Archief voor de maand August 2012

Paradiso presenteert Sam Baker in de Amstelkerk 14/09/12

Geplaatst op 28 August 2012 door Giel

sb190909ticket

Gruwelijk mooi!
Gelukkig, er zit weer een nieuwe CD van de Texaanse singer-songwriter Sam Baker (58) aan te komen. Zijn meest recente album ‘Cotton’ werd in 2009 uitgebracht, dat was de derde uit een trilogie. De eerste was ‘Mercy’ (2004) een album rond het thema vergeving. De tweede ‘Pretty world’ (2007) een ode aan de melancholie. In een aantal songs zoals in Steel (Mercy) en in Broken Fingers (Pretty World) verhaalt Sam over de bomaanslag door het Lichtend Pad (Communistische Partij van Peru) die hij in 1986 ternauwernood overleefde. Hij zat als toerist in een trein op weg naar Machu Picchu (Peru). Drie Duitse toeristen, een vader, moeder en hun zoon waarmee hij de coupé deelde kwamen om het leven. Sam Baker zelf raakte zwaar gewond. Behalve een verbrijzelde linkerhand en een doorboorde dijbeenslagader verloor hij grotendeels zijn gehoor en liep een hersenbeschadiging op waardoor hij langdurig moest revalideren en talloze chirurgische ingrepen onderging. Hij hield er blijvend een reeks fysieke beperkingen aan over. Maar gedurende het genezingsproces leerde de rechtshandige Texaan zichzelf linkshandig gitaar spelen, hij kan in deze hand nog maar net een plectrum vasthouden. Ook praten en zingen moest Sam opnieuw aanleren. Het resultaat was ruim twintig jaar later: een zingsprekende stijl met hese stem, een beperkte gitaar techniek maar mét de kunst van het weglaten en een realistische kijk op het leven. Het levert hem onderhoudende breekbare songs op welke hij verhalend ten gehore brengt. Door deze beperkte ingrediënten en zijn grote schrijverstalent kwam dus die schitterende trilogie tot stand. Ook live is Sam Baker onderhoudend en sober. Maar eveneens optimistisch en humoristisch. Een gezellige kletskous die zo’n beetje alle songs inhoudelijk of met een anekdote toelicht en zelfs moppen tussendoor verteld. [lees hier verder: Sam Baker - Paradiso A’dam 19-09-2009].
Foto’s: Dutch Simba (Rudi) & Rodney Bursiel.

tbasambakersmall

TICKETACTIE!
Paradiso presenteert Sam Baker in de Amstelkerk.
Adres: Amstelveld 10, Amsterdam.

The Blues Alone? mag 3×2 tickets weggeven voor het optreden van Sam Baker & Chip Dolan in de Amstelkerk te Amsterdam op vrijdagavond 14 september 2012. Uit ervaring verzekeren we je van een uniek en zeer intiem optreden op een passende locatie.

Het enige dat je hoeft te doen is dit bericht te re-tweeten via Twitter of like en delen in je Facebook. En stuur ons een e-mail met je naam en e-mailadres naar: thebluesalone@gmail.com o.v.v. Sam Baker actie

Deze actie loopt t/m 09 september 2012, winnaars worden via de e-mail op de hoogte gebracht! Over de uitslag van deze actie kan niet worden gecorrespondeerd!


The Backcorner Boogie Band: heel normaal en toch cool! [interview]

Geplaatst op 25 August 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: The Backcorner Boogie Band
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: Hofpark in Wateringen (Waterpop Festival 2012)
datum: zaterdag 11 augustus 2012

bbbinterview11081112vel

Ooit had Jovink and the Voederbietels de grootste fanclub van Nederland. Sinds 2008 staat de band op non-actief en is de fanclub omgevormd tot de Zwarte Cross fanclub. Als directeur en medeorganisator van die Zwarte Cross, het immens populaire Achterhoekse festival, zag zanger/gitarist Hendrik Jan Lovink toch weer de mogelijkheid om in 2011 een nieuw project op te starten: The Backcorner Boogie Band. “Ik had nog heel veel onuitgewerkte ideeën liggen voor nummers die ik niet of minder geschikt vond voor Jovink en ben daarmee aan de slag gegaan. Tijdens het uitwerken hiervan raakte ik er steeds meer van overtuigd dat deze nummers het best tot hun recht zouden komen als we ze zouden spelen in een grote bandbezetting, compleet met blazers-sectie, zangeressen en Hammond orgel. Na een korte zoektocht stonden we ineens met twaalf man in de oefenruimte te knallen, en het was eigenlijk precies zoals het moest zijn.” Zo liet HJ Jovink eerder weten op de Backcorner Boogie Band website. The Blues Alone? zag het gezelschap afgelopen zomer op diverse festivals in het land schitteren en greep de kans aan om HJ én leadzanger Erik Neimeier (Cool Genius, E.N. & Friends) eens nader te ondervragen. Locatie: Waterpop, backstage. Drank: Hertog Jan en Jupiler. Stemming: ingetogen uitbundig (en open G). Omstandigheden: zonnig maar rumoerig. Dus, terwijl we een klein uurtje na het optreden met drie terrasstoelen in de handen op zoek gaan naar ‘n rustiek plekje in ‘t Hofpark - weg van de drukte - kwam ineens ‘de organisator’ in Hendrik Jan weer naar boven. Als fotograaf Arjan vraagt of er foto’s genomen mogen worden gritst hij een emmer bloemen mee vanaf het terras, dit om de plaatjes wat fleuriger over te laten komen: “moj’s kieken meuje blomm’n!” Het Westland ontmoet de Achterhoek en da’s gin kwatjes volk. Hard werken en veel lol maken hebben in de beide streken niet voor niets een eigen uitdrukking in het dialect gekregen: speruh & høken!

bbbinterview11081102

Hendrik Jan, in 2004 speelde je hier al eens op Waterpop met Jovink and the Voederbietels. Heb je daar nog speciale herinneringen aan?
HJ: Toen ik hier vanmiddag aan kwam rijden had ik wel direct een ‘oh ja’ moment, ‘we zijn hier meer geweest’. Maar we hebben met de Voederbietels natuurlijk op heel veel festivals gespeeld dus details weet ik niet meer. Ik heb vanmiddag wel weer even over het terrein gelopen en het publiek is hier erg gemêleerd en de sfeer is top. En het is een gratis festival, dat is echt een voorbeeld voor andere festivals hoor.
EN: Ik riep op het podium gekscherend dat het de 1000e editie was met wel een miljoen bezoekers, maar Waterpop bestaat echt al heel lang toch?

Ja, dit is de 35e editie, vandaar dat het nu ook over twee dagen gehouden wordt.
HJ: Oh da’s mooi, daar proosten we dan maar op! [en er wordt getoast met blikwerk en plastic bierglazen - red.]

bbbinterview11081101

HJ Lovink, je bent de initiator van The Backcorner Boogie band en voorheen van de dialect-rockband Jovink and the Voederbietels (en de Motor Band). Wat is het belangrijkste verschil tussen deze twee bands?
HJ: Het repertoire wat we nu spelen is veel breder. Jovink and the Voederbietels was meer AC/DC-achtige rock zeg maar. Met Jovink spelen we nog maar weinig, eigenlijk alleen nog als gastheren op ons eigen Zwarte Cross festival. En ik wilde wel iets doen met de ideeën die ik nog op de plank had liggen. Ik ben zelf ook een groot Black Crows fan, dus die richting wilde ik ongeveer op. Ik ben toen met Pieter Holkenborg aan de slag gegaan, en van het één kwam het ander.
EN: Pieter Holkenborg is ook muzikant en arrangeur en speelt zelf in de garage-bluesrock band Automatic Sam. Hij is een gezamenlijke vriend van ons [én Zwarte Cross medewerker - red.] via hem kwamen HJ en ik bij elkaar, hij was de verbindende factor dus. Pieter kwam ook op het idee om er blazers en zangeressen bij te halen en dat klonk gelijk te gek.

En met gelijk veel optredens voor de The Backcorner Boogie Band, vooral deze zomer op festivals. Hadden jullie verwacht dat het zo storm zou gaan lopen? En past het allemaal in jullie individuele agenda’s?
HJ: Best lastig soms, maar de sfeer in de band is wel zodanig dat we allemaal graag live spelen en ook bereid zijn om daar zo veel mogelijk andere dingen voor te verzetten.
EN: Eerlijk gezegd had ik het helemaal niet verwacht dat we zóveel zouden gaan spelen, en het was ook eigenlijk niet de bedoeling. Ik dacht, ook na het uitbrengen van de eerste plaat, lekker te repeteren met z’n allen en hooguit een keer of tien per jaar live te spelen. Opeens wordt je gevraagd voor radio- en tv-optredens zoals bij Giel Beelen en De Wereld Draait Door en voor je het weet sta je een paar keer per week te spelen. Ik had dit dus écht niet verwacht!

bbbinterview11081108bla

Hoe kan een 12-koppige band rond komen van hun muziek?
HJ: Niet! Geen enkele beginnende band kan daarvan leven, dus wij ook niet en zeker niet met 12 man. Als je er plezier in hebt en je pakt gewoon door dan komt succes soms toch wel aanwaaien. Maar we moeten wel eerst een 3FM hit scoren om er financieel ook wat aan over te kunnen houden, voorlopig is het gewoon nog investeren voor ons.
EN: Niemand zit in deze band om ervan te kunnen leven, we vinden het allemaal leuk om het te doen uit liefde voor de muziek en we zijn geen beroepsmuzikanten. Door mijn andere projecten en muzikale bezigheden kan ik persoonlijk wel wat aan muziek maken overhouden. En HJ heeft natuurlijk inkomsten als organisator (De Feestfabriek, Alles Komt Goed BV - red.) van de Zwarte Cross, dus in die zin ‘leven’ wij wel van de muziek ja.

Zag ik het goed dat jullie vandaag met een andere sologitarist speelde?
HJ: Ja, onze vaste gitarist Bas Schouten moest met de akoestische parodie-coverband Blaas of Glory op het Sziget festival in Budapest (Hongarije) spelen. Maar hij komt gauw weer terug hoor, ook hij vindt het veel te lekker om gewoon los te gaan zónder showelement, ha ha.
EN: Met twaalf man moet je ook wel flexibel zijn hé. Jullie waren op Ribs en Blues in Raalte en daar zag je ook steeds BBB-muzikanten in andere bands verschijnen, dat moet gewoon kunnen.

bbbinterview11081110div

Op jullie CD ‘The Kotton Fields Sessions’ hoor ik voornamelijk invloeden terug van - je noemde ze zelf al HJ - The Black Crows, maar ook van Herman Brood & His Wild Romance. Is dit toeval?
EN: En van James Brown sinds vanmiddag hé! Zag je de cool dancing moves van Eugene? ha ha! [Eugene Latumeten doet de backing- en leadvocals bij de BBB - red.]. Ik ben altijd een enorme Herman Brood fan geweest, zowel van zijn muziek als van zijn kunstwerken. Ik hoor ook wel eens zeggen dat mijn stem in sommige nummers op die van Herman lijkt, maar dat doe ik niet bewust hoor. En ‘tuurlijk joh The Black Crows… daar kunnen we niet omheen, bijna alles wat die mannen doen is gewoon goed.
HK: Als je in de open G stemming speelt dan heb je die Southern-sound al gauw te pakken. En ik kan ook alleen maar slaggitaar spelen, dan sta ik toch vaak in de groove van Amerikaanse Southern Rock en van The Black Crows te spelen. Al mijn eigen nummers beginnen ook vaak met een slaggitaar riff.

Die debuutplaat ‘The Kotten Fields Sessions’ werd in een paar dagen tijd (live en analoog) opgenomen in een studio in het gehucht Kotten, diep verscholen in de krochten van het Achterhoekse Coulisselandschap. Waarom daar en hoe was dat?
HJ: Kotten is ongeveer 40 minuten rijden vanaf mijn huis. Ik kreeg een tip van een kameraad om daar eens te gaan kijken in studio Roy’s Kitchen en om een praatje te maken met Roy zelf. Ik heb daar geen spijt van want het klikte goed met hem, een échte liefhebber. En hij vond het zelf ook heel cool dat wij daar kwamen opnemen met twaalf man sterk.
EN: In andere studio’s moet je vaak uitkijken waar je je biertje neerzet, zo nieuw en steriel is alles meestal. Hier stonden ouwe meubels, maar wel goede apparatuur, het was groot genoeg voor 12 personen en we konden gewoon elk uur van de dag én de nacht opnemen. Om drie uur ’s nachts stond Roy ons nog aan te moedigen, dat was echt supergaaf!
HJ: En iedereen kon gewoon lekker z’n eigen partijen spelen zonder daarover te discussiëren. ‘Look At Me Standing’ is gewoon tijdens dat opnameweekend ontstaan en afgemaakt. In één keer goed, een toevalstreffer. Dat kon daar allemaal, ‘the feel’ was er gewoon goed.
EN: Ja, Roy heeft er naderhand door ons heel wat extra werk bij gekregen, ha ha.

bbbinterview11081103hj

Waar komt die saamhorigheid van Achterhoekers vandaan?
HJ: We komen niet allemaal uit het Oosten hoor, maar het is helemaal niet moeilijk en het ontstond van nature in deze band. We waren ook geen wildvreemden van elkaar, iedereen kon elkaar al ergens van.
EN: Maar daar kiezen we ze ook wel op uit hè, je wilt natuurlijk geen etterbakken in de band!

HJ je bent medeorganisator van de Zwarte Cross en van evenementen als De Dolle Zondagen en het Achterhoeks Klasse Gala. Vanwaar die organisatiedrang?
HJ: Ja, dat is vroeger al zo ontstaan, met wat vrienden een vrije gift in een pot doen, een tent neerzetten, een bandje en een paar kratten bier erbij en feesten maar! En ik doe het buiten mijn werk om nog steeds! Ik ben gek op speklap party’s thuis; speklappen op de barbecue, vrienden, bier en een muziekje erbij, lekker!
EN: Maar het zit um ook in zijn persoonlijkheid hoor! Ik was vorig jaar op de Zwarte Cross, dik 150.000 man publiek, en dan doet een tapje het ergens even niet: “wat? is er hier geen bier?!” Dan duikt hij onder die tapkast fikst het persoonlijk en dan loopt het weer. En dat doet Hendrik Jan eigenlijk met alles, dat zit gewoon in hem.
HJ: Hmm, ‘t is wel zo dat ik heul veul zie ja…
EN: Nee, dit is heel bijzonder voor een muzikant hoor, ik heb in veel bandjes gespeeld maar de meeste muzikanten zijn lui en denken dat het vanzelf gaat. HJ regelt echt alles, van de setlist tot een hoesontwerp. Ik ben wel blij met zo’n bandleider.

bbbinterview11081106gir

In die zin toch weer vergelijkbaar met Westlanders. Wat voor tip heb jij als organisator van de Zwart Cross voor (gratis) Westlandse popfestivals als Waterpop en Dijkrock?
HJ: Wees origineel. Ik liep hier vanmiddag rond en zag een bordje ‘Dixieland’ bij de Dixie’s (toiletcabines - red.) hangen, dát vind ik dus leuk!

Erik, wij kennen elkaar van het gelegenheidsproject Erik Neimeier & Friends waarmee je Willy DeVille tributes deed. Wat vindt je zo fascinerend aan Mink ‘Willy’ DeVille?
EN: Eerlijk gezegd kon ik de muziek van Willy nog niet eens zo lang voordat ik die tributes met Erik Neimeier & Friends ging spelen. Ik zat zelf nog helemaal in de grunge toen op een dag een vriend mij een CD’tje van Willy DeVille liet horen. En ik raakte gelijk gefascineerd door die stem. Ik ging googelen en zag die kop van hem, uitgebeten door de heroïne, en ik dacht: “whow wacht even, die kerel weet ook écht wel wat grunge is!” En dan ga je al zijn platen luisteren en wordt je erdoor gegrepen. Ach man, ik heb zoveel van die kerel geleerd, muzikaal maar ook dat je niet vies hoeft te zijn van een beetje show. In Nederland ben je al gauw en uitslover als je zoiets doet maar Willy DeVille bracht het op zijn eigen originele manier. De man was echt!

bbbinterview11081109en

Tijdens de allerlaatste Willy DeVille fanclub ontmoeting op 27 Februari 2010 had jij de eer om samen met je bandleden Sebastiaan van Olst, Gert Jan van der Weerd, Bauke Bakker en de ex-DeVille leden Freddy Koella en Boris Kinberg live te spelen. Dit Erik Neijmeijer en Friends optreden is toen officieel op cd uitgebracht. Bewaar je zelf ook nog speciale herinneringen aan die avond?
EN: Ja dat was tè gek! Een emotioneel beladen avond ook en leuk voor de fans dat het geregistreerd is. We hebben het erna ook nog een aantal keren in Duitsland gedaan, met overal positieve reacties als gevolg. Ik heb in die optredens getracht Willy te benaderen in geluid en stem en dat viel niet mee hoor. Hij bediende zich vaak van een soort praatzang - Lou reed doet dat ook vaak - en dat is het moeilijkste wat er is. Je denkt dat het stoer is maar zij praten op hun manier heel normaal. Het is mijn ambitie om ook nog eens zo’n nummer te maken. “Hey Jim, I can see the shape your in…". Hij was zoals wij willen zijn, heel normaal en toch cool!

Zijn er verder nog plannen met je eigen band Cool Genius?
EN: Nee, we leven nog wel maar zijn niet meer actief. Ik heb nog wel goed contact met de jongens hoor maar ik wil me vooralsnog helemaal richten op de Backcorner Boogie Band. Ik speel ook nog wel gitaar in een Normaal coverband, Bökkers genaamd, maar dat is meer voor de lol: “høken, brekken en angoan”.

bbbinterview11081103en

Jullie spelen met de BBB o.a. Hocus Pocus (Focus), Automatic (The Red Devils) en Johnny B Good (Chuck Berry) als covers. Waarom deze songs en zou daar geen Mink DeVille song inpassen?
EN: Jha, zeker wel! Ik dacht aan ‘It’s So Easy’ van de soundtrack uit de film Death Proof, een Tarantino film. Sterker nog, op onze eerste Backcorner Boogie Band CD staat een eigen nummer met de complete tekst van een obscure Willy De Ville song. Dat is tot nu toe nog niemand opgevallen en er heeft ook nog niemand over geklaagd, ha ha.

The Bombita’s (Wild Romance), de Gruppettes (Gruppo Sportivo) waren fameuze zangeressen in de Nederpop scene. Hebben Toos en Marieke ook al een eigen naam?
HJ: Nee, dat mag geen naam hebben.
EN: Heb jij een tip dan?

Uhh… The Backcorner Boobies?
EN: Whahaha! Nee dat is lullig want Eugene staat er ook vaak bij voor de backingvocals, dan zou het Boobies & Balls moeten zijn, ha ha!
HJ: Backingvocals is een vak apart hoor, dat wordt vaak onderschat! De meiden en Eugene zijn van grote waarde voor de band en zingen ook verdienstelijk de solopartijen in de ballads.

bbbinterview11081107mt

In ‘I Get High’ gaan Marieke en Erik live helemaal los! Is dat niet slecht voor de stem?
EN: Neuh, gewoon goed slapen.

Hoe is eigenlijk de rolverdeling binnen de band? Wie doet wat en hoe schrijven en componeren jullie bijvoorbeeld?
HJ: “Ik ben den boas en de rest moet geweun den bek houwe!” Ha ha, nee ik kom meestal met de ideeën aan, coupletje, refreintje, bruggetje… je kent dat wel. Ik heb nu alweer een hele lijst liggen joh. Binnenkort komen we weer een weekend bij elkaar en dan gaan we dat afmaken.
EN: HJ behoudt wel altijd de rol van de ‘stijlbewaker’ en hij zorgt ervoor dat ieder nummer in het BBB concept past. Veel beginnende bands denken dat ze allerlei stijlen afwisselend kunnen spelen maar ze hebben vaak niet eens een eigen stijl! En dat is belangrijk, een eigen geluid.
HJ: Dat is soms ook best moeilijk hoor. Als ik zo’n idee in de groep gooi wil ik dat het net zo wordt als dat ik het in m’n kop heb zitten. En dán pas begint het echte componeren en schrijven. Maar Erik schrijft wel alle teksten.
EN: Klopt, ik heb er vanmorgen nog eentje gemaakt voor de volgende CD die in 2013 uit moet komen.

bbbinterview11081111vel

Hendrik Jan, als je geen muzikant/evenementenman was geworden, was je dan nu slager geweest?
HJ: Waarschijnlijk wel, met een heel chagrijnig gezicht. Mijn hele familie is namelijk slager.
EN: Maar wel stinkend rijk met elke dag een heel groot stuk vlees op zijn bord, wha haha.
HJ: Het kan altijd nog want ik heb wel een Slagersvakdiploma. Mijn vader had het graag gewild vroeger, vond dat met die muziek allemaal maar niks. Maar nu is hij alleen maar blij voor me, heeft nu wel ingezien dat dit ook een manier is om te overleven. Hij is zelf al vaak mee geweest om ons te filmen. Mijn ouders zijn inmiddels gepensioneerd en hebben de zaak verkocht.

Je moeder is tante Riekie?
HJ: Nee, tante Jannie. Tante Riekie uit Hummelo was de moeder van onze manager wat weer de buurjongen van Gijs Jolink was. Vanwege haar charmante uitstraling ging ze vroeger soms mee met de Voederbietels en zong ze soms ook een liedje. [later is ze ook het beeldmerk geworden van de Zwarte Cross - red.]

bbbinterview11081113vel

Hendrik Jan en Erik, bedankt dat jullie ons te woord wilde staan en we kijken uit naar de volgende Backcorner Boogie Band CD volgend jaar.
HJ: Veur mekaar, en jullie Bluesmannen zijn volgend jaar van harte welkom op de Zwarte Cross-festivalweide ‘The Bayou’!

Duidelijk moe maar voldaan na twee sfeervolle festivals in één weekend - Huntenpop in Ulft en Waterpop in Wateringen - wordt er afscheid genomen van elkaar. We hebben HJ en Erik leren kennen als twee sympathieke mensen met een no-nonsense mentaliteit. En, die bovendien het høken als muzikale kunst hebben verheven. Heel normaal en toch cool.

bbbinterview11081105hj

The Backcorner Boogie Band is:
Erik Neimeier - Lead zang
HJ Lovink - Slaggitaar
Bas Schouten - Sologitaar
Geo Wassink - Hammond/Piano/Mondharmonica
Richard Hunting - Basgitaar
Eugene Latumeten - Backingvocals/Lead vocals
Mike Visser - Drums/Percussie
Bas Konings - Trompet
Mark Lucassen - Saxofoon
Rob Ebbers - Trombone
Toos Ligtenberg - Backing vocals/Lead vocals
Marieke Ruessink - Backing vocals/Lead vocals

bbbinterview11081104vel

Lees hier ook ons concert verslag: ‘35-jarig Waterpop jubileum met o.a. The Backcorner Boogieband en 24Pesos’

Nick Cave schrijft scenario en soundtrack voor ‘Lawless’

Geplaatst op 17 August 2012 door Giel

tbalawless00

Nick Cave (54) kennen we natuurlijk het beste als muzikant, solo en met de groepen The Birthday Party, The Bad Seeds en Grinderman. Maar in de wereld van de film roert hij zich ook regelmatig en hevig. Hij werkte samen met regisseur John Hillcoat aan de horrorfilm ‘Ghosts of Civil Dead’ (1996) en maakte hiervoor de soundtrack. Die samenwerking monde uit in het schrijven van het scenario en de soundtrack voor de gruwelijke Australische Neo-Western ‘The Proposition’ (2005) ook onder regie van John Hillcoat. Evenals de soundtrack door Nick Cave en Warren Ellis voor ‘The Road’(2009), gebaseerd op de gelijknamige roman van Cormac McCarthy. In 2007 verzorgde Nick Cave ook de muziek voor de film ‘The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Forden’, en hij was te zien in een bijrol. En onlangs gaf hij muzikaal advies voor de in 2012 te verschijnen 3D-animatiefilm ‘Pinocchio’ van de Mexicaanse producent en regisseur Guillermo Del Toro. En in mei van dit jaar werd op het filmfestival in Cannes ‘Lawless’ van scenarioschrijver Cave & regisseur Hillcoat gepresenteerd. Op 29 augustus zal deze misdaadfilm wereldwijd in première gaan.

tbalawless01

Het script van ‘Lawless’ is gebaseerd op waargebeurde feiten zoals beschreven in het boek ‘The Wettest County in the World’ van Matt Bondurant, kleinzoon van Jack Bondurant. Deze Jack (Tom Hardy) en zijn twee andere Bondurant-broers (Shia LaBoeuf en Jason Clarke) besluiten tijdens de drooglegging in de jaren dertig een illegale drankhandel op te zetten. Met behulp van de lokale crimineel Floyd Banner (Gary Oldman) groeit dat snel uit tot een succesvolle onderneming. Maar hiermee halen ze zich wel de woede op de hals van Chicago gangsters en de corrupte special agent Rakes (Guy Pearce), die een gewelddadige werkwijze niet schuwt bij het naleven van de wet.

tbalawless02

Ook voor de soundtrack van ‘Lawless’ is Nick Cave weer verantwoordelijk, samen met zijn ‘bearded buddy’ Warren Ellis werd de band ‘The Bootleggers’ samengesteld. Met gasten als Mark Lanegan, Ralph Stanley, Leila Moss, Emmylou Harris en Willie Nelson staan daar eigen composities op maar ook songs van o.a. Link Wray, John Lee Hooker, Captain Beefheart en Lou Reed.

Cave schreef het script en de muziek gelijktijdig. De muziek is een warboel van Appalachian viool folkmuziek met rock en electronica, waaronder een langzame bluegrass-versie van de Velvet Underground’s ‘White Light/ White Heat’. “We wilde persé geen waardige Americana-style soundtrack maken,", aldus Cave. “Dat is al zeer goed gedaan in, laten we zeggen, ‘O Brother, Where Art Thou?’ [the Coen Brothers] en dat soort dingen. Dus daar wilde we zo ver mogelijk van weg blijven.” Het geluid klinkt daarom ook meer hedendaags inplaats van jaren ‘30 nostalgisch.

tbalawless03

Gaan al deze activiteiten niet ten kosten van de muzikale Nic Cave bandactiviteiten dan? Dat vroeg Bad Seeds- en Grinderman drummer Jim Sclavunos zich in december 2011 ook al af. Hij zinspeelde erop dat Cave zijn bandleden had ‘verwaarloosd’ en dat het “hoog tijd” was om weer eeens met elkaar muziek te gaan maken. Niet geheel onterecht omdat Cave zich eerder had laten ontvallen dat een opvolger voor ‘Dig, Lazarus, Dig!’ (2008) klaar zou zijn voor release in 2011. Dat zal zoals het zich nu laat aanzien pas 2013 worden, temeer omdat op 10 december 2011 de groep Grinderman onaangekondigd aankondigde per direct uit elkaar te gaan.

cavegrinderman

TRACKLISTING:
01. Fire and Brimstone – The Bootleggers w/ Mark Lanegan | Song: Link Wray
02. Burnin’ Hell – The Bootleggers | Song: Bernard Besman and John Lee Hooker
03. Sure Nuff – The Bootleggers w/ Ralph Stanley | Song: Captain Beefheart
04. Fire In The Blood – The Bootleggers w/ Ralph Stanley | Song: Cave and Ellis
05. White Light/White Heat – The Bootleggers w/ Mark Lanegan | Song: Lou Reed
06. Cosmonaut – The Bootleggers w/ Emmylou Harris | Song: Cave and Ellis
07. The Snake Song – The Bootleggers w/ Emmylou Harris | Song: Townes Van Zandt
08. So You’ll Aim Toward the Sky – The Bootleggers w/ Leila Moss and Emmylou Harris | Song: Grandaddy’s Jason Lytle
09. Fire In The Blood – The Bootleggers w/ Emmylou Harris | Song: Cave and Ellis 10. Fire and Brimstone The Bootleggers w/ Ralph Stanley | Song: Link Wray 11. Sure Nuff The Bootleggers w/ Mark Lanegan| Song: Captain Beefheart
12. White Light/White Heat – Ralph Stanley | Song: Lou Reed 13. End Crawl | Song: Cave and Ellis
14. BONUS TRACK: Midnight Run – Willie Nelson | Song: Marc Copely, James Bernard Dolan, Adam Stuart Levy

The trailer for Lawless is now online, check it out!

35-jarig Waterpop jubileum met o.a. The Backcorner Boogieband en 24Pesos

Geplaatst op 12 August 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Hofpark Wateringen
evenement: Waterpop (35e editie)
met: o.a. The Backcorner Boogieband (NL) en 24Pesos (UK)
datum: vrijdag 10 en zaterdag 11 augustus 2012
review & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

bbb100812waterpop00

Waterpop in Wateringen staat - niet alleen in Westland en Den Haag - bekend als hét gezelligste gratis festival van Nederland. En inderdaad, mede dankzij de ruim 400 vrijwilligers heerst er daar jaar in jaar uit een prettige atmosfeer. En wij kunnen het weten want we komen er al 35 jaar. Ook deed het haar naam ‘Waterpop’ vaak genoeg eer aan; in veel edities kwam het water uit de hemel neerdalen. Maar op het 35e verjaardagfeestje kreeg het festival wat zo’n gemoedelijk en knus muziekfeest verdient: lekker weer en (wederom) veel bezoekers! De Waterpop party begon al op vrijdagavond 10 augustus met o.a. tribute optredens van Miscellaneous, Leo Gstrein en Burger Zoe. Deze bands speelde uitsluitend nummers van acts die de afgelopen 35 jaar op Waterpop stonden. Trio Histerika praatte de boel theatraal aan elkaar, een operazangeres zong ‘House for Sale’ (Margriet Eshuijs stond met Lucifer op de 1e editie namelijk). Er werden prijzen en bedankjes uitgereikt en betrokkenen van Waterpop werden in het zonnetje danwel in de (Westlandse) bloemen gezet. Een foto-impressie door TBA? van die dag is hier te zien.

bbb100812waterpop01
[Leo Gstrein]

In die 35 jaar is zo’n beetje de complete Nederlandse popscene langs geweest in het Hofpark, zomaar een greep: Lucifer, Vitesse, VandenBerg, Herman Brood and his Wild Romance, De Dijk, The Nits, Claw Boys Claw, The Fatal Flowers, Urban Dance Squad, Candy Dulfer, The Scene, Skik, Bettie Serveert, Racoon, Within Temptation, Jovink en de Voederbietels, New Cool Collective Big Band, Ceasar, Moke, Elle Bandita, Go Back To The Zoo, Peter Pan Speedrock en Blaudzun.

bbb100812waterpop02

Al die jaren toonde de programmeurs van Waterpop ook een vooruitziende blik, getuige het rijtje met illustere namen: The Comsat Angels (2x), John Watts, Dr. Feelgood, Tom Verlaine, Nick Lowe & Paul Carrack, The Gun Club, The Fall, Defunkt, Southside Johnny and the Jukes, Kevin Coyne, Henry Rollins, dEUS, Radiohead, Manic Street Preachers, Faithless, The Darkness, Triggerfinger, Fishbone… stuk voor stuk bands van allure en/of die naderhand ook internationaal doorbraken.

bbb100812waterpop03
[Ger Burger van Burger Zoe]

En, er stonden door de jaren heen zowaar ook wat blues(rock)acts op de Waterpop planken: Magic Frankie and the Blues Disease, Flavium, Harry Muskee Gang, Barrelhouse, Bintangs, Julian Sas, Saint Jude, Ralph de Jongh & Crazy Hearts en vorig jaar nog de Jon Amor Blues Group. Dit jaar mocht het Engelse 24Pesos een duit in het Waterpop blueszakje doen. Met namen deze ‘exciting young band’ en het Nederlandse swinggezelschap The Backcorner Boogieband werden door ons met extra belangstelling bekeken en beluisterd.

waterpopmoss11081201

Uiteraard niets mis met de toegankelijke indie-pop van Moss, een band die zelfs al op festivals als Lowlands en Pinkpop mocht aantreden. Ook niet met het ambachtelijk brede repertoire van de veelbelovende Waterproof winnaar, singer-songwriter Fabian. Eveneens de overige acts: De Mannen van DINK!, Dope D.O.D., Bliksem (B), Bullerslug, Rats on Rafts, The Medics, Gavin Friday (IE) en Man Like Me (UK). Die ook allen een positieve bijdrage aan het jubileumfeestje hadden met hun vrolijke of ruige rock, postpunk, wavemetal, op new wave, pop en punk geïnspireerde muziek en hip hop, dance- en electro-muziek. Maar in het feestgedruis hadden wij qua tijd en smaak dus zo onze eigen muzikale voorkeur. En laat dat nou net (al 35 jaar) de bedoeling zijn geweest van de Waterpop formule: voor elk wat wils.


The Backcorner Boogieband is een initiatief van voormalig Jovink en de Voederbietels voorman Hendrik Jan Lovink. De gitarist en componist had nog veel onuitgewerkte ideeën liggen voor nummers die minder geschikt waren voor zijn vorige band, en hij is daar vorig jaar mee aan de slag gegaan. Met zanger Erik Neimeier (Cool Genius, E.N. & Friends) werd een band samengesteld die uitgroeide tot een twaalfkoppig swingorkest, compleet met blazers-sectie, zangeressen, mondharmonica en Hammond orgel. Hun debuutplaat ‘The Kotten Fields Sessions’ verscheen dit voorjaar en sindsdien staat de agenda overvol met optredens op voornamelijk festivals. The Backcorner Boogieband is zo’n band waar je muzikaal alle kanten mee op kunt. Van ingetogen soulballads naar rockgitaar nummers en van jaren vijftig soul naar Southern Rock songs. De twee leadsingers Erik Neimeier en Eugene Latumeten weten met hun unieke stemgeluid deze stijlen met gemak te interpreteren. Afwisselend hoor je songs met, zowel muzikaal als vocaal, invloeden van Sam & Dave, James Brown, John Fogerty, Herman Brood en The Black Crowes voorbij komen. Inderdaad, het repertoire is zowel soul- en rock ’n roll- als blues georiënteerd. Uiteraard veel songs van de debuut CD zoals het openingsnummer ‘Nothing Takes Me Down’, de mid-tempo tracks ‘Better Days’, ‘Look At Me Standing’, de up-tempo swingdingen ‘Fuel Up Your Fire’ en ‘Make It Happen’ en de ballads ‘Different Faces’ en ‘ I Get High’. Vooral in die epische dichtstukken nemen de zangeressen Toos Ligtenberg (de blonde) en Marieke Ruessink (de donkere) vocaal het voortouw, prachtig. Geo Wassink weet vooral met de mondharmonica en op het Hammond orgel erg goed raad met het bluesy werk.

waterpopbbb11081201

Het Backcorner ritmeduo Richard Hunting (bas) en Mike Visser (drums) leggen een muzikale fundering. Daarop staan de slaggitaarpartijen van HJ Lovink en de solopartijen van de gitarist, wiens naam we even kwijt zijn (hij verving tijdelijk Bas Schouten die op het Sziget festival een klusje ging doen), als een huis. Een pittig blazerstrio met trompet, saxofoon en trombone zorgen voor de spectaculaire big boogieband sound. De cover van het upbeat dance-popnummer ‘Call Me Maybe’ (Carly Rae Jepsen) past daarom met een speciaal BBB arrangement gewoon in het geheel. Een andere cover ‘Hocus Pocus’ (Focus) keert regelmatig terug in de setlist, het is een interpretatie van, en een ode aan een wereldsong van Nederlandse makelij. Wat opvalt, is de ongedwongen manier van musiceren, waarbij ieder nummer op een jamsessie uit lijkt te draaien maar toch ook duidelijk een kop en een staart heeft… kortom, dit Achterhoekse vriendencollectief geeft terecht acte de présence op veel Nederlandse podia deze zomer. Festivals met zon of met regen, The Backcorner Boogieband kom je overal tegen.

bbb110812waterpop01
[Een exclusief interview met The Backcorner Boogieband binnenkort ook op deze website]

Nog meer boogie en blues kwam zaterdag van het Britse kwartet 24Pesos die in 2009 voor het eerst van zich deden spreken met hun album ‘The Boogie Worm’. Soms brengen the lads plotseling even een bliksembezoek aan ons land, en de ware liefhebber kon de mannen uit Londen nu zelfs twee dagen achtereen in de regio bewonderen (vrijdag 10/08 ook op het Vlaardingse Zomerterras). En die ‘ware liefhebbers’ zijn er zeker, want sinds het verschijnen van ‘Busted, Broken and Blue’ (2011) en ‘When The Ship Goes Down’ (2012) gaan de Pesos - voor bluesberippen - als een komeet. De opener ‘Session Blues’ is een bewerking van Jimi Hendrix zijn ‘Red House’, en daar kan je, ook op Waterpop, mee binnenkomen. De 24Pesos stijl sloeg duidelijk aan bij de Wateringers maar die stijl behelst dan ook meer dan blues alleen want funk, soul en een snufje jazz doen ook mee. Zanger/gitarist én bluesharpist Julian Burdock doet daar met interview uitspraken vaak nog een klein schepje bovenop door te stellen dat 24Paesos zoveel mogelijk stijlen in hun genre wil verwerken. Maar we horen ook nu weer een mooie mix met authentieke blues als uitgangspunt. ‘Maxwell Street’ is zo’n nummer: catchy, funky maar toch bluesy, met slideguitar spel op de dobro door Julian. De blinkende resonatorgitaar wordt meerdere malen - als vervanging van de rode Gibson - ter hand genomen en klinkt fantastisch. Ook de conventionele zangmicrofoon wordt afgewisseld met zang door een typisch jaren ’50 exemplaar met veel midlaag geluid.

waterpop24pesos11081201

Burdock wordt bijgestaan door bassist Silas Maitland, drummer Mike Connolly en toetsenist Moz Gamble. ‘Smiling’ Moz is de oude rot in het vak en speelde al met heel wat grootheden (o.a. Blues Brothers, Paul McCartney). Zijn orgelgeluid is mede bepalend voor de unieke 24Pesos sound, evenals de samenzang van het kwartet. Helaas klonk de muziek soms zo hard dat het de solozang dan overstemde, maar ach… kniesoor. Tracks van alle drie de CD’s kwamen voorbij waarvan een fiks aandeel van de ‘When the Ship Goes Down’ CD. Behalve de titelsong o.a. het soulvolle ‘Melon Man’ ook ‘Tryin to Get Back to You’ en ‘Mean Hearted Woman’. De korte setlist werd afgesloten met ‘Live my Life (Just to sing the blues’) waarbij Julian het publiek aanspoorde mee te zingen want ‘Nederland had niet voor niets bij hockey van Groot-Brittannië gewonnen met 9-2 op de O.S.!’ Ja, die Burdock is een bezield bluesbaasje, én met zijn band weer genomineerd in 3 categorieën voor de British Blues Awards 2012. Een muzikaal hoogtepunt op de 35e jubileum editie van Waterpop, wat ons betreft.


waterpoppubliek11081201

Zomerterras 2012, swingend feest der herkenning

Geplaatst op 4 August 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Oranjepark Vlaardingen
evenement: Zomerterras 2012
band1: Sindicato Sonico
band2: The Scene
datum: vrijdag 3 augustus 2012
review & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer – The Blues Alone

ZTlogo

Zo langzamerhand lijkt het erop dat de dennenboom in het Zomerterras logo vervangen kan worden door een paraplu en het zonnetje door een wolk. De 2011 editie van het Vlaardingse zomerfestival verengende vier weekenden lang voor een groot deel, en ook de openingsavond van editie 2012 werd weer geplaagd door miezerbuitjes. Maar, zoals altijd mocht dat de pret niet drukken bij het Vlaardingse publiek die toch in grote getale naar het Oranjepark waren gekomen. En ondanks dat weer (dat natuurlijk onvoorspelbaar blijft) houdt ook de Zomerterras organisatie terecht vast aan een programmering met zomerse klanken, daar zijn ze wederom uitstekend in geslaagd. Als feestmuziekband was daarom het Belgische Sindicato Sonico geboekt. En als feest der herkenning trad de Nederlandse band The Scene op, waarvan voorman Thé Lau in 2001 al eens solo op de planken van het Zomerterras stond.

tbazt1200

Sindicato Sonico is een bont Latino rock gezelschap dat in de huidige samenstelling in Antwerpen vorm kreeg vanaf 2004. De initiatiefnemers Roman Santos, een Mexicaanse zanger/bassist, en de Boliviaanse gitarist/zanger Marco Bustamante besloten toen onder die naam Sindicato Sonico een eigen stijl te ontwikkelen volgens de mestizo-rock traditie. Aangevuld met meer bandleden uit Mexico, Chili, Cuba en België klonk het internationale genootschap swingend en pikant op het Vlaardingse podium. Traditionele ritmes uit de thuislanden werden vermengd met elementen uit cumbia, funk, ska en rock ‘n roll. Het sonische syndicaat is geworden tot een genre dat de Vlaamse Latino’s zelf als Mariachi Funk ‘n Roll bestempelen.

tbazt1201

Deze combinatie van Bourgondisch België en Latino Swing pakt uit in aanstekelijke dansmuziek met behalve instrumenten als drum, bas en gitaar ook blazers en percussie. En natuurlijk de meerstemmige voornamelijk Spaanstalige zang. Sindicato Sonico bewees dat het niet warm of zonnig hoeft te zijn om een Mariachi feestje te kunnen bouwen. Ze kregen Vlaardingen aan het dansen of zorgde op z’n minst voor een tevreden glimlach op de gezichten van alle aanwezigen. Bovendien had de groep nog een boodschap voor de hele wereld: namelijk dat ze met hun muziek een oproep willen doen voor meer verdraagzaamheid en respect in deze wereld. “Want uiteindelijk willen wij toch allemaal plezier maken, welke nationaliteit of religie wij ook hebben". Een mooi streven in een wit swingend jasje.

tbazt1202

De Nederlandse rockband The Scene uit Amsterdam werd al in 1979 door zanger/gitarist Thé Lau opgericht. Met het nieuwe album ‘Code’ (2012) is de band volgen kenners en fans als vanouds terug met hun authentieke geluid van ‘Blauw’ (1991) en ‘Open’ (1992). Hiermee zijn tevens twee van de bekendste nummers van The Scene genoemd. Samen met ‘Iedereen is van de wereld’ en ‘Rigoreus’ zijn dat de betere Nederlandstalige songs uit de geschiedenis van de Vaderlandse popmuziek. Poëtische Nederlandstalige teksten van componist Thé Lau met sobere maar karakteristieke arrangementen. Gezongen met een rauwe soms wat droevige stem, maar met een hoog meezinggehalte in de goede zin van het woord. En dat gebeurde dan ook volop in het Oranjepark waar The Scene het hoofdzakelijk van 40-plussers als aandachtig publiek moest hebben. En dát is waarschijnlijk het manco van de hedendaagse scene, de jeugd van tegenwoordig lijkt niet vrolijk te worden van de filosofische teksten en duistere muziek van The Scene. Jammer, want wij (vijftigers) kunnen het nog steeds zeer waarderen. Toegegeven, de vonken springen niet van de sobere podiumpresentatie af waar iedereen in het zwart gekleed gaat en de rode basgitaar en bijpassende laarzen van Emilie Blom van Assendelft de enige kleurige nuances zijn. Maar hé, het gaat uiteindelijk wel om de muziek én de dichterlijke teksten in dit geval. Waar wij (ouderen) dan weer minder van gecharmeerd zijn is het geflirt van Thé Lau met een Nederlandse rapper die zich Lange Frans noemt en ook op ‘Code’ weer een bijdragen mocht leveren.

tbazt1203

En zo heeft iedereen zijn of haar smaak, voorkeur en bedenkingen over The Scene, zo bleek ook vrijdagavond maar weer eens. Het vijftal, naast de genoemde voorman en bassiste, bestaande uit drummer Jeroen Booy, toetsenist Otto Cooymans en gitarist Alan McLachlan lijkt zich van al dat gekibbel niets aan te trekken. Ze doen al ruim 30 jaar onverstoord hun ding en zijn niet te beroerd om ook die zo geprezen bekende nummers te blijven spelen, weliswaar in combinatie met nieuw werk. Zoals ‘Echt’, de nieuwste single van het album ‘Code’ en ‘Overal’, een single die door toedoen van VRT-Radio 1 bijzonder goed is aangeslagen bij onze Belgische buren. Misschien is dat ook wel een reden dat de band in Nederland commercieel gezien niet meer zo succesvol is als in begin jaren negentig; de radiomannetjes pikken het hier niet op. Het zal Thé Lau (én zijn trouwe volgers) allemaal een worst zijn want: “wie weet wat het eind is als het pleit zal zijn beslecht. Dit is echt!” Het zorgde alles bij elkaar in ieder geval voor een mooie muzikale aftrap van de eerste Zomerterras dag. Het festival kan nog twee weekenden bezocht worden voor muziek, theater, kunst, poëzie, dans en sfeer met als kernwaarde: gezelligheid.

tbazt1204


tbazt1205