Archief voor de maand September 2012

Peter van Elswijk en zíjn theater van het sentiment

Geplaatst op 16 September 2012 door Giel

Gezien & gehoord in: WestlandTheater De Naald Naaldwijk
Evenement: Peter van Elswijk & Friends in Concert
Datum: donderdag 13 september 2012
Review & vids door: Giel van der Hoeven
Foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbaelswijk01

In het kader van de week van de Amateurkunsten van 10 t/m 14 september 2012 speelde Peter van Elswijk & Friends op donderdagavond in de grote zaal van De Naald. De meester, zijn leerlingen en zíjn meesters, zo kan het optreden het best omschreven worden. Want behalve hoogtepunten uit zijn eigen carrière bood Van Elswijk ook een viertal leerlingen van zijn gitaarschool én zijn vrienden en idolen van nu en uit vervlogen tijden het podium. Dit door middel van muzikaal eerbetoon maar ook met live performances van meestergitarist Eric Vaarzon Morel en van de Rory Gallagher tributeband Wooden Paul. De epiloog werd verzorgd in samenwerking met Blaaskwintet Hi-Five waarmee gitarist Peter van Elswijk binnenkort ook een dubbel-cd met nummers van Harry Sacksioni gaat opnemen.

tbaelswijksarahap

Dit jaar was Podium Westland dus voor het eerst in het centrum van Naaldwijk en dat bleek een groot succes. Mede door het aangename weer was de belangstelling en het enthousiasme op zaterdag 15 september erg groot. Voorafgaande aan die culturele uitmarkt van het Westland welke plaats vond op verschillende locaties in Naaldwijk; Bibliotheek Westland, het oude Rabobank gebouw, restaurant BIJ5, de Oude Kerk op het Wilhelminaplein en WestlandTheater De Naald, was het dus Westlands bekendste akoestische gitarist Peter van Elswijk die De Naald op donderdagavond zo goed als vol deed lopen. In de grote zaal bracht hij een bijzonder programma.

tbaelswijkap

Als opening kwamen delen van zijn laatste programma Rood Fluweel langs. Inclusief de gesproken introductie door acteur Peter Luiten, met zijn donkerbruine fluwelen stem gezeten op een donkerbruin fluwelen fauteuil. En ook verscheen tijdens het nummer ‘Aquarela do Brasil’ danseres Tamara van Hagen als de balletdansende Pierrot weer ten tonelen. Als herinnering en ode aan het Billy Smart kinder kerstcircus van eind jaren zestig. Want behalve nuchter beredeneren kan Van Elwijk ook in grote mate op gevoelens inspelen. De avond stond nu eenmaal in het teken van zíjn theater van het sentiment. Wat voor de meeste aanwezigen een fijne herkenning en een duidelijke erkenning van diversiteiten was.

tbaelswijkevm

Hoofdzakelijk nummers van zijn albums Influences (2005), Listen (2006) en Secrets Questions and Answers (2010) kwamen aan bod. Een combinatie van eigen composities en vertolkingen van het werk van anderen vormen hierop de hoofdmoot. Met veel invloeden van Tommy Emmanuel, Harry Sacksioni en Jan Akkerman gebaseerd op het gevoel voor de klassieke gitaarliefhebber. Sigarenhandel De Wilde “het laatste échte winkeltje van Naaldwijk” is voor elke (rokende) Naaldwijker een bekend adres in dit dorp. De eigen compositie ‘Wilde Sigaren’ was dat gezien de reacties uit het publiek nog zeker niet. Het is daarom een prettige constatering dat de lokale held toch nog steeds weer nieuw publiek weet aan te spreken. Onderwaardering is misschien niet het goede woord maar Peter van Elswijk is een unieke artiest die best wat meer appreciatie kan gebruiken. Gelukkig heeft hij dat aanzien wel bij zijn trouwe fans én bij zijn collega’s zoals bleek uit het enthousiasme dat in de Naald heerste. De Nederlandse flamencogitarist Eric Vaarzon Morel, die zelf les heeft gehad van Paco Pena, sprak met respect over Van Elswijk nadat ze samen de hommage ‘5 minuten voor Eric’ hadden gespeeld. Vervolgens gaf Vaarzon Morel ook solo nog een sterk staaltje flamenco gitaarwerk ten gehore. Een daverend applaus viel ook hem ten deel.

tbaelswijksarah

Daarvoor had de Haagse zangeres Sarah Ockhuysen (29) met haar ruige strot al laten horen waarom Led Zeppelin ook een belangrijke invloed was geweest tijdens Peter van Elswijk zijn carrière. Ockhuysen die doorgaans op de planken staat met de bluesrockband The Hellhounds en in het verleden zong bij de coverband Typisch Haags en in een Police coverband, liet horen ook in een minimale bezetting goed uit de voeten te kunnen. Slechts onder begeleiding van een akoestische- en een elektrische gitaar (Ap Heus) behoorde haar vertolkingen van de songs ‘Babe, I’m Gonna Leave You’ en later op de avond ook ‘Big Love’ (Robert Plant) tot de hoogtepunten van de avond.

tbaelswijkwp

Nog zo’n hoogtepunt was de luchtige bluesrock onderbreking door de Rory Gallagher tributeband Wooden Paul. Volgens Van Elswijk de veroorzakers van zijn liefde voor de rockmuziek (en zijn gebrek aan huiswerk maken). De drie nummers klonken niet alleen swingend en verfrissend maar ook pittig in volume. Zanger/gitarist Aad de Vetten had hier vooraf al voor gewaarschuwd: “wij spelen ook wel rustige muziek, maar meestal niet”, die introductie was tekenend voor de spontaniteit waarmee de band, die verder bestaat uit gitarist Ap Heus, bassist Kees de Vetten en drummer Peter Groenewegen, speelde. In de Gallagher klassieker ‘Going To My Hometown’ kwam vijfde bandlid Peter van Elswijk zelf ook een riedeltje meespelen.

tbaelswijkleerl1

Maar ondanks al die sublieme vertederingen en dat jolijt werd de grootste ontroering toch veroorzaakt door vier individuele jongelingen. Vier leerlingen van Gitaarschool Peter van Elswijk mochten verspreid over de show allen met één compositie hun kunsten vertonen. Met stukken van achtereenvolgens Tommy Emmanuel, Adele, nogmaals Tommy Emmanuel en Van Halen oogsten zij stuk voor stuk veel waardering bij het Westlandse publiek. Blaaskwintet Hi-Five, bestaande uit Pieter Hofland (fluit) Frank Hendriks (hobo) Arjan Hogewoning (klarinet) Henk van den Bos (hoorn) en Anja van den Bos (fagot) tot slot, is onderdeel van het volgende project waar Van Elswijk momenteel mee bezig is. Een dubbel-cd met nummers van Harry Sacksioni (waaronder het complete album ‘Vensters’) gaat gezamenlijk opgenomen worden en de arrangementen hiervoor worden speciaal door Hi-Five geschreven. Nog ietwat onwennig kregen we hier een live voorproefje van te horen.

tbaelswijkleerl2

Na vijf jaar aan één stuk optredens in de kleine zaal van WestlandTheater De Naald mag Peter van Elswijk zijn debuut in de grote zaal, ondermeer dankzij zijn muzikale vrienden, als zeer geslaagd beschouwen. En met het Sacksioni/Hi-Five project op stapel én plannen voor een themaprogramma rond Anne Frank in 2015 hebben we ook weer iets om naar uit te kijken.



Peter van Elswijk & Ap Heus & Sarah Ockhuysen 130912


Wooden Paul & Peter van Elswijk 130912

Weer lekker kliederen met Drippin’ Honey

Geplaatst op 2 September 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: Blues aan Zee optreden
band: Drippin’ Honey
datum: zaterdag 1 september 2012
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbadh01091201

De Amsterdamse bluesband Drippin’ Honey is weer terug op de podia! De band werd aanvankelijk opgericht in 1995 en bestaat uit gitarist/zanger Sander Kooiman, mondharmonicaspeler/zanger Kim Snelten, basgitarist Lut Luttik en drummer Joost Tazelaar. Maar in 2003 vond Drippin’ Honey na drie CD’s en diverse succesvolle (festival)optredens weer haar Waterloo vanwege andere persoonlijke belangen en voorkeuren. Leuk geweest, over en uit maar nog wel steeds goede vrienden. Wel jammer voor de bluesliefhebbers want hun debuut-CD ‘Drip Drip’ die in het voorjaar van 1998 verscheen, blijft een ruwe parel tussen vele andere gladde edelstenen in een onmetelijke blues zee. Maar wat schetste onze verbazing toen we de naam Drippin’ Honey dit voorjaar plotseling op het Kwadendamme Bluesfestival affiche zagen staan. Samen met de Amerikaanse zanger/drummer Boyd Small (o.a. The Terraplanes en de Boyd Small Band) werd daar als vanouds een puik stukje bluesmuziek ten gehore gebracht. Een sterke comeback dat perspectief bood om Dripin’ Honey deel II verder voort te zetten.

tbadh01091202

En dat gebeurde dan ook. De clubs werden weer benaderd en aangeschreven en het ‘toeren’ kon weer gaan beginnen. En ondanks dat Drippin’ Honey (onder bluesinsiders soms ook Fuckin’ Horny genoemd) een enorme staat van dienst had vanwege hun opwindende, hitsige en vuige blues-sound, moest het kwartet gewoon weer vooraan Route 66 beginnen. Gelukkig is de band het gewend om afwijkende paden te bewandelen en zal hun aan Amerikaanse roots-muziek gerelateerde sound ook spoedig door een nieuwe lichting liefhebbers opgepakt worden. Eerlijkheidshalve dient vermeld te worden dat de heren hun image hier niet direct aan bij zal dragen. Zanger en gitarist Sander Kooiman lijkt als een ambtenaar zo uit zijn openbare betrekking te zijn weggelopen. Contrabassist Lut Luttik zou niet misstaan in een jaren vijftig rock ‘n roll trio. Harpist Kim Snelten lijkt op de vriendelijke bediende achter de balie van de plaatselijke bouwmarkt en drummer Joost Tazelaar is qua uiterlijk nog steeds de reclameschilder die hij vroeger ooit was. En huisdier on tour Vriend Hond maakt deze ode aan de burgerlijkheid rond. Maar geen gezeur want het gaat - zeker in de bluesmuziek - niet om het uiterlijk vertoon maar om de fijne klanken. In het geval van Drippin’ Honey dus om een vette vuige mix van heerlijk hete nummers!

tbadh01091203

En met die nummers van hoofdzakelijk de albums ‘Drip Drip’ (1998) en ‘Señorita, Sprechen Sie Love?’ (2003) lieten de mannen wederom horen helemaal terug te zijn van weggeweest. Hun eigen werk maakt nog steeds indruk, en niet voor niets was Drippin’ Honey ooit de support bij een Lester Butler optreden, de legendarische voorman van The Red Devils. Hun sound is dan ook vergelijkbaar met die van ‘the Devils’ maar ook met bijvoorbeeld die van de The Paladins. En ‘Little Kim’ Snelten - hij noemt zichzelf de harpslurrie van de band - speelt daar ook een belangrijke rol in. Hij speelde in vervlogen tijden nog in de popband Jack of Hearts waarmee hij 5 CD’s maakte. Ja, en zelfs ook in ‘A Case Of Tomatoes’, een bandje met 12 zangeressen dat ooit nog eens live op ons geliefde Waterpop Festival optrad. Een mannetje met veel band-, road- en levenservaring dus.

tbadh01091204

Nog steeds vol overgave en in een opperste beste stemming werden de DH-klassiekers gespeeld. Of het nou de verpletterende albumtitelsong ‘Señorita’ betrof of het melodieuze ‘Few & Far Between’. Of het Johnny Cash-achtige ‘Crazy Killin’ Joe’ of de cover ‘Sit Down Baby’ geschreven door Willie Dixon en tevens track op het ‘Drip Drip’ album. Zoals gezegd, allemaal ruwe diamanten waarvan de scherpe kantjes niet zijn bijgeslepen. En als we dan toch van een lange gladde parel spreken (om nog maar eens een horny DH uitdrukking te gebruiken) komt de negen minuten durende slow bluessong ‘6,45′ hiervoor in aanmerking. Allemaal even mooi gespeeld op de gouden Gibson door Kooiman met stuwende begeleiding door de ‘ritme-sexy’ Luttik en Tazelaar. Rauw maar dansbaar en bluesy maar catchy, het sprak ook het onstuimige Blues Aan Zee publiek aan. Want ook een oude blues-bok lust nog wel een jong/blauw blaadje. Het blijft lekker kliederen met Drippin’ Honey. Welkom terug ouwe!

tbadh01091205



Drippin’ Honey - ‘Crazy Killin’ Joe’ @Kwadendamme 2012
[vid by MrWolfs17]

Tom Waits in a New Coat of Paint door MaryMary

Geplaatst op 2 September 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Huize Keijzer-Van Es te ’s-Gravanzande
evenement: huiskamerconcert
met: MaryMary - sings Tom Waits in a New Coat of Paint
datum: zaterdag 1 september 2012
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbamm01091201

Huiskamerconcerten hebben een lange traditie. Al generaties lang geven muzikanten concerten in huizen, woonkamers en tuinen. Dit besloten huiskamerconcert van MaryMary (tegenwoordig The More The Mary) gaf ons de unieke gelegenheid om het programma ‘Tom Waits in a New Coat of Paint’ te beleven in een intieme sfeer. Waarbij ook ongeveer dertig gasten in het huis van Leo & Wendy konden ervaren waarom beeld en geluid goed tot hun recht kwamen in een kleine huiskamer setting. Of: hoe het gezang van twee Nachtegaaltjes het gemis van de nachtbraker zelf overstemde.

tbamm01091202

“Let’s put a new coat of paint on this lonesome old town. Set ‘em up, we’ll be knockin’ em down. You wear a dress, baby, I’ll wear a tie. We’ll laugh at that old bloodshot moon in that burgundy sky". Dat zong singer/songwriter Tom Waits op zijn album ‘The Heart of Saturday Night’ in 1974. De zangeressen Katja Maria en Esther van Es grepen de songtitel aan om een programma te arrangeren en produceren met repertoire van Tom Waits. De Amerikaanse cultheld met het karakteristieke stemgeluid die begin jaren negentig plotseling door het grote publiek werd ontdekt en twee Grammy Awards in de wacht sleepte (1992 en 1999). Samen met de straatzanger Gavin Bryars scoorde hij in Nederland zelf ook een hit met ‘Jesus’ Blood Never Failed Me Yet’ (1994). En songs als ‘Downtown Train’, ‘Ol’ 55′ en ‘Chocolate Jesus’ werden door zeer veel gerenommeerde artiesten gecoverd, waaronder Rod Stewart, Eagles, Acda & De Munnik, K’s Choice, Sarah McLachlan en Beth Hart.

tbamm01091203

Door een gedeelde passie voor zijn muziek, zijn de zangeressen Katja Maria en Esther van Es ook in het repertoire gedoken van die Tom Waits en zijn ze de nummers gaan onderzoeken en (her)ontdekken op hun eigen manier. Zo ontstonden er prachtige en verrassende arrangementen voor twee stemmen, piano en kleine instrumenten zoals de cavaquinho (een klein 4-snareninstrument), accordeon, klokkenspel, kazoo en (kinder)muziekdoosjes. Inmiddels hebben de dames een kleinkunst programma samengesteld waarmee ze in het afgelopen jaar optraden in huiskamers, café’s en theaterrestaurants. Een muzikale performance met theatrale invloeden, die je meeneemt door een scala van emoties. Soms klein, kwetsbaar en romantisch, soms grappig, gek of absurd.

tbamm01091205

De Conservatorium geschoolde Esther (zang lichte muziek) en de van oorsprong Finse Katja Maria (cum laude afgestudeerd aan de Sibelius Academy in Helsinki) zijn net als Tom Waits zelf ook buitenbeentjes met liefde voor pianomuziek en sferische teksten. Maar hoe klinkt de muziek van Tom Waits zonder diens doorleefde stem dan? Nou, verrassend goed in dit geval. Het was even wennen in het begin maar na een paar nummers overstemt het gezang van de twee nachtgalen het gemis van de nachtbraker. Omdat de essentie van Waits zijn muziek overeind blijft en wordt aangevuld met muzikale én theatrale spitsvondigheden. De integrerende metaforen, de troost, maar ook de humor, de relativering en zelfs de waanzin die Waits zijn werk zo kenmerken zijn ook bij MaryMary aanwezig. Een geslaagde poging om het Tom Waits repertoire van een fris likje verf te voorzien, wat hen terecht een dik verdient applaus opleverde. Met dank aan Leo & Wendy voor het beschikbaar stellen van hun woonkamer en het verzorgen van de catering.

tbamm01091204