Archief voor de maand January 2013

De Earring even terug in de warme schoot van Den Haag

Geplaatst op 26 January 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: World Forum Theater - Den Haag
band: Golden Earring
datum: vrijdag 25 januari 2013
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

earringwft25011301

De Nederlandse rockband Golden Earring bestaat al net zo lang als dat ik zelf besta (established 1961), en dat schept een band. Alleen al daarin is deze band - één van de langst bestaande ter wereld - uniek. In de afgelopen 35 jaar heb ik al heel veel Golden Earring concerten mogen bijwonen en dat verveelt nooit. Sterker, je mag het als gebrek aan opvoeding beschouwen wanneer je als Nederlands muziekliefhebber de Golden Earring nooit live hebt meegemaakt. De Earring heeft dus een status aparte in de internationale muziekwereld en de cijfers spreken voor zich. De band heeft wereldwijd miljoenen albums verkocht. Scoorden meer dan dertig gouden en platina albums, ze hadden 60 hits waaronder 5 hitnoteringen in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en deden tientallen uitgebreide tournees door Noord-Amerika, Groot-Brittannië en Europa. En nog altijd treedt het Haagse kwartet regelmatig op, van club en theater tot in de sporthallen en op festivals. In het kader van hun semi-akoestische theater tour, die eigenlijk ook alweer twaalf jaar aan de gang is, mochten wij ze recent weer eens aanschouwen in hun thuishaven, Den Haag.

tbaearring25011304

Op hun officiële Facebook pagina werd het een paar dagen van tevoren al aangekondigd. De mannen van de Golden Earring zouden iets speciaals gaan doen voor hun thuispubliek. Barry Hay had namelijk zijn dwarsfluit weer eens uit de mottenballen gehaald (my flute needs an “APK", back on stage after a long time…. friday live…something special……be aware…x). En dan weet je als rechtgeaarde fan dus dat ‘Back Home’ op de setlist staat. Een meer passende opening had het concert niet kunnen hebben. Ook al was het slechts een fragment van deze megahit uit het jaar 1970, het bezorgde velen in de zaal gelijk al kippenvel. En ook in ‘Sound Of The Screaming Day’ (1967) werd het opgepoetste blaasinstrument weer stijlvol door Hay gehanteerd. De toon was gezet en de sfeer zat er dus direct in. Toen Hay na deze fascinerende opening aankondigde dat hij na een maand vakantie en twee (!) jetlegs weer blij was om terug te zijn in de warme schoot van Den Haag, was de ouwe-jongens-krentenbrood sfeer helemaal dik in orde.

tbaearring25011305

Zowel de eerste als de tweede set waren een soort greatest hits show in a-chronologische volgorde. Met een sublieme zanger - met de bravoure zoals we dat van hem kennen - en de drie in het zwart geklede muzikale grijsaards Gerritsen, Kooymans en Zuiderwijk in topvorm. Het was genieten van de eerste tot de laatste noot. En ook de lichtshow met op en neer bewegende car fronts/backs van Amerikaanse klassieke auto’s bleek een goede vondst. Zelfs Cesar Zuiderwijk zijn drumpodium werd omlijst door een USA cargrille/bumper front met Texas kentekenplaat. Geen podiumgasten of de saxofonist Bertus Borgers aanwezig dit keer, zoals dat bij het elektrische concert op 7 december jl. in de HMH wel het geval was. Wél juweeltjes van songs, met Rinus Gerritsen afwisselend op de akoestische basgitaar en contrabas of toetsen. En mooie samenzang door Barry Hay en George Kooymans met hun karakteristieke stemmen zoals in ‘Just A Little Bit Of Peace In My Heart’ (voor Melanie - 1968) en ‘Going To The Run’ (voor Gerrit - 2013). Want achter iedere Earring song zit wel een stukje persoonlijk geluk of verdriet.

tbaearring25011306

Een verrassing was de song ‘Smoking Cigarettes’ (voor Joke, die gestopt was met roken) van het tweede album Winter-Harvest uit 1967. Toen nog met zanger Frans Krassenburg in de Golden Earrings gelederen. Bij ‘Madlove Is Coming’ hees het breed gemêleerde publiek zich uit de pluche stoelen om de eerste heupwiegende bewegingen te maken. Wat ook het geval was op de dansritmes van het progressieve ‘Paradise in Distress’ van het gelijknamige album uit 1999. Een opwindende drumsolo door Cesar gevolgd door het onvermijdelijke maar altijd treffende ‘Radar Love’ sloot het eerste gedeelte af; “tèd voâh pàuze!”

tbaearring25011307

Na ‘Weekend Love’ (1979) kregen we twee songs te horen van het laatste album Tits ‘n Ass uit 2012. En ook dit album bereikte weer de gouden status wat in september 2012 gevierd werd met de aanwezigheid van ex-Rolling Stone Bill Wyman. En uiteraard lokte Barry Hay’s introductie hierop weer hilarische reacties uit, van het voornamelijk Haagse publiek. Want Hagenezen ondeâh elkâh beâhrèpen mekaâhr! Het catchy ‘Flowers In The Mud’ en de ballade ‘What Do I Know About Love’ zijn ook live weer songs met het vertrouwde Earring trademark. Vervolgens twee persoonlijke favorieten van uw recensent, ‘Kill Me (Ce Soir)’ uit 1975 dat in het verleden net als ‘Radar Lover’ veel gecoverd werd door Britse en Amerikaanse hardrock bands. Maar vooral ‘Vanilla Queen’, een ontluikende psychedelische song met volgens zeggen Marilyn Monroe als inspiratiebron. Ook semi-akoestisch zeer orkestraal gebracht met audiosamples en Rinus Gerritsen achter de synthesizer. Stijlvol en zakelijk - en swingend en bruisend tegelijk. There’s No Business Like Show Business! Na het frivole ‘Johnny Make Believe’ waarbij fan Marny het podium op mocht kwamen de drie wereldhits uit de jaren tachtig: ‘When The Lady Smiles’, ‘The Devil Made Me Do It’ en ‘Twilight Zone’ met de bekende repeterende bassolo door Rinus. Als toegift ‘I Can’t Sleep Without You’ en ‘Long Blond Animal’, één van de meest aanstekelijke nummers van Nederlands fabrikaat ooit. Het hele WFT zong het dan ook overluid uit volle borst mee, van puber Samantha tot opa Harry. Geen gek resultaat voor een stel Haagse senioren in de leeftijd van 64 tot 66 jaar jong!

tbaearring25011308

Ruim twintig jaar nadat de Golden Earring voor het eerst unplugged ging met het platina album ‘The Naked Truth’ (1992) tonen ze andermaal aan dat hun (semi-)akoestische theaterprogramma’s nog net zo succesvol zijn dan de sensationele elektrische shows uit het gouden verleden. Het was een mooie thuiswestrijd: “Well I’m a round the world rambler. Just a fortune gambler. It’s always good to be back home!”

earringwft25011302

SETLIST:
01. Back Home
02. Sound Of The Screaming Day
03. Buddy Joe
04. Another 45 Miles
05. Smokin’ Cigarettes
06. Just Like Vince Taylor
07. Just A Little Bit Of Peace In My Heart
08. Mad Love Is Coming
09. Going To The Run
10. Paradise in Distress
11. drumsolo Cesar
12. Radar Love
pauze
13. Weekend Love
14. Flowers In The Mud
15. What Do I Know About Love
16. Kill Me (Ce Soir)
17. Vanilla Queen
18. Johnny Make Believe
19. When The Lady Smiles
20. The Devil Made Me Do It
21. Twilight Zone
toegift:
23. I Can’t Sleep Without You
24. Long Blond Animal

John F. Klaver & Big Pete live in Westland

Geplaatst op 13 January 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit (Blues Aan Zee) - Café Winckel
bands: John F. Klaver Band - Big Pete & band
datum: zaterdag 13 januari 2013
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbajfk01

Op de avond dat Racoon (helaas Blaudzun niet) op het Eurosonic Noorderslag festival de belangrijkste Nederlandse popmuziekprijs kreeg uitgereikt, struinde wij van TBA? als vanouds weer de Westlandse bluespodia af. Op zoek naar Nederlandse bluesbands die in het verleden ook prijzen pakte of op z’n minst prijzenswaardig zijn. Zo was de John F. Klaver Band o.a. winnaar van de Dutch Blues Challlenge met uitzending naar de International Blues Challenge te Memphis als gevolg. En was Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm genomineerd voor Best New Artist Debut 2012 bij de Blues Music Awards in Memphis. Want ook de Dutch blues scene timmert internationaal gestaag aan de weg.

tbajfk02

Prijzen zijn leuk maar komen vaak tot stand na een selectief juryoordeel. Maar als Harry Muskee, zanger van de legendarische bluesgroep Cuby and the Blizzards, je in een recent verleden bestempelde als “een excellente gitarist", mag je echt wel spreken van herkenning en onbetaalbare waardering. Ook vakbroeder Matt Schofield zei over gitarist/zanger John F. Klaver: “John is one of the most interesting guitarists out of Holland". En dat is ‘ie! Redenen te meer om de John F. Klaver Band, die verder bestaat uit drummer Eric Dillisse, basgitariste Iris Sigtermans en toetsenist Rob Mostert, weer eens te gaan bekijken. En we waren met namen benieuwd naar de live uitvoeringen van de tracks van hun derde en meest recente album ‘Wheels In Motion’ (2012). Een album dat nog meer dan de voorgangers ‘Jetpepper’(2008) en ‘Coming Back For More’ (2011) een uitgebreid scala aan muziekstijlen van bluesvariaties bevat. Vandaar dat je bij de JFK Band live ook geen hardcore blues hoeft te verwachten maar wel een groovy smeltkroes van blues-, funky jazz- en soul stijlen. Technisch tot in de perfectie uitgevoerd door alle muzikanten met een grote mate van virtuositeit, hetgeen de toch wel wat saaie podiumpresentatie compenseert.

tbajfk03

Vaak is het ook verbazing wat je bij een optreden van deze band ten deel valt. Bijvoorbeeld als de Cream klassieker ‘Spoonfull’ als een uitgesponnen jam, inclusief orgel- en gitaarsolo, wordt gespeeld. Lekker meeslepend en opzwepend. Van de nieuwe nummers klinken de titelsong ‘Wheels in Motion’ en ‘Dynamite’ live nóg meer funky dan op de plaat. Maar er is ook ruimte voor ballads en slowblues (’Peace Of Mind’, ‘Moment For Two’) en traditionele Chicagostyle blues (’Gimme Summo’). En in tegenstelling tot sommige andere Nederlandse bluesbands beperken Klaver en zijn begeleiders zicht gelukkig niet enkel tot eigen materiaal. Afwisselend komen ook traditionals uit genoemde genres voorbij van bijv. Ray Charles, Matt Schofield, Derek Trucks en Robben Ford. En dat is positief want livemuziek moet vooral - ook voor de minder ingewijde bezoekers - toch een opwindend feestje der herkenning blijven. Opwinding zoals dat ontstaat bij een stevig nummer als ‘Dust’ dat op de plaat wordt verfraaid met het karakteristieke mondharmonicaspel van niemand minder dan… Pieter van der Pluijm AKA Big Pete.

tbajfk04

tbabp01

Big Pete was de tweede bluesact die we - inmiddels tot vier personen uitgegroeide delegatie van The Blues Alone? - bezochten. Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm speelde met vier begeleiders in het café van de Naaldwijkse horecagelegenheid de Drie Winckels. Een mooi initiatief dat er nu ook op deze locatie live kwaliteitsmuziek te bewonderen valt. Alleen de timing was minder gelukkig omdat het gelijk viel met één van die traditionele maandelijkse Blues Aan Zee avonden die al 12 jaar lang in het naburige Monster worden georganiseerd. Als liefhebbers en met wat heen en weer peddelen konden wij gelukkig het tweede deel na de pauze nog meepikken van het Big Pete optreden. Een klein jaar geleden, enkele maanden na de release van zijn album ‘Choice Cuts’, noemde het Amerikaanse toonaangevende blues magazine Blues Revue deze Nederlandse Big Pete: “the biggest thing to come out of The Netherlands since Focus, Golden Earring or Shocking Blue". Nu kunnen Amerikanen overdrijven want zoals we in de introductie al aangaven zijn er Nederlandse bandjes in vele soorten en smaken (het Eurosonic Noorderslag festival presenteerden 304 veelbelovende Europese acts en bands waaronder meer dan 100 uit Nederland), maar “sweet and tasty” klinkt Big Pete zeker!

tbabp02

Aangestoken met The Red Devils-koorts door Lester Butler zo’n jaar of tien geleden kon Pieter niet meer van de bluesharp afblijven. Hing zijn gitaar aan de wilgen en ging zijn blaaskunsten vertonen in bands als o.a. The Backbones, The Strikes en The Lester Butler Tribute Band. En ook over de grenzen bleven de blaascapaciteiten van onze Big Pete niet onopgemerkt met de nodige samenwerkingen als gevolg (o.a. MOCT, Matt Schofield, Ian Siegal, The Mannish Boys en een keur aan Delta Groove muzikanten). ‘Choice Cuts’ werd in de zomer van 2011 dan ook opgenomen in Californië met een line-up om als bluesliefhebber je vingers bij af te likken (o.a. Kim Wilson, Paul Oscher, Alex Schultz, Kirk Fletcher, Johnny Dyer, Jimi Bott en Al Blake). Ook de begeleiders die Big Pete in Naaldwijk bij zich had waren niet mis. Gitarist Sander Kooiman (Drippin’ Honey), drummer Willie ‘Wuff’ Maes (The Electric Kings), pianist Chris Bleiming en “all night long” bassist Erkan Özdemir (met Stetson hat) zijn stuk voor stuk klasse muzikanten met het blueshart op de juiste plaats.

tbabp03

En ook Drippin’ Honey drummer Joost Tazelaar die in de zaal aanwezig was mocht nog even een nummertje meetikken achter de drumkit. Pete (“ik ben Pete, schrijven doe ik niet”) zelf is behalve een geweldige mouthharpplayer ook nog eens een goede blueszanger. Zijn rauwe stem past perfect bij de gekozen composities van voornamelijk de CD ‘Choice Cuts’ zoals Lester Butler’s ‘Driftin’ en ‘I Was Fooled’ (Jody Williams). Maar vooral instrumentaal (’Chromatic Crumbs’) ging hij weer lekker los! Verder natuurlijk veel songs en invloeden van enkele van zijn favorieten; The Red Devils, Willie Dixon, Chester Burnet en Albert King. Het optreden werd waardig afgesloten met de ultieme spooky sound tribute to Lester Butler: ‘So Low Down’.

tbabp04

Het was kortom weer een avondje genieten van de multi-style fusionblues van de John F. Klaver Band en smerige hardcore blues met Big Pete en zijn band. Kwalitatief en creatief óók twee Nederlandse exportproducten om trots op te zijn. En, altijd binnen handbereik zoals het de Dutch blues scene betaamt.


Happy 2013

Geplaatst op 1 January 2013 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

vdh2013