verzameling heeft en de wanden sieren, inspireerde Guy duidelijk. Of zoals hij zelf halverwege het concert aangaf: “als jullie nou allemaal de ogen sluiten, lopen wij weg en zien jullie na afloop wel wat we meegenomen hebben".

Guy en zijn mannen toonde zich de ganzen avond aimabele gasten. Of het nu ging om het beschikbaar stellen van gesigneerde CD’s voor de quizwinnaars (zijn nieuwe album ‘Inhale My World’ werd vorige week uitgebracht!) of om het verzorgen van een uitgelaten show (zelfs een barkruk gebruikte Guy als podium) het enthousiasme droop ervan af. En zoals gezegd had dit zijn weerslag op het hondstrouwe Muziekzolder publiek die door hun standvastige aanwezigheid ook optredens van dit soort kwaliteitsartiesten mogelijk maken.

mzlg0606134

Vanaf september 2013 t/m juni 2014 zal De Muziekzolder Maasdijk wederom 10 live evenementen verzorgen. Waarbij met namen lokalen en regionale bands de kans krijgen hun kunsten aan Westlandse muziekliefhebbers te laten horen. Wil je op de hoogte blijven mail dan naar: mommuziekzolder@gmail.com en je ontvangt dan regelmatig updates in je mailbox. Of bezoek de website van De Muziekzolder Maasdijk.

Fenomeen Neil Young is zijn merk waardig

Geplaatst op 7 June 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Ziggo Dome, A’dam
band: Neil Young & Crazy Horse
support: Los Lobos
datum: woensdag 05 juni 2013
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Aart van Hoften en Thrashers Wheat

tbany05061300

Eindelijk was de Canadese singer-songwriter en gitarist Neil Young (67) dan weer eens terug met zijn vertrouwde begeleidingsband Crazy Horse. Daar werden een heleboel trouwe Young-fans blij van, maar gisterenavond in de ZiggoDome raakte er ook een aantal bezoekers van in de war. Want diegene die verwacht hadden een greatest hits show voorgeschoteld te krijgen kwamen van een koude kermis thuis. De oplettende luisteraar had kunnen weten dat de optredens van de Alchemy Tour in het kader stonden van de in 2012 uitgebrachte plaat ‘Psychedelic Pill’. En dan krijg je dus ook nummers als ‘Psychedelic Pill’, ‘Walk Like a Giant’ en ‘Ramada Inn’ voor je kiezen. Wat voor de één dus lekker weg kauwde en voor de ander even slikken was.

tbany05061301

Los Limbos
En ook de support act Los Lobos koos zeker niet voor de makkelijkste weg door een klein uurtje greatest hits te gaan spelen. Zanger/gitarist Louie Pérez sprak zelfs over “Bluesband Los Lobos". Dus geen ‘La Bamba’, ‘Will the Wolf Survive? of ‘Anselma’ (’Bestel mar’ - Rowwen Hèze) door David Hidalgo en zijn Wolven, maar wel lekkere (soms Spaanstalige) Chicanorock met elementen uit blues-, mariachi- en countrymuziek. Het vijfkoppige gezelschap uit East LA, California werd halverwege de show ook nog even bijgestaan door twee Nederlandse Los Limbos gasten op accordeon, zang en gitaar om de Tex-Mex muziek luister bij te zetten in een Flaco Jimenez klassieker. En terwijl wij ons verheugde op het zoveelste Neil Young concert - maar de eerste in deze zaal - liep de ‘Endemol Dome’ alsmaar voller en voller. Als kritisch punt willen we in verband hiermee nog opmerken dat het eigenlijk onbegrijpelijk is dat bijna een jaar na het Pearl Jam optreden hier de organisatie nog steeds niet begrepen heeft dat die vloer veel en veel te vol staat voor een podium dat maar de helft van de breedte in beslag neemt. En het werkt ook nog eens asociaal gedrag van voordringers en doordringers in de hand, zo hebben we aan den lijve ondervonden. Commercie viert wederom hoogtij ten kosten van bezoekers comfort, jammer.

tbany05061302

Rekwisieten
Als gimmick heeft Neil Young ervoor gekozen om zijn shows te openen met het volkslied van het land waar hij speelt. De band en crew stonden statig met de handen op het hart voor de Nationale driekleur geposteerd. En op de twee grote beeldschermen was te zien dat Neil - met zijn hoed op het hart - na de reacties uit het publiek een schampere glimlach niet kon onderdrukken. Voordien was er al veel theatrale bedrijvigheid op het podium te zien geweest door mannen en vrouwen als bouwvakker verkleed of in witte labjassen gestoken, waaronder een Einstein type. Dit alles voor de torenhoge Fender speakers die als decor diende en tussen rekwisieten die we nog herkende van voorgaande Rust Never Sleeps/Weld/Alchemy tours. Ook vooraan op het podium werd door ‘de bouwvakkers’ een metershoge namaak microfoon met wapperende linten eraan geplaatst. De bedoeling hiervan ontging mij volledig en het nam alleen maar een deel van het zicht van de tribuneklanten op het podium weg dunkt me. Ook het openingslied ‘A Day In The Life’ van The Beatles’ had voor mijn part achterwege mogen blijven.

tbany05061304

Gitaargeweld
Met ‘Love and Only Love’ (Ragged Glory, 1990) en ‘Powderfinger’ (Rust Never Sleeps, 1979) trok het kwartet al direct stevig van leer. Crazy Horse bestaat tegenwoordig uit Billy Talbot (bas), Ralph Molina (drums) en Frank “Poncho” Sampedro op gitaar. Neil en zijn mannen oogde los en ontspannen deze avond en dat is wel eens anders geweest. Het kwam de sfeer op het podium duidelijk ten goede en in de eerste vier nummers vierde de vrije improvisatie hoogtij. ‘Psychedelic Pill’ hadden we nog niet eerder live gehoord en klonk prachtig. Hetzelfde gold voor ‘Walk Like a Giant’ met de vrolijk fluitende Neil en Frank in het refrein. Het ging over in de angstaanjagende reuzenstappen en donder en bliksem met over het podium waaiende kranten en psychedelische verlichting. Maar vooral veel over the top gitaargeweld, waarbij Neil met zijn hand door het dundoek van de Fender versterker de knoppen tartte en zijn snaren geselden. Voor sommige een briljante jam van bijna een kwartier en voor de ander een feedback-drama. Zowel een flauw applaus als wat licht gefluit was daarom zijn deel. Maar de door de wol geverfde ouwe hippie bleef er stoïcijns onder. ‘Hole In The Sky’ (unreleased) ging gepaard met beelden van de legendarische Woodstock wolkbreuk ("No rain, no rain…") en werd gezongen door Neil, Billy en Ralph.

tbany05061303

Eigenzinnig
Dan pakt Neil zijn akoestische gitaar, doet zijn mondharmonicahouder om, om solo een bloedmooie intense versie van ‘Heart of Gold’ te spelen. Gevolgd door ‘Blowin’ in the Wind’ van Bob Dylan (tja), laten we dat maar als een eerbetoon beschouwen aan zijn 72-jarige vriend en collega want Young heeft zelf zoveel meer akoestische liedjes gemaakt die daaraan zeker ook kunnen tippen. Neil kruipt vervolgens achter de piano om het nooit eerder op plaat uitgebrachte ‘Singer Without a Song’ op rustieke wijze te spelen waarbij Frank Sampedro hem akoestisch op gitaar begeleid en de ritmesectie nog even werkloos toekijkt. Ook de bedoeling van de act door de dame die met een gitaarkoffer over het podium wandelt ontgaat me. Maar waarschijnlijk moeten we achter Neil zijn creatieve uitingen - evenals achter zijn eerdere maalstroom van verzengende psychedelische gitaargrunge - helemaal geen bedoeling zoeken. De tegendraadse en eigenzinnige (eigenwijze) Canadees doet al jaren waar hij zelf zin in heeft, so take it or leave it. Dus gooit hij er nog maar weer eens een Psychedelic Pill song tussendoor; het uitgesponnen ‘Ramada Inn’ dat zich kwalitatief met gemak kan meten aan Neil’s oudere klassiekers.

tbany05061305

Hippie dream
Met ‘Cinnamon Girl’ van Everybody Knows This Is Nowhere gaan we weer terug naar de jaren zeventig. Het anarchistische ‘Fuckin’ Up’ was een muzikale tweestrijd tussen Neil Young en Frank Sampedro compleet met dreigend gedrentel, boze blikken en middelvinger gebaren. Met het prachtige ‘Mr. Soul’ krijgen we ook nog een Buffalo Springfield song te horen. En de alternatieve punk/grunge song ‘Hey Hey, My My (Into the Black)’ van het succesvolle album Rust Never Sleeps uit 1979 en geïnspireerd door de proto- New Wave groep Devo, sloot het fenomeen dit toch wel merk-waardige optreden af. Tot op heden hadden we dezelfde setlist gehoord als kort ervoor in Berlijn dus waren we zeer benieuwd naar wat de encores ons zouden brengen? Zeer verheugend werd dat alweer zo’n alltime Neil Young klassieker - uit een carrière van meer dan veertig jaar - ‘Like a Hurricane’. En wat voor uitvoering! Young liet zijn gitaar janken als nooit tevoren en wist met drie reprises in deze topsong van geen ophouden. Dan tot slot toch nog berusting met het melodieuze ‘Roll Another Number (For the Road)’. En zelfs stichtelijke woorden door de Meester zelf namens “All of the Crazy Horse Personnel” over een behouden thuisvaart en “we’ll meet again". Neil Young mag dan bijna 68 jaar zijn, hij weet ondanks fikse tegenslagen in zijn leven van geen ophouden en blijft grensverleggend zonder demagogische concessies te doen aan zijn eigen idealen. A hippie dream goes on.

tbany05061306

Setlist:
Love and Only Love
Powderfinger
Psychedelic Pill
Walk Like a Giant
Hole In The Sky (unreleased song)
Heart of Gold (solo acoustic)
Blowin’ in the Wind (Bob Dylan cover - solo acoustic)
Singer Without a Song (unreleased song)
Ramada Inn
Cinnamon Girl
Fuckin’ Up
Mr. Soul (Buffalo Springfield song)
Hey Hey, My My (Into the Black)
Encore:
Like a Hurricane
Roll Another Number (For the Road)

tbany05061307

Lees ook het verslag van Aart op Arthur’s Musical Yourney.

tbany05061308

Met dank aan Sjaak & José (thanks for the ride) en Gerrit en Aart (Hippie dreamers & music lovers).

Lucinda Williams: intiem, koel en hartverscheurend

Geplaatst op 4 June 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
artiest: Lucinda Williams, An Intimate Evening Performance
support: Sunday Kids
datum: zondag 2 juni 2013
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbalw020613kl

De Europese tournee van Lucinda Williams (60) wordt in 2013 aangeduid als “intiem". Voor wat betreft de instrumentale bezetting houdt dat in: een trio met bas, pedal steel, akoestische en elektrische gitaren, geen drummer dus. Vocaal is Lucinda ‘the leading lady’ en verzorgen gitarist Doug Pettibone en bassist David Sutton ook de backing vocals. Wat muzikaal uitmondt in een mix van folk, country, blues en rock. Waarbij de rock in deze setting duidelijk het onderspit moet delven mede omdat vaste drummer Butch Norton om economische redenen met zijn hele reutemeteut thuis mocht blijven. Lucinda’s persoonlijke emotionele teksten en aangename melodieën vormen een begeerlijke spanningsboog tussen vorm en inhoud. En de locaties waar wordt opgetreden variëren van middelgrote muziekcafés tot het formaat poptempel zoals Paradiso is. En dat allemaal bij elkaar opgeteld staat dan garant voor ‘An Intimate Evening Performance with Lucinda Williams’.

tbalw02061301

Warm bad
Haar alternatieve country stijl heeft altijd gebungeld tussen traditionele country en rock met blues invloeden. Maar eigenlijk maakte Williams al Americana voordat die term ooit werd geïntroduceerd. En nog steeds hebben platenmaatschappijen en het grote publiek moeite om haar muziek te kunnen plaatsen. Het heeft haar een tegenstrijdige mega-cult sterrenstatus opgeleverd. Met in ieder geval in Nederland ook voldoende fans van het eerste uur om Paradiso tot in de nok toe te doen vol lopen. Lichtelijk nerveus opende Lucinda Williams en haar begeleiders de knusse avond met ‘Can’t Let Go’, in een tempootje lager dan we gewend waren met deze Randy Weeks song. David Sutton leek in het begin niet helemaal tevreden over het basgeluid op het podium. En zowel de houding als de blik van Lucinda waren aanvankelijk nog wat strak. Maar het eerste hartstochtelijke applaus uit de zaal en vanaf de balkons onderging ze kennelijk als een warm bad, waarin ze zich die avond meer en meer ontspannen zou dompelen.

tbalw02061302

Schuurspons
‘Car Wheels on a Gravel Road’ kwam er dan ook vloeiend en op schone wijze uit. De titelsong van het gouden album dat een Grammy Award won in 1998 in de categorie ‘Best Contemporary Folk Album’. Het bezorgde Lucinda eveneens de doorbraak in de Amerikaanse mainstream country scene. Het album was met zes songs - waaronder ook ‘Right in Time’ en ‘Lake Charles’ - überhaupt goed vertegenwoordigd op de setlist. ‘Pineola’ (Sweet Old World) is bij uitstek zo’n hartverscheurend lied met een verhalende tekst waar Williams patent op lijkt te hebben. Met een stem als een schuurspons in een roestvrijstalen gootsteen zong ze ook ‘Drunken Angel’. Dat werd opgedragen aan tragisch overleden muziekhelden zoals Blaze Foley, Townes Van Zandt en Kurt Cobain. Het akoestische deel kwam tot een climax met de lekkere gemene country tearjerker ‘Those Three Days’ (World Without Tears - 2003). “Did you only need me for those three days?” Lucinda is duidelijk géén weggooier.

tbalw02061303

IJzingwekkend
Ook twee nieuwe songs op deze avond, het huppeldeuntje ‘When My Love Grows Old’ en het macabere ‘Something Wicked This Way Comes’ naar een roman van Ray Bradbury over fantasie en horror. De song met de mooiste titel was ‘Real Live Bleeding Fingers and Broken Guitar Strings’, het zou een eerbetoon zijn aan de band Replacements uit Minneapolis. De Skip James cover ‘Hard Time Killing Floor Blues’ in de ‘O Brother, Where Art Thou?-versie’ bezorgde koude rillingen, zonder dat het koud was. Men zegt dat je er dan vanuit kunt gaan dat er een ‘geest’ in de buurt is. David Sutton gebruikte op effectieve wijze de achterkant van zijn akoestische basgitaar om met gebalde vuist het trage doffe ritme aan te geven. Het accentueerde nog meer de sfeer van deze jaren dertig traditional. ‘Essence’ met een ijzingwekkende gitaarsolo door Doug Pettibone, ook alweer 10 jaar haar vaste begeleider op de gitaren.

tbalw02061304

Steelcaster guitar
Het dreinerige ‘Come On’ ("Dude you’re so fired, Shut up, I’m not inspired") was de inleiding naar meer elektrische gitaarrock. Zoals het Patti Smith-achtige ‘Honey Bee’ en in de gruizige country rocksong ‘Joy’. Daarin werd de rockin’ drumbeat vervangen door slaggitaarpartijen door Lucinda op haar bekende Antique Silver Roses Steelcaster guitar. Juist in dit soort hoekige songs werd drummer Butch Norton mijns inziens toch wel gemist. Hiermee waren we ook weer aanbeland aan het einde van de reguliere set waarbij ik tot m’n verbazing constateerde niet één song van het laatste album ‘Blessed’ gehoord te hebben (?) – In voorgaande optredens kwamen tracks als ‘Blessed’ en ‘Copenhagen’ overigens wel aan bod. In de encore drie covers, om te beginnen: ‘Tryin’ to Get to Heaven’ van Lucinda’s grote voorbeeld Bob Dylan met prachtig pedal steel gitaarwerk door Pettibone. Daarna de verzoening met een venijnige versie van ‘Atonement’ (World Without Tears - 2003) en de upswing blues gospel ‘Get Right With God (Essence - 2001).

tbalw02061305

Covers
En terwijl ik na zoveel hartverscheurende intimiteit nog stilletjes zat te hopen op het ingetogen ‘Factory’ (Bruce Springsteen cover) knalde het trio Willams er juist het uitbundige ‘It’s a Long Way to the Top’ (if you wanna Rock ’n Roll!) van AC/DC uit. Tot slot nog een traditionele blues: ‘Stop Breakin’ Down Blues’, een Robert Johnson cover dat in 1979 ook al op haar debuutalbum Ramblin stond. Het was inderdaad een avond van intimiteit en verdieping, maar waarbij het aan interactie en amusement enigszins wat te wensen overliet. Maar de koele Lucinda Williams is een dame van intuïtie die met waardevolle songs slechts haar gevoelens universeel wil maken voor wie het horen en voorál voelen wil. Met teksten en melodieën die prachtig zijn en die ze perfect beheerst. Wie daarvoor openstond op deze eerste zondag in juni ging verzadigd met tranen en met een jubelend hart weer huiswaarts.

tbalw02061306

Setlist:
Can’t Let Go
Car Wheels on a Gravel Road
Right in Time
Pineola
Crescent City
Lake Charles
When My Love Grows Old
Sweet Old World
Drunken Angel
Those Three Days
Something Wicked This Way Comes
Real Live Bleeding Fingers and Broken Guitar Strings
Hard Time Killing Floor Blues
(Skip James cover)
Essence
Come On
Honey Bee
Joy
Encore:
Tryin’ to Get to Heaven
(Bob Dylan cover)
Atonement
It’s a Long Way to the Top
(AC/DC cover)
Stop Breakin’ Down Blues
(Robert Johnson cover).

Lees ook onze recensie van de CD ‘Blessed’ [01 mei 2011].

YouTube kanaal van thebluesalone1

tbalw02061307