Archief voor de maand October 2012

Space Cowboy Steve Miller is tijdloos en grenzeloos

Geplaatst op 25 October 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: 013 Tilburg (Dommelsch Zaal)
band: Steve Miller Band
datum: woensdag 24 oktober 2012
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbasmb24101201

Lange tijd liet Steve Miller weinig of niets van zich horen. Tot dat hij in 2010 plotseling weer (na 20 jaar) met een CD kwam en ging touren met de Steve Miller Band. Die comeback plaat ‘Bingo!’ was een blues georiënteerd coveralbum waarmee Steve Miller terugkeerde naar zijn roots. Sindsdien zijn de openbare discussies over Steve Miller en zijn muziek ook weer gaande. Termen als mainstream blues, saai, gedateerd en ouwelullenmuziek kwamen vaak voorbij in de discussies. Eigenaardig genoeg veelal uitgesproken door… gedateerde saaie ouwe lullen. Want de jeugd hoorde je nauwelijks een mening geven over de inmiddels 69-jarige Amerikaan. Ze kennen de reputatie van de beste brave man - die qua uitlijk ook hun wiskunde leraar zou kunnen zijn - waarschijnlijk niet eens, of ze laten zijn platen gewoon links liggen. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk, want ook in 013 kwamen we enkele geïnteresseerde jongelingen tegen.

Zelf maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van Steve Miller toen ik 15 jaar was. Dat was in 1976 het jaar dat zijn negende studioalbum ‘Fly Like an Eagle’ uitkwam. Miller was toen 32 jaar, een ‘ouwe lul’ dus voor een puber van half zijn leeftijd. Maar, alles aan The Space Cowboy was toen wel revolutionair. Met zijn sound zorgde de Ganster of Love (nog zo’n tot de verbeelding sprekende bijnaam) toch voor een muzikale omwenteling in het symfonische rock genre, want er mocht ondanks het gebruik van de kunstmatige synthesizer ook weer gerockt worden! Met het album ‘The Joker’ en de gelijknamige single (in 1990 weer een hit door de Levi’s jeans reclame) had Steve Miller drie jaar eerder al aangetoond over humor te beschikken en vlotte deuntje te kunnen componeren. Maar met ‘Fly Like an Eagle’ viel alles uiteindelijk soeverein in het pulletje.

tbasmb24101205

Het kruidige elektrische- en akoestische gitaarwerk gecombineerd met de zwevende synthesizer sound en Miller’s unieke jeugdige stemgeluid vormde de perfecte tools voor de zogenaamde Spacerock sound. Wat in feiten slechts een mix was van bluesrock en symfonische rock, toegepast in uitgekiende pakkende en sfeervolle composities. Op ‘Book of Dreams’ (1977) werd die lijn probleemloos doorgetrokken totdat begin jaren tachtig de commerciële sound (’Macho City’, ‘Abracadabra’) helemaal over de artistieke vaardigheden ging heersen. Het decennium dat daarop volgde mag daarom creatief gezien nagenoeg geen naam hebben. Maar de zeven vette jaren hadden voldoende financiële armslag opgeleverd waardoor ‘The Joker’ een jaar of twintig in zijn vuistje kon gaan lachen.

tbasmb24101204

Met het noemen van de eerdere albums en songtitels is gelijk een samenvatting van de setlist in 013 Tilburg gegeven. De Steve Miller Band had er bewust voor gekozen om het matig opgekomen publiek (ongeveer 1.000 bezoekers in de Dommelsch Zaal) te fêteren met louter klassiekers. De comeback albums ‘Bingo!’ en ‘Let Your Hair Down’ (2011) werden daardoor zo goed als ontzien. En de zesmans bemanning lanceerde met o.a. ‘Jungle Love’, ‘Take the Money and Run’, ‘The Stake’, ‘Abracadabra’ en ‘Mercury Blues’ in het eerste blok direct een aantal krachtige projectielen de (zaal)ruimte in. Ook aan het oor-decor met ontelbare led lampjes en een podiumobject dat iets weg had van de zwanenhals van de Erasmusbrug, was zichtbaar veel aandacht besteed.

tbasmb24101203

Kenny Lee Lewis (ritmegitaar, zang), Joseph Wooten (keyboard, zang), Billy Petersen (basgitaar, zang) en Gordy Knudtson (drums) speelde onafgebroken loepzuiver. Maar mede-vocalist Sonny Charles (The Checkmates) stal toch wel ‘de show’. De tweeënzeventigjarige soulzanger is duidelijk ingehuurd om een wat saai ogende band nog enigszins een fraaie uitstraling te geven. Als een enthousiaste senior Master of Ceremonies slaagde hij ook in zijn missie. Zelden zal je een man van die leeftijd nog zulke swingende moves zien maken. Met namen in de soulevergreens ‘Further On Up The Road’ (Bobby Bland), ‘All Your Love’ (Otis Rush) en ‘Ooh Poo Pah Doo’ (Jessie Hill) kreeg de oude ster de ruimte om te schitteren. En, met ‘Just Got Back From Texas’ kregen we zo waar zelfs een authentieke slow bluessong te horen. Halverwege het optreden, na een prachtig dromerige versie van ‘Serenade From the Stars’ nam Steve Miller plaats op een kruk om met ‘Wild Mountain Honey’ de aftrap te geven voor een korte feilloze akoestische set.

tbasmb24101202

In het laatste blok en de toegift van een bijna twee uur durend optreden kreeg het overwegende 50-plus publiek met o.a. ‘Fly Like An Eagle’, ‘Jet Airliner’, ‘Rock’n Me’, ‘Swingtown’, ‘Space Cowboy’ en ‘The Joker’ hélemaal waar het voor gekomen was!
Omdat de Space Cowboy zich de laatste jaren weer over de Blues trails begeeft hadden wij vooraf meer repertoire van de laatste twee albums verwacht. Maar als mijmerende midlifers hebben we toch met genoegen meegezweefd op de jaren zeventig spacerock klanken van de enige echte Steve Miller. Die met zijn eigen repertoire bij nader inzien en gehoor tijdloos en grenzeloos blijkt te zijn. “Time keeps on slippin’, slippin’, slippin’ into the future…”

tbasmb24101206

Setlist: Jungle Love; Take the Money and Run; The Stake; Abracadabra; Mercury Blues ; Further On Up The Road (Bobby “Blue” Bland cover); Shubada Du Ma Ma; All Your Love (I Miss Loving)(Otis Rush cover); Kow Kow (Calqulator); Ooh Poo Pah Doo (Jessie Hill cover); Just Got Back From Texas; Sugar Babe; Serenade From the Stars. Acoustic: Wild Mountain Honey; Gangster of Love; Dance Dance Dance; The Window; Living in the U.S.A.; Space Intro; Fly Like An Eagle; Jet Airliner; Rock’n Me. Encore: Swingtown; Space Cowboy; The Joker.

Dwayne Dopsie: Zydeco als dance variant van de Blues [interview & CD review]

Geplaatst op 14 October 2012 door Giel

Exclusief interview met: Dwayne ‘Dopsie’ Rubin (Dwayne Dopsie and the Zydeco Hellraisers)
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: Sportpark De Liesjes Kwadendamme
evenement: Kwadendamme Bluesfestival
datum: zaterdag 12 mei 2012

tbadd12051201

Zijn vader Rockin’ Dopsie speelde met de Cajun Twisters in 1980 in Den Haag op het North Sea Jazz Festival. Deze Dopsie Sr. bracht onder eigen naam Alton Rubin een groot deel van zijn jeugd door met het plukken van katoen en werken op de suikerrietvelden in de buurt van Lafayette. Maar als accordeonspeler maakte hij in de jaren vijftig naam en faam in de bluesclubs van Louisiana, samen met zijn neef Chester Zeno op wasbord. Vanwege zijn levendige spel werd hij Rockin’ Dopsie (speek uit: Doepsie) genoemd. Zoon Dwayne kwam op 3 maart 1979 in Lafayette als laatste van acht kinderen ter wereld. Dwayne was aanvankelijk geïnteresseerd in het wasbord (rub-board, als instrument), maar al snel besefte hij zich dat er net als zijn vader en opa een ongelooflijk talent voor accordeon spelen in hem schuilde. Hij speelt het instrument nu vanaf zijn zevende jaar en werd hiermee traditie- en familiegetrouw een pionier van de Zydeco muziek. Clifton Chenier blijft natuurlijk de ongekroonde koning van de Zydeco, maar Rockin’ Dopsie Sr. was met zijn ongeëvenaarde vaardigheid op de knopaccordeon zeker de kroonprins. Dwayne Dopsie treedt zijn voorganger en voorbeeld inmiddels aardig in de voetsporen en net zoals Dopsie Sr. en Chenier is hij gewijd aan het behoud van oude Franse liederen die de basis van de Zydeco vormen. Maar met invloeden vanuit de blues, R&B en funk brengt hij deze muziekstijl met energiek accordeonspel en een drijvend wasbord ritme naar een ongekend niveau. Met zijn Zydeco Hellraisers bestaande uit Paul Lafleur (wasbord), Reggie Smith Jr. (saxofoon), Kipori Woods (gitaar), Dion Pierre (bas) en Kevin Minor (drums) doet hij de Zydeco dusdanig opzwepend en funky klinken, waardoor het aantrekkelijk wordt voor fans van allerlei genres. “Dit is mijn roeping, Zydeco muziek zit in mijn bloed, het is mijn hart en ziel.” Dwayne Dopsie and the Zydeco Hellraisers maakte zes albums waaronder een live CD en een eerbetoon aan Dwayne’s overleden vader, de meest invloedrijke persoon in zijn leven, met daarop diens grootste Zydeco hits. Kort voor aanvang van zijn gespierde Zydeco demonstratie op het Kwadendamme Bluesfstival troffen wij van TBA? ‘the hardest working man in Zydeco business’ - toen nog rustig en onbezweet - aan in de kleedkamer.

tbadd12051202

Hallo Dwayne, in 2005 verhuisde je van New Orleans naar Baton Rouge in Louisiana, vanwege de gevolgen door de verwoestende orkaan Katrina. Woon je daar nog steeds?
- Nee, ik ben weer terug in New Orleans. Het leven is daar weer redelijk normaal. Als je daarvan mag spreken na een van de ergste natuurrampen in de Amerikaanse geschiedenis. Bewoners werken keihard om de stad weer op te bouwen maar meer dan 1800 doden is niet niks, en er worden nog steeds mensen vermist. New Orleans is zwaar getroffen en dat heeft een enorm grote impact op de populatie gehad daar.

Heeft de muziekscene in New Orleans er ook onder geleden?
- Ook, “but things are pretty much back to normal now", de situatie is weer pre-Katrina zo gezegd. Wij spelen behoorlijk veel en we zijn natuurlijk ook vaak aan het touren buiten Louisiana.

tbadd12051205

Heb je ooit met je vader, de legendarische Rockin’ Dopsie, samen accordeon gespeeld?
- Nee helaas, ik was nog te jong om echt met hem op te treden. Ik was pas 14 jaar toen hij in 1993 overleed. Bovendien was ik maar een klein ventje vroeger die nog maar net boven de accordeon uitstak. Tijdens Mardi Gras in Lafayette nam hij me wel altijd mee, en als zijn band dan speelde stond ik er tussen. Ik heb als kind ook samen met hem een TV commercial gedaan voor een koffie merk: Louisiana Community Coffee; “the genuine flavor of New Orleans”.

Je bent begonnen met het bespelen van de wasbord?
- Klopt, ik kreeg de eerste van mijn vader toen ik een jaar of zes was. Ik speel nu behalve accordeon ook keyboards en ik kan een beetje drummen. Trouwens nu je dat vraagt, ik heb wel met de wasbord met mijn vader opgetreden. Als jochie van negen jaar nam hij me mee naar een Dolly Parton Show. Hij werd geïnterviewd en moest er optreden. Toen hij besefte dat hij geen wasbordspeler bij zich had heeft mij op het podium gezet, naast hem. Ha ha, m’n eerste openbare optreden, gelijk voor de televisie. Een jaar later stond ik zelfs met mijn vader in een live tv-uitzending van de Super Bowl half-time show in de Riverwalk, New Orleans. Mijn vader speelde accordeon en mijn broer David en ik wasbord.

1980nsjdopsierockinbert
[Rockin’ Dopsie @ North Sea Jazz Den Haag 1980 - foto: Bert Lek]

Zit er nog meer muzikaal talent in de familie Rubin?
- Mijn broer David speelt dus wasbord. Broer Anthony speelt ook accordeon en broer Alton Jr. is drummer. Ze speelde samen onder de naam Rockin’ Dopsie Junior and the Zydeco Twisters. Verder heb ik vier zussen Audrey, Joyce, Alice en Louella. En mijn moeder is Elvina Rubin.

Is Zydeco behalve een muziekstijl ook een levensstijl?
- Voor mij zeker! Al toen ik kind was wist ik dat Zydeco mijn leven zou gaan bepalen. Ik ben er nu al meer dan 25 jaar mee bezig, dit is gewoon mijn roeping. Zydeco muziek zit in mijn bloed, het is mijn hart en ziel.

tbadd12051204

Dwayne Dopsie and the Zydeco Hellraisers spelen Zydeco met o.a. invloeden vanuit de blues. Hou je ook van traditionele bluesmuziek?
- Eigenlijk ís Zydeco ook blues muziek! Luister maar naar bepaalde schema’s die je in beide stijlen terug hoort; 1-4-5 en 5-4-1 akkoorden. En ook Cajunmuziek is verwant aan de blues. Het woord Zydeco is een Franscreoolse verbastering van het woord ‘Les Haricots’ (snijbonen - red.). Rond 1900 werden er - net zoals op de katoenvelden - tijdens het bonen plukken Franstalige chansons gezongen. Een voorbeeld is ‘Les Haricots Sont Pas Sales’ [de snijbonen zijn niet zout - red.] waarvan men beweerd dat deze ‘bluesmelodie’ het begin van de Zydeco muziek was. In de Hellraisers Zydeco-stijl hoor je dus inderdaad blues terug. Maar ook boogie, funk, two step, R&B, reggae en zelfs walsen. Maar wel met die afwijkende instrumentatie zoals accordeon en wasbord.

Dus we mogen concluderen dat Zydeco de dance variatie is van de blues muziek?
- Precies. Ritmisch en opzwepend maar met een rock-push erin. “Zydeco is happy music".

tbadd12051203

Spelen jullie live ook traditionele nummers van Rockin’ Dopsie of Clifton Chenier?
- “No, all original tunes". Eigentijdse composities met eigen arrangementen in een eigen stijl met mijn eigen band, en we spelen het ook nog zelf, ha ha. Okay, wel met een traditionele Zydeco groove. Voorheen speelde ik wel composities van mijn vader en zijn invloed zal ook altijd aanwezig blijven. Want hij blijft mijn grootste Zydeco-held.

Jullie zesde album, de opvolger van ‘Up In Flames’ (2009) is net opgenomen, kan je daar wat meer over vertellen Dwayne?
- De werktitel is ‘The One’ en het komt in augustus uit in de Verenigde Staten op het label: Sound of New Orleans/LocoBop [inmiddels verschenen onder de titel ‘Been Good To You’, zie recensie hieronder - red.]. Twaalf nieuwe songs in Hellraisers Zydeco-stijl. Met gast bijdragen van o.a. gitarist Shelton Sonnier en tenorsaxofonist Tom Fitzpatrick, een van de pijlers van de New Orleans jazz- en R&B scène. De vorige albums hebben redelijk goed verkocht en ik hoop dat deze ook een weg naar de liefhebbers zal vinden. Ondanks dat Zydeco - ook in de VS hoor - lang niet zo bekend en populair is als jazz, reggae en R&B muziek. Maar als de mensen het dan horen is het toch vaak van: “man, I’ve gotta get this!”

tbadd12051207

Waar luister je zelf graag naar als je thuis bent of onderweg?
- Oh van alles, alle stijlen waar we het net over gehad hebben, van roots tot popmuziek. Momenteel zijn dat B.B. King, Buddy Guy, Jimi Hendrix, Paul Simon, Bob Dylan… “everything!” Als muzikant moet je ook een ‘open mind’ hebben, want daardoor kan je een eigen stijl ontwikkelen.

Je sprak net over “happy music", wat was jou gelukkigste moment in het leven tot nu toe?
- Dat was de geboorte van mijn dochtertje. Oh, en toen ik als kind een accordeon wedstrijd won. Daar tegenover staan ook weer de verdrietige momenten; waarvan het overlijden van mijn vader me het meeste heeft aangegrepen. ‘Tuurlijk, de gevolgen van de orkaan Katrina waren dramatisch, maar toch niet te vergelijken met het verlies van één van je ouders. Mijn moeder leeft gelukkig nog, ik heb haar vandaag nog gebeld om te zeggen dat alles goed gaat met me. Dat maakte haar ook weer even gelukkig.

Misschien een rare vraag, maar wat weet je van de Nederlandse Cajun en Zydeco ‘cultuur’?
Uhh… ik weet nu wie ‘Sonny Boy’ is [mondharmonica en accordeonspeler van de huisband The Juke Joints - red.] en op internet zag ik laatst ook nog een Cajun bluesband uit Holland [Les Chats Cadiens - red.] Ik ben nu een keer of vijf in Holland geweest en heb gemerkt dat er hier zeker belangstelling voor is.

tbadd12051206

Tot slot, wat wil jij als één van de belangrijke exponenten van de hedendaagse Zydeco nog bereiken met je muziek?
Persoonlijk hoef ik geen standbeeld te hebben maar ik wil deze muziek graag een platform geven en promoten. Zydeco muziek wereldwijd uitdragen zolang ik dat kan, want muziek in het algemeen is zo’n mooi medium, dat hoort gewoon bij het leven. Overigens… “playin accordeon keeps you in shape!” [en Dwayne toont ons nog een keer zijn imposante bovenarmen - red.]

Het optreden van Dwayne Dopsie and the Zydeco Hellraisers op het Kwadendamme Bluesfstival was ronduit indrukwekkend. Kletsnat van het zweet maakte Dwayne en zijn vier bandleden de beloftes meer dan waar. Binnen en mum van tijd kregen ze de tent aan het swingen en maakte de Hellraisers iedereen hemelsblij met hun muziek. Want inderdaad, Zydeco is héle blije muziek.

- CD REVIEW -
bgtyalbum

Inmiddels hebben we ook het album ‘Been Good To You’ beluisterd…
Dwayne Dopsie zijn accordeonsolo’s en vocalen zijn nóg verbazingwekkender dan ooit. Evenals de uitstekende bijdragen van de bandleden en de gastmuzikanten. Het up-tempo groovy openingsnummer ‘U Pretty Little Girl’ klinkt gelijk al opwindend. In ‘Every Day I Think of You’ met een zacht schommelend shuffle ritme horen we dat Dopsie inderdaad goed naar B.B. King heeft geluisterd. Calypso met een Zydeco-rock tempo in ‘I Want To Dance With You’, voetjes van de vloer weer. ‘Come Home To Me Darling’ is blues gespeeld met een Cajun walstempo. Ingetogen met een dromerige sax gemarkeerd door sprankelende accordeon- en gitaarsolo’s. ‘Where Did My Baby Go’ is een klassieke R&B song met a capella harmonieën. De reggae invloeden komen terug in ‘Wonder When You’re Coming Back’. Mooi ingetogen accordeon-, gitaar-, en saxofoon-werk, plus melodische funky vocalen ala Sly and the Family Stone. Het genre swamp blues, een andere sterke invloed op de muziek uit Zuidwest Louisiana, hoor je terug in ‘I Want to Love You’. Een steady rockend ritme waarbij gitaar en accordeonsolo’s het tempo benadrukken met ritmische accenten. Maar met ‘Sometimes I Never Want to Come Back Home’ verandert het tempo weer abrupt. Dopsie lijkt niet meer te stoppen met een waanzinnige accordeonsolo, super intens en adembenemend mooi begeleid met gospel-achtige zang. Die intensiteit gaat verder in de titeltrack ‘I’ve Been Good to You’. Zuivere Zydeco met een galopperende ritmesectie en een wervelend accordeongeluid dat lijkt op de sound van een Hammond B-3 orgel. De ouderwets toeterende saxsolo en de vloeiende gitaarsolo doen de rest. Dopsie’s vocalen doen hier denken aan de koning van de Zydeco zelf; Clifton Chenier. ‘If You Gonna Leave Me’ houdt de hard-driving Zydeco beat gaande en toont het talent van een bedreven Zydeco band met alle daarvoor benodigde ingrediënten. En nu we toch op stoom zijn kan de up-tempo song ‘It’s Been A Long Time’ er ook nog wel achteraan. Het herhaalde couplet en refrein wordt onderbroken door een gewelddadige confrontatie tussen wasbord en accordeon, uitslag onbeslist. Dit album wordt afgesloten met een uitnodiging: ‘Come On Down To New Orleans’. Graag. Wie wil er nou niet naar de bakermat van de Zydeco? Een muziekvorm die ontstond in het begin van de twintigste eeuw onder de Creoolse bevolking van Zuidwest-Louisiana onder invloed van Franssprekende Cajuns. Dwayne Dopsie and the Zydeco Hellraisers zijn hedendaagse exponenten van deze enerverende stijl. En het album ‘Been Good To You’ is een pronkjuweeltje geworden met een feestelijk gevoel. Een gevoel dat bij de luisteraar blijft hangen, tot lang nadat de Zydeco-show over is. [dank: Locobop]

Zakiya Hooker, stralende dochter van ‘the father of the boogie’ [interview]

Geplaatst op 1 October 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Zakiya Hooker
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: Stadspark Schothorst Hoogland Amersfoort (Highlands 2012)
datum: zaterdag 02 juni 2012

tbazh01

Zakiya Hooker maakte haar debuutoptreden samen met haar vader John Lee Hooker in 1991, in Oakland, de Verenigde Staten. Sinds die tijd heeft Zakiya shows gedaan met ondermeer Etta James, Charles Brown, John Hammond, Taj Mahal en nog veel meer. Zakiya heeft opgetreden in o.a. de wereldberoemde Filmore Auditorium, op het San Francisco Blues Festival en op het Monterey Jazz & Blues Festival. Ze stond op de cover van diverse bekende handelstijdschriften waaronder het Billboard Magazine. Ze is een sterke en veelzijdige zangeres en een prima performer. Een Zakiya Hooker live-show is een traktatie om bij te wonen. Ze speelde haar onderhoudende shows eerder in Europese landen als Frankrijk, Engeland, Duitsland, België, Kroatië en Zwitserland, en op 2 juni jl. kwam ze voor een éénmalig optreden naar Nederland. Op het Highlands 2012 Festival werden wij van The Blues Alone? in de gelegenheid gesteld om John Lee Hooker’s living legacy te interviewen. Enkele dagen van tevoren vraagt ze ons per e-mail hoe het weer in Nederland is i.v.m. de ‘apparel’ (kleding) die ze mee moet nemen vanuit de U.S.A. En als we dan oog in oog met haar zitten (ze draagt dan een bruine kabeltrui, we hadden fris weer voorspeld) en we haar vooraf enigszins gegeneerd vragen of ze geen bezwaar heeft dat we ook vragen stellen over haar vader, de blueslegende John Lee Hooker, roept ze enthousiast: “Geenszins! Als mijn vader vroeger geïnterviewd of gefotografeerd werd, vroeg men altijd: “one more question John?” of “one more picture John?". En hij bleef dan altijd eerlijk en openhartig naar de pers, maar ze kregen nooit genoeg van hem. Nu hij er niet meer is neem ik die rol graag over, dus vraag er maar op los!” Openhartigheid is de Hookers dus niet vreemd, want ook dochter Zakiya (63) blijkt een oprechte en goedlachse dame. Lady Zakiya sings the Blues én ze vertelt haar verhaal. Hookers’ inside story in een interview.

tbazh02

Uw geboortenaam is Vera Lee Hooker, maar uw roepnaam is vanuit geloofsovertuiging veranderd in ‘Zakiya’. Waarom koos u deze naam?
- Ik wilde een naam die echt op mij sloeg. ‘Zakiya’ betekent vertaald uit het Swahili, ‘puur’. Ik heb verschillende namen overwogen maar kwam toch steeds weer terug bij de naam Zakiya. Als je een andere naam kiest moet je ervoor zorgen dat ‘die naam jou ook kiest’, als je begrijpt wat ik bedoel? Als ik mijn naam uitspreek, dan bén ik dat ook, dus het klopte gewoon.

Voor mij klinkt het als een melodie, een pure melodie in uw geval.
- Yeahh! Het is ook een naam om te zingen: “Zakiyahh…".

Hoe zou u uw eigen muziekstijl willen omschrijven?
- Mijn muziekstijl is zoals ikzelf ben, eclectisch. Een combinatie van verschillende stijlen. Of noem het gerust Zakiyisch, een mengeling van jazz, soul, traditionele blues en van alles wat.

U bent maar kort in Europa dit keer, speelt u met vaste muzikanten?
- Deze band is nieuw voor mij, ze komen uit Parijs. Ik heb ze vorig jaar op het Dusty Road Blues Festival in Zweden ontmoet en nu gevraagd of ze hier met mij willen spelen voor het enige Nederlandse optreden deze zomer [op het Bredase Jazz Festival 2011 speelde ze weer met een andere band - red]. Volgende week ga ik weer terug naar Californië voor optredens in Tracy en in San Francisco met mijn eigen band, daarna kom ik terug naar Europa om hier met hen te touren. Dat zijn muzikanten uit Buenos Aires en Stockholm: Frederico Bazas (gitaar), Ollan Bell (bas), David Lars-son (keyboards) en Marlon Green (drums).

tbazh03

U speelt met Argentijnse muzikanten en u bent erg beroemd in Argentinië, hoe is dat zo gekomen?
- Nou, dat is nogal bijzonder verlopen. We speelde jaren geleden een aantal concerten in Parijs en een man op de eerste rij kwam ons na afloop complimenteren en vroeg of hij een keer mee mocht spelen. Hij bleek een Argentijnse gitarist te zijn. Dus ik zei, waarom niet, zolang je niet vals speelt: “sit in with us!” Hij was erg goed en na verloop van tijd nodigde hij ons uit om in Buenos Aires te komen spelen. En zo is het daar voor ons begonnen. Het album ‘Colors Of The Blues - Live In Argentina’ (2005) deed daarna de rest.

U hebt opgetreden met Etta James, Jon Hammond, Taj Mahal, Peter Green, Narada Michael Walden, Charlie Musselwhite en nog veel meer artiesten uit allerlei genres. Welke artiest heeft de grootste indruk op u achtergelaten?
- Uhmm… dat is mijn vader! Maar ik ben dol op allemaal waar ik mee gespeeld heb. De meeste ken ik al zó lang en met sommige ben ik zelfs letterlijk opgegroeid. Het waren vrienden van mijn vader, een soort van ooms voor mij; Jimmy Reed, Muddy Waters… zulke fijne en gewone mensen. Ze waren wie ze waren, zichzelf! Tegenwoordig gaan sommige artiesten zo vreemd doen als ze beroemd worden, dat deden zij allemaal niet. En van de dames ben ik gek op Sarah Vaughan! Toen ik eind jaren vijftig ‘Broken Hearted Melody’ hoorde was ik verkocht, wat een stem! Tegenwoordig heb je veel van die ‘cookie colored singers’ waarvan alle stemmen op elkaar lijken, Sarah Vaughan had een uniek eigen stemgeluid.

In een Blues Revue Interview uit 1999 zei uw vader John Lee Hooker (1917-2001) over u: “she’s a great lady. She’s got my gift. She loves the blues. I can’t say enough good things about her.” (’Zakiya Hooker blues-blooded’). Maar waarschijnlijk bent u ook een opstandige puber geweest. Wat voor soort vader was hij voor u als kind?
- “He truly was a great dad!” Niet bepaald een gedisciplineerde ouder, want dat was mijn moeder wel. Wij konden het goed vinden samen, mijn vader en ik. Als meisje van een jaar of twaalf keek ik er altijd naar uit wanneer hij weer terug kwam na het touren. Hij bracht dan luxe cadeaus voor me mee, Franse parfum en zijde sjaals. Mijn vader verwende mij echt en mijn moeder hield ons in toom.

tbazh044

Hij was ook ‘the father of the boogie’. Bekend om zijn stampende foot-stomping boogie, de ruwe emotionaliteit van zijn stem en de grimmige intensiteit van zijn gitaarspel. Had uw familie vroeger vaak burenruzie?
- Whaha nee, juist niet. ‘Boogie Chillen’ kwam trouwens een jaar voordat ik geboren ben uit (1948), dus over die tijd kan ik niet oordelen. Maar wat ik uit mijn jeugd herinner is dat er alleen maar gedanst werd op straat, iedereen vond het prachtig die levende muziek. En wij danste mee. Ondanks dat hij zijn werk mee naar huis nam, was er absoluut geen onenigheid dus.

Je vader’s boogie muziek werd in de jaren zestig en zeventig elektrisch versterkt en aangepast door een groot aantal rock and roll artiesten van die tijd. Zoals de Rolling Stones, de Yardbirds, Canned Heat, John Mayall en later ook Ten Years After en George Thorogood. Hoe vond je dat?
- We hadden daar geen weet van als tieners en jong volwassenen. We wisten dat onze vader naar Europa ging om muziek te maken maar hadden er geen notie van wat de gevolgen daarvan waren. We groeiden op in onze beschermde omgeving in een arbeiderswijk in Detroit met onze eigen gewoontes en muziek. Europa was ver weg in die jaren. Pas veel later, met zijn comeback album ‘The Healer’ (1989) en het studio album ‘Boom Boom’ (1992), drong het pas echt goed tot ons door hoe populair hij wereldwijd was.

Ik zag John Lee Hooker op het North Sea Jazz Festival in Den Haag in 1991. Een zeer goede bluesshow met een geweldig geluid, voor een groot en enthousiast publiek. Je vader was toen 73 jaar maar zijn stem klonk goed en hij was helemaal ‘in the mood’. Waren jullie nooit bezorgd toen hij op die leeftijd nog over de hele wereld heen reisde?
- Uhm… kijk, mijn vader was in goede gezondheid en hij wist donders goed wat hij deed. Maar natuurlijk waren wij bezorgd over het vele reizen dat hij ondernam. Maar het was zijn levenswerk, dat pakte niemand van hem af. En wanneer hij weer thuis was bij zijn familie legde wij hem weer in de watten, dat zeker. Hij wist namelijk precies wanneer het genoeg was en tot aan zijn ziekte was hij ook beresterk.

tbazh05

Uw debuutalbum ‘Another Generation of the Blues’ (1993) bevatte een duet, gezongen door uw vader en u, twee generaties bluesartiesten van dezelfde bloedgroep. Ook op ‘Flavors of the Blues’ (1996) staat een duet met uw legendarische vader. Hoe belangrijk was deze muzikale samenwerking voor u en voor hem?
- Voor beide is het erg belangrijk geweest om ook beroepsmatig samen te werken. Ik deed pas mijn eerste professionele show met hem toen ik al 42 jaar was, moet je weten. Door omstandigheden, zoals een fulltime baan en drie zoons groot brengen in een gezin als alleenstaande moeder, ging dat gewoon niet eerder. ‘Another Generation of the Blues’ was dus een bijzondere herstart voor ons beide. Overigens, in werking gezet door mijn man Chris, die toen ook bassist was op dat album en bij die live shows.

Helaas hebt u ook te maken gehad met persoonlijk drama in uw familie en geleerd om te gaan met tegenspoed. Het album ‘Flavors of the Blues’ is daar een bewijs van. Helpt het om de ellende weg te zingen? (Zoals in: “Mean, Mean World”).
- Een feit is: als je het podium op stapt en je gaat zingen dan kan je al het andere om je heen los laten. Maar, je wordt ook met de realiteit geconfronteerd als je erna weer naar huis gaat. Muziek helpt je zeker om ellende te verwerken. Muziek is therapie. Als je een songtekst op papier zet is dat een vorm van therapie, in plaats van naar een psychiater te gaan beschrijf je de dingen óver jezelf áán jezelf. En wie begrijpt jou nou beter dat jij zelf?!

U zingt klassiekers als: ‘Crossroads’, ‘Stones in My Passway’ and ‘Sweet Home Chicago’. Hoe kiest u de covers of de tribute songs die u opneemt of live speelt uit?
- Sommige authentieke songs vind ik gewoon écht goed, dus neem ik die op of spelen we die live. Ik hou van traditionele bluesmuziek zoals ‘Big Boss Man’ van Jimmy Reed. Maar er was gewoon té weinig tijd om die te repeteren voor vandaag. De meeste Robert Johnson songs kent iedere muzikant wel, dus die spelen we zo meteen wel live. Mijn volgende album wordt er ook eentje met traditionele bluessongs en instrumenten zoals een wasbord, pedalsteel en dobro. Ik ben echt helemaal weg van die authentieke muziek en voel momenteel de behoefte een dergelijk album te maken. Daarna doen we wel weer iets met een bigband ensemble of zo, maar dit móet ik doen.

tbazh06

Kunt u al iets meer vertellen over dat nieuwe album, wanneer komt het uit bijvoorbeeld?
- Ik hoop het in het najaar van 2012 nog uit te kunnen brengen. Ik heb al een tracklist selectie gemaakt en de meeste tribute songs zijn van vrouwelijke artiesten. Sippie Wallace en Bessie Smith zijn twee namen die ik wil prijs geven. Ohw… en Leadbelly’s ‘In The Pines’ komt er zeker ook op!

Hebt u voor eigen songs een speciale manier van schrijven en componeren?
- Teksten en melodieën komen op de meest onverwachte momenten en plaatsen in mij op. Daarom heb ik ook altijd een taperecordertje bij me om in te spreken of te zingen. Ook schrijf ik soms spontaan flarden teksten op stukjes papier als ik een idee heb. Mijn man Chris is bassist en ik componeer op de keyboard, zo werken we samen onze ideeën uit.

Heeft u er wel eens over nagedacht om een boek te schrijven in de toekomst?
- Ik schrijf poëzie, gedichten. En ik wil ze nog wel eens bundelen en uitgeven. Poëzie is weer een heel andere vorm van schrijven, gedichten verbeelden je leven. Vreugde en verdriet worden gevangen in woorden op papier.

tbazh04

Een politieke vraag: krijgt Barack Obama nog een kans van de (zwarte) Amerikaanse bevolking?
- Graag! Als we dat niet doen komen we echt in grote problemen in de Verenigde Staten! Obama werd zelf al met heel veel sores geconfronteerd toen hij aantrad, dus we móeten hem de kans geven om dit af te maken. “I love my country” maar wij moeten de problemen eerst onder controle krijgen en ons daarbij realiseren dat we deze man hiervoor nodig hebben. De zwarte bevolking steunt hem daarom unaniem. Ik heb een vriendin die ik zelfs de Obama-stalker noem, ze heeft vanwege de verkiezingen nu al heel haar huis vol hangen met Obama afbeeldingen en gadgets, haha. Bovendien is Barack Obama een muziekliefhebber en laat hij artiesten optreden in het Witte Huis… “Oh my God", wie had dát ooit voor mogelijk gehouden?!

Ik heb uw biografie gelezen en u heeft zelf ook erg veel ondernomen en bereikt. Awards en prijzen gewonnen en veel dankbaar werk gedaan voor de J.L.H. Stichting . Wat is nu nog het belangrijkste doel in uw leven?
- Gewoon gelukkig zijn! En aan het einde van de dag geen spijt hebben van iets. Ja, ik ben religieus maar geen trouwe kerkgangster. Denk liever in moeilijke situaties ‘wat zou Jezus doen?’ en ga uit van je eigen kwaliteiten, “we are the light that shines". Ohw, en door dit interview heb ik er nu nóg een doel in mijn leven bij gekregen: optreden voor Obama in het Witte Huis! [deze laatste opmerking maakt ze met een oprechte gulle lach – red.]

tbazh07clarksdale
[John Lee Hooker interview]