Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand April 2013

Southside Johnny & The Asbury Jukes staan garant voor een bruisende party

Geplaatst op 27 April 2013 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
band: Southside Johnny & The Asbury Jukes
support: Daniel Norgren
datum: vrijdag 26 april 2013
review & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

ssj26041301h

Het is alweer anderhalf jaar geleden dat de Amerikaanse singer-songwriter en frontman John Lyon met zijn band Southside Johnny & the Asbury Jukes ons land en specifiek Paradiso in Amsterdam bezochten. En bij elk live optreden proberen wij van TheBluesAlone? er ook bij te zijn. Want ja, we zijn fan! En ook dit keer was het natuurlijk weer partytime met een dampend en bruisend Paradiso tot gevolg. Southside Johnny is een vakman en een hilarisch entertainer tegelijk, eentje met een lach en een traan. Als peetvader van de Jersey Shore sound brengt hij met zijn Jukes net zo makkelijk swingende rock, soul en R&B als mooi treurig tranentrekkers repertoire. Originele songs klinken oorspronkelijk en coversongs verrassend origineel. Tributes met vooral eerbied en waardering voor de makers. Want ondanks dat afgelopen vrijdag de Oranje-boven stemming overheerste in Paradiso werd er ook respectvol stilgestaan bij de op die dag overleden countryzanger George Jones (81 jr). Niet dat het enige invloed had op het feestgedruis want Sjonnie had in de vooravond zeer goedgeluimd zijn oranje shirt en lolbroek aangetrokken, om deze tegen middernacht pas weer uit te trekken. Want: we’re havin’ a party and everybody was swinging…

tbassj26041303

De Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren mocht het voorprogramma verzorgen. Zijn one-man-band waarin hij zijn eigen vocalen begeleide op gitaar, bass- en snaredrum, mondharmonica, kazoo, en diverse percussie-instrumenten, werd ondersteund door een upright bassplayer. Zijn repertoire bestond uit traditionele Amerikaanse blues, roots, gospel en countryblues. Opvallend genoeg trad de 30-jarige Zweed na afloop nog een keer op in de uitverkochte kleine zaal van Paradiso. Ook de grote zaal zat inclusief de balkons behoorlijk vol maar was volgens de mededeling buiten boven de deur nog net niet uitverkocht. De concertopener van Johnny & The Jukes was ‘Save Me’ en komt van de CD die in 2012 werd uitgebracht: ‘Men Without Women Live’. Een live album met covers van Little Steven’s CD ‘Men Without Women’ uit 1982, opgenomen op 2 Juli 2011 in de Jersey hot-spot The Stone Pony. Een deel van dat album werd al in 1978 opgenomen door Steve Van Zandt samen met Johnny en de blazers van The Asbury Jukes. Dit was net voordat het derde Southside Johnny & The Asbury Jukes album ‘Hearts of Stone’ uitkwam dat jaar. Ook ‘Angel Eyes’ en ‘Forever’ van dat album werden vrijdag in Paradiso gespeeld. En van het ‘Hearts of Stone’ album kregen we ‘I Played The Fool’ (Steven Van Zandt), ‘Talk To Me’ (Bruce Springsteen) en ‘Light Don’t Shine’ (Steven Van Zandt) te horen. Ook aangenaam was ‘I Chose To Sing The Blues’ van het eerste album I Don’t Want To Go Home (1976) met Johnny op de mondharmonica. Glenn Alexander speelde heerlijke riff’s en solo’s op zijn witte Music Man gitaar. Ten opzichte van 2011 zijn saxofonist John Isley en drummer Tom ‘The Goose’ Seguso nieuwkomers in de band. maar ook zij paste zich muzikaal en joviaal prima aan.

tbassj26041304

In de Verenigde Staten heeft Southside Johnny het afgelopen jaar afwisselend getoerd met the Asbury Jukes en met het gezelschap de Poor Fools. Tussen de songs door deed Johnny in Paradiso af en toe alsof hij in verwarring werd gebracht over welk nummer er nou gespeeld moest worden. Maar we realiseerde ons natuurlijk terdege dat die verstrooide professor scènes een onderdeel van de stage-act waren. Bovendien maken bassist John Conte, toetsenist Jeff Kazee en trombonist Neal Pawley deel uit van beide bands en kennen ze het SSJ repertoire als geen ander. Maar toch, als je in totaal bijna 250 songs hebt om uit te putten kan je de draad toch wel eens kwijt raken en John en zijn kornuiten maakte daar dus handig gebruik van. Dit tot grote hilariteit van het publiek wat weer onverwachte improvisaties opleverde. Zoals toen hij ‘Gin Soaked Boy’ inzette en na een paar zinnen stopte om ons mee te delen helemaal geen zin te hebben om dat nummer te doen. Van de onnavolgbare uitleg die daarna volgde raakte Johnny zelf ook wat in de war ("my mind fooled me"). Om vervolgens wel een prachtige versie van het Tom Waits nummer ‘Tango Till They’re Sore’ met de blazers in de hoofdrol te spelen. Trompettist Chris Anderson blaast niet alleen op zijn trompet maar jongleert er ook mee! De mannen van de horn section werden een voor een naar voren gedirigeerd om solo’s te kunnen spelen en om lekker gejend te worden. Zo moest Chris Anderson een te klein franjejasje van een bezoekster aantrekken en werd Neal ‘The Dude’ Pawley het schuiven met zijn trombone lastig gemaakt tijdens een van Johnny’s verveelmomenten. Maar gedurende nieuwkomer John Isley’s scheurende saxsolo bij ‘Walk Away Renée’ werd zelfs pestkop Johnny Lyon zichtbaar met veel bewondering een aandachtige toehoorder.

ssj26041302

Het op commando “bhoe” roepen (geen “Bruuuce” dus!) tijdens de introductie van ‘Walk Away Renée’ en een potje stierenvechten met handdoek en standaard met de stageroadie Hood werden ter plekken geïmproviseerd. Deze roadie had het tussen het spontane meeklappen op de maat en weed roken door sowieso druk want behalve diverse reparatiewerkzaamheden, mocht hij aan het einde van de show van Boss Johnny ook nog eens komen vertellen welke koffieshops hij die dag succesvol bezocht had ("Ehh, Greenhouse en Blue Lagoon en uhh… die derde ben ik vergeten"). “En deze man gaat ook nog eens over ons geld!” voegde Johnny richting publiek pesterig toe. De setlist werd halverwege de show door Johnny als prop weggesmeten en zijn quasi driftbui uitte zich ondermeer in het slopen van een geliefde microfoonstandaard ("ik gebruik dit merk Atlas al sinds m’n 16e, en al bij het 1e optreden in Europa is íe stuk!") en felle discussies met Jeff Kazee omtrent van alles en nog wat. Waarbij de sikkeneurigheid tot een hoogtepunt kwam toen Kazee zich serieus leek te bezeren aan die beschadigde microfoon tijdens het zingen van zijn eigen compositie ‘Lost’. Zoals eerder opgemerkt zijn al die grillige momenten onderdeel van de Jukes circus-ride en wordt er door de heren van toevallige bijkomstigheden ook dankbaar gebruik gemaakt. Kwats in kwadraat met een hoog humoristisch gehalte dus. Het hoort nou eenmaal allemaal bij een Southside Johnny & The Asbury Jukes optreden en dát maakt het ook juist zo leuk! Gelukkig vormt de muziek wel altijd de swingende hoofdmoot en brengt Lyon met zijn bands ook nog steeds nieuw plaatwerk uit.

tbassj26041305

Bands? Jazeker, eerder dit jaar verscheen van Southside Johnny & the Poor Fools het roots album ‘Songs From the Barn’. Een collectie originele songs geschreven en geproduceerd door Lyon en Kazee. En met ook weer een aantal goed gekozen covers van o.a. Bob Dylan (’Just Like Tom Thumb’s Blues’), Randy Newman (’My Old Kentucky Home’) en nog meer. De plaat werd opgenomen gedurende heel 2012 in een voormalige paardenschuur die werd omgebouwd tot de Sanctuary Sound II opnamestudio in Sayreville, New Jersey. Met als eigenaar leadzanger en componist én Southside Johnny-fan Jon Bon Jovi. De vraag waarom Southside Johnny wél met de Poor Fools door de USA toerde en niet door Europa, werd o.a. door hem beantwoord in het interview dat wij van TBA? vooraf met hem hadden. Binnenkort hier te lezen. Hierin komt ook ter spraken wie en wat er zo al invloed hadden op de muzikale carrière van Southside Johnny. Want behalve blues, rock, soul en R&B is dat ook country muziek geweest. Vandaar dat hij in Paradiso op de dag van zijn overlijden een eerbetoon bracht aan The Voice of Heartbreak: George Jones, met een couplet van ‘She Thinks I Still Care’. En alvorens de bekende Little Willie John coversong ‘The Fever’ in te zetten schudde toetsenist Jeff Kazee ook nog even ‘The Grand Tour’ van George Jones (die getrouwd was met Tammy Wynette) uit zijn mouw. Op eervolle en gevoelige wijze welteverstaan!

tbassj26041306

Als vanouds volgde de toegiften zonder echt het podium te willen verlaten. John Conte speelde op zijn basgitaar langdurig de intro van ‘Stand By Me’ (Ben E. King). Daarbij ging Johnny uitgebreid met hem in discussie of hij dat nou echt wel zo graag wilde spelen? Waarna de band het ook probleemloos inzette en vrijwel vlekkeloos speelde. En daarmee werd ook het finale sing-along feestje in werking gezet. Een a capella versie van The Drifters hit ‘Up On The Roof’ volgde en ‘I Don’t Want To Go Home’ leek daarop weer een logisch gevolg na zoveel jolijt. ‘This Time It’s For Real’ met dus roadie Hood en Johnny zelf met stekelige opmerkingen over Queensday in de schijnwerpers. John was er dus (net als in 2011) wel weer op gekleed. Daarna was het boppin’ en shakin’ geblazen at the High School Hop met ‘High School Confidential’ van Jerry Lee Lewis. Een rock and roll klassieker die we nooit eerder gehoord hadden van de Jukes! ‘Light Don’t Shine’ was dus een van die drie ‘Hearts of Stone’ songs en als traditionele afsluiter was daar weer de Sam Cooke cover ‘Having a Party’. Waarbij Toestenist Jeff Kazee onze filmcamera opeiste om vanaf het podium zijn eigen sfeerbeelden en film noir te kunnen creëren. En passant registreerde hij hiermee een onvergetelijke avond vol swingende livemuziek en entertainment. Next stops: Trondheim en Fredrikstad in Noorwegen waar op 29 april a.s. Bruce Springsteen & The E Steetband hun Europese tournee aanvangen. En waarbij een tijdelijke hereniging tussen het Jersey Shore supertrio Southside Johnny, Little Steven Van Zandt en Bruce ‘The Boss’ Springsteen voor de hand zou liggen.

tbassj26041307

Lees ook:
Southside Johnny is ondoorgrondelijk maar toegankelijk voor iedereen! 28-10-11
Southside Johnny’s trick or treat? 31-10-09
Southside Johnny & The Asbury Jukes - Paradiso A’dam 10-10-08

tbassj26041308

Setlist:
01. Save Me
02. I Played The Fool
03. Cross That Line
04. Love On The Wrong Side Of Town
05. She Thinks I Still Care (snipped / George Jones)
06. Strange Strange Feeling
07. Better Days
08. Walk Away Renée (The Left Banke)
09. Gin Soaked Boy (snipped / Tom Waits)
10. Tango Till They’re Sore (Tom Waits)
11. Talk to Me
12. I Chose to Sing The Blues
13. Without Love
14. Lost (Jeff Kazee)
15. Soul´s On Fire
16. Angel Eyes
17. Forever
18. Grand Tour (George Jones)
19. The Fever (Little Willie John)
20. Stand By Me (Ben E. King)
21. Up on the Roof (The Drifters)
22. I Don’t Want to Go Home
23. This Time It’s For Real
24. Highschool Confidential (Jerry Lee Lewis)
25. Light Don’t Shine
26. Having a Party (Sam Cooke)

tbassj26041309

De Band:
Southside Johnny: lead vocals, harmonica and percussion
Glenn Alexander: guitar and backing vocals
Jeff Kazee: keyboards, lead and backing vocals
John Conte: bass and backing vocals
Tom ‘The Goose’ Seguso: drums
Chris Anderson: trumpet and percussion
Neal ‘The Dude’ Pawley: trombone and percussion
John Isley: tenor sax, baritone sax and percussion



Met attractie Johnny Winter terug naar the Roots

Geplaatst op 15 April 2013 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
band: Johnny Winter Band
support: Jo Harman
datum: vrijdag 12 april 2013
review & video door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbajw12041300

Verwacht van de Johnny Winter Band geen visuele show met onverwachte uitspattingen. De kopman in kwestie komt onder begeleiding van zijn Texas roadie het podium op geschuifeld om plaats te nemen op een wit kruis in het midden daarvan. Een set bestaat avond aan avond uit dezelfde nummers een duurt inclusief toegift nooit langer dan anderhalf uur. Als je geluk hebt speelt hij het eerste en laatste nummer staande, verder wordt het hele repertoire vrij onbewogen zittend op een krukje afgewerkt. Zijn korte aankondigingen met schorre stem zijn vaak onverstaanbaar en eigenlijk geldt dat ook voor zijn gezongen teksten. En toch was Paradiso zo goed als uitverkocht want de legendarische Johnny Winter is een bezienswaardigheid op zich. Vanaf het balkon, waar we het tweede deel van de set even plaats namen, is de adoratie voor hem op de gezichten van het publiek vooraan af te lezen, en dat is dan ook terecht. Want Johnny Winter is een levende legende die blijft fascineren. Ook al is het in zijn geval dan uitsluitend door hoekige Texas-blues en zijn aanstekelijke (slide)gitaarspel. En, heel soms nog maar, vanwege zijn kenmerkende grommende vocalen. Maar zijn wilde Woodstock levensstijl en extravagante podiumuitdossingen heeft hij definitief afgezworen. De enige attributen zijn nu alleen nog een Western Stetson en een bijzondere lichtgewicht gitaar.

tbajw12041301

Op 7 april jl. trad Johnny Winter (69) nog op in Olympia te Parijs met zijn broer Edgar Winter, Robben Ford en Johnny Gallagher. En eigenlijk zou de onlangs overleden gitarist Alvin Lee daar ook nog aan meedoen. Dus koesterde wij even stille hoop dat broer Edgar misschien ook was meegekomen naar Amsterdam. Tevergeefs, want evenals in mei 2008, toen de Texas Guitar Slinger optrad in de Boerderij Zoetermeer (lees: ‘Hete Winter’) kwam hij gewoon opdraven met zijn trouwe kompanen Paul Nelson op gitaar en Scott Spray op de bas. Het trio werd dit keer compleet gemaakt door drummer Tommy Curiale. Een drummer uit Daytona Beach, Florida, maar ook al bijna 30 jaar tourmanager van acts als o.a. Lovin’ Spoonful Inc en Rick Derringer. Nelson en Spray hoeven eigenlijk geen introductie meer bij de Winter-kenners. Ze waren o.a. de co-writers van de Johnny Winter songs ‘I’m a Bluesman’, ‘Shakedown’ en ‘Pack Your Bags’. En sessie- en tourbassist Scott Spray speelde zelfs nog even in Edgar Winter’s band van 1979 t/m 1981. Paul Nelson is behalve gitarist ook bandmanager én producer van Winter’s laatste album ‘Roots’ (2011) en het komende album ‘Roots II’ (najaar 2013).

tbajw12041302

Goed beschouwd kregen we in Paradiso alleen maar blues- en bluesrock standards voorgeschoteld. Dat begon al in de instrumentale intro (nog zonder Johnny) met de Freddie King compositie ‘Hideaway’. Gecoverd door heel veel grote gitaristen waar onder Eric Clapton en Stevie Ray Vaughan. De Texaan werd inderdaad aangekondigd als “The Legendary Johnny Winter!” waarna de Stetson Brothers (Johnny en zijn roadie) onder luid applaus het podium op kwamen drentelen. Chuck Berry’s rock-’n-roll-nummer ‘Johnny B. Goode’ werd gevolgd door de Sonny Boy Williamson blues standard ‘Good Morning Little Schoolgirl’. Gespeeld op een wat vreemd uitziende Erlewine Lazer gitaar met een kleine asymmetrische body en een neck waarvan de kop ontbreekt. Volgens de Erlewine internet brochure gebruikt Winter de lichtgewicht Lazer omdat “die klinkt als een Strat, maar voelt als een Gibson.” Overigens kwam later tijdens het optreden voor het betere slide-werk de vertrouwde Gibson Firebird er ook weer aan te pas.

tbajw12041303

De volgende klassieker was ‘Got My Mojo Working’, in 1957 het meest bekend geworden door Muddy Waters. The Father of the Chicago Blues waar de getatoeëerde Texas Bluesman Johnny Winter eind jaren zeventig nog persoonlijk mee samenwerkte. Geen priemend bluesharmonica spel van Frank Latorre zoals op de CD ‘Roots’ helaas, maar verfrissend genoeg om het publiek het refreintje van één regel mee te laten zingen. In ‘Blackjack’ en ‘Killing Floor’ konden we horen waarom bandmaat Paul Nelson zijn werkgever Johnny Winter in een recent interview “the living Jimi Hendrix” noemde. ‘Killing Floor’ is een classic van Howlin’ Wolf, die imposante aanwezigheid met één van de luidruchtigste stemmen uit de elektrische Chicago blues. Zang met grauwen en snauwen waar Johnny Winter in zijn beste tijd ook wat van kon. Maar die tijd is over, zijn stem is zwak en slecht verstaanbaar geworden en tussen de songs door neemt hij steeds een paar flinke slokken water. Toch lijkt hij ten opzichten van vijf jaar geleden fysiek niet echt achteruit te zijn gegaan. “Johnny Winter is ondanks zijn 69 jaar eigenlijk gezonder dan ooit", verklaarde Paul Nelson onlangs opgewekt in dat zelfde interview voor The Herald News.

tbajw12041304

Maar het experimenteren met drugs, alcohol en de ongezonde levensstijl in het algemeen heeft, net als bij vele anderen artiesten uit het Woodstock tijdperk, haar sporen toch duidelijk achtergelaten. Ach, ze kunnen er nou eenmaal niet allemaal zo fit als pak-um-beet Mick Jagger bij blijven lopen. Jagger en Keith Richards zijn songwriters van zijn eigen generatie waar Winter ook nog steeds grote waardering voor heeft. Want wederom stonden er drie Rolling Stones compositie op de setlist. ‘Jumpin’ Jack Flash’ en ‘It’s All Over Now’ zijn rocksongs waar ook de doorgewinterde fans nog steeds van uit hun dak gaan. En tijdens de slotakkoorden van ‘Don’t Take Advantage of Me’ - met ouderwets huilend slideguitar werk - kregen we ook nog een stukje ‘Gimme Shelter’ te horen. Larry Williams’ ‘Bony Moronie’ stond in 1975 al op Winter’s tweede live elpee ‘Captured Live!’ En dan toch ook nog een eigen nummer: ‘Lone Wolf’, van het album ‘I’m a Bluesman’ uit 2004; “I’m a lone wolf and I howl from town to town". Dat is het lot van deze oude albino wolf met zijn platina zilveren manen, een uitstervend ras.

tbajw12041305

Zelfs de jaren dertig blues-standard ‘Dust My Broom’ weet Winter een fikse dosis rock & roll energie mee te geven. Voor deze Robert Johnson klassieker en voor ‘Highway 61 Revisited’ (Bob Dylan) werd in de toegift als slide-weapon de Gibson Firebird maar weer gehanteerd. De sleet zit er dan misschien wel op maar met het bij tijd en wijlen nog virtuoze gitaarspel speelt Johnny Winter de bluesrock in een geheel eigen stijl, just rockin’ out. En sinds zijn live performance in de ‘The Late Show with David Letterman’ vorig jaar lijkt ook de belangstelling in de Verenigde Staten weer helemaal terug te zijn voor de oude bluesbaas. Niet alleen van het publiek maar ook van collega’s die zich stuk voor stuk spontaan aanmelden om mee te werken aan zijn nieuwe CD ‘Roots II’. Maar de namen op Winter’s eigen wishlist zijn volgens Gibson.com: Dr. John, Billy Gibbons (ZZ-Top), Eric Clapton, B.B. King, Buddy Guy… en wie weet Rick Derringer, Leslie West, en wederom broer Edgar Winter met wie Johnny het afgelopen jaar heeft getoerd tijdens the Rock ’N’ Blues Fest tour. Maar voorlopig is hij nog even on-tour in Europa en in de V.S. Dus, hebt u John Dawson Winter III nog nooit live zien optreden, plan deze attractie dan in op uw evenementenkalender. Go Johnny, Go!

tbajw12041306

Setlist:
01. Intro / Hideaway
02. Johnny B. Goode
03. Good Morning Little Schoolgirl
04. Got My Mojo Working
05. Blackjack
06. Killing Floor
07. Bony Moronie
08. Jumpin’ Jack Flash
09. Lone Wolf van I’m a Bluesman (2004)
10. Don’t Take Advantage of Me / Gimme Shelter
11. It’s All Over Now
Encore:
12. Dust My Broom
13. Highway 61 Revisited

Jo Harman warmt Paradiso op voor Winter

Geplaatst op 14 April 2013 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
artiest: Jo Harman & band [Johnny Winter support]
datum: vrijdag 12 april 2013
review & video door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbajh12041301

Je bent blond, een lekker ding en je speelt catchy songs met blues invloeden… dan is succes vaak gegarandeerd! Nee, we hebben het hier (nog) niet over Johnny Winter, maar over de nieuwe Britse (mainstream)bluesbelofte Jo Harman. Een jonge dame dus, met grote ehh… aspiraties, want ze weet zich omringd door topmuzikanten en haar agenda staat zo’n beetje voor het jaar 2013 volgeboekt met optredens door heel Europa. Na de eerste beluistering van haar officiële debuut studioalbum ‘Dirt On My Tongue’ vielen wij van The Voice of TBA? nog niet direct van onze nerveus draaiende jurystoelen. De ‘voice’ van Jo klinkt inderdaad zuiver en mooi maar bezorgde ons vanaf de CD- beluistering nog niet gelijk rillingen. Het repertoire nijgt meer naar popmuziek met blues- en soul invloeden dan dat het authentiek klinkt. U merkt het al, wij koesterde lichte argwaan jegens ‘het produkt’ Jo Harman dus was het een welkome bijkomstigheid dat deze Britse deerne ons live het tegendeel kon gaan bewijzen. Als support van Johnny Winter in Paradiso dus, waar ze het belegen publiek spreekwoordelijk mocht komen opwarmen met jeugdige charme en ouderwets karakter.

tbajh12041302

Kijken jullie dan geen YouTube filmpjes en wist je niet dat Jo Harman & Company in 2011 al een plaat ‘Live at the Hideaway’ en in 2012 de EP ‘Worthy Of Love’ heeft uitgebracht? Zou de oplettende luisteraar/lezer kunnen opmerken. Jawel, maar ‘live’ is voor ons toch een totaalbeleving; more than the blues alone, right? Eerst zien en horen en dan geloven en verkondigen. Johanna Harman (28) werd geboren in Londen maar groeide op in Devon, Zuidwest Engeland. Alwaar ze in haar jeugd nota bene het klassieke instrument fagot bespeelde in een aantal prestigieuze jeugdorkesten en later de opleiding podiumkunsten ging doen. Na wat omzwervingen kwam ze in haar huidige woonplaats Brighton terecht om te studeren op het Brighton Institute of Modern Music. Ze trok met haar kwaliteiten en ambities de aandacht van ervaren muzikanten uit het clubcircuit van Brighton en Londen en ging muzikale samenwerkingen aan die tot sessie- en plaatopnamen leiden waar ook weer veel Britse (festival)optredens uit voort kwamen. En nu geeft ze dus acte de présence op het Europese vasteland.

tbajh12041303

Zoals verwacht is Jo op het podium ook een persoontje met een sterke visuele aantrekkingskracht. Kleding, uitstraling, presentatie, bewegingen en lef… allemaal goed. Uiteraard komen de nummers van haar debuutalbum ‘Dirt On My Tongue’ ruimschoots aan bod. Met het up-tempo ‘Throught The Night’ knalt ze er gelijk al lekker in waardoor de oren gaan spitsen en het vizier scherper op het podium wordt gericht. Een beetje gas terug met ‘Heartstring’, reeds bekend van Jo Harman & Company en het Jo Harman Project. Toetsenist Stevie Watts is nadrukkelijk aanwezig met felle keyboardpartijen. Andy Tolman op bas en Martin Johnson op drums vormen de ondersteunende ritmesectie. Maar gitarist Mike Davies lijkt toch de belangrijkste steunpilaar voor Jo. Ze houdt tussen de nummers door continu oogcontact met hem en besprenkelt en bewierookt de ingetogen snarenplukker met complimentjes. Haar teksten zijn veelal suggestief en schamper maar in de ballades aandoenlijk. Zoals in ‘Sweet Man Moses’, een eerbetoon aan haar overleden vader. En in ‘I Don’t Live Here Anymore’ laat ze horen met het Country gerelateerde werk prima uit de voeten te kunnen.

tbajh12041304

Want ja ‘the voice’, het moet gezegd, die klinkt live zeker krachtig en soulful. Maar meer poppy dan bluesy wat ons betreft, ook goed als het maar swingt en dat doet het. Vooral in rocksongs als ‘Underneath The River’ en ‘Better Woman’ met pittige gitaarsolo ter afsluiting. Jo Harman maakt de nummers zeker haar eigen maar je schudt tocht een beetje een warme hand met een koud hart, om het maar eens in Jo’s eigen lyrische bewoordingen te zeggen. De tijd zal ons leren of Jo Harman ‘een Blues Diva in wording’ is of toch ‘een merkproduct’ van de huidige consumptiemaatschappij. Eén ding is zeker: Johanna Harman is een dame met en eigen willetje: “ik heb geen haast", erkende ze al eerder, “zolang het oprecht is, uit mezelf komt en goed is, ben ik bereid te investeren in mezelf en dan komt er vanzelf uit wat ik graag wil". In Nederland is ze deze zomer o.a. nog te zien en horen op festivals als Klomppop Ovezande (09/05), Parkpop Den Haag (30/06) en Culembourg Blues (24/08).

tbajh12041305

SETLIST: Through The Night; Heartstring; Ain’t No Love; Sweet Man Moses; I Don’t Live Here Anymore; Underneath The River; Sideways; Better Woman.


The unveiling of the new Gingerpig album

Geplaatst op 8 April 2013 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: MEZZ Breda Jupiler zaal
band: Gingerpig [CD release party] w/ special guests
support: Tenement Kids
datum: zondag 7 april 2013
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbagp01

In 2011 verraste Gingerpig de muziekwereld met ‘The Ways Of The Gingerpig’, een eigenzinnige mix van seventies rock, blues, fusion en metal. The Blues Alone? ontdekte deze veelzijdigheid in de dop reeds toen ze als voorprogramma van de eerbiedwaardige Robin Trower mochten optreden. We waren toen zo verrast en enthousiast dat we een aparte review aan deze supportact besteden: Gingerpig, eclectische muziek op architectonische wijze! Hun eerste plaat, ‘The Ways Of The Gingerpig’, oogstte lovende kritieken, maar voor menigeen leken de wegen van Gingerpig bijna te veelzijdig. Een geheimtip onder kenners, maar moeilijk te etiketteren, iets waar de titel van de nieuwe plaat een directe verwijzing naar lijkt te zijn. Een album dat officieel ten doop werd gehouden met een live CD release party in MEZZ Breda. En uiteraard waren wij er weer bij. Zie hier de foto’s en lees ons verslag van ‘the unveiling of the new Gingerpig album: ‘Hidden From View’.

tbagp02

De CD release party werd geopend door Tenement Kids. Een alternatieve rockband met punk achtergrond rond zanger/gitarist Gijs Wilbrink. Zij presenteerde in oktober vorig jaar zelf hun tweede gelijknamige album ‘Tenement Kids’ eveneens op het Suburban Records label. Hun inspiratie haalt de inmiddels zevenkoppige band momenteel vanuit muziek uit het zuiden van Amerika, van bands zoals Drive-By Truckers. En mede door de twee achtergrondzangeressen en de inbreng van toetsenist Joël Agterbosch (we dachten even de jonge reïncarnatie van Thijs van Leer te zien) waren er zelfs soul-invloeden hoorbaar in de vernieuwde alternatieve Southern rocksound van de Kids. En waar opmerkelijk genoeg de Tenement Kids hun sound wilde vervolmaken door in 2012 een toetsenist aan de band toe te voegen, herontdekte Gingerpig zichzelf als een trio nadat hun toetsenist Jarno van Es de band had verlaten. Dat compacte collectief beviel bij nader inzien zo goed dat de overige bandleden besloten om als drietal verder te gaan en de nieuwe plaat ‘Hidden From View’ eind 2012 op te nemen.

tbagp04

Evenals op het album ‘Ways Of The Gingerpig’ (2011) waren voor ‘Hidden From View’ acht tracks voorbestemd. Ware het niet dat aan deze opvolger van het onvolprezen debuut een bonustrack werd toegevoegd: ‘Ugly Heart’. Dit nummer werd in september 2012 ook al uitgebracht als soundtrack bij de roman ‘Snoep’ van Mark Verver. En het was ook deze Bredase schrijver die ter opening van het Gingerpig optreden een stichtelijk woordje mocht spreken. Stichtelijk in de vorm van aanbidding van koning Boudewijn en vooral troostend richting zichzelf. Magnifieke zelfspot en inspirerende verering. En tevens een lichthartige introductie van de vertrouwde stevige Gingerpig concertopener, het instrumentale ‘March Of The Gingerpig’. Eén van de 17 tracks van de twee albums die zondagavond - met onderbreking van een korte pauze - gespeeld werden.

tbagp03

Vervolgens nog drie WOTG tracks, ‘Undefined Call’, ‘Pipedream’ en het soul-swingende Joe Cool (the Fool) waarbij ook de eerste muzikale gasten het trio kwamen versterken: Arno Krijger op Hammond orgel, Marjolein Kempen op de dwarsfluit en percussionist George Pelupessy. Zij leverden eerder eveneens hun lovenswaardige bijdragen aan deze nieuwe CD. Afgezien van het feit dat het überhaupt kicken was nu ook eens het dwarsfluit geluid en de traditionele en etnische percussieklanken live te horen, viel vooral op dat het Hammond orgel geluid (gelukkig) nog steeds een belangrijke rol inneemt binnen de Gingerpig sound. Ook bij de andere HFV songs die volgde (’Oceans’, ‘A Touch’, ‘Nothing’ en ‘Pride’) bleven de special guests nog even op het podium om een steentje bij te dragen. ‘Oceans’ met een Jethro Tull-achtig fluitintro klonk aanvankelijk theatraal maar werd steeds meeslepender. En het was, zoals alle nieuwe nummers, strak pakkend en vooral zwaar in geluid, heavy dus!

tbagp06

En dat is best verrassend aangezien de klassiek geschoolde Boudewijn Bonebakker zich in de aanloop naar hun debuutplaat eens liet ontvallen “lawaaimoe” te zijn. Hoewel (deathmetal) geluid met veel volume natuurlijk vaak wel wat anders is dan lawaai. Zeker als dat het onmiskenbare ritmische Gingerpig-geluid betreft door drummer Maarten Poirters en bassist Sytse Roelevink inclusief de zware meeslepende gitaar-riffs van Bonebakker zelf. Ook Boudewijn’s aan psychedelica en seventies gerelateerde hardrock vocalen, kwamen weer fris gelikt uit de verf. Op de plaat (elpee!) is dit niet in de minste plaats het geval vanwege de vette co-productie door Pieter ‘Pidah’ Kloos van de Eindhovense The Void Studio’s (o.a. Beef!, Peter Pan Speedrock, Motorpsycho). En om die vette sound ook live nog maar eens te onderstrepen mocht in het laatste nummer voor de change-over de ex-gitarist van Gorefest Frank Harthoorn nog even opdraven.

tbagp05

Het tweede ‘kale’ bedrijf van de release party werd geopend met het nieuwe ouwetje ‘Run’. En persoonlijk vond ik het toch jammer dat de toetsen nu toch weer achterwege werden gelaten. Nummers als ‘Dimlighted Heart’, ‘Digging With Bare Hands’ en ‘Indefinite Muddle Of Conspiracies’ klonken ondanks de zuiver kwellende ritmepartijen en spetterende gitaarsolo’s toch minder spannend zònder dan mét. In ‘Dangling Man’ speelde gitarist en naamgever van de Brabantse hardrock band Vanderbuyst, Willem Verbuyst als gast een rauwe riedel mee. En dat was later ook het geval in de toch wel onverwachte toegift ‘Don’t Believe A Word’ van Thin Lizzy. Niet zozeer dat het juist dit nummer betrof (Vanderbuyst speelde in 2012 immers nog als support van Thin Lizzy in 013 Tilburg), maar wel dát het sowieso een coversong was. En verdraaid nog aan toe, toonde het eerder gespeelde ‘Backlash’ met een beetje fantasie (en dat moet je hebben bij het beluisteren van Gingerpig muziek) bij het intro niet enige gelijkenis met deze Thin Lizzy klassieker?

tbagp07

Het toonde zeker weer eens aan dat de invloeden op Gingerpig onuitputtelijk blijven, met of zonder Hammond ;-) Want ook ‘Ugly Heart’ kreeg tot zichtbaar genoegen van Mark Verver een panische muzikale bewerking waarbij de bedwelmende gitaar outro fungeerde als hallucinogeen middel in een psychedelische ervaring… of zoiets. ‘Blind To Reason’ was de laatste reeds bekende onthulling op het intieme maar geslaagde Gingerpig feestje in MEZZ Breda. Ik ben eigenlijk nu alweer benieuwd naar wat de volgende creatieve move van Boudewijn Bonebakker zal gaan worden. Want de wegen van de Gingerpig blijven ondoorgrondelijk.

tbagp08

Tot slot mag het prachtige cover artdesign en layout door Blacklake (barkeeper van MEZZ) van ‘Hidden From View’ niet onvermeld blijven. Met daarop studio foto’s door Roland Oomens en live foto’s door TBA?’s eigen Arjan Vermeer!

gingerpigalbumcoverdoub

SETLIST
SET 1:

01. March Of The Gingerpig (instrumental)
02. Undefined Call
03. Pipedream
04. Joe Cool (met George, Arno, Marjolein)
05. Oceans * (met George, Arno, Marjolein)
06. A Touch * (met George, Arno)
07. Nothing * (met George, Arno)
08. Pride * (met George, Arno, Marjolein, Frank)
SET 2:
09. Run *
10. Dimlighted Heart
11. Dangling Man * (met Willem)
12. Digging With Bare Hands
13. Backlash *
14. Indefinite Muddle Of Conspiracies
15. Ugly Heart *
Toegift:
16. Don’t Believe A Word (Thin Lizzy cover, met Willem)
17. Blind To Reason

* = tracks van het album ‘Hidden From View’