Archief voor de maand July 2012

DijkRock Festival: lekker rocken aan de Westlandse Dijk!

Geplaatst op 23 July 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Maasdijk Westland
evenement: DijkRock Festival Maasdijk (1e editie)
met: Legrement, NOAF, Pengea, No Comment, Smokin’ Cadillac,
MooreBlack, Yasmin
datum: zaterdag 21 juli 2012
review & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: José Gallois - The Blues Alone?
[& dank aan: MooreBlack, NOAF, DijkRock]

tbadijkrock1210kl
[Duizend bezoekers voor DijkRock - WOS]

En ineens was daar het DijkRock Festival in Maasdijk. Vele muziekliefhebbers die de aankondiging een aantal weken geleden lazen, waren enigzins verbaasd. Het Wateringse Waterpop festival en de Blues Aan Zee festivals waren tot op heden toonaangevend in Westland v.w.b. pop-, rock en blues evenementen in de open lucht. En het naburige Schipluiden pronkt al jaren met Schippop in de polder. Maar het was de hoofdact Yasmin zelf die tijdens haar optreden zowel aan de verbazing als aan de bevestiging het beste uitdrukking gaf. Na het openingsnummer riep de kleine rockbitch verwonderd: ‘wie had gedacht dat we ooit nog eens in Maasdijk op een festival zouden spelen?!’. En halverwege de setlist zei ze vol bewondering ‘nog nooit voor zulk leuk publiek gestaan te hebben!’. Een groter compliment kon de organisatie van DijkRock op dat moment niet krijgen.

dijkrockyasmin1

Die organisatie bestaat uit een aantal muziekvrienden uit Maasdijk, die zo’n half jaar geleden het idee opvatte om zelf eens een rockfestival op poten te zetten. Met de gedachten ‘kan nie leg op ut kerkof en kennie legtur naast’ werden de eerste plannen gesmeed. En al gauw werden er spijkers met koppen geslagen en van dik hout planken gezaagd. Want Westlanders zijn nou eenmaal harde werkers met een praktische instelling, een groot organiserend vermogen en bevlogenheid. De doelstelling van Dijkrock was om regionaal muziek-talent en bekende streekbands met diverse stijlen in het rock- en blues genre de kans te geven zich in een kleinschalige festival setting te profileren. Kortom: lekker rocken aan de Westlandse Dijk! Dit even ter introductie en verduidelijking.

tbadijkrock1202kl
[TBA? fotograaf José Gallois & Pangea]

En aan die doelstelling werd ruimschoots voldaan. Alle zeven geprogrammeerde bands die tussen 14:00 en 23:00 uur optraden waren afkomstig uit Westland of de directe omgeving. En we kregen een divers aanbod muziekstijlen te horen variërend van stevige rock en metal tot melodieus verfijnde nummers. Onder een nog geringe belangstelling - dat is het lot van iedere festival-opener - mochten de jongemannen van Legrement het festival aftrappen en de bewolkte lucht verder open doen breken met hun stevige muziek. En alsof de weergoden een pact hadden gesloten met de muziekgoden, dreef elke donkere wolk vanaf dát moment over om permanent plaats te maken voor de zon. Legrement speelde eigen nummers bediend van ‘zware muzikale metalen’ en grunt-vocalen, afgewisseld met melodieuze metal muziek. Grunten is een zangtechniek dat de argeloze festivalbezoeker even vreemd op deed kijken, maar de aanwezige (z)ware metal-liefhebbers hoorde het allemaal goedkeurend aan. De Nolweg was wakker geschud.

tbadijkrock12ba
[Bar & gezellig!]

Ongetwijfeld de band met de meest originele naam die dag was Nailed On A Fence, kortgezegd NOAF. Een groepje Maasdijkers die allemaal op steenworp afstand van het festivalterrein zijn opgegroeid. Met bekende rockcovers wisten ze het in omvang steeds groter wordende publiek ko®s-telijk te vermaken. Met als blikvangers de energieke gitarist Jeroen, zangeres Lotte en voor deze gelegenheid een gastzanger die qua uiterlijk en performance de zoon van Herman Brood had kunnen zijn. Hoe het ook zij, tijdens het NOAF optreden liep de wei aan de Nolweg stilaan vol met dorpelingen en andere liefhebbers en het enthousiasme van NOAF zelf steeg ook per nummer. Een feest der herkenning, om maar eens een cliché te gebruiken.

dijkrockpangea

2006 markeerde het jaar dat verschillende nationaliteiten samenkwamen in een muzikale mengelmoes, als in de hereniging van het oercontinent Pangea (deze zin is zo mooi, daarom even gejat van hun website) Er zijn ondertussen in de band Pangea wel wat personele wisselingen geweest, en ook zij hebben een Westlander (gitarist Barry) in de gelederen. Dat de regio’s Rijnmond en Westland op muzikaal gebied een goeie combinatie vormen, bewees deze band eens te meer door het publiek een optreden lang te boeien met aanstekelijke creatieve indierock. Want ze wisten het niveau en de kwaliteit van de dit voorjaar uitgebrachte EP ‘Sway’ zeker live te waarborgen. Een heerlijke eigen compositie die net zo lekker weg hapte als de kwalitatieve hamburgers van Dirk! En ook dit vijftal had het zienderogen naar hun zin hetgeen ze dan ook daags na het optreden twitterde: ‘Dijkrock was vet, leuke vibe en mooi weer!’


Smokin’ Cadillac bestaat pas een half jaar. Ze hadden nog nooit voor zo’n groot publiek gespeeld lieten ze vooraf weten, maar dat was niet te merken. Met rokende banden en ronkende motor trok de Haags-Westlandse Cadillac zich op gang. Vol vertrouwen en met enige branie speelde de vijf jongemannen authentieke rythm ‘n blues songs. Want door zich suf te repeteren en met regelmaat in blueslokalen en muziekcafés te spelen is hun blues-base alleen maar steviger geworden. Hun voorkeur gaat duidelijk uit naar het vuigere blueswerk. En dat weet Smokin’ Caddillac, die met Eric Pronk een soepel blazende blues mondharmonicaspeler in hun midden hebben, op traditionele wijze te brengen. Ouderwets goeie blues met eigentijds elan gespeeld, van Muddy Waters tot aan The Black Keys. Aan alles was te merken dat zanger Lesley en de overige Cadillac’s (ook tot in de late uurtjes op de afterparty) zich vermaakte op de DijkRock planken. En die blues-vonk sloeg ook over op het Maasdijkse publiek.

dijkrocksmokincadillac

dijkrocknocomment

De streekband No Comment was één van die bekende namen op DijkRock. Al tien jaar lang struinen ze vele grote en kleine podia af en zijn ze ook niet te beroerd om menig bedrijfsfeest of braderie op te leuken. Het kwartet verwerkt allerlei ‘roots’ invloeden in een eigen pakkend groepsgeluid met soms onverwachte wendingen en verrassingen. En ook hun podiumpresentatie mocht er zijn, gezien de “oh-yeah-hmm” reacties van de jongedames op het DijkRock festival. In september komt er een nieuwe single uit waarop de nieuwe No Comment sound goed naar voren zal komen. Een frisse sound die ongelooflijk catchy is. In dat kader is het begrijpelijk dat er naast eigen werk ook covers met zomerse reggae-invloeden als ‘Lying In The Morning Sun’ en het poppy ‘Beam Me Up’ (Go Back To The Zoo) werden gespeeld. Waarmee ze de voetjes (van met name de aanwezige jeugd) van de vloer kregen.


dijkrockmario

dijkrockmooreblack2

Absoluut geen introductie behoeft de band MooreBlack met hun ‘tribute to the masters of rock’. Gitarist Mario Roelofsen komt van oorsprong uit Hoek van Holland en heeft ook al menig podium plat gespeeld. Evenals zijn kompanen, bassist Menno Hamer (uit Maassluis), drummer Peter de Haas en de geboren Westlander én live performer Jan Schaaf die de meeste aanwezigen nog wel herkende uit de Anouska Sessie Band en Tate Gallery. Met een zorgvuldig samengestelde setlist bestaande uit de betere bluesrock songs door de jaren heen, zorgde MooreBlack ervoor dat DijkRock definitief ‘om ging’. Klassiekers van wereldmuzikanten zoals ondermeer Jimi Hendrix, Deep Purple, ZZ-Top en natuurlijk Gary Moore gespeeld door vier enthousiaste locale rasmuzikanten. Afgezien van wat materiaalpech aan de gitaar (opgelost door collegialiteit van medemuzikanten) was MooreBlack een waardig paradepaard op het eerste DijkRock festival.

tbadijkrock1203kl
[Mooreblack “Tribute to the masters of rock”]


En als niet te versmaden uitsmijter trad dus dé Nederlandse Rock-ontdekking van 2011 met haar band aan: Yasmin. Met nummers van haar debuut-CD ‘Friend or Foe’ bestormde ze vorig jaar bijna alle grote festivals. Waaronder het Schiedamse RockExperience en Bospop in Weert, waar het dak er voor een 15.000 koppig publiek vanaf ging. En ook de Maasdijk moest eraan geloven want de kittige rockchick in strakke (Westlands-)groene jeans en haar professionele band lieten de pittoreske Nolweg op de grondvesten schudden en zorgde voor een spreekwoordelijke ‘dijkdoorbraak’. Opvallend genoeg was de setlist anders dan anders van opbouw en zaten er ook veel rustige (akoestische) stukken in. Gewoon, “omdat ik in mijn eigen achtertuin kan doen en laten, spelen én fucking zèggen wat ik wil”, aldus de Maassluise Yasmin. Een gevoel van thuiskomen na nooit echt weggeweest te zijn, zoiets. En dat gevoel was wederzijds want het was alsof de onbereikbare ‘girl next door’ binnen kwam en haar buren met stevige hugs en liefdevol omarmde! Yasmin kwam even ‘thuis’ en adopteerde dit jonge festival met nieuwboren ambities, ‘DijkRock’ aangenaam!

dijkrockyasmin2

dijkrockyasmin3

Organisatie, medewerkers, muzikanten én publiek toonde zich na afloop unaniem tevreden. Niet gek voor een festival voortgekomen uit een grap. Oftewel: hoe een veredelde barbecue uit de kluiten groeide tot een gratis streekfestival mét regionaal aanzien! “Of d’r een vervolg kom? Doch ut wel maar makkie an!”

tbadijkrock1212kl
[Friends @DijkRock]

tbadijkrock1211kl
[presentatort ‘Boze Buurman’]

tbadijkrock1201kl


always

Exclusief interview John Hayes (Mother’s Finest)

Geplaatst op 15 July 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: John Hayes (Mother’s Finest)
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: Stadspark Schothorst Hoogland Amersfoort (Highlands 2012)
datum: zaterdag 02 juni 2012

tbamf02061201

De funkrock band Mother’s Finest werd begin jaren zeventig opgericht in het Amerikaanse Atlanta Georgia en is still going strong. Hun grote doorbraak in Europa kwam met het album ‘Another Mother Further’ (1977) met daarop o.a. de singles ‘Baby Love/Hard Rock Lover’ en ‘Piece Of The Rock/Thank You For The Love’. Mede dankzij diskjockey Alfred Lagarde kreeg de band veel succes in Nederland en bouwde ze een enorme live reputatie op. De oorspronkelijke bandleden het echtpaar zangeres Joyce “Baby Jean” Kennedy en zanger Glenn “Doc” Murdock maken anno 2012 nog steeds deel uit van de band. Evenals de gitarist en de bassist van het eerste uur: Gary “Moses Mo” Moore en Jerry “Wizzard” Seay. De zoon van Joyce en Glenn, Dion Murdock neemt tegenwoordig plaats achter de drumkit en de artistieke extraverte gitarist John Hayes is vanaf 1990 betrokken bij Mother’s Finest. Hij heeft met de band de laatste drie studioalbums en twee live albums opgenomen. Als lid van Mother’s Finest heeft John Hayes nieuwe alternatieve wegen bewandeld om de Funk toegankelijker en vooral vetter te maken. Altijd proberend om een combinatie te vinden van een vette rockgitaar met dansbare ritmes en stevige drumpartijen. Naast Mothers Finest heeft Hayes ook met Sting, Vinx, Sheryl Crow, Jackyl, The Beastie Boys en Herman Brood And His Wild Romance opgetreden. En met zijn eerste eigen soloalbum ‘Don’t Ya Wanna…?’ (1998) kreeg hij verdere bekendheid in Europa en de USA. Redenen genoeg om juist hem eens een paar uur voor het Highlands Festival optreden in Amersfoort aan zijn gouden tand te voelen.

tbamf02061204

John, zowel jij als drummer Dion Murdock wonen in Nederland. Heeft de band Mother’s Finest om die reden misschien een speciale band met Nederland?
- Absoluut! En niet alleen om die reden maar dat begon al in de jaren zeventig toen CBS-Records onze singel ‘Baby Love’ hier ging promoten en dit werd opgepakt door veel Nederlandse én Duitse muziekliefhebbers. Waaronder Dutch DJ Alfred Lagarde die een goede vriend van ons werd. “He always kept a solid base for us here in Holland", waardoor wij weer van Nederland gingen houden en ons hier min of meer gesetteld hebben.

Vier originele leden zitten sinds de oprichting in 1970 nog steeds in de band! Blijkbaar kunnen jullie het onderling ook wel aardig met elkaar vinden?
- “Yeah, Mother’s Finest is really a family band!” Er zitten drie familieleden in de band [tijdens het Highlands optreden zelfs 4! Dion’s zoontje Zende Murdock mocht met papa, opa & oma ‘Piece of the Rock’ meezingen - red.]. En in zekere zin zijn we allemaal familie van elkaar. Toen ik in januari 1990 bij de band kwam woonde ze met z’n allen in een groot huis in Malibu (Californië). Ik ben daar ook gaan wonen want in een band als Mother’s Finest deed je toen alles gezamenlijk: eten, drinken, slapen, repeteren en plezier maken. Dat was echt speciaal.

tbamf02061205

Jullie bestaan nu ruim 40 jaar als band, maar in die tijd zijn er slechts 9 of 10 studioalbums uitgebracht. Waarom is Mother’s Finest niet zo productief in de studio?
- Ghè… dat is een goeie vraag. Ik wil op niemand z’n tenen staan of dit antwoord verknoeien maar Mother’s Finest is erg kieskeurig over de muziek die ze spelen. Alle bandleden zijn perfectionisten en een plaat opnemen en uitbrengen is zoiets als bloed geven, een stukje van jezelf doneren aan anderen die je vaak niet eens kent. Dit perfectionisme is enerzijds goed maar anderzijds heeft het de releases door de jaren heen wel beperkt ja, daar heb je gelijk in.

Zangeres Joyce Kennedy (geboren als Joyce Washington) nam in 1963 al solo platen (singles) op. En in 2005 zag ik haar ook live optreden in Het Paard van Troje in den Haag met het gezelschap The Daugters Of Soul. Doet ze die uitstapjes nog steeds?
- Zo ver als ik weet is dat voorbij en concentreert ze zich nu weer op Mother’s Finest, anders moet je het haar dat straks zelf even vragen. Ik weet dat ze nog wel bevriend is met Sandra St.Victor, en ze heeft erna nog iets gedaan met Nona Hendryx, ik dacht een muzieksymposium op de University of California in Berkeley. Dat soort muzikale projecten doen wij allemaal regelmatig, maar nu zijn we voorlopig weer op tournee met Mother’s Finest.

tbamf020612murdockssm

Jullie zijn een echte live band en spelen veel op (openlucht) festivals. Sinds Pinkpop 1978 heb ik Mother’s Finest vaak live zien optreden en het lijkt wel of het jullie geen zak uitmaakt waar jullie spelen, want er straalt altijd plezier vanaf. Klopt dat?
- Weet je wat het is man? Waar je ook gevraagd wordt om te spelen, of het nu voor 20 mensen is of voor 20.000 man, je móet altijd spelen alsof het je laatste avond op het podium is! “We’re gonna turn that crowd on, we gonna burn ‘em up and kick it as hard as we can!” Deze band kent op het podium geen ander level dan 10! En zo benaderen we de muziek die we spelen ook: we gaan heel snel van niveau nul - dan slapen we nog, ha ha - naar niveau 10, als we optreden.

Twee quotes: “Rock and roll is better than music” and “Nigizz Can’t Sing Rock’n Roll". Beide ironisch bedoelt. Is deze ironie nog steeds aanwezig in de band?
- Okay! De eerste uitspraak is natuurlijk van Alfred Lagarde: “Rock and roll is better than music!!” [John schreeuwt het uit op de manier zoals ‘Big Bad Al’ Lagarde dat zelf ook altijd deed - red.]. “I loved that guy so dearly man!", de dag dat hij overleed [1 januari 1998 - red.] is voor mij één van de meest trieste dagen ooit. We hebben een paar dagen erna in het Asta theater in Den Haag op de ‘tribute to Alfred Lagarde’ gespeeld met Golden Earring, Anouk, Adrian Vandenberg en meer bekende van hem. Dat was bijzonder indrukwekkend weet ik nog.

tbamf02061203

- Ik zal je eens wat vertellen. Alfred was één van de aardigste vrienden die ik gekend heb. Hij kwam soms naar dat ‘Big House in Malibu’ en dronk daar dan graag een drankje met ons. Omdat ik nieuw in de band was stelde ik voor tijdens zijn verblijf privé-chauffeur te zijn. En dan reed ik hem naar het huis van Steve Lukather of naar de jongens van Van Halen en zo. Dat werkte prima, zolang hij zelf maar niet achter het stuur plaats nam. Maar Alfred had ook zijn vliegbrevet en had gezien dat je ergens in de buurt een private plane kon huren. Dus op een dag riep hij in dat ‘Big House in Malibu’: “hey, anybody wanna go fly with me?!” En iedereen riep gelijk: “hell, no!” want ze kende zijn wilde drink reputatie. Toen keek hij mij aan want ik was immers zijn privé-chauffeur én ‘the new guy’ in de band. Dus ik zei: “okay, okay, maar ik breng je alleen maar naar het vliegveld!". Een paar uur later zat ik dus gewoon in zo’n kist hoog boven Los Angeles, naast mijn privé-piloot!” De rollen waren dus even omgedraaid wha ha, en het was geweldig! Yep, Alfred is my man, big time memories". Zijn quote: “Rock and roll is better than music” was daarom meer dan alleen ironie. Hij zei daar eigenlijk mee dat je muziek én het leven zelf niet altijd té serieus moet nemen maar ervan moet genieten, “music is fun!".

Mooi verhaal. En over: “Nigizz Can’t Sing Rock’n Roll"?
- Dat is een frase van Glenn Murdock. En een nummer van Mother’s Finest dat van de Amerikaanse radio verbannen werd. Want in de jaren zeventig was het uit den boze om het woord ‘niggers’ (nigizz) te gebruiken. Maar Glenn kwam uit Chicago en in zijn omgeving spraken ze niet anders. Tegenwoordig in de rapmuziek is het gemeen goed geworden dus Glenn was eigenlijk heel vooruitstrevend ha ha. Maar serieus, in de USA bestond destijds het misverstand dat wanneer donkere en blanke mensen samen muziek gingen maken, dit gelijk soul- of discomuziek zou zijn. Glenn wilde hiermee op een ironische manier zeggen dat negers ook rock ‘n roll muziek spelen. Sterker, ze waren zo’n beetje de eerste: Chuck Berry, Little Richard, noem maar op.

tbamf020612mf70ssm

‘Like a Negro’ (een protest tegen racisme), ‘Stop’ (waarschuwing tegen onveilige sex) en ‘Crack Babies’ (over aan cocaïneverslaafde moeders). In sommige teksten zit een duidelijke boodschap, vooral gericht op de Amerikaanse bevolking. Toch waren deze songs minder succesvol in jullie geboorteland. Zijn Amerikanen eigenwijs of is Mother’s Finest tè koppig?
- Amerikanen zijn niet eigenwijs of dom, ze doen alleen hun best om niet al te intelligent over te komen. Mother’s Finest wil ook niet koppig zijn maar wél eerlijk. Het zijn allemaal songs van het ‘Black Radio…’ album waar ik zelf een groot aandeel in had. Joyce en Glenn zijn uitzonderlijk eerlijk in hun teksten. Ze schrijven vanuit een positief standpunt en soms is dat kritisch maar altijd opbeurend. Teksten als “come to the devil urghhh…” [John grunt het met een dreigende toon - red.] zal je van Mother’s Finest nooit te horen krijgen.

tbamf02061206

Om die reden ooit aan gedacht om de bandnaam te veranderen van Mother’s Finest in Dad’s Ugliest?
- Neuh, Amerika is zo slecht nog niet joh. Ben je er ooit geweest? Dan heb je zelf kunnen ervaren dat het er best aangenaam vertoeven is. Tuurlijk heeft het een slecht image gekregen door George Bush en de The September 11th attacks, maar het is wat mij betreft nog steeds een van de beste plekken in de wereld om te wonen. Sommige mensen denken dat Amerikanen dom zijn maar de mensen doen daar veel uit liefde en voor hun plezier. “We are really nice stupid people, hahaha". Nee, Amerikanen houden nou eenmaal niet van gepreek; doe dit, doe dat, dit is goed en dat is slecht. Ook tijdens concerten in de USA is het publiek veel uitbundiger dan hier in Europa.

En wat staat jou meer aan?
- Ach, het is beide oké zolang men zich maar vermaakt. Amerikanen schreeuwen graag tijdens een show: “whoo! yeahh! rock and roll! come on party and have a good time!” Hier wordt er veel kritischer geluisterd en afstandelijker naar gekeken. In Europa praten mannen serieus met je over muziek vóór een optreden, en in Amerika trekken vrouwen hun topjes uit tijdens een optreden en “showing their boobs". Dát is wel het grootste verschil denk ik, whahaa.

tbamf020612hayesstripsm

“Lum De Lum De Lai-ai… a cat named Mickey from out of town. Who spread his new dance all around"… (’Mickey’s Monkey’). Is Smokey Robinson de beste Amerikaanse R&B zanger ooit? Oftewel: White Guyzz Can’t Sing Rhythm and Blues!
- “NO!!” [John roept dit heel hard en overtuigend - red.] “Whahaha, sorry but that’s my opinion". Er is totaal geen reden om te zeggen: blanken kunnen dit niet of blanken kunnen dat veel beter, en hetzelfde geldt ook voor donkere mensen. Want het belangrijkste dat Mother’s Finest wil bewijzen is dat er juist géén categorieën zijn! Iedereen is hetzelfde. ‘Mickey’s Monkey’ was van Smokey Robinson met The Miracles en Mother’s Finest heeft het in een funkrock versie opgenomen voor ‘Another Mother Further’ in 1977, live is het nog steeds erg succesvol bij donkere én bij blanke fans. Wij hebben altijd getracht om universele crossover muziek te maken, voor blank en zwart, voor mannen en vrouwen. Vandaar het MF-logo: Mail & Female. Als we in de USA spelen zie je ook vrijwel een gelijk aantal blanke en donkere mensen en een gelijk aantal mannen en vrouwen als MF-publiek. En dat is nog altijd bijzonder bij een concert in Amerika. Dát hebben we dan in ieder geval voor elkaar gekregen.

Living Colour, The Red Hot Chili Peppers, Prince, Lenny Kravitz… ze hebben eigenlijk allemaal jullie sound geadopteerd of geleend, misschien wel gejat. Welke bands vinden de Mother’s Finest leden zelf nog te gek om naar te luisteren?
- Dat vraag je exact aan de juiste persoon want ik ben degene die nog steeds platen koopt, “I’m an avid record buying fool!". Maar ik kan je natuurlijk geen antwoord geven voor de rest van de band. Persoonlijk luister ik graag naar Jack White, Killing Joke of Skrillex, a new hot danceguy, “that kind of stuff man". Killing Joke is voor mij de Mother’s Finest van de industrial metal music. Wat ik ook té gek vind is The Mars Volta, die zijn echt sick man! Ja, ik hou wel van heavy ritmische complexiteit.

tbamf02061202

Daarover gesproken; ben je tegenwoordig zelf nog bezig met The John Hayes Project eigenlijk?
- Uiteraard! Daarmee vul ik de gaten op die er tijdens de Mother’s Finest bezigheden vallen. The John Hayes Project is trouwens ook één van mijn favoriete bands ter wereld, whahaha! Weet je, Mother’s Finest verzorgt altijd very steady shows, goed gerepeteerd en uitgevoerd. Maar in The Project is er ruimte voor improvisatie op het podium. Daarmee doe ik mijn eigen ding en hoef ik dus niet eerst met vijf andere bandleden te overleggen of en waar er gitaarpartijen ingepast kunnen worden en waar niet.

En met The Project kan je dus ook helemaal je eigen songs componeren en schrijven?
- Juist. Ik componeer alles met een eenvoudige taperecorder op de elektrische gitaar want ik haat akoestische gitaren, dat is het meest saaie instrument ter wereld! Oké, het is misschien handig om eens op te repeteren maar ik vind het niks. De teksten zing ik eerst gewoon zonder woorden in met de taperecorder [hij zingt een onverstaanbaar deuntje voor - red.] om ze later terug te luisteren en vorm te geven. Het is als boetseren man, je hebt een stuk klei en gaat aan de gang. Al boetserende creëer en ontdek je dingen die dan vorm krijgen; “hé, dat lijkt wel een eend, of is het een hond? Oh nee, toch een hond, een hond met vleugels, die van een klif afspringt en vliegt! Yeah, that’s the best shit I ever wrote!” Zo ongeveer dus. Je moet erin geloven als je voor kwaliteit gaat.

Afgezien van jouw persoonlijke inbreng en invloeden, wat denk je dat Mother’s Finest bereikt heeft in de afgelopen 40 jaar en was het altijd plezierig om met ze te spelen?
- Ik speel al 22 jaar met veel plezier bij de band. En wat we bereikt hebben? We zijn misschien niet zo rijk en beroemd geworden als sommige andere bands, maar ehh… wij zien er nog goed uit, onze zielen zijn in tact, geen ontwenningsklinieken, nog niemand overleden, en we zijn allemaal behoorlijk gezond en fit. Ik denk dat we dát op het podium ook wel overbrengen op het publiek, er zit echt niet zoveel verschil tussen 1978 en nu hoor. Eigenlijk zijn we gewoon een stel spelende kinderen bij elkaar op een podium. Dat is meer waard dan de dollars en de roem als je het mij vraagt. En dat gaan jullie vanavond ook weer meemaken, we zullen je niet teleurstellen, “gimme five on that man!” [en John geeft me spontaan een triomfantelijk high-five handgebaar - red.]

tbamf020612stringssm

Je gebruikt regelmatig Amerikaanse “slang” uitdrukkingen. Behalve de titel ‘Another Mother Further’, wat is voor jou eigenlijk de best klinkende song- of albumtitel die je kent?
- Uhh, ik heb de titel ‘Meta-Funk`n-Physical’ altijd wel mooi gevonden. We gebruiken het nog steeds onder elkaar als we een goeie show hebben gehad: “yeah, it was meta-funk`n-physical!” Voor sommige is het lastig uit te spreken, zeg jij het eens na… and say it again, haha… [het blijkt inderdaad een bekkenbreker als je het achter elkaar blijft zeggen - red.]

Het MF logo is inmiddels legendarisch geworden! Wie heeft dat eigenlijk ontworpen?
- Glenn heeft Grafische Kunst gestudeerd, volgens mij heeft hij het logo zelf ontworpen en was hij ook verantwoordelijk voor de updates door de jaren heen. “The Master of Design: mister Glenn Murdock y’all!” Zoals ik al eerder zei staan de letter MF ook voor Male & Female, maar sommige mensen denken nog steeds dat we er Motherfucker of iets anders aanstootgevends mee bedoelde. Dat is dus absoluut niet zo!

Mothers Finest heeft behalve een website ook een Facebook pagina, een Twitter account en ik zag dat er ook een MF I-pad/I-phone app is. Heb jij daar ook bemoeienissen mee?
- Helemaal niet! De andere bandleden houden zich wel met dat soort dingen bezig maar als iemand met mij over apps begint heb ik zoiets van: “yeuh… good luck… fine". Ik weet dat Moses Mo en Wyzard een eigen Facebook pagina hebben maar zelf geef ik niks om computers. Mijn vriendin houdt de John Hayes Facebook pagina voor me bij. Ik kijk ook bijna nooit TV en ben eigenlijk altijd met muziek bezig; schrijven, repeteren, spelen, toeren.

40 jaar Mother’s Finest! Kunnen we ervan uitgaan dat jullie de halve eeuw vol maken? En wat kunnen we dan in die komende 10 jaar nog verwachten?
- Ja gaaf, dat is een goeie vraag. We moeten momenteel zeker niet teveel naar dat 50-jarige jubileum verlangen maar gewoon lekker bezig blijven de komende jaren. We zitten bij een goede platenmaatschappij en er zit op termijn een nieuw album aan te komen. Meer kan ik daar niet over zeggen, “we still have to work things out you know". Volg ons en je zult zien welke kant het opgaat.

John, dank voor de tijd en je openhartigheid.
- “I appreciate it man ‘n stay cool bradda!”


Expositie “50 jaar Rolling Stones”

Geplaatst op 7 July 2012 door Giel

logo_rockart_200p

Vanmiddag even wezen neuzen en het is beslist de moeite waard wat er aan memorabilia te zien is. Oók voor de doorgewinterde fan is het aan te raden eens even in ‘de Hoek’ langs te wippen. Al is het alleen maar om herinneringen op te halen met gelijkgestemde bezoekers of om bijgepraat te worden door de gastdames en heren onder wie insiders en kenners Jaap, Wim en Peter. In oktober wordt er voor Stones-fans uit de regio’s Rotterdam, Den Haag en Westland (en voor alle andere belangstellenden) in Rock Art een speciale meeting georganiseerd met rondleiding, een drankje en (wie weet) een stukje live muziek. Later meer hierover. Maar iedereen kan natuulijk een kijkje nemen wanneer hij/zij maar wilt (zie voor de openingstijden: rockart.nl/rockart/openingstijden)

rockartstonesart
natuurlijk ook art in RockArt

Museum RockArt besteedt dit jaar met een speciale expositie aandacht aan het feit dat de geschiedenis van The Rolling Stones vijftig jaar geleden is begonnen. In het voorjaar van 1962 ontmoetten Mick Jagger en Keith Richards elkaar op weg naar school. Dat feit markeert het begin van The Rolling Stones, de rockband die vanaf het allereerste moment geruchtmakend is geweest.

rockartstoneslp
veel plaatwerk

In Museum RockArt wordt vanaf 7 juni een expositie gehouden waarbij de carrière van The Rolling Stones uitgebreid wordt belicht. Naast unieke memorabilia zijn er ook bijzondere posters, foto’s, LP’s en singles te zien. Het geheel wordt ondersteund door muziek- en beeldfragmenten. Natuurlijk wordt er ook ruimschoots aandacht besteed aan het roemruchte optreden op 8 augustus 1964 in het Kurhaus te Scheveningen. Eén van de topstukken van de expositie is het Premier drumstel dat Charlie Watts tijdens dat concert bespeelde. De expositie “50 jaar Rolling Stones – It’s Only Rock ’n Roll“ is te zien tot en met 2 december 2012.

rockartstonesleuning
en opeens heeft zo´n nietszeggend stukje hout waarde ;-)

Actualiteitenprogramma EenVandaag zond 4 juli een item uit over 50 jaar Rolling Stones waarin Ruud van Dulkenraad zijn verhaal doet. Deze oud-hoofdredacteur van Muziek Expres en Hitkrant was een paar keer de taxichauffeur van Mick Jagger en zijn bandleden tijdens hun concerten in Nederland en maakte hen van dichtbij mee. In de uitzending brengt Ruud uiteraard een bezoek aan de expositie 50 jaar Rolling Stones in Museum RockArt.

rockartwim
Rock Art vrijwilliger Wim

Book presentation and photo exhibition. July 12 till September 15, 2012.
Donderdag 12 juli a.s. bestaan de Rolling Stones precies 50 jaar. Galerie V!P’s viert dit met alle overige ondernemers op het Westelijk Handelsterrein met een speciale Rolling Stones avond. Extra toegevoegd: tentoonstelling met unieke schetsen, tekeningen en mixed media prints van Rolling Stone Ronnie Wood en een tentoonstelling van de Deense fotograaf Bent Rej.

stones50

Ronnie Wood & Friends at Bluesfest 2012 [review]

Geplaatst op 2 July 2012 door Giel

gezien & gehoord in: HMV Hammersmith Apollo, London, England
band: Ronnie Wood & Friends
evenement: Bluesfest 2012
datum: zaterdag 30 juni 2012
review door: Herman Bosschaart [edit: Giel]
foto’s door: PacificCoastNews.com

bluesfest121

“Wood was écht goed, Mick Taylor onzichtbaar en Bill Wyman was… Bill Wyman!” zo liet onze correspondent vanuit Londen weten. Als één van de hoogtepunten van het Bluesfest 2012 speelde Ronnie Wood & Friends in de bekende Londense entertainment venue ingericht in Art Deco stijl. Bij gebrek aan een ‘50 jaar Rolling Stones’ optreden was dit ‘the next best thing’ om toch nog wat (ex) Stones coryfeeën bij elkaar op een podium te zien. Als ode aan het legendarische Chess Records label opende Ronnie Wood (65) samen met een 7-jarig jongetje de show met een medley. Onder luid gejuich speelde ze fragmenten uit songs van o.a. Etta James, Chuck Berry en Muddy Waters. Een korte geschiedenisles rock and roll voordat het concert begon, om aan te tonen wat de blues zoal had voort gebracht. Vervolgens werd Woody bijgestaan door zijn ‘Friends’ met als grootste blikvangers dus Bill Wyman en Mick Taylor.

bluesfest126

Vooraf was er veel gespeculeerd over de vrienden die Ronnie Wood zou meebrengen naar zijn ‘Chess Show’ onder de vlag van het Bluefest 2012 festival. De gebruikelijke speculaties waren niet van de lucht, variërend van Stones, Faces tot New Barbarians-achtige samenstellingen. Nu is het bij Ronnie zo dat de gehele muziekwereld wel bij hem kan aanschuiven omdat zijn eigen lijst als gastmuzikant ook erg groot is. Uiteindelijk is het onderstaande lijstje geworden, een soort Ronnie Wood and the Rhythm Kings. Een bonte verzameling, zeker in de relatie tot de Chess Blues periode. Ik kan me niet geheel aan de indruk ontrekken dat Ronnie het Bluesfest een toezegging (contract) heeft gedaan zonder al te weten hoe hij dat ging invullen en dat Bill hem hierbij de helpende hand heeft toegestoken.

bluesfest122

- Andy Newmark, de drummer op Ronnie’s eerste 2 soloalbums.
- Ali MacKenzie, de zanger van Ronnie eerste bandje The Birds.
- Simon Kirke, drummer van de formidabele bands The Free en Bad Company.
- Hamish Stewart, lid van de Average White Band en McCartney solo en Starr’s All star band.
- Andy Wallace, bekend van Roger Waters “Flesh” periode (ook op soloalbum van Hamish Stewart)
- Sharleen Spiteri, bekend van de Schotse band Texas.
- Onbekende blonde zangeres.
- James McCartney, met als enige verdienste de zoon van.
- Mick Taylor, ons wel bekent.
- Rhythm Kings leden: Bill Wyman, Geraint Stewart, Beverly Skeete Nick Payn en Frank Mead

bluesfest123

De Rhythm Kings leden waarborgen een hoge kwaliteit en hebben ook ervaring in het spelen van de blues, zij leverden dan ook navenant evenals vrijwel alle andere aanwezigen een nuttige bijdrage. Beduidend onder de maat was de bijdrage van James McCartney, het uptempo van de Chuck Berry klassiekers ‘Johnny B Goode’ en ‘Carol’ kon hij niet aan en ‘It’s only Rock and Roll’ leek helemaal nergens op. Bovendien heeft hij geen enkele uitstraling als artiest, waardoor zijn aanwezigheid eigenlijk een raadsel was. Helaas was ook Mick Taylor (door een voetblessure?) muzikaal gezien beperkt aanwezig. Hij was meer bezig met het afstellen van zijn instrumenten dan met de show, enkele mooie riffs en goed slideguitar spel daargelaten. Verassend was Ronnie’s oude maatje Ali McKenzie met een goede uitvoering van ‘Walking by Myself’. Deze jongen heeft niet stil gezeten sinds de opheffing van de The Birds. Maar de gehele show werd m.i. toch een succes door Ronnie Wood zelf. Hij was enthousiast en zeer gedreven bezig en daarbij in goede conditie. Hij gaf strakke solo’s en leidde het geheel ook muzikaal, waarbij hij iedereen de ruimte gaf voor invulling van zijn deel. In de encore draaide Ronnie de geplande volgorde om, waarschijnlijk omdat hij ‘It’s Only Rock and Roll’ beter aansluitend op “Celebrate the Chess Label” kon spelen.

bluesfest124

Muzikale hoogtepunten van de avond waren verder ‘Spoonfull’, ‘Walking by Myself’, ‘At Last’, ‘I’d Rather Go Blind’ en natuurlijk Ronnie zijn gitaarspel!



[filmpje door: Kees Krechting]

Setlist
Introduction: Manish Boy (Ronnie with a little kid/Son of a Japanese fan?)
Ronnie introduce Blues Giants with Little Red Rooster, Mona, Boogie Chillun’, Smokestack Lightnin’.

01. Hi Heel Sneakers (Robert Higginbotham aka Tommy Tucker) vocal Hamish Stewart
02. My Babe (Willie Dixon) vocal Onbekende blonde zangeres
03. 300 lbs Joy (Howlin’ Wolf) vocal Geraint Watkins
04. Just Your Fool (Little Walter) vocal Frank Mead
05. You never can tell (Berry) vocal Bill Wyman
06. The Sun is Shining (Elmore James) vocal Ronnie Wood
07. Don’t lie to me (Trad. / Tampa Red aka Hudson Whittaker) vocal Ronie Wood
08. Walking by My self (Jimmy Rogers) vocal Ali MacKenzie
09. Tell Mama (Etta James) vocal Beverly Skeete
10. Mojo boogie (JB Lenoir) vocal Beverly Skeete
11. At last (Etta James) vocal Beverly Skeete
12. Spoonful (W. Dixon) vocal Ronnie Wood
13. Big Town Playboy (Eddie Taylor) vocal Ronnie Wood
14. Talk to your Daughter (JB Lenoir) vocal Sharleen Spiteri
15. I Rather go Blind (Elington Jordan) vocal Sharleen Spiteri
16. Johnny Be Goode (Berry) vocal McCartney
17. Carol (Berry) vocal McCartney
18. I Just Wanna Make Love to You (Berry) vocal Onbekende blonde zangeres?
Encore:
19. I aint Got (?) vocals Ronnie Wood
20. It’s only Rock and Roll (J&R) vocal McCartney/All

4643/bluesfest125