Archief voor de maand May 2013

Ribs & Blues Festival 2013: Blues, Tears but No Sorrows / Finger Licking Good Music [dag 2&3]

Geplaatst op 31 May 2013 door Giel

Gezien & gehoord in Domineeskamp Raalte tijdens Ribs & Blues festival: Kat Men; Tom Veltien Band; King of The World; Barrelhouse; Nick Waterhouse; The Veldman Brothers; Atri N’ Assouf; The Heavy; JJ Grey & Mofro; Matt Schofield; Trampled Under Foot; Popa Chubby; Drippin’ Honey; 12 Bar Blues Band; Big Boy Bloater; Saint Jude; Larry & his Flask; Treetop Flyers; Walter Trout; Beans & Fatback op zondag 19 en maandag 20 mei 2013. Reviews door Nicolette Johns [edit: Giel van der Hoeven] met foto’s van José Gallois en Arjan Vermeer voor The Blues Alone?

_IGP3659-1-border

Het Ribs & Blues Festival 2013 werd dit jaar gehouden van 18 tot en met 20 mei. Als vanouds met als hoofdmoot veel live muziek op de twee podia op het Domineeskamp in het centrum van Raalte. De openingsavond was vooral van en voor de sponsors die dit sfeervolle festival jaarlijks mogelijk maken én ook vooral voor de lokale bezoekers. [lees ook: Het Ribs & Blues meezingfestival] Beide pinksterdagen kwamen vooral de blues(rock)liefhebbers uit alle hoeken en gaten van het land naar Raalte om er weer hun R&B feestje van te maken. Jolijt en kwaliteit gingen drie dagen lang hand in hand. Omdat het ondoenlijk is om  tijdens een meerdaags festival met twee podia (en veel Bourgondische gezelligheid tussendoor) alle acts te bewonderen, fotograferen, filmen en interviewen, hebben wij van de The Blues Alone? hieruit een selectie gemaakt. Waarbij toeval én de persoonlijke voorkeuren van de reporters en fotografen in kwestie niet ongemoeid werden gelaten. Met als resultaat sfeerbeelden en verslagen genoeg die een ongedwongen overzicht geven van weer drie mooie dagen Ribs & Blues. En die de TBA? lezers hopelijk inspireren om er deze zomer eens lekker zélf op uit te gaan om te ervaren wat de magische werking van live muziek kan zijn!
Lees hier de volledige verslagen van dag 2 en van dag 3.
En bekijk de filmpjes op ons You Tube kanaal: thebluesalone1

IMG_7918-BorderMaker
[red.: Een interview met Darryl Higham volgt later nog].

_IGP3800-1-border
[red.: Een interview met Nick Waterhouse volgt later nog].

IMG_8721-BorderMaker
[red.: Een interview met JJ Grey volgt later nog].

_IGP4468-1-2-border
[red.: Een interview met Lynne Jackaman (Saint Jude) volgt later nog].

_G208422-1-border

Ribs & Blues 2013 - highlights dag 1

Geplaatst op 20 May 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Hier een aantal van de highlights van de 1e festivaldag van het Ribs & Blues Festival in Raalte, 19 mei 2013. Foto’s door: Arjan Vermeer / video’s: Giel van der Hoeven (TBA?). Later meer photoreviews, video’s en interviews met: Kat Men, Nick Waterhouse, JJ Grey en Saint Jude.

Trampled Under Foot:
rb19051301

JJ Grey & Mofro:
rb19051302

Slim Jim Phantom van Kat Men:
rb19051303

Kat Men - Rock This Town 190513

JJ Grey & Mofro - Somebody Else 190513

Het Ribs & Blues meezingfestival

Geplaatst op 18 May 2013 door Giel

gezien & gehoord in: Domineeskamp Raalte
evenement: Ribs & Blues festival
bands: DeWolff; 10CC; Level 42
datum: zaterdag 18 mei 2013
review & video Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

Het Ribs & Blues Festival 2013 wordt dit jaar gehouden van 18 tot en met 20 mei. En als vanouds met als hoofdmoot veel live muziek op de twee podia op het Domineeskamp in het centrum van Raalte. De openingsavond is vooral van en voor de sponsors die dit sfeervolle festival mogelijk maken én ook vooral voor de lokale bezoekers. De burgers en de buitenlui uit Overijsel die een babbeltje met bekenden en een paar biertjes om de kelen te smeren minstens zo belangrijk vinden als wat er op het podium gebeurt. Mits dat in beide gevallen een feest van herkenning is, dan kan hun avond niet meer stuk. En zo creëerde de Raaltenaren afgelopen zaterdag hun eigen songfestival waarbij met name bij de Engelse bands 10 CC en Level 42 uit volle borst werd meegezongen.

rb18051301

Meer ervaren
Maar het waren de Nederlanders van de band DeWolff die de 2013 editie van het Ribs & Blues festival in de tent op het grote podium muzikaal mochten openen. En eigenlijk was dit trio in het Ribs & Blues zaterdagavond concept een wat vreemde eend in de bijt. Want ze spelen zeker geen pakkende popsongs en moeten het juist van hun uitgesponnen bluesrock nummers hebben. Met ‘Don’t You Go Up The Sky’, de eerste singel van hun debuutalbum ‘Strange Fruits and Undiscovered Plants’ uit 2009, gingen ze gelijk overtuigend van start. De broertjes Van der Poel en de orgelvreter Robin Piso zijn ondertussen alweer ruim zes jaar als rondtoerende muzikanten actief in binnen- en buitenland. En we mochten constateren dat de Limburgers duidelijk meer ervaren maar nog altijd met veel jeugdig enthousiasme op het podium stonden. Zónder concessies te hoeven doen aan hun eigen vertrouwde psychedelische bluesrock geluid.

rb18051302

Hitmachine
De jaren zeventig hitmachine 10CC treedt sinds enkele jaren ook weer live op. Het kwartet (inmiddels vijftal) uit Manchester bestaat allang niet meer uit de frisse koppies die we van destijds kennen. Maar ze klinken verrassend genoeg nog wel zo. Dat komt voor een groot deel door bassist Graham Gouldman die ook verantwoordelijk is voor bijna alle grote 10CC hits door de jaren heen. Hij was - samen met drummer Paul Burgess die slechts een paar jaar meedeed - dan ook nog het enige oorspronkelijke bandlid dat zaterdag op het podium stond. Klaarblijkelijk is dat voldoende om een volle tent alle bekende hits zoals ‘The Wall Street Shuffle’, ‘The Things We Do for Love’, ‘Good Morning Judge’, I’m Not in Love’ en natuurlijk ‘Dreadlock Holiday’ nog steeds enthousiast mee te laten zingen.

rb18051303

Dansbare popliedjes
De Britse jazz-funk groep rond bassist Mark King en toetsenist Mike Lindup, Level 42, deed daar nog een schepje bovenop. In mindere maten maar misschien wel in grotere vormen presteerde zij in de jaren tachtig wat 10CC in de jaren zeventig deed. Namelijk, luisterrijke en dansbare popliedjes produceren en die tot internationale hits promoveren. Het zal het leeftijdsverschil geweest zijn, maar qua podiumpresentatie wonnen de mannen van Level 42 het duidelijk op punten van hun voorgangers. Waar de ’show’ van 10CC zeer professioneel maar ook wat saai oogde, daar zorgde King en zijn mannen gelukkig voor meer kijkgenot. Van de blauwe ledlampjes in de basgitaar tot aan de danspasjes van de gitarist en saxofonist, het oogde allemaal een stukje swingender dan dat we eerder die avond gezien hadden. En ook hier werd weer vrolijk meegezongen door de aanwezigen - voornamelijk 40-plussers - met o.a. ‘Lessons in Love’, ‘Running in the Family’, ‘Something About You’ en al die andere eighties hits. Met als score wat Raalte betrof, United Kingdom: 12 points.

rb18051304

Beide pinksterdagen komen vooral de blues(rock)liefhebbers uit alle hoeken en gaten van het land naar Raalte om er dan weer hun R&B feestje van te maken. Jolijt en kwaliteit gaan drie dagen lang hand in hand. Later meer hierover met o.a. photoreviews en interviews met: Kat Men, Nick Waterhouse, JJ Grey en Saint Jude.

DeWolff - Don’t You Go Up the Sky 180513

Bettie Serveert speelt alles en iedereen aan gort

Geplaatst op 11 May 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: de Kroepoekfabriek, Vlaardingen
band: Bettie Serveert [pics]
support: Dyzack [pics]
datum: vrijdag 10 mei 2013
review & vids: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

tbabs01100513

Twintig jaar geleden stonden ze al op het hoofdpodium van Pinkpop (31 mei 1993), de pioniers van de Nederlandse indie-rock Bettie Serveert. Ze brachten onlangs hun tiende album ‘Oh, Mayhem!’ uit en ze toeren ter promotie daarvoor alweer een paar maanden langs de Nederlandse clubs. En dat doen ze weer met net zoveel jeugdig elan als in het begin van de jaren negentig, nadat hun eerste en meest volprezen album ‘Palomine’ (1992) uitkwam. Althans, zo vernamen wij her en der in het nog altijd bloeiende Nederlandse popcircuit. Hoog tijd dus om zelf eens poolshoogte te gaan nemen en te checken of de vijftigers het rocken nog niet verleerd zijn. Plaats van handeling: poppodium De Kroepoekfabriek in Vlaardingen. Voorheen een authentiek pakhuis maar net als de band van vanavond in het verleden regelmatig in de stalen steigers gezet om grondig gerenoveerd te worden. Op oude fundamenten met een nieuwe damwand zogezegd.

tbabs02100513

Deze introductie doet voor de niet-Bettie-kenners (mochten die er in Nederland al zijn) misschien vermoeden dat de band 22 jaar lang kansloos het Vaderlandse clubcircuit heeft afgestruind. Niets is minder waar. De in Vancouver geboren zangers/gitariste Carol van Dyk (1962) heeft met haar teamgenoten van Bettie Serveert al menig internationaal potje gespeeld. Noord Amerika, Canada, Japan, Duitsland, België en de UK lagen al eerder bij vlagen aan Bettie’s ‘bare stripped naked feet’ (waarbij zangeres Carol onderweg naar verluid zelfs menig huwelijksaanzoek kreeg). Maar bij de Blondie van de lage landen ging en gaat het gelukkig nog steeds hoofdzakelijk om de pure alternatieve rockmuziek. Door het toonaangevende muziektijdschrift Melody Maker in 1992 omschreven als ‘muzikaal het meest verwarde, woeste, echte live gitaargeluid van het jaar’. Een sound die hen verschillende popprijzen opleverde, en support optredens voor artiesten als o.a. Jeff Buckley en de Counting Crows. Absoluut een indrukwekkende palmares, 15-Love Bettie Serveert!

tbadyzack100513

Dyzack overtuigt innemend
Minstens zo’n staat van dienst, maar dan op lokaal en landelijk niveau, en ongeveer net zo lang bezig in het clubcircuit is de Haagse gitarist en vocalist/componist Erik Hofland (1974) alias Dyzack. Hij mocht met zijn explosieve stijl van gitaarspelen en melancholieke stem de warming-up verzorgen voor de hoofdwedstrijd ("Ik ben niet Bettie Serveert hoor"). Het lijkt erop dat de man die toch al een Zilveren Harp op zak heeft nog steeds elke Nederlandse muziekliefhebber persoonlijk moet overtuigen van zijn klasse, en vooral van zijn originaliteit. Eind 2011 verscheen zijn laatste en meest persoonlijke plaat ‘This Mangy Soul’, een album over angst, zelfdoding en omgaan met (dromen over) verlies. Maar in Vlaardingen liet de Hagenees tien, nieuwe en oude, opbeurende stukken horen. Vanaf het instrumentale begin waarin Dyzack zijn akoestische gitaar bespeelde met een zelf gemaakte strijkstok ("ik speel viool, maar dan zónder viool") tot aan het schielijke slotnummer ‘Haunt’ ("willen jullie als laatste nog een hard of een zacht nummer?") was het intieme optreden onderhoudend. Mooie melodieuze stukken als ‘King of Joy’ gingen gepaard met fraaie, instrumentale onderbrekingen die soms klassiek klonken en soms een filmisch karakter meekregen door de gebruikte gitaareffecten. Zijn spaarzame commentaar tussen de nummers door was innemend maar vooral geestig ("jullie dachten dat het vorige nummer moeilijk was, maar dit is écht moeilijk"). Verrassend waren de Cream-cover ‘Sunshine of Your Love’ met een geheel eigen interpretatie ("dit was een nieuw nummer") en de echte nieuwste nummers die alleen nog maar een werktitel hadden (‘Parlour of Joy’). In de Kroepoekfabriek heeft Dyzack zeker weten weer een paar nieuwe zieltjes gewonnen.

tbabs04100513

Bettie Serveert knalde en gelijk overtuigend in met veel gitaargeweld. De klaarstaande waterflesjes op het podium danste zo heftig mee op de opzwepende klanken van ‘Receiver’ dat de inhoud onrustig begon te borrelen. Met als gevolg dat dit effect direct oversloeg op het Vlaardingse publiek; dansende meisjes en garagerockbloed dat ging borrelen bij de oudere bezoekers. De gedachten gingen terug naar het begin van de jaren negentig toen bands als Fatal Flowers, Claw Boys Claw, Urban Dance Squad en Bettie Serveert de clubpodia in de lage landen bestormden.

tbabs05100513

‘Love Lee’ en ‘Deny All’ van Pharmacy of Love (2010) en ‘Log 22′ van Log 22 (2003) volgden… het begin was overdonderend en oude tijden herleefden. Genoeg te beleven ook nu weer. De bebrilde Peter Visser die soms wild in het rond sprong had een arsenaaltje aan Gretsch en Fender gitaren meegenomen. Een energieke drummer, Joppe Molenaar (ex-Voicst), zat in shorts op blote voeten achter de kit, en had lampjes op zijn handen wat een grappig effect teweeg bracht. De licht corpulente maar zwaar coole dude Herman Bunskoeke als vanouds op de bas. En natuurlijk zangeres Carol van Dyk met haar onafscheidelijke zwart-witte Rickenbacker gitaar. Een mysterieuze dame die op albumhoezen en in andere media-uitingen het liefst lijkt weg te kruipen achter een grote zonnebril of haar blonde haarlokken. Maar op het podium is ze vocaal en fysiek prominent aanwezig. En schudt ze op heftige wijze haar geblondeerde bop kapsel op het ritme en de rauwe ongepolijste sound die ze zelf produceert. Want Bettie serveert hard en zuiver!

tbabs08100513

Na de stevige wals ‘Private Suit’ van het gelijknamige album uit 2000, kregen we de titeltrack en ‘Semaphore’ van Pharmacy of Love uit 2010. Wat samen met Oh, Mayhem! (2013) de twee albums zijn waar tegenwoordig het meeste live repertoire uit geput wordt. De ballade ‘Balentine’ van het debuutalbum Palomine (1992), het reteswingende ‘Shake-Her’ met rollende drumroffels en het catchy ‘Mayhem’ van Oh, Mayhem! riepen gelijk veel herkenning op. “Nobody tells you what to do!” Dit viertal begrijpt tenminste nog wat het oorspronkelijke rebelse karakter van rockmuziek inhoudt en vertolkt dat ook overtuigend in woord en geluid. “Doorgaan tot je één bent met het publiek” zoals gitarist Peter Visser het voor aanvang citeerde in De Vlaardinger …een heerlijke chaos! ‘Tuf Skin’ is hilarisch met het handenklap intro en de a capella openingszin: “Some need, A high-five, In the face, With a chair, with a chair, now!” Zo is het maar net. Korte en krachtige muzikale statements zijn een handelsmerk van the Betties anno 2013. Maar het zijn zeker niet alleen maar three-minute indie-pop songs die we te horen krijgen. ‘

tbabs03100513.

‘Lover I Don’t Have to Love’ is een cover van de Amerikaanse indierockband Bright Eyes rondom singer-songwriter Conor Oberst, en bevat duidelijk een boodschap. En de eigenzinnige gitaar patronen met soms psychedelische sound effects die Visser uit zijn instrumenten weet te daveren verraden dat er gewoon een hele goeie gitarist aan het werk is. In ‘Tom Boy’ (Palomine) en ‘Sad Dog’ (Oh, Mayhem!) roept Carol van Dyk weer die onvermijdelijke vergelijking op met andere female rock singers zoals Chrissie Hynde en Debbie Harry (ja zelfs een vleugje Patti Smith). Maar Carol is Carol en Bettie blijft Bettie, maar wel van internationale allure, dat zeker. ‘D.I.Y.’, nummer zeven van Oh, Mayhem! die avond en ‘Calling’, de vijfde van ‘Pharmacy’ sluiten het krachtdadige optreden van een daadkrachtige kwartet af.

tbabs06100513

Maar we gaan natuurlijk niet naar huis zonder een toegift. Het worden er zelfs drie: ‘Palomine’, uiteraard! Het melancholische ‘Crutches’ van de 2e cd Lamprey uit 1995 en natuurlijk ‘Kid’s Allright’, de culthit van Palomine van alweer 21 jaar geleden. Toen Joppe Molenaar in de encore een drumbekken kapot sloeg - en het publiek gewoon in de maat door bleef klappen - zei Carol: “er is iets stuk", waarop uit de zaal de opmerking kwam: “JIJ bent een stuk!” Beter hadden we het niet kunnen verwoorden: Carol mag er nog steeds wezen en Bettie speelt alles en iedereen weer aan gort. Game, Set & Match!

tbabs07100513

Setlist:
Receiver
Love Lee
Deny All
Log 22
Private Suit
The Pharmacy
Semaphore
Balentine
Shake-Her
Mayhem
Tuf Skin
Lover I Don’t Have to Love
(Bright Eyes cover)
Tom Boy
Sad Dog
D.I.Y.
Calling
Encore:
Palomine
Crutches
Kid’s Allright

# Zie hier een videocompilatie van Bettie Serveert in de Kroepoekfabriek.
# Zie hier 41 video’s van Bettie Serveert door de jaren heen.

“We Doen Wat We Doen” - folk muziek en poëzie

Geplaatst op 9 May 2013 door Giel

Op zaterdag 15 juni presenteert De Muziekzolder in Maasdijk een extra avond: “We Doen Wat We Doen” - folk muziek en poëzie.
Bobby Sunrise & Friends (NL), Little Birdie (Can), Gillespy (NL)

Bobby Sunrise & Friends is de naam van de al ruim 30 jaar bestaande driekoppige band uit het Westland. Zanger en gitarist Bobby Sunrise schrijft de songs voor de band, vaak Nederlandstalig, maar ook in het Engels. De band is bekend van vele optredens en diverse cd’s, waaronder de laatste ‘Poldermans Blues’.

Little Birdie is de artiestennaam van de Israëlische/Canadese gitarist/zangeres Orit Shimoni. Ze schrijft haar eigen songs en heeft een warme donkere stem met een randje. Het Folk Forum schreef over haar onlangs verschenen cd ‘Bare Bones’: het lijkt over het leven, de liefde en relaties te gaan in begrijpelijke teksten die echter niet oppervlakkig zijn, voor wie het wil horen gaat er een hele wereld schuil achter die liedjes.

Gillespy is de speciale gast van deze avond. De Westlandse schrijver/dichter/presentator zal de avond presenteren en voor wat afwisseling zorgen met korte vertellingen over proza en poëzie in de muziek. Gedurende die performances en in de pauzes zal hij hierbij gepaste muziek draaien.

De zaal gaat om 20:30 uur open (einde optredens is rond middernacht). Kaarten á € 10,- (incl. 1 gratis drankje) zijn te reserveren via mommuziekzolder@gmail.com (o.v.v. aantal, naam en e-mail adres) of te verkrijgen bij de Muziekzolder en aan de deur op de avond zelf, maar hierbij geldt wel “op = op". Wilt u deze bijzondere avond niet missen, reserveer dan van tevoren plaatsen, zodat u verzekerd bent van een zitplaats bij dit luisterconcert.

Naast de optredens van Bobby Sunrise & Friends, Little Birdie en Gillespy, is er aan het eind van de avond ruimte voor spontane improvisatie door/met Little Birdie en Bobby Sunrise & Friends.

Waar: Muziekzolder, Nolweg 10, 2676 LB Maasdijk - Westland (ZH)
Wanneer: zaterdag 15 juni 2013
Tijd: 20.30 uur
Privacy: openbaar.

Edit: 16-06-2013: