Archief voor de maand December 2012

Have a Rockin’ 2012 Christmas!

Geplaatst op 23 December 2012 door Giel

xmascardgsm

Het is een regenachtige ochtend in Stockholm die 5e juni 2009, als een viermans delegatie uit Nederland het vijfsterren hotel betreedt. Ondanks (of dankzij) de gepaste kledij - t-shirts met ‘born to run’ tekst en caps met tong-logo (of andersom) wordt het kwartet met open armen ontvangen door het Zweedse hotel personeel. Onder het genot van een potje koffie van zo’n 200 SEK wordt in onvervalst Engels een briefje geschreven, gericht aan de belangrijkste gast aldaar. De letterlijke inhoud weet alleen de schrijvert nog, maar het kwam erop neer dat het maar eens afgelopen moest zijn met het coveren van die Bietel liedjes en dat het weer hoog tijd werd voor het betere rock tribute materiaal! Die avond speelt the Boss Bruce Springsteen teasend het intro van Honky Tonk Women alvorens Darlington County werd ingezet. De boodschap was aangekomen. Afgelopen zomer in Florence, waar dezelfde delegatie aanwezig was, speelde de E Streetband zelfs een compleet couplet/ refrein van deze Stones klassieker. De voldoening was groot. En op 15 dec jl. stond Bruce dan gebroederlijk op het podium met Mick, Keith, Charlie en Ron in Newark. Missie geslaagd.

Uiteraard is het een geen direct gevolg van het ander, maar laat deze vier ouwe lullen nou maar lekker als kwajongens genieten van hun ouwe idolen. Al is het dit keer op gepaste afstand. Baby we were born to run cause it’s only rock and roll!

THE BLUES ALONE? THE BEST ALONE! 2012

Geplaatst op 22 December 2012 door Giel

December… lijstjesmaand. Zo ook bij The Blues Alone?
“We hielden het wederom simpel: wat waren volgens onze medewerkers de 3 beste concerten in 2012? En wat vonden ze de drie beste CD’s? Blues, rock, jazz, singer-songwriter, Americana, pop… het maakte niet uit!

Gewaarwordingen
Meer dan 200 verschillende acts mochten wij gezamenlijk afgelopen jaar live zien en horen optreden. Veelal een lust voor het oog en een streling voor de oren. Ze zorgden voor de ultieme live beleving, maar vooral voor vermaak en vertier! En daar doen wij van The Blues Alone? het allemaal voor. En, om deze belevingen in woord en beeld met onze TBA? online magazine lezers te delen natuurlijk. En dan wordt je aan het einde van het jaar gevraagd om er individueel slechts drie hoogtepunten uit te lichten. Best een lastige opgave en eigenlijk ondoenlijk. Want, selecteer ik op importantie of representativiteit? Was het uniek of interessant? Belangrijkheid of beleving? Techniek of uitstraling? Sound of vision? Waarschijnlijk was het een combinatie van al deze factoren die de zintuiglijke verwerking prikkelde en de onderstaande gewaarwordingen teweeg brachten.

tbalijstjebw2012

“Persoonlijk mocht ik al vroeg in het jaar aanwezig zijn bij een indrukwekkend optreden van technisch gezien ’s wereld beste akoestische gitarist Tommy Emmanuel. Maar ook geweldige elektrische gitaristen bezocht zoals: Eric Sardinas, Ryan McGarvey, Pat Travers, Alvin Lee, Jack White, Steve Miller en Steve Vai. Ouwe rockers zoals Thin Lizzy, Status Quo, Uriah Heep, Wishbone Ash en Mothers Finest en zelfs een legende aan de tand van zijn kunstgebit mogen voelen: Leon Russell. Ook de dochter van een ware blueslegende, Zakiya Hooker. Millionsellers zoals Pearl Jam en The Black Keys in het nieuwe Ziggo Dome, en als diehard fan natuurlijk The Boss Bruce Springsteen, in Florence Italië dit keer. Zelfs meerdere keren festival acts als The Backcorner Boogieband, Julian Sas, The Nimmo Brothers, Ian Siegal en Gerry McAvoy’s Band of Friends aanschouwt. Singer/songwriters (Admiral Freebee, Israel Nash Gripka) waaronder ook bekoorlijke dames, ik noem slechts Ellen ten Damme en de Canadese Serena Pryne. Zydeco hellraiser Dwayne Dopsie uit New Orleans maakte veel indruk, zo ook de bluegrass string-band Hackensaw Boys uit Charlotsville, Virginia. En uiteraard heel veel blues: Hokie Joint, 24Pesos, Drippin’ Honey, Wooden Paul, Tiny Legs Tim & Lightnin’ Guy, JennBBlues… u begrijpt het, veel teveel om op te noemen. Mijn 2012 live trio bestaat uiteindelijk uit: een jeugdidool (with very special guest), de meest intense singer-songwriter die ik ken, en een legendarische funkmaster. Bij het plaatwerk vielen Nederland (Blaudzun), België (Lightnin’ Guy) en Engeland (Ian Siegal) net buiten de boot ten faveure van 3 x USA.”
[Giel van der Hoeven - reporter/interviewer]

THE BEST CONCERTS 2012 according to Giel

01. Tom Petty and The Heartbreakers (gast: Eddie Vedder) - Heineken Music Hall, A’dam (24-06-12)
02. Sam Baker & Chip Dolan - Amstelkerk Amsterdam (14-09-12)
03. Larry Graham & Graham Central Station - De Boerderij Zoetermeer (30-03-12)

THE BEST ALBUMS 2012 according to Giel

01. Joe Walsh - Analog Man
02. ZZ Top - La Futura
03. Alabama Shakes - Boys & Girls

“Ik heb vandaag hard nagedacht :-). En het blijft verdraaide moelijk om de hoogtepunten uit een jaar te reduceren tot een simpel lijstje. Als je terug gaat denken komen er zoveel leuke dingen voorbij dat je eigenlijk helemaal niet wilt kiezen maar ze gewoon opnieuw wilt beleven: de humoristische momenten (verdwalen in Amsterdam op weg naar het hotel van Leon Russel); maar toch vooral de muziek en artiesten zelf zijn het waard om terug te denken, zowel in kleine theaters of de grotere venues. Ook dit jaar kijken we met TheBluesAlone? steeds meer over de grenzen: het warme Swing Wespelaar in Belgie (lees deel 1 en deel 2), Ian Siegal met Braindogs in Budapest, Bruce Springsteen in Keulen, Florence en Parijs, The Rolling Stones in Londen en New Jersey (met gepassioneerde muziekliefhebbers als Paul Meerman en onze USA-correspondent Peter den Hartog) en natuurlijk The Alabama Shakes in Parijs. Maar ook de interviews van Giel waren -vooral- leuk maar ook indrukwekkend (Ellen ten Damme). En dat we niet alleen Da Blues doen wordt nog meer duidelijk als we Ramonda en Lisa in actie zien bij bijv. Gotye, ALT-J en in Parkpop en aan de andere kant Hen Metsemakers (sinds kort versterkt door Frank Hurkmans) in de Fusion-hoek (zie hun ‘lijstjes’), maar ook Bert Vethaak die zijn voorkeur in de singer-songwriter sectie niet onder stoelen of banken steekt. Die veelzijdigheid van onze recensenten wordt nog meer duidelijk als je Nicolette en José goed volgt. Zo zie je ze in de kleine zaal van Paradiso aan het werk bij Peter Case en Eva de Roovere en dan opeens staan ze vooraan in The Nile van North Sea Jazz bij Lenny Kravitz.
Tenslotte wil ik nog al diegene bedanken die dit alles voor ons mogelijk maken, de pers- en communicatie-medewerkers/-sters van de platenlabels, venues, concertpromotoren en bandmanagement. Mooie dagen aan iedereen toegewenst. Gr Ar.”
[Arjan Vermeer - fotograaf/reporter/editor]

THE BEST CONCERTS 2012 according to Arjan

01. Alabama Shakes - La Cigale, Paris (10-11-2012)
02. Golden Earring - Heineken Music Hall, Amsterdam (07-12-2012)
03. Tom Petty and The Heartbreakers (gast: Eddie Vedder) - Heineken Music Hall, A’dam (24-06-12)

THE BEST ALBUMS 2012 according to Arjan

01. Alabama Shakes - Boys and Girls
02. Tedeschi Trucks Band - Everybody’s Talkin’ [2CD live]
03. Bob Dylan - Tempest

En hier de eensgezinde lijstjes van een onlangs gelukkig getrouwd echtpaar, die hiervoor ondanks hun huwelijksreis tijd vrij konden maken: “Rest ons nog jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een voorspoedig, gezond maar vooral muzikaal 2013 toe te wensen! Grtz, Nic. & José.” [José Gallois - fotograaf & Nicolette Johns - reporter]

THE BEST CONCERTS according to José

01. Alabama Shakes - Paradiso Amsterdam
02. J.J. Grey & Mofro - People’s Place Amsterdam
03. Ian Siegal & the Mississippi Mudbloods - Trix Antwerpen
Geen verslag van. Wel:Swing Wespelaar 2012: High Temperatures, High Heels & Higher Power

THE BEST ALBUMS according to José

01. Tempest - Bob Dylan
02. Ian Siegal & the Mississippi Mudbloods - Candy Store Kid
03. Mary Gauthier - Live at Blue Rock

THE BEST CONCERTS according to Nicolette

01. Alabama Shakes - Paradiso Amsterdam
02. J.J. Grey & Mofro - People’s Place Amsterdam
03. Lenny Kravitz - Ahoy Rotterdam (nocturnal gig after party North Sea Jazz)

THE BEST ALBUMS according to Nicolette

01. Alabama Shakes - Boys & Girls
02. Bob Dylan - Tempest
03. The Blues Bones - Voodoo Guitar

“Het waren er weer bijzonder veel en een terugblik laat me soms twijfelen tussen al het moois wat er voorbij kwam afgelopen jaar. Een top 3 voor albums is nog lastiger dan de concerten… toch een besluit genomen. Voor jullie allemaal fijne kerstdagen en een mooi, gezond en zeer muzikaal 2013!!”
[Hen Metsemakers - fotograaf/reporter]

THE BEST CONCERTS 2012 according to Hen

01. HBC Super Trio (Scott Henderson, Dennis Chambers en Jeff Berlin) - Paradox Tilburg (10-10-2012)
02. Allan Holdsworth, Virgil Donati & Jimmy Haslip - Paradox Tilburg (18-05-2012)
03. sorry… kan niet kiezen en wil beide noemen:
Blowbeat - Bosuil Weert (06-06-2012)
Triggerfinger - 013 Tilburg (10-10-2012)

THE BEST ALBUMS 2012 according to Hen

01. Scott Henderson, Dennis Chambers & Jeff Berlin - HBC
02. The Aristocrats - Boing, We’ll Do It Live! [2CD]
03. Nik Bärtsch Ronin - Live [2CD]

“Hier mijn beste concerten en albums (in willekeurige volgorde).
Groetjes en allemaal fijne feestdagen.”
[Frank Hurkmans - reporter]

THE BEST CONCERTS 2012 according to Frank

01. Allan Holdsworth, Virgil Donati & Jimmy Haslip - Paradox Tilburg (18-05-2012)
02. HBC Super Trio (Scott Henderson, Dennis Chambers en Jeff Berlin) - Paradox Tilburg (10-10-2012)
03. Sven Hammond Soul - de Bosuil Weert (28-04-2012)

THE BEST ALBUMS 2012 according to Frank

01. Nik Bärtsch Ronin - Live [2CD]
02. Scott Henderson, Dennis Chambers & Jeff Berlin – HBC
03. Terje Rypdal - Odyssee In Studio & In Concert

“Goed, hier mijn eindejaarslijstje. Gr, Bert.”
[Bert Vethaak - fotograaf/reporter]

THE BEST CONCERTS 2012 according to Bert

01. Royal Southern Brotherhood - Paradiso Amsterdam (04-11-2012)
02. Frank Turner - Paradiso Amsterdam (05-04-2012)
03. Robert Cray - Paradiso Amsterdam (16-10-2012)

THE BEST ALBUMS 2012 according to Bert

01. Royal Southern Brotherhood - Royal Southern Brotherhood
02. Alberta Cross - Patience
03. The Horse Company - Calypso

Zie ook: THE BEST ALONE? 2011

 

Rolling Stones: “It’s only rock and roll", maar niet “The Last Time"!?

Geplaatst op 20 December 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Gezien en gehoord op 15 december 2012, The Rolling Stones in Prudential Center, Newark, New Jersey. Foto’s en tekst door Peter den Hartog

Weken heb ik uitgekeken om de Rolling Stones in Newark te gaan bekijken. Om dit verslag nog enigszins binnen leesbare proporties te houden zal ik alleen verslag doen van de laatste show van hun 50 jarige jubileum tour(tje). Er is al genoeg gezegd over de torenhoge ticketprijzen, maar in de VS lagen ze iets lager dan in Engeland. Maar $813 voor de duurste plaatsen was het nog altijd niet haalbaar voor vele fans om voor de beste plaatsen te gaan. Met de 12.12.12. show meegeteld zou dit de 46ste keer zijn dat ik de Stones zou zien spelen, dus ik kon me niet inhouden en heb een plaats in de pit van het podium aangeschaft. De pit is letterlijk in het podium wat de vorm van de welbekende Stones tong had. In de tong was er plaats voor enkele honderden fans en VIPs. Ik was op tijd en vond een plaatsje op rij 3 of 4 recht voor Ronnie Wood. De spanning was hoog gespannen, want dit was de laatste tot nog toe aangekondigde show en hij zou live uitgezonden worden op Pay Per View. Dat zijn historisch gezien altijd de shows waar er wel eens een verrassing uit de hoed zou kunnen komen. Voor de show sprak ik kort met Chuck Leavell (toetsen), maar die wilde er niets over kwijt.

De show begon zoals alle shows dusver met een drumintro met drummers met Grrregory de gorilla maskers. Het eerste nummer was Get Off My Cloud. Een oudje die erin ging als koek. “Hey you get off of my cloud….“, werd hard meegezongen. De sfeer in de zaal zat er gelijk goed in. The Last Time was het volgende nummer. Het blijft de traditionele vraag die voor en na de show veelvuldig besproken werd. Als je het mij vraagt komt het wel goed. De Stones zijn geweldig in vorm en spelen scherper dan ooit. Vooral Keith en Ronnie zijn stukken gezonder gaan leven en dat valt te horen. It’s Only Rock and Roll is de eerste megahit van de avond. De zaal staat op zijn kop. De heren zijn nu echt warm aan t lopen. Gelijk door met de volgende klassieker Paint It Black. De gitaren vliegen om je oren. Het zou een gitaar-heavy show worden, dat stond nu al vast.

De volgende song was Gimme Shelter. Op dit nummer zijn tijdens elke show zangeressen uitgenodigd, behalve de eerste show in Newark waar Lisa Fisher (achtergond) de vrouwelijke stem op zich nam. In Londen waren het Mary J Blige en Florence Welch en deze keer was het niemand minder dan Lady Gaga. Kwa stem past Lisa Fisher verreweg het beste bij de song, maar kwa show was Gaga wellicht de beste. Gekleed in een gestreept catsuit waar je van enkele hoeken goede inkijk had kronkelde ze met haar vrouwelijke vormen over het hele podium en wist ze Jagger mee te slepen. Vanuit de pit had ik het gevoel terug te gaan naar de vrije sexuele en psychedelic eind jaren 60. Dat was knap. Tijd om wat gas terug te nemen. Mick die een akoestische gitaar te hand neemt en Wild Horses inzet. Dat de band in vorm is is zeker tijdens deze gevoelige nummers goed te horen. Kleine pingeltjes die spatzuiver gespeeld worden. Erg strak en geconcentreerd.

Voor het volgende nummer was het weer tijd om gasten op te roepen:  John Mayer en Gary Clark Jr. Vooraf wist ik t nog niet zo zeker of Mayer bij de Stones zou passen, maar tijdens de eerste show speelde hij geweldig gitaar op Respectable. Nu was hij weer van de partij om flink te raggen, dit keer op de bluessong Going Down (Don Nix). Gary Clark Jr. is natuurlijk van nature een bluesgitarist en samen met Keith en Ronnie kregen we solo na solo om onze oren. Gitaarheavy show zei ik toch al, nou dit was er zo een. Ook al duurde het nummer ruim 6 minuten, dit had nog wel even langer mogen duren.

Een paar dagen voor de show hadden de Stones een lijst met nummers online gezet waarop gestemd kon worden. Het nummer waar het meest op gestemd was zou dan gespeeld worden. De eerste avond kregen we Around and Around, wat niet meer gespeeld was voor een live publiek sinds 1977 (Ik ben van eind 77, dus niet gespeeld tijdens mijn hele leven). Ik ging uit mijn dak, maar ook de keuze van vanavond was een juweeltje. De keuze was gevallen op Dead Flowers. Geweldig samenspel tussen Keith en Ronnie.

De Black Keys waren de volgende gasten. Twee drums dus op het podium. The Black Keys behoren tot mijn favoriete bands, dus ik heb ervan genoten. Ze speelden Who Do You Love (Bo Diddley). Mick maakte wel een foutje door aan te kondigen dat ze dit nog nooit live voor een publiek gespeeld hebben, maar dat hebben ze wel degelijk, namelijk ook tijdens een Pay Per View in 1994 met de legende Bo Diddley zelf. Au, foutje Mick. Dat nam niets af dat deze versie erg goed was. Het gitaarwerk van Dan Auerbach is ruig en speelde goed samen met Keith en Ronnie. Patrick Carney moest zich in de maat weten te houden met Charlie die duidelijk de maat aangaf, maar dat deed hij ook voortreffelijk. Mick maakte na afloop de grap dat hij zich net als David Letterman voelde en dat ze alleen nog een bank nodig hebben voor de gasten.

Doom en Gloom en One More Shot waren de nieuwtjes. Beide nummers die er mogen zijn, zeker live. Daarna Miss You, weer een publieksfavoriet, gevolgd door Honky Tonk Women die het altijd goed doet in New York vanwege de lyrics ‘I laid a divorcee in New York City‘.

Na de bandintroductie was het de tijd voor Keith om twee nummers te spelen. Ook hier kun je weer zien hoe goed in vorm hij is. Na het palmboomincident op Tahiti kon Keith eigenlijk amper nog spelen, laat staan spelen en zingen tegelijk. Stabiel was het al helemaal niet. Dat is nu allemaal achter hem en hij speelt de ene riff na de andere en voor Keith’s doen met weinig fouten. Belangrijker nog, de timing is terug, wat een van de signaturen van Keith is. Enfin Keith is terug! Keith speelde wat hij tijdens dusver elke show gespeeld had, Before you make me run en Happy.

Het is altijd een genot om Mick Jagger op mondharmonica te horen spelen. En al helemaal op Midnight Rambler, wat wellicht het beste nummer is wat de Stones ooit gemaakt hebben. En dan nodig je er ook nog Mick Taylor op uit, dan heb je het ultieme Stonesgevoel te pakken. Taylor, die Brian Jones verving, is van onschatbare waarde geweest voor de Stones in muzikaal opzicht. Terecht dat hij tijdens deze jubleumshows in de spotlights gezet wordt. Geweldige klanken komen uit zijn vingers. Hij heeft er duidelijk zin in en lachende gezichten ook bij Keith en Ronnie. Het enige jammere is dat hij maar 1 nummer speelt. Wat zou ik graag ook Can’t You Hear Me Knocking gehoord hebben. Ik hoop oprecht dat de Stones bij een eventueel vervolg van deze tour Mick Taylor blijven uitnodigen en hopelijk zijn bijdrage iets vergroten. Van mijn part spelen de Stones voortaan met drie gitaristen.

Wat moet je na Midnight Rambler spelen? Een verplicht nummer wat goed mee te zingen valt natuurlijk: Start Me Up. Mick die het publiek als geen ander mee weet te krijgen. Tumbling Dice is een van de favoriete nummers van de Stones zelf. Ze spelen het graag en eigenlijk altijd. Deze keer weer met een gast. Mick grapte dat ze gasten lang laten reizen, maar dat deze gast had kunnen lopen:  Bruce Springsteen! Laat er geen misverstand zijn, ik ben een Bruce fan, maar Tumbling Dice past niet bij Bruce. Zowel kwa giraarwerk als zang niet. Toch vond ik het zo slecht nog niet eens, en dat is knap, maar een ander nummer had zoveel beter kunnen zijn. Ik was al lang blij om Bruce met de Stones te zien spelen. Beggars can’t be choosers.

Tijd voor de finale. Brown Sugar en Sympathy For The Devil. Strak, goed, geen aanmerkingen. Bij mij brengt het altijd het gevoel naar boven dat het bijna over is. Enige manier om daar overheen te komen is om je helemaal over te geven aan de nummers en uit je dak te gaan. Ik heb ook enorm naar de eerste toegift toe geleefd. Sinds de eerste vertoning ervan in London heb ik altijd gehoopt dat ze het ook zo zouden uitvoeren in de VS. En dat deden ze. You Can’t Always Get What You Want in samenwerking met een heus koor, zoals op de originele uitvoering te horen is. Kippenvel! Vooral het moment dat de muziek inzet na het intro van het koor. Wat een geweldig moment. Keith opent en Mick neemt over op akoestisch.

Jumping Jack Flash en Satisfaction gaan er natuurlijk in als koek en het Prudential Center ontploft. Gierende gitaren, knallende drums, Mick scherp op zang en bezig met het publiek nog meer op te zwepen. Zelden heb ik zo’n geweldig goed concert meegemaakt, zeker niet kwa beleving.

Was alles dan zo goed? Ja, maar de set zou wel wat spannender mogen. Als je zoveel hits hebt als de Stones moet je niet willen om deze allemaal in een show te willen proppen. We zijn deze shows verwend met diverse gasten. Leuk zeker, alleen is het de vraag wat ze eigenlijk toevoegen. Voor een vervolg van de tour laat die gasten maar gewoon thuis en neem Mick Taylor mee en laat hem meer spelen. Al met al een geweldige tijd in New York gehad. Drie geweldige shows waarin ik veel bijzondere momenten heb mogen aanschouwen. Een line up zoals 15.12.12. zal niet meer zo snel gebeuren, maar ik hoop de Stones volgend jaar weer te mogen zien. Nee, ik denk niet dat dit ‘The Last Time‘ was.

[door: Peter den Hartog]

Setlist Rolling Stones 15-12-2012
1 Get Off Of My Cloud
2 The Last Time
3 It’s Only Rock’n Roll
4 Paint It Black
5 Gimme Shelter (with Lady Gaga)
6 Wild Horses
7 Going Down (with John Mayer and Gary Clark, Jr)
8 Dead Flowers (by request)
9 Who Do You Love (with Black Keys)
10 Doom And Gloom
11 One More Shot
12 Miss You
13 Honky Tonk Women
– Band presentations
14 Before They Make Me Run (Keith)
15 Happy (Keith)
16 Midnight Rambler (with Mick Taylor)
17 Start Me Up
18 Tumbling Dice (with Bruce Springsteen)
19 Brown Sugar
20 Sympathy For The Devil
— Band off stage
21 You Can’t Always Get What You Want (with Choir)
22 Jumping Jack Flash
23 Satisfaction

Zie ook: Sandy Relief: De grootste verzameling oude Britse artiesten.

Met Herman Brood ‘It’s Always SHOWTIME!’

Geplaatst op 10 December 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
en Foto’s: Arjan Vermeer & Museum RockArt 

Herman Brood, iedere Nederlandse rock liefhebber van middelbare leeftijd heeft wel eens iets met hem te maken gehad. Soms persoonlijk en anders wel door zijn muziek of kunst. Een waar fenomeen in de vaderlandse muziek geschiedenis die voor altijd zal voortleven door zijn werk en in de verhalen over hem als nationale rock ‘n roll knuffeljunk. Een aantal van die verhalen waren afgelopen zaterdag weer te horen tijdens de opening van de nieuwste expositie over het leven van muzikant, schilder, dichter en acteur Herman Brood, getiteld ‘Gewoon Herman’. Ook een deel van het omvangrijke werk, waarbij alle facetten van zijn muzikale en artistieke carrière aanwezig zijn, is momenteel in Museum Rock Art  in Hoek van Holland te bezichtigen.

De man die ongetwijfeld het meeste met hem te maken heeft gehad opende deze expositie: Koos van Dijk - 35 jaar coach van Herman Brood. Van Dijk ontmoette Brood in 1976 voor het eerst in Groningen waar hij hem met een gelegenheidsband liet optreden in zijn eigen café ‘t Pleintje te Winschoten. De rest is geschiedenis en is nu dus als een overzichtstentoonstelling te zien. Waarin verschillende (unieke) objecten voorbij komen uit Hermans tijd bij de Moans, Cuby and the Blizzards, Vitesse en natuurlijk Herman Brood & his Wild Romance. Koos van Dijk zou Herman Brood zijn manager blijven tot diens dood in 2001. Daarna bleef hij ook de belangen van Broods erfgenamen behartigen en is hij nu medesamensteller van ‘Gewoon Herman’.

Dat Koos nog steeds een druk baasje is blijkt uit het feit dat wij van TBA? de coach dit weekend twee keer tegen het lijf liepen! Want vrijdagavond stond hij ineens op het podium van de HMH om de nieuwe CD van het powerrock trio The3rdMan te presenteren. De band, bestaande uit de Belgische singer/songwriter en gitarist Jo de Roeck, drummer Guzz Genser (o.a. Herman Brood & his Wild Romance) en bassist Carlos Lake (o.a. Anouk) speelde op 7 december als support voor de Golden Earring in de Bijlmer Bierhal (lees ook: Golden Earring @HMH: Kooijmans is in vorm vanavond! ). Hun debuutalbum heet ‘Songs for Anyone’ (AYL Records) en is na de singles ‘Attitude’ en de ballade ‘Guilty’ het derde officiële plaatwerk in het tweejarige bestaan van The3rdMan. Opgenomen onder leiding van Shell Schellekens (o.a. Golden Earring/ Urban Heroes) met toen nog kick-ass-signature-bass-parts door Barend Courbois (o.a. Vengeance).

Anyway (om in Koos zijn Engelse taalgebruik te blijven), terug naar de opening ("openingen zijn alleen prettig als ze goed geschoren zijn” - om in Herman zijn taalgebruik te blijven). Geen Herman Brood evenement zonder levende kunst (action painting door Edwin Janssen) en live muziek natuurlijk! Daarom waren crooner Wally en het Bertus Borgers trio uitgenodigd. Borgers was voormalig saxofonist bij o.a. Sweet d’ Buster en Herman Brood én voormalig directeur van de Fontys Rockacademie in Tilburg. Sinds afgelopen zomer geniet de allrounder van zijn pensioen maar staat hij ook nog regelmatig op het podium met o.a. de Golden Earring. Zo ook - it’s a small world (after all) - afgelopen vrijdagavond in de HMH.

In Museum RockArt trad Bertus aan met zijn broer Peer (zang/gitaar) en zijn talentvolle dochter Nova Borgers (zang/ viool). Bertus Borgers schreef onlangs het boek ‘Ik Hou Van Herman’ en toert momenteel langs de Nederlandse theaters met een gelijknamige voorstelling.

Uit deze theatershow kregen we drie bewerkte Brood songs en een Nederlandstalig lied te horen. ‘Get Lost’  is oorspronkelijk door Brood geschreven als een up-tempo popsong, maar klonk in de versie van Nova & co als cool jazz uit de vijftiger jaren. De tekst van dit nummer werd door U2-zanger Bono vorig jaar nog als gedicht voorgedragen bij de uitreiking van de Prins Bernhard Cultuur Prijs aan Anton Corbijn. ‘Pop It’ van het album Street uit 1977 ("eat your pie before you die…") en de ‘Still Believe’ van Cha Cha (1978), kregen ook een laid-back uitvoering. De door Bertus Borgers zelf geschreven hit ‘Still Believe’ werd vooraf gegaan door zo’n persoonlijk verhaal (zie video) zoals die in de bundel te lezen of in het theater te horen zijn.

Zowel voor de expositie ‘Gewoon Herman’  (t/m 1 april 2013) als voor de theatershow ‘Ik Hou Van Herman’ geldt: ga dat zien. Want met Herman Brood ‘It’s always SHOWTIME!’

The Black Keys: sublieme een-tweetjes vol dynamiek

Geplaatst op 4 December 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Ziggo Dome, A’dam
band: The Black Keys
support: The Maccabees
datum: maandag 03 december 2012
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbabk00

Australië, Nieuw-Zeeland, Portugal, Spanje, Frankrijk, Italië, Nederland, Duitsland, Groot-Brittannië en nog twee laatste shows van het jaar in Las Vegas, Nevada (30 & 31 december 2012). Zie hier het tourschema van The Black Keys in alleen al november en december 2012. Het blues-rock duo uit Akron Ohio, dat minder dan tien jaar geleden nog in eigen beheer platen opnam in de krappe kelder van drummer Patrick Carney. De laatste twee albums ‘Brothers’ (2010) en ‘El Camino’ (2011) werden respectievelijk opgenomen in de bekende Muscle Shoals Sound Studio, Alabama en in de Easy Eye Sound studio in Nashville, Tennessee. Carney en zanger/gitarist Dan Auerbach vormen nu de grootste garage rockband ter wereld. Het kan verkeren. Groot geworden door gewoon te blijven en door geraffineerde songs te schrijven, pakkend in eenvoud. Of: ‘the best-of blues-rock minus the boring bits’, een treffende zin zoals die werd weergegeven in een recent Amerikaans concertverslag.

tbabk01

Het leeuwendeel van de speellijst in de Ziggo Dome bestond dan ook uit nummers van die twee laatste succesvolle albums. Na het verschijnen hiervan nam de populariteit van de twee ras live muzikanten echt ongekende vormen aan. De melodieuze sleazy garageblues was plotseling te horen in de hitlijsten, bij commercials, tv-series, talkshows, in grote concertzalen en op festivals. Inmiddels staan Auerbach & Carney dan ook met twee vaste tourleden Gus Seyffert (bas/backing vocals) en John Wood (keyboards/gitaar/percussie/backing vocals) op de podia. In deze samenstelling waren The Black Keys ook te zien op Lowlands 2012 (Uitzending Gemist) waar een volgepakte Alphatent zowat uit het tentzeil scheurde tijdens de hits Lonely Boy en Gold On The Ceiling. De vraag vooraf was of er een herhaling van zetten plaats zou vinden tijdens alweer de derde Black Keys rendez-vous in Nederland dit jaar?

tbabk02

Het antwoord is eenvoudig: ja dus. Op een song na (’Chop and Change’) waren in Amsterdam ook alle nummers te horen die toen op Lowlands werden gespeeld. Dit aangevuld met een zestal te verwachten songs was de setlist nog nauwelijks spannend te noemen. Maar, een zelfde uitvoering, kan in een andere omgeving natuurlijk ook weer een andere beleving veroorzaken. En dat gebeurde dan gelukkig ook. The Black Keys toonde eens te meer aan waarom zij als een van de weinige bands de garage rock revival van een decennium geleden wél hebben overleefd! Het optreden dat zo’n anderhalf uur zou gaan duren opende met de Akron shuffle ‘Howlin’ For You’, ook bekend van radio (single), TV (series, commercials) en video games (EA Sports NHL 11). Non-stop gevolgd door ‘Next Girl’, beide van ‘Brother’ en de metal stoner-boogie ‘Run Right Back’, de eerste de van acht ‘El Camino’ tracks die deze avond gespeeld zouden worden. De vierde song van de avond ‘Same Old Thing’ van het vijfde studioalbum ‘Attack & Release’ dekte eigenlijk gelijk de lading van deze avond: oud en vertrouwd wordt nieuw en onalledaags. Op de laatste platen is daar ondermeer producent Danger Mouse debet aan, maar The Black Keys hebben zich live ook geleidelijk aan geëvolueerd van een bluesy clubband tot gestroomlijnde arena bluesrockers. En de ingetogen houding van Auerbach heeft zelfs plaats gemaakt voor iets dat op interactie met het publiek leek (“come on, help us out!”).

tbabk03

Maar de kracht van het duo blijft eenvoudigweg het songmateriaal, met invloeden vanuit vuige blues tot aan psychedelica overgoten met een nostalgisch sixties soulsausje. Het intro van ‘Dead and Gone’ deed sterk denken aan een Motown klassieker van pak um beet The Supremes terwijl ‘Gold On The Ceiling’ de allure heeft van een seventies glamrock stamper. ‘Thickfreakness’ klinkt zoals de titel klinkt, vet en freaky alsof ze nog steeds in die klamme kelder in Akron staan te repeteren. Ook primitieve rauwe elektrische blues in ‘Girl Is On My Mind’ met gepassioneerd drumwerk door Patrick Carney en een bijzondere gitaarsound en bijkans achteloze zang door Dan Auerbach. Waar nodig vullen bassist Gus Seyffert en John Wood de gaten op met constructieve bas- en slaggitaar ritmes of slepende orgelklanken. Ook vocaal stond het enigszins verdekt opgestelde begeleidingsduo hun mannetje, maar de tamboerijn werd wel irritant vaak gehanteerd door Seyffert. Bij ‘Little Black Submarines’ kwam zelfs de akoestische gitaar er even aan te pas waarna het nummer net als op de plaat weer over ging in elektrisch geweld. En Auerbach en Carney konden het soms toch niet laten om even weer als duo samen te spelen, waarbij de stiefbroers dan gelaten mochten aanhoren hoeveel geluid de bloedbroers samen ook konden verspreiden.

tbabk04

Als we nog van een verrassinkje in de setlist konden spreken dan was dat ongetwijfeld het poppy ‘Sister’ (in plaats van ‘Sinister Kid’). En ook ‘Nova Baby’ is gewoon een lekker in het gehoor liggend popdeuntje. Maar dan speels en steenhard uitgevoerd, als was het een onderonsje van de lifelong best friends Pebbles and Bamm-Bamm in Bedrock. Het drietal liedjes ‘Ten Cent Pistol’, ‘She’s Long Gone’ en ‘Tighten Up’ van de CD ‘Brothers’ uit 2010 waren sublieme een-tweetjes, en het zijn variaties op een thema dat bol staat van dynamiek. Ook de rockabilly rumble ‘Lonely Boy’ nodigt steeds weer uit tot spontane publieke singalongs. De ondersteunende repeterende riff doet denken aan ‘Seven Nation Army’ van The White Stripes. En ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat the Keys hierdoor ook een deel van de ter zielen zijnde Stripes fanbase hebben geërfd. Ondanks dat The Black Keys een broertje dood hebben aan vergelijkingen, invloeden en saaie toevoegingen (’boring bits’) zou ik ze toch graag nog eens in een andere muzikale live setting horen. Met zangeressen, blazers en meer hammond geluid bijvoorbeeld. Waardoor de ziel van de originals en traditionals die op het repertoire staan (én die voor aanvang over de PA schalde) nog meer bloot zou kunnen worden gegeven. In de geest van Richard Berry & the Pharaohs maar met de essentie van Iggy & The Stooges. ” Have Keys Will Travel".

tbabkpos

Setlist:

Howlin’ for You - Brothers 2010
Next Girl - Brothers 2010
Run Right Back - El Camino 2011
Same Old Thing - Attack & Release 2008
Dead and Gone El Camino 2011
Gold on the Ceiling - El Camino 2011
Thickfreakness - Thickfreakness 2003
Girl Is on My Mind - Rubber Factory 2004
Your Touch - Magic Potion 2006
Little Black Submarines - El Camino 2011
Money Maker - El Camino 2011
Strange Times - Attack & Release 2008
Sister - El Camino 2011
Nova Baby - El Camino 2011
Ten Cent Pistol - Brothers 2010
She’s Long Gone - Brothers 2010
Tighten Up - Brothers 2010
Lonely Boy - El Camino 2011
Encore:
Everlasting Light - Brothers 2010
I Got Mine - Attack & Release 2008