Archief voor de maand November 2012

The Rollings Stones @ O2 Arena, London UK, Nov 25th

Geplaatst op 25 November 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Photo by: Samir Hussein/WireImage

Tonight, in London, The Rolling Stones kicked off their 50th Anniversary celebration with the first of two shows at O2 Arena (later on in December two more shows in Newark and one in New York USA). With guest appearances of former members Mick Taylor and Bill Wyman plus Mary J. Blige, Jeff Beck and the London Youth Choir. Here’s the setlist update of their 2 hours and 18 minutes show! Mick Jagger: “It took us 50 years to get from Dartford to Greenwich.” Here some great Associated Press pics of: Mick, Keith, Ronnie and the band.

IMG_3879

The Rolling Stones
Sunday, November 25, 2012
O2 Arena, London UK

Intro: drumband plays S.F.T.D. riff
01) I wanna Be Your Man
02) Get Off Of My Cloud
03) It’s All Over Now
04) Paint It Black
05) Gimme Shelter (w/ Mary J. Blige)
06) Wild Horses
07) All Down the Line
08) I’m Going Down (w/ special guest Jeff Beck)
09) Out Of Control (Mick on harmonica)
10) One More Shot (w/ Keith on backing vocals) first time live.
11) Doom And Gloom
12) It’s Only Rock ‘N Roll (But I Like It) (w/ Bill Wyman on bass)
13) Honky Tonk Women (featuring Grrregory!) (vocals Lisa Fischer and pianosolo Chuck Leavell)
Band Introductions.

14) Before They Make Me Run (vocals Keith)
15) Happy (vocals Keith and Ronnie Wood on slide guitar)
16) Midnight Rambler (w/ Mick Taylor on guitar and Mick Jagger on harmonica)
17) Miss You (Darryl Jones basssolo and Bobby Keys saxsolo)
18) Start Me Up
19) Tumbling Dice
20) Brown sugar
Encore:
21) You Can’t Always Get What You Want (w/ the London Youth Choir)
22) Jumpin’Jack Flash
The final bow. Playing ‘Cherry Oh Baby’ on the speakers as the fans leave.

Thanks to our TBA? twitter friends #O2Stones for setlist- and photo updates, straight from the O2 tongue and lips. Soon a concert review of the second O2 gig by Paul ‘MausWatts’ who is - just like Charlie himself - too cool for twitter! More photo’s here.

Stones through the years…
I Wanna Be Your Man (single, 1963); Get Off Of My Cloud (single, 1965); It’s All Over Now (single, 1964); Paint It Black (single, 1966); Gimme Shelter (from Let It Bleed, 1969); Wild Horses (from Sticky Fingers, 1971); All Down The Line (from Exile On Main Street, 1972); I’m Going Down (from Metamorphosis, 1969); Out Of Control (from Bridges To Babylon, 1998); One Last Shot (from GRRR, 2012); Doom and Gloom (from Grrr, 2012); It’s Only Rock and Roll (from It’s Only Rock And Roll, 1974); Honky Tonk Woman (single, 1969); Before They Make You Run (from Some Girls, 1978); Happy (from Exile On Main Street, 1972); Midnight Rambler (from Let It Bleed, 1969); Miss You (from Some Girls, 1978); Start Me Up (from Tattoo You, 1981); Tumbling Dice (From Exile On Main Street, 1972); Brown Sugar (from Sticky Fingers, 1971); Sympathy For The Devil (from Beggars Banquet, 1968); You Can’t Always Get What You Want (from Let It Bleed, 1969); Jumping Jack Flash (single, 1968). [live footage by JvO]

Reported Nov 25th by Gillespy for The Blues Alone? - vids & photo’s by JvO.

EDIT: Rolling Stones @ O2 Arena II: strak in het pak!
donderdag 29 november 2012.
Review door: Paul Meerman exclusief voor The Blues Alone? met foto’s van Jan van Ofwegen.

Bij het tweede concert - waar deze impressie over gaat - waren de gasten: Florence Welch (Florence and the Machine), Eric Clapton en wederom de oud-bandleden Bill Wyman en Mick Taylor plus weer het koor the London Youth Choir.

keitheric

Steve Vai bedrijft gitaarkunst van het onmogelijke in Tilburg [review]

Geplaatst op 19 November 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: 013 Tilburg (Dommelsch Zaal)
artiest: Steve Vai
datum: vrijdag 16 november 2012
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbasv16111202

Als twintiger stond Steve Siro Vai (thans 52 jaar) al met Frank Zappa op de planken. En hij speelde toen ook al de meeste gitaarpartijen op diens dubbelalbum ‘You Are What You Is’ (1981). Van Zappa en van zijn eerste leermeester Joe Satriani leerde Vai niet alleen de kneepjes van het gitaarvak kennen, ook het theatrale aspect en het gevoel voor humor werden hem door deze goeroe bijgebracht. En daar maakt ‘Crazy Guy’ Vai - inmiddels zelf alweer drie decennia een gitaargrootheid - tijdens zijn solocarrière dan ook ruimschoots gebruik van. Tussen de hemels mooie ballades en de helse heavy metal music door haalt de altijd extravagant geklede New Yorker ook regelmatig capriolen uit. Zo ook in Tilburg, kort geknipt en met zwarte hoed, trendy bril, lange jas, flowerpower broek en puntlaarzen aan, zegt hij tijdens een intermezzo: “when I wear these trousers, my legs always think I’m Prince!” Om vervolgens een dansje van de kleine grote man uit Minneapolis te imiteren, inclusief een kopstem gilletje. Een Vai verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, gelukkig maar.

tbasv16111201

Voor de tweede keer in vier maanden deed Steve Vai Nederland aan. Afgelopen juli was hij al voor een fantastische G3 gitaarshow (met Joe Satriani en dit keer Steve Morse) in de Heineken Music Hall. Een reden voor hem om afgelopen vrijdag in 013 plagend te beweren dat hij nu met de gedachten had gespeeld om Nederland maar eens een keertje over te slaan voor deze Story of Light Tour. Maar de kenners wisten wel beter, Vai komt maar wát graag hierheen. Of hij nu als solist met het North Netherlands Symphony Orchestra staat te spelen of als begeleider van de flamboyante leadzanger David Lee Roth, zijn fans zien hem nu eenmaal graag live aan het werk. Dat bleek ook wel uit de poseer- en signeersessie die Vai ’s middags al in de Tilburgse vinyl speciaalzaak Sounds-Records gaf. Veel fans waren daar op afgekomen om een gratis krabbel van de meester te krijgen op CD, foto, gitaar of zelfs op een kledingstuk. Een sympathiek initiatief dat positiever werd ontvangen dan de eerder aangekondigde EVO VIP package actie à raison van € 250,-

tbasv16111205

Maar Steve had blijkbaar iets goed te maken, multi-instrumentalist Beverly ‘The Voice’ McClellan stond wel als support op het affiche, maar ze moest wegens privé omstandigheden afzeggen. Eerlijk gezegd heb ik in de volgepakte Dommelsch Zaal ook niemand gehoord of gezien die daar een traan om liet. Zeker niet toen bekend werd dat de gitaarvirtuoos met zijn band een avondvullend programma, onderbroken door korte pauze, zou gaan geven! Dat was op voorhand al garantie voor een unieke meeslepende show vol virtuositeit en opgetogenheid. En dat werd het drie uur lang dus ook! Het ging vol gas vanaf de aftrap met het speedy ‘Racing the World’ en een hakkende en loeiende uitvoering van ‘Velorum’, beide van het album ‘The Story Of Light’ (2012). Hyperactief bewoog Vai zich over het podium met veel interactie (kids vooraan plukte dankbaar zijn welgemikte plectrums uit de lucht). Beetje jammer was wel dat de elektrische harp van Deborah Hensen (die ook keyboards speelde) door al het gitaargeweld van Vai en bassist Philip Bynoe inclusief het gebeuk door drummer Jeremy Colson ("he likes to hit on things!") in de zaal bijna niet te horen was.

tbasv16111204

Erg amusant was echter Vai’s bandintroductie alvorens ‘Building the Church’ te spelen. Zoals gezegd werden de fans wat gedold, en is Steve himself niet wars van een beetje zelfspot aangaande zijn excentrieke kleding. Maar, ook ijdel genoeg om even de fotocamera van een jonge fotograaf te lenen en overdreven poserend wat momentopnamen van zichzelf te schieten. Met bijpassende poses en koddig commentaar, hilariteit alom dus. Zeker bij de jongeman zijn vriendin die toevallig naast me stond. Maar zijn vingervlugge techniek heeft absoluut niets te lijden onder de fratsen die ‘the Italian poser’ Vai toch voortdurend uithaalt. Steve gebruikte drie verschillende gitaren in de eerste drie nummers en hij bewoog soms als een kraanvogel, majestueus van aanblik. Met ‘Tender Surrender’ keerde de spreekwoordelijke rust even weer, maar de ‘Gravity Storm’ stak ook alweer gauw op. Zelfs tijdens zijn (verkleed)afwezigheid waakte het spiedende oog van de Gitaargod over ons, terwijl zijn trouwe volger Dave Weiner een akoestisch gitaarstuk van zijn eigen solo-CD ‘A Collection of Short Stories: Vol. 1′ (2012) mocht spelen.

tbasv16111203

“Hé Dave, was dat niet een track van je nieuwste akoestische CD? Ja toch Dave? De CD die straks verkrijgbaar is aan de merchandise tafel… tijdens Jeremy’s drumsolo?!” Met die woorden keerde de baas, goed gesoigneerd in een fraai maatkostuum, weer terug. Een dreigende drumroffel en een quasi boze blik door Jeremy Colson waren zijn deel. Met z’n charismatisch gezag is Vai soms grensoverschrijdend (hij zingt zelfs in ‘The Moon and I’) maar met zijn compositorische kwaliteiten is hij ook grensverleggend. Zoals dat andermaal bleek in het wonderschone ‘Whispering a Prayer’ waarin ook harpiste Deborah Hensen met een solo op de voorgrond zou treden, dit keer wél goed hoorbaar. En waarbij Dave Weiner tijdelijk de toetsen van haar overnam om het Jeff Beck-achtige gitaarspel door Steve Vai symfonisch te begeleiden. Onder een ovationeel applaus werd het gezelschap uitgeluid naar de up-tempo instrumentale boogie ‘The Audience Is Listening’. Het slotnummer, zo dacht een aantal bezoekers (er gingen er zelfs een paar weg), maar het bleek slecht de opmaat te zijn naar een korte pauze tussen twee adembenemende delen van passie en muzikale ‘oorlogvoering’.

tbasv16111206

In het vervolg van deze XXL-gig was er veel akoestisch werk te horen zoals ‘Rescue Me Or Bury Me’ met wederom vocalen door Steve Vai. En ‘Sisters’ waarin hij gelukkig zijn gitaar weer gewoon liet zingen, ook ‘Treasure Island’, ‘Salamanders in the Sun’ en ‘Pusa Road’ werden op het klassieke snaarinstrument gespeeld. En inderdaad dus die al aangekondigde drumsolo door Jeremy Colson (nee, niemand ging naar de merchandise table). ‘The Ultra Zone’ met Steve hoogstpersoonlijk in de oplichtende gedaante van ‘The Story Of Light’ bevatte speciale lichteffecten in een verzameling van gitaartechnieken. En natuurlijk hét eerbetoon aan Frank Zappa in de vorm van ‘Frank’. Enerverend en absurd tegelijk was het stage-composing gedeelte met een meisje en een jongen (Cora & Max) uit de zaal, creativiteit kent geen tijd en soms leidt het ergens toe. In deze ene compositie tot een niemendalletje, maar wél weer met de muzikale alchemist Steve Vai als arrangeur. Want Steve Vai bedrijft met zijn gitaren nog steeds de Kunst van het Onmogelijke, met respect geschreven in de hoofdletters: K.O. Steve still Knocks you Out!

tbasv16111207

SETLIST:
Racing the World
Velorum
Building the Church
Tender Surrender
Gravity Storm
Dave Weiner (acoustic)
Answers
Weeping China Doll
The Moon and I
The Animal
Whispering a Prayer
The Audience Is Listening
Deborah Solo
Rescue Me or Bury Me (acoustic)
Sisters (acoustic)
Treasure Island (with The Beast)
Salamanders in the Sun (acoustic)
Pusa Road (acoustic)
Drum Solo
The Ultra Zone
Frank
Build Me a Song
For the Love of God
Taurus Bulba

tbasv16111208

Ian Siegal & The Mississsippi Mudbloods: relaxte sfeer en zuiver bronwater [concert review]

Geplaatst op 15 November 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer
band: Ian Siegal & The Mississsippi Mudbloods feat. Coby & Luther Dickinson and Carwyn Ellis
support: Hills of Harlem
datum: dinsdag 13 november 2012
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbais1201

In de concert aankondiging haalde we het nog maar weer even aan; Ian Siegal heeft een broertje dood aan muzikale genres zoals blues, country, rock, funk en soul. Het gaat hém gewoon om liedjes, liedjes met gevoel. Je moet dan ook helemaal niet gek opkijken als je Siegal in Budapest tegenkomt met een band van Hongaarse en Oostenrijkse muzikanten die Tom Waits nummers brengen. Of dat je hem solo met slechts een akoestische gitaar en een mondharmonica op een festivalpodium aantreft. Nee, wij waren dan ook zeker niet verbaasd toen Ian Siegal in 2011 met het album ‘The Skinny‘ op de proppen kwam, waarop hij samen speelde met de nazaten van R.L. Burnside, David Junior Kimbrough, Bobby Bland en Jim Dickinson: The Youngest Sons genaamd. En nu, tijdens de november nadagen van 2012, toert de eigenzinnige Brit door Europa met het Amerikaanse collectief The Mississippi Mudbloods. Een trans-Atlantische samenwerking waarmee hij een krachtig brouwsel van hillcountry blues- en Southern rock produceert. Oeps… waarmee hij mooie liedjes met gevoel ten gehore brengt!

tbais1202

Afgelopen juni speelde Ian Siegal voor het eerst live in ons land met deze The Mississsippi Mudbloods (in Amstelveen en Enschede). Een trio begeleiders dus, met wie hij ook het album ‘Candy Store Kid’ opnam en onlangs in oktober uitbracht. Dit zogenoemde dreamteam bestond afgelopen zomer uit gitarist Luther Dickinson (North Mississippi Allstars, Black Crowes), drummer Cody Dickinson (ook N.M.A. en producer) en Alvin Youngblood Hart, ook wel bekend uit de Wim Wenders film ‘The Soul of a Man’ (2003). Hart wordt tijdens deze korte najaarstour vervangen door multi-instrumentalist Carwyn Ellis. De Welshman Ellis beperkt zich nu dus ook tot de basgitaar en de backing vocals. In een recent verleden genoot singer-songwriter Ellis nog bekendheid als voorman van de Britse psychedelische popband Colorama en als gitarist/bassist bij de Edwyn Collins Allstar Band.

tbais1203

Nadat de supportband Hills of Harlem het podium had vrij gemaakt - en Ian Siegal eigenhandig de setlists had vastgetaped - opende het gelegenheids kwartet met de song ‘Kingfish’. Eén van de betere tracks van de CD ‘Candy Store Kid’. Met daarin gelijk al een elektrisch slidegitaar onderonsje tussen Ian’s Fender en Luther’s Gibson. Want deze avond zou vooral gekenmerkt worden door gitaarsolo’s, mooie gitaarsolo’s… met gevoel! En dat kan je wel aan Ian Siegal overlaten, blues with a feeling. Maar vreemd genoeg leek de affectie en de intuïtie toch ondergeschikt aan de routine dit keer. En dat zijn we van Siegal niet gewend! Het gaat me ook te ver - en dat klinkt ook tegenstrijdig - om de Mudbloods als bloedeloos te bestempelen. Maar soms was het wel net alsof we naar een ‘vriendschappelijke wedstrijd’ stonden te kijken. Want Ian Siegal lijkt een beetje toermoe, en dat ís hij waarschijnlijk ook. In een week tijd van de UK naar Polen (Warschau), Nederland (Zoetermeer), Duitsland (Isernhagen), België en Frankrijk reizen, dat gaat natuurlijk niet in de kouwe kleren zitten. Ian kijkt duidelijk al uit naar volgende week, wanneer hij het even een paar maanden rustig aan mag doen zonder on-the-road beslommeringen.

tbais1204

Misschien vandaar dit keer geen gemene puntige gitaar licks? Wel veel nerveus gitaar gestem en lang uitgesponnen nummers. Er was de hele avond ook geen akoestische gitaar te bespeuren, wel een splinternieuw elektrisch exemplaar dat ongebruikt in de houder bleef staan. Ook de scherpzinnige Siegal sneren onder water en het gebruikelijke nippen van alcoholische drankjes, had dit maal plaats moeten maken voor een sfeer van berusting en voor zuiver bronwater. Eerlijkheidshalve moet wel onderkent worden dat het huidige Mudbloods repertoire zich natuurlijk leent voor zo’n mellow mainstream mood. Bijna alle nummers van ‘Candy Store Kid’ werden dan ook gespeeld. Van de losse flodder ‘Loose Cannon’, via kedeng-kedeng ‘I Am the Train’ tot aan ‘Hard Pressed’ (inclusief de bekende Prince teasers) dat ook opnieuw in een U.S.A. What Da Fuzz?-versie op de plaat is gezet. En ook Siegal zijn persoonlijke Johnny Cash interpretatie ‘The Fear’ verscheen dan toch eindelijk op die plaat, het werd nu ook in een full-band live setting gespeeld. Maar het twangy alternatieve countryliedje miste mijns inziens nu wel de dwingende intensiteit wat juist de eerste uitgeklede versie zo kenmerkte vorig jaar.

tbais1205

Het was echter wel weer verheugend om ‘She’s Got The Devil In Her’ nog eens live te horen. Evenals de tribute aan een Youngest Son (voor)vader R.L. Burnside. In ‘So Much Trouble’ was weer heerlijk gecombineerd gitaarwerk van de heren Siegal/Dickinson te horen. Waarbij Luther en Carwyn Ellis - later ook in ‘Bayou Country’- tevens de noodzakelijke backingvocalen voor hun rekening namen. En Luther Dickinson deed zelfs nog een solo zangpartijtje (”ik dacht dat Ian en ik vrienden waren, maar nu laat ‘ie mij nog zingen ook!”). En in ‘Moonshine Minnie’ van de The Skinny ging Ian zelf weer lekker luidruchtig los. ‘Slechts’ één toegift volgde, maar wel eentje van drie nummers, allen covers: ‘Take A Walk In The Wilderness’ (van Big George), Tony Joe White’s ‘Polk Salad Annie’ en als passende afsluiter ‘Born On The Bayou’ van de grootste swamp bluesrock hitmakers aller tijden, Creedence Clearwater Revival. Dat klinkt altijd fijn en herkenbaar natuurlijk. Van dit twee uur durende live optreden hebben we al met al toch weer volop genoten. Hillcountry bluesrock met een relaxte Mississippi delta vibe. Of, gewoon mooie liedjes, zoals de Engelse meester het zelf liever wil horen. Maar ondertussen hebben wij toch ook wel stiekem verlangd naar die dampende gestampte pot (Meat & Potatoes) uit een stoffig verleden (’The Dust’).


Hello, it’s Todd, the second time around [review]

Geplaatst op 12 November 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
band: Todd Rundgren & Metropole Orkest: deel 2
speciale gast: Mathilde Santing
dirigent: Steve Sidwell
orkestraties: Tom Trapp
initiator: Co de Kloet
datum: zondag 11 november 2012
review door: Giel van der Hoeven - The Blues Alone?
foto’s door: diversen

tr11111201kl

Het was, toen nog als diskjockey bij Radio Noordzee, Alfred Lagarde die ons halverwege de jaren zeventig kennis liet maken met de muziek van Tod Rundgren. Als muzikant had Todd Rundgren succes onder zijn eigen naam en ook met bands als Nazz, Utopia, en in mindere maten, met Woody’s Truck Stop en The New Cars. Als producent zat hij achter de knoppen voor bands als o.a. The Band, The New York Dolls, Tubes, XTC, Bad Religion en Meat Loaf. Op initiatief van de NTR radioproducer Co de Kloet (Radio 6 Co Live! ) werd op 24 september 2011 het eerste concert van Todd Rundgren (64) met het Metropole Orkest georganiseerd. Het was toen voor het eerst in zijn indrukwekkende loopbaan dat de levende legende met een groot orkest samenwerkte. De uitverkochte concerten in Paradiso Amsterdam en in De Oosterpoort Groningen oogstten veel bewondering en enthousiasme bij de trouwe Rundgren fans, de zogenaamde Toddheads. Vandaar dat op zondag 11 november jl. in Paradiso nogmaals maar nu als eenmalig evenement ‘Todd Rundgren with Orchestra Extravaganza - phase 2′ plaats vond.

tr11111202kl
[initiator Co de Kloet & Todd Rundgren 2011]

En opnieuw kreeg het uitverkochte Paradiso een dwarsdoorsnede uit Rundgren’s enorme en veelzijdig oeuvre te horen, samen met het Metropole Orkest dat evenals vorig jaar onder leiding stond van Steve Sidwell. Sinds vorige week woensdag had het gezelschap dagelijks gerepeteerd in de Hilversumse NTR studio’s. Waarbij Rundgren de ontwikkelingen op het politieke thuisfront nauwlettend in de gaten bleef houden. Want, “I stayed up to make sure Obama won. Now I have to rehearse in 4 hours", zo twitterde @toddrundgren toen aan zijn volgers. Ongeveer de helft van de composities zouden, afgezien van wat afwijkende arrangementen, hetzelfde zijn als die van vorig jaar. En werd er vorig jaar als opener rustig orkestraal uitgepakt met ‘Flamingo’, nu was dat groots met ‘Mary And The Holy Ghost’ van het 17e album ‘One Long Year’ uit het jaar 2000. Een mysterieuze opening maar het kwam evenals Utopia’s ‘Another Life’ uitstekend uit de verf. Prachtig georkestreerd en uitgevoerd met blazers en strijkers die Todd zijn fascinerende en betoverende vocalen begeleide. De eens zo extravagante ‘Wizard’ ging nu gekleed als een rockicoon met een fel rode colbert, donkere zonnebril en blonde highlights in zijn zwart geverfde lokken.

De hitsong ‘Hello, It’s Me’ (Nazz, 1968) en het catchy ‘Property’, dat ook klinkt als een old school Rundgren song met dat fluwelen stemgeluid, waren ook met het orkest behoorlijk toegankelijk. ‘Property’ komt van het album ‘No World Order’ (1993), uit de tijd dat Rundgren (onder het pseudoniem TR-i) volop aan het pionieren sloeg op het gebied van elektronische muziek en dook in de wereld van videoclips, software en verspreiding van muziek via nieuwe media. Ik vrees dat ik een van de weinige consumenten ben geweest die destijds deze opnamen als interactieve versie op CD-i kocht. Niet omdat de muziek, die sterk beïnvloed was door elektronica en rap, niet goed was maar wel omdat dit interactieve medium van Philips geen lang leven beschoren was (het medium DVD werd succesvoller).

tr11111203

Tijdens de changements - een groot orkest dat het hele podium in beslag neemt is niet echt gebruikelijk in Paradiso - maakte Rundgren handig gebruik om hilarisch commentaar te geven richting publiek en de radioluisteraars ("I whish you were here” en “play some commericials for the NTR listeners."). Dan volgt “the world premiere” van ‘Frogs’, een lied dat door Todd alleen werd uitgebracht op zijn website Patronet in 2006. Het nummer gaat over een van de plagen van Egypte en klinkt theatraal en musicalachtig. Na de ballade ‘Pretending To Care’ (op de plaat a capella) en de titeltrack ‘Second Wind’ (1991) werd er een pauze ingelast.

Na de onderbreking kwam de vertrouwde Stratocaster gitaar er aan te pas. En, net als vorig jaar, muziek uit Todd’s lost masterpiece de musical Up Against It. De speciale gast the Dutch national treasure Mathilde Santing en de vocalisten Mariska en Wouter waren ook prominenter aanwezig. Santing nam, vooral in haar beginjaren, verschillende songs op van Todd Rundgren en ze zong live ook regelmatig nummers van hem. Zowel in Paradiso als de middag ervoor in de NPS live talkshow over kunst en cultuur ‘Kunststof’ zong ze samen met Todd de leadzang in ‘Love in Disguise’. Ik ben nooit fan geweest van (het genre van) Santing, maar het moet gezegd dat het haar beide keren aan de zijde van haar idool prima afging. In diezelfde talkshow zei Rundgren zondagmiddag trouwens de beste fans ter wereld te hebben. Oh, en voor die tijd was hij nog even te gast bij het radioprogramma Mijke’s Middag. De man uit Philadelphia had zich duidelijk voorgenomen om zijn project deel 2 én zijn nieuw te verwachten album (voorjaar 2013, werktitel ‘State’) in ons land te promoten. Wat natuurlijk niets afdoet aan zijn gepassioneerde en persoonlijke prestatie en zijn betrokkenheid bij de Nederlandse cultuur en het Metropole ("Save the Metropol Orchestra!").

tr11111204

Na “let’s get funky” ‘Love Science’ (2nd Wind - 1991) kwam het bombastische ‘Mammon’ met een prekende tekst over geld als afgod. De song stamt van ver voor de financiële crisis maar is actueler dan ooit. ‘Fascist Christ’, ook van NWO, is voornamelijk gebaseerd op Todd’s raps gesteund door het funky ritme en de slimme vocalen. De quasi religieuze composities zijn op het randje van holle pathetiek maar toch volkomen onweerstaanbaar. Zeker als het refrein gospelachtige vormen aanneemt met “gimme that old time religeon…", in deze voormalige kerk met een ruimtelijke akoestiek. “Now you’ve eaten your meat, you get your pudding” riep Rundgren, oftewel na een goed gerecht volgt nog een lekker grand dessert. Met tussenposes maar liefst drie tracks van het album ‘Hermit Of Mink Hollow’ uit 1978. De achtste soloplaat die Todd Rundgren helemaal alleen inzong, inspeelde (alle instrumenten), arrangeerde en produceerde. ‘Fade Away’, ‘Bag Lady’ met verrassend goede falsetzang - hij was dit keer sowieso goed bij stem - en als afsluiter het overbekende ‘Can We Still Be Friends?’, wat in 1979 een wereldhit was voor Robert Palmer.

‘I Saw the Light’ van zijn derde en beste soloalbum ‘Something/Anything?’ (1972) mocht natuurlijk niet ontbreken. Ik hoorde het nummer een paar weken geleden nog live gespeeld door een coverband, en zelfs dan blijft het weer weken lang in je kop hangen! Zo’n verdraaid soulvolle catchy tune is dat. Those freakin’ frigging ‘Frogs’ ging voor de pauze niet helemaal goed volgens Todd ("worst night of my musical life"), dus kregen we die ook nog een keer in reprise. En natuurlijk ‘We Gotta Get You A Woman’. Todd Rundgren & het Metropole Orkest deel 2 was minder spannend dan deel 1 in 2011. Maar door de verrassende arrangementen die de composities deden klinken als klassieke blaas- en strijkorkeststukken, én een Todd Rundren in topvorm gesteund door allemaal enthousiaste muzikanten, werd deze elfde van de elfde een memorabele zondagavond. Zelfs voor de talloze liefhebbers die er niet bij waren en aan de radio zaten gekluisterd. Nu maar op naar “phase 3 in 2013″, daar waren de Toddheads in Paradiso het wel over eens.

toddtoennukl
[Todd toen & nu]

SETLIST: Mary And The Holy Ghost; Another Life; Hello, It’s Me; Property; Frogs (worldpremiere); Pretending To Care; Second Wind PAUZE musicalsongs Up Against It; When Worlds Collide; Love in Disguise (w/ Mathilde Santing); ballad; Love Science; Mammon; Fascist Christ; I Saw the Light; Fade Away; Frogs (reprise); Bag Lady; We Gotta Get You A Woman; Can We Still Be Friends?

Zie hier een historisch overzicht in videoclips van Tod Rundgren’s carrière.


Todd Rundgren - Bag Lady [door unicapb21]

11e Blues aan Zee festival: een happening door en voor jong en oud

Geplaatst op 4 November 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 11e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 3 november 2012
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbabaz03111200

Op zaterdag 3 november werd alweer het elfde Blues aan Zee festival gehouden. Hiervoor werden weer alle zalen van het voormalige klooster, thans de Noviteit in Monster, omgeturnd in vier sfeervolle podiumzalen. Op het uitverkochte festival traden in totaal tien acts op, die ieder de blues of daaraan gerelateerde muziek op hun eigen wijze vertolkten. Het programma was als vanouds weer gevarieerd en ging dit keer van jong toptalent tot aan doorgewinterde oude bluesknarren. Ook onder het publiek waren alle leeftijdscategorieën vertegenwoordigd. Waardoor dit jaarlijkse festival dankzij de bands en de bezoekers, én door de hulp van de vrijwilligers en sponsors weer een onvergetelijke Blues happening werd. En ook alweer voor de zesde keer op rij mochten wij van The Blues Alone? hier op uitnodiging van de B.A.Z. organisatie verslag van doen.

Na de hartelijke ontvangst door die organisatie en als aftrap een snel en heerlijk geurig kopje koffie gingen wij op onze muzikale strooptocht door het vroegere klooster. Een spannende aangelegenheid omdat ook wij als liefhebbers lang niet alle bands kenden. Voorwaar geen monnikenwerk maar juist een spectaculaire bezigheid die echter wel zorgvuldigheid vergde. Want een festival heeft nog steeds als eigenschap dat de acts opverlappend gelijktijdig spelen waardoor timing en positie allesbepalend waren. Een mooie uitdaging voor een geweldige blues-kick.

tbabaz03111201

De eerste band die we bezochten was de Blues Hunters. Eind september hadden we deze jonge beloftes nog aan het werk gezien in de Boerderij te Zoetermeer als openingsact voor de Canadese bluesrock gitarist Pat Travers. Toen maakte het viertal al indruk op ons en dit werd in de kapel van de Noviteit alleen maar weer bevestigd. De gitaristen Theo van Niel jr. en Elco Jongkind, die beide ook de zang voor hun rekening namen, drummer Taco Gorter en bassist Daniël Lottersberger hadden een set samengesteld met zowel snelle shuffles als slow blues songs met slideguitar solo’s. De B.A.Z. organisatie had dit keer extra aandacht besteed aan de akoestiek in de voorheen nogal hol klinkende authentieke kloosterzaal. Niet tevergeefs want het gebruik van ander geluidsapparatuur en het aanbrengen van beter isolerende wandgordijnen kwam de zaalsound zeker ten goede. De powerblues klanken met invloeden van jazz-fusion en progressieve rock van de Blues Hunters kwam hierdoor uitstekend tot z’n recht.

tbabaz03111202

Het gelegenheids duo Tiny Legs Tim & Lightnin’ Guy uit België trad even later aan in de kleine zaal. Speciaal ingericht met een sfeervol eind 19e eeuws blues decor, en daarom omgedoopt tot de Juke Joint. Tim De Graeve is normaal gesproken een One Man Blues Band en Guy Verlinde staat bekend als “de hardst werkende performer van de Belgische blues & roots scène". Die voornamelijk met zijn band The Mighty Gators al verschillende Europese top locaties onveilig maakte. Tiny Legs Tim speelde de eerste set songs solo op zijn gitaar, zichzelf begeleidend met een foottapboard, hi-hat, tamboerijn en een mondharmonica. Waarna na een half uurtje Lightnin’ Guy hem vocaal kwam bijstaan met eveneens gitaar en harmonica. Beide beschikken over een prima emotievol stemgeluid en hun kwaliteiten op de (akoestische) gitaren en mondharmonica mogen bij de kenners nagenoeg bekend zijn. We kregen intense rauwe vooroorlogse Mississippi-deltablues en akoestische boogie in de vorm van eigen nummers en covers (o.a. Robert Johnson, Son House, Lead Belly) te horen. Omdat Tim zijn gezondheid niet altijd heeft meegezeten weet hij meer dan welke andere jonge bluesartiest ook, hoe een persoonlijk Crossroads moment aanvoelt. Daarom klonk het optreden van dit Vlaamse duo geheel in de geest van de oude meesters en zeer oprecht. Een eerste hoogtepunt op deze nog jonge avond. Op 3 januari 2013 zijn Lightnin’ Guy & The Mighty Gators wederom in het Westland te bewonderen [meer info mommuziekzolder@gmail.com]

tbabaz03111203

In 2009 werd de veertienjarige Leif de Leeuw Nederlands gitaarkampioen (t/m 21 jaar) en hij won daarmee de SENA Dutch Guitar Award. Het muzikale wonderkind wordt ook wel de Joe Bonamassa van de Lage Landen genoemd. Iets wat vorig jaar door Joe Bonamassa himself persoonlijk werd bevestigd. Als zeventienjarige speelt Leif nu met zijn eigen Leif de Leeuw Band een mix van bluesrock covers en eigen nummers. Deze band bestaat momenteel uit Eibe Gerhartl (bass), Han Neijenhuis (drums) en zangeres Britt Jansen, die ook furore maakt met haar eigen trio. In de kelder van de Noviteit (the Cotton Club) toonde Leif zijn gevoel en beheersing op o.a. zijn Gibson Les Paul. Waarbij de invloeden van zijn voorbeelden Paul Kossoff, Jeff Beck en bluesgigant Johnny Winter duidelijk hoorbaar waren. En van de jongste muzikant op het festival vervolgde onze weg zich naar het hoofdpodium (de Mainstage) in de grote zaal waar de senioren van de Robert Smith Bluesband ondertussen al waren begonnen. Al meer dan drie decennia is Robert Smith (Smith & Friends, Inner Simplicity) uit Goirle een blues nomade. De Robert Smith Bluesband, met een gemiddelde leeftijd van 60 jaar, speelde old school blues repertoire met een hoog swinggehalte. En de voluptueuze zanger/harpist Robert Smith - die volgens de overlevering ooit als zestienjarig manneke met de legendarische Janis Joplin het podium deelde - had er duidelijk veel zin in. Het gezelschap ouwetjes bestond verder uit: Ralph Masius (gitaar), Hans van den Bosch (gitaar), Albert ‘Bhe’ van Beurden (bas), Karel Fransen (drums) en Willem van der Schoof op de toetsen.

tbabaz03111204

De naam van één van de invloedrijkste blueszangeressen van de jaren zestig is gevallen: Janis Joplin. Dat brengt ons bij het tweede hoogtepunt van de avond, JennBBlues! Het stemgeluid van zangeres Jennifer Bomert is treffend en vergelijkbaar met dat van haar legendarische voorgangster. Maar Jennifer imiteert gelukkig niemand en gooit haar hele eigen ziel en zaligheid in de strijd waardoor we een opzwepend live-optreden voorgeschoteld kregen. In een genre wat het Twentse vijftal zelf ‘full power bluesrock’ noemt. Dat die passie onvervalst is blijkt ook wel uit de levensgrote bandlogo tatoeage op Jennifer’s bovenarm (of is die tatoe later juist het bandlogo geworden?). Gitaristen Rob Wielens en de nestor Egbert Knol zorgden samen met bassist Erik Leuverink en drummer Bren Geerlings voor een stevige bluesrock basis, waarop Jenn B zich vocaal helemaal kon uitleven. Vooral de hartstochtelijke power ballads veroorzaakte kippenvel bij de toehoorders. Sinds februari - toen op het bluesfestival in Delft - trad JennBBlues weer eens in het Westen van Nederland op, maar wat ons betreft mogen ze vaker deze kant opkomen.

tbabaz03111205

Meer akoestische en elektrische blues was te horen in de Juke Joint. Het Britse blues duo Tommy Allen & Johnny Hewitt was dit voorjaar door de B.A.Z. organisatie gestrikt op het Kwadendamme Bluesfestival, en dat bleek een goede zet. De vijftiger jaren street style Chicago blues was geknipt voor deze locatie en sloeg ook aan bij de Westlanders. Zanger/gitarist en basdrummer Tommy Allen en bluesharpspeler Johnny Hewitt voelen dit repertoire met een melancholische toon en inhoud perfect aan met nummers van o.a. Muddy Waters en Junior Wells. Door hun rauwe improviserende interpretatie klonk deze muziekstijl erg oorspronkelijk en dat was weer gewoon lekker om naar te luisteren.

tbabaz03111207

Eveneens een duo maar weer van een heel andere orde waren de Nederlandse Fay Lovsky & Arthur Ebeling. In een tjokvolle kelder brachten de twee knappen koppen repertoire dat bestond uit blues, jazz, folk en ballades. De voorliefde voor silly songs met rare klanken en effecten is het handelsmerk van Lovsky geworden. Maar samen met Ebeling is het repertoire meer geïnspireerd op de muzikale tradities van New Orleans, op een luchtige wijze gebracht. De zingende zaag en de Gretsch gitaar, zeg maar. Dat was best grappig om te horen en bij tijd en wijlen zelfs sfeervol. Maar of het bluespubliek op easy listening klassiekers als ‘Dream a Little Dream of Me’ zat te wachten blijft de vraag.

tbabaz03111206

Een trip naar Chicago, Texas en de Amerikaanse Westkust kregen we weer op de Mainstage van de Dave Chavez Band. Geen onbekenden want Dave (zang/gitaar), Serge (bas), Marcel (drums), Ado (keyboard) en Robert (bluesharp) zijn afkomstig uit het naburige Schiedam. Het gezelschap heeft nog geen album uit maar ze hebben inmiddels wel een behoorlijke live reputatie opgebouwd. Met als speciale gast ook nog eens Big Pete op de bluesharp (en gitaar) was het dubbel genieten geblazen. De onvervalste Amerikaanse Rhythm ‘n Blues klanken van deze bluesmannen klonk zoals één van hun songs: ‘Sharp Like a Knife’! Het laatste geblaf uit de kelder kwam van de Duketown Dogs uit Den Bosch e/o. Zanger Ron G. ‘The Duke’ is een echte entertainer met een prettige eigenzinnige rockstem. Ron, gitarist Bas van den Booren, bassist Jeroen van Maanen en drummer Peter ‘Freight Train’ van der Sluys speelden werk van hun twee eigen albums en covers van o.a. blueshelden als Willie Dixon en Albert King. Ballades afgewisseld met stevige up-tempo bluesrock van voornamelijk het album ‘Chasing Tail’ (2010), gekenmerkt door het betere gitaarwerk van een gitarist met een unieke stijl [helaas, geen foto].

tbabaz03111208

Het was alweer de derde keer dit jaar dat we de Schotse The Nimmo Brothers live mochten bewonderen. En het moet gezegd, de broers Nimmo en hun bandleden uit Glasgow vervelen eigenlijk nooit. Door de tomeloze energie en onbevangenheid die hun optredens kenmerkt blijven ze de toehoorders boeien. Ook nu weer als afsluiter op de Mainstage van het Blues Aan Zee festival 2012. Al voor aanvang vertelt Alan, één van de twee Nimmo broertjes, ons er vreselijk veel zin in te hebben en dat de entourage in het voormalige klooster hem wel bevalt. De Nimmo’s zijn razend populair in het Nederlandse bluesrock circuit, en dat is meer dan terecht. Als je het viertal ziet en hoort optreden stijgt de adrenaline, gaat het hart sneller kloppen en neemt de aandrang tot swingen toe. De interactie tussen de twee zingende en gitaarspelende broers Steve en Alan staat centraal in het stevige bandgeluid met een hoog Free gehalte. Waarbij bassist Matt Beable en drummer Dave Raeburn dit keer een strakke ritmesectie vormen die weten hoe moderne elektrische blues and rock ‘n roll moet klinken. Wat ons betreft het derde hoogtepunt van een geweldige muziekavond. Blues Aan Zee Rocks!

tbabaz03111209

De line-up:

MAINSTAGE
Robert Smith Bluesband
Dave Chavez Band met “special guest” Big Pete
The Nimmo Brothers (Schotland)

THE COTTON CLUB
Leif de Leeuw Band
Fay Lovsky & Arthur Ebeling
Duke Town Dogs

THE CHAPPEL
Blues Hunters
JennBblues

JUKE JOINT
Tiny Legs Tim & Lightnin’ Guy (B)
Tommy Allen & Johnny Hewitt (UK)