Archief voor de maand June 2012

Pearl Jam wijdt een stampvolle ‘zwarte doos’ in [concertverslag 26/06]

Geplaatst op 27 June 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Ziggo Dome, A’dam
band: Pearl Jam
openings act: X
datum: dinsdag 26 juni 2012
review door: Giel van der Hoeven & Herman Bosschaart
filmpjes & foto’s door: Giel - The Blues Alone? & LiveNation

pj2606121

Twintig jaar geleden tijdens Pinkpop 1992 mochten wij de band Pearl Jam voor het eerst live meemaken. Met ruim 55.000 bezoekers zagen we daar zanger Eddie Vedder vanaf een camerakraan het publiek induiken. Als belangrijke exponent van de ‘grunge’ muziek, dat begin jaren negentig als een orkaan vanuit Seattle langs kwam, haalde Vedder toen regelmatig halsbrekende toeren uit. Want ‘orkanen’ zijn de gevaarlijkste stormen die er zijn en ook hun ‘grunge-sound’ beukte erop los. Er is veel gebeurd in die 20 jaar, de storm is gaan liggen en het geluid van Pearl Jam ging steeds meer richting de alternatieve rock. Hoewel er gebeurtenissen zijn gepasseerd die duidelijk weerslag hadden op de bandleden, heeft Pearl Jam de tand des tijds goed doorstaan. Drie jaar geleden in Ahoy Rotterdam merkte we al dat ‘het beest’ getemd was maar nog steeds onberekenbaar kon zijn en de tanden liet zien. Gisteren in het Ziggo Dome zagen we in een enigszins onsamenhangend concert vol coversongs, rarities en verzoekjes, dat Pearl Jam nog altijd zeer vitaal is, maar toch minder springlevend dan voorheen.

lnev26041202k

Met die laatste zin is gelijk een bruggetje gemaakt naar het album ‘Vitalogy’ en naar Pearl Jam’s meest succesvolle song: ‘Alive’. De nummers ‘Corduroy’, ‘Not For You’ en ‘Nothingman’ van het derde studioalbum uit 1994 (de eerste sinds het overlijden van die andere grunge-icoon Kurt Cobain) werden gespeeld. Maar ‘Alive’, het meest verzochte nummer tijdens P.J. concerten, jammer genoeg niet! Dit tot teleurstelling van veel fans die de klassieker graag uit volle borst hadden willen meezingen in die nieuwe ‘zwarte doos’ Ziggo Dome, waar de akoestiek overigens prima was. Gelukkig kon dit wel bij ‘Black’, een ander prachtig nummer dat evenals ‘Even Flow’, ‘Why Go’ en ‘Porch’ van het onvolprezen debuutalbum ‘Ten’ uit 1991 komt. Natuurlijk zongen de trouwe fans in het voorvak toch wel alles uit volle borst mee, maar het grote publiek - 17.000 bezoekers in totaal - deed dit verder pas massaal met ‘Just Breathe’ en ‘Rockin’ in the Free World’. De Neil Young rocksong was één van de vier coversongs die op de (op het laatste moment nog gewijzigde) setlist stonden.

De fanclub single uit 2011 ‘Better Things’, oorspronkelijk van The Kinks, het minimalistische ‘Last Kiss’ (Wayne Cochran) van het rarities album Lost Dogs (2003) en The Who’s ‘Love Reign O’er Me’ uit de gelijknamige film van 2007, waren de anderen tributesongs. En, niet te vergeten de verrassende openingssong ‘Interstellar Overdrive’ van Pink Floyd. Wat van herkomst nota bene een psychedelische instrumentale improvisatie is! We weten dat Pearl Jam altijd gevarieerde setlists afwerkt, maar je mag best vraagtekens zetten bij al die coversongs door een band die uit zoveel mooi eigen repertoire kan putten. In deze European Tour 2012 zijn tot nu toe alleen ‘Even Flow’ en ‘Just Breathe’ vaste terugkerende elementen in de shows geweest. De harde snelle grunge nummers hadden dinsdag vaak een gelijk patroon waardoor het muzikaal soms een brei werd en toetsenist Kenneth ‘Boom’ Gaspar nauwelijks hoorbaar was vanaf onze plek. Overigens hadden we wel de indruk dat de geluidstechnici na een half uurtje de sound beter onder controle kregen. Behalve het fanatieke voorvak was het publiek - anders dan in Ahoy 2009 - ook nogal tam in dat eerste half uur. Daarbij leek Eddie Vedder zelf behoorlijk flabbergasted door de entourage.

Pas na het zesde nummer richtte de frontman zich uitgebreider tot het publiek dat, aan de diverse vlaggen (o.a. Italiaanse, Turkse, Poolse en Engelse) te zien, ook uit veel buitenlandse fans bestond. Maar die hebben waarschijnlijk niets begrepen van de volzinnen die Vedder in het Nederlands vanaf een briefje voorlas: “wij zijn de eerste rockband in deze nieuwe zaal, we gaan geschiedenis schrijven”, om na nog wat zinnen te eindigen met: “de rest van de avond spreek ik in het Engels want mijn Nederlands is klote!” De eerste de beste allochtoon die zo spreekt zou een meesmuilend glimlachje krijgen. Vedder werd hartstochtelijk toegejuicht door de duizenden aanwezigen! Het is een gevolg van de status die zanger Eddie Vedder, bassist Jeff Ament, drummer Matt Cameron en de gitaristen Stone Gossard en Mike McCready ondertussen bereikt hebben. Songs als ‘World Wide Suicide’, ‘Lukin’, ‘The Fixer’ en ‘Do The Evolution’ klinken ook nog altijd fris en energiek. Maar bevlogenheid en verlangen zijn uiteindelijk wel omgeslagen in bezinning en berusting. Eddie praat als een innemende wijndrinkende huisvader over zijn gezin en over de kinderen van de bandleden. Ze spelen er zelfs een liedje voor.

lnev26041201kl

Het eerste toegiftenblok begint ook weer met rustige nummers en het akoestische Talking Heads geintje (’Pulled Up’) als intro bij ‘Just Breathe’ wordt ook niet echt door het publiek opgepakt. Verzoeknummers als ‘Smile’ (No Code 1990) en ‘Green Disease’ in het 2e encore blokje waren ongetwijfeld leuk voor de gretige aanvragers en de aanwezige diehards, maar zorgde voor nog meer incoherentie van het geheel. Waardoor het concert op de een of andere manier niet helemaal leek te kloppen. Maar misschien hadden wij van tevoren wel téveel op persoonlijke favorieten gerekend/gehoopt, zoals ‘Jeremy’, ‘Daughter’, ‘Whislist’, ‘Yellow Ledbetter’, en… ‘Alive!’ Of, zijn we inmiddels teveel verwend met al die variaties? We kunnen het t.z.t. weer terug gaan horen op de “official” bootleg, waarna hopelijk toch nog het tegendeel bewezen wordt. Want de avond was toch té leuk om setlist-gewijs echt teleurgesteld te zijn. [NB: tijdens het 2e A’dam concert kwamen genoemde songs wel bijna allemaal aan bod, wat voor de ‘dubbelgaanders’ des te mooier was.]

pj2606123

De zaal en de organisatie
Ziggo Dome is en regelrechte opgeblazen kopie van de HMH, een geweldige muziekzaal. Jammer dat ze daar dan toch niet volledig van geleerd hebben, om het geluidstechnisch tot op de perfectie proberen te benaderen. Eigenlijk zouden ze de vloer een meter moeten laten aflopen naar het podium toe. Dat verbetert het uitzicht voor veel (kleinere) mensen gelijk aanmerkelijk. We lezen in de diverse reacties op verslagen dat veel mensen op de vloer weinig van het podiumgebeuren hebben gezien. Dit mede omdat het niet zo’n heel hoog podium was en er geen videoschermen in de zaal hingen. De tribunes op de 1e ring lijken ons allemaal prima zicht te hebben. Dat gold zeker voor het vak 106 waar wij zaten, recht voor het podium. En zelfs voor vak 202 (2e ring) waar we verder ook zaten. Al hadden we daar de mazzel om op de achterste rij bij de trap te zitten, waardoor er vrij uitzicht op het podium was en je ook ongestoord kon gaan staan. Het geluid was goed, hoewel we er tijdens het eerste half uur nog niet echt van onder de indruk waren, maar dat kan ook aan de (band)technici hebben gelegen. De gitaarsolo’s waren zeker niet zo helder als die van Jack White in de HMH de dag ervoor. Voor bepaalde vakken (plaatsen) op de 2e ring en in de hoeken op de vloer hebben we onze twijfels qua uitzicht. ‘Er gaan veel makke schapen in een hok’ moeten de eigenaren (of Mojo) gedacht hebben. Natuurlijk, met inschikkelijke mensen is er meer mogelijk, maar met meedenkende (lees: niet enkel commercieel denkende) organisatoren is er nóg meer mogelijk!

tbapj260412

Vanaf de 2e ring was ook goed te zien dat de vloer echt stampend vol stond en dat er nog nauwelijks loopruimte was. Dat lijkt ons niet prettig als je een duur kaartje gekocht hebt en het uitzicht is nog niet goed! Of je bent erg lang onderweg naar een bar voor je drankje. Vanaf de tribunes was dat overigens wel goed geregeld. Ook ruime ontvangstruimten en nette toiletvoorzieningen, maar de aparte rokersruimten zijn ver weggestopt en nogal behelpen. Horecapersoneel, en Servicemensen op de tribunes werkten netjes en waren erg behulpzaam. De Security deed hun werk zoals in andere zalen, al was de controle op rokers niet optimaal. En er zijn er altijd wel een paar bij (voor het podium) die denken dat ze zelf de artiest zijn en niet begrijpen wat onopvallend surveilleren is. Maar het belangrijkste is natuurlijk het geluid en het comfort; we denken dat het geluidstechnisch wel goed komt (dit is ook afhankelijk van crew en technici) maar het is onzes inziens zeker nog geen HMH. Ook organisatorisch moet nog het een en ander bijgeschaafd worden Te beginnen om minder mensen op de vloer toe te laten en de in- en uitgangen naar het voorvak (FOS) beter te regelen. Want échte fans die zich gedragen mogen ook op dat gebied best een beetje verwend worden. Wij zijn natuurlijk geen experts, maar wel doorgewinterde liefhebbers die meer dan 35 jaar wereldwijd concerten bezoeken. Zoals in andere verslagen is te lezen hebben we met onze persoonlijke favoriete bands wel een hoge referentiestandaard ;-)


[Pearl Jam @ Ziggo Dome Amsterdam, The Netherlands, June 26th 2012 (first gig): Corduroy, Not For You, Just Breathe, Black, Rockin’ in the Free World (Neil Young cover)… all snipped.]

lnpjposter260612kl

Setlist:
Metamorphosis 2 (Philip Glass song) (intro)
Interstellar Overdrive (Pink Floyd cover)
Corduroy
Why Go
Given To Fly
Brain Of J.
Amongst The Waves
Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town
In Hiding
Even Flow
World Wide Suicide
Rats
Lukin
Not For You
Better Things (The Kinks cover)
Nothingman
The Fixer
Do The Evolution
Encore 1:
Last Kiss (Wayne Cochran cover)
Just Breathe
Comatose
Unthought Known
Porch
Encore 2:
Smile
Green Disease
Love Reign O’er Me (The Who cover)
Black
Rockin’ in the Free World (Neil Young cover)
Indifference

Jack White pronkt met zijn Witte Pauwen

Geplaatst op 26 June 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Heineken Music Hall, A’dam
band: Jack White & The Peacocks
openings act: First Aid Kit
datum: maandag 25 juni 2012
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Giel - The Blues Alone? & Jo McCaughey
jackwhiteiii.com/live-photos)

01klamsterdam062512023.

De Amerikaanse rockmuzikant/producent Jack White, officieel John Anthony Gillis uit Detroit (1975), was maandag 25 juni voor een optreden in Nederland. In 1997 richtte White met zijn toenmalige vrouw Meg de band The White Stripes op. In 2005 startte hij ook een ‘hobbyband’ The Raconteurs en in 2009 begon hij aan zijn derde band, The Dead Weather. In alle drie de bands was White vrijwel gelijktijdig actief. Tussendoor deed hij nog productiewerk voor anderen (o.a. Wanda Jackson) en in 2008 nam hij samen met Alicia Keys de titelsong van de James Bond film ‘Quantum of Solace’ op. Een drukbezet en hyperactief mannetje dus die Jack. Maar in januari 2011 gingen The White Stripes definitief uit elkaar en scheidde hij ook van zijn 2e vrouw zangeres en model Karen Elson. Anno 2012 is de excentrieke Jack White dus weer alleen. Nou ja alleen, hij heeft als muzikant wel zes dames in witte jurken om zich heen verzameld die hij The Peacocks noemt (niet te verwarren met de Zwitserse rockabilly punkrock band) en die stuk voor stuk niet eens onverdienstelijk musiceren.

02klamsterdam062512034

Toch hadden we maandag het idee alsof White en zijn Witte gevolg de laatste trein op het nabij gelegen Station Bijlmer ArenA moesten halen. Zo gehaast werd er bij tijd en wijlen (vooral in de toegiften) gemusiceerd. Dat de dames hun instrumenten beheersen staat als een paal boven het zwanenmeer, en de donkere zangeres Ruby Amanfu is ook een dijk van een zangeres. Gedurende het concert stonden wij links vooraan bij het podium met schuin zicht op drumster Carla Azar, en wat kan die meid strak meppen zeg! Ook de andere dames lieten zich niet onbetuigd en de roodharige toetseniste Brooke, violiste Lillie Mae, de donkerharige bassiste en de blonde Deense steelgitariste blonken uit in schoonheid. Alles lijkt uiterst nauwgezet in detail uitgedacht maar oogt toch spontaan en ontspannen. Als een herenboer laat White zijn Pauwen floreren en pronkt hij zelf met de eer. Visueel gezien was alles dus weer dik in orde, zoals we dat van Jack White III ook gewend waren bij het rood-en-wit-beklede duo de White Stripes.

04klamsterdam062512034

De steunkleur is nu lichtblauw; deltablauw in een zwarte en witte omgeving, waarbij het Romeinse cijfer III een prominente rol inneemt als bandlogo. In een artikel in de NY Times las ik dat Jack White geobsedeerd is door kleuren, stijlvolle kleding en hoeden (high-end gentlemen’s hats). Muzikaal heeft hij een hang naar het (analoge) verleden. Oude blues- en soulmuziek zoals we dat ook vóór aanvang van het concert door de zaalspeakers hoorde galmen. Het eerste live concert dat hij zelf ooit meemaakte was er één van Bob Dylan (inmiddels een vriend van Jack). Met invloeden uit diens muziek en van authentieke jaren 50/60 tunes creëerde hij een eigen coole garagerock sound verenigt met opwindende hot soul. In combinatie met een unieke zangstem ontstond het onmiskenbare JWIII trademark dat garant staat voor kwaliteit en bevlogenheid. De virtuoze White is ook nog eens een van de beste gitaristen van zijn generatie en oogst veel waardering bij collega’s en publiek. Zo ook in de uitverkochte HMH afgelopen maandag.

03klamsterdam062512034

Des te jammer was het dat we ’slechts’ anderhalf uur live show te zien kregen. Was er niet meer repertoire dat de dames Peacock konden spelen? Of was White het echt zat in Amsterdam (hij hing er de dag ervoor immers ook al rond bij het concert van Tom Petty). Of wilde/moest hij weer snel naar een andere bestemming? Op tijd naar bed misschien? Wie zal het zeggen. Vooraf ging het gerucht dat Jack White deze avond wel eens met beide bands zou kunnen gaan spelen! Maar de swingende mannenband kregen we in de HMH niet te zien. De enige heren die buiten White zelf op het podium verschenen waren roadies in Blues Brother outfits. De setlist bestond uit 7 nummers van de CD ‘Blunderbuss’ (2012) waarvan het ruige ‘Sixteen Saltines’ de soulballade ‘Love Interruption’ met Ruby Amanfu in een glansrol en de door ragtime piano begeleide ‘I Guess I Should Go to Sleep’ het meest indrukwekkend klonken. White zijn huidige muziek kent ook veel country en bluegrass fiddle invloeden. Als inwoner van Nashville bracht hij met ‘You Know That I Know’ daarom een tribute aan wijlen ‘buurman’ Hank Williams.

jw2506125

Verder stonden er nummers van The White Stripes, The Raconteurs en zelfs van The Dead Weather (’Blue Blood Blues’) op het programma. Vooral bij ‘Ball and Biscuit’ (The White Stripes), ‘Steady, As She Goes’ (The Raconteurs) en natuurlijk ‘Seven Nation Army’ (The White Stripes) gilde men de kelen schor. Catchy liedjes die zijn geworteld in de Amerikaanse folk volkstaal. En vooral de laatste is zó populair dat het al jaren wordt gezongen in stadions en sportarena’s wereldwijd. Indrukwekkend maar wel haastig en met wat slordigheden gespeeld. Het zal nog de onbekendheid en wat onwennigheid van de dames geweest zijn, in ieder geval soleerde Jack zelf er lustig op los. Zijn gitaargeluid klonk loepzuiver en ging door merg en been. Het allerlaatste nummer voor het slapen gaan (daar houden we het dan maar op) was de folk standard ‘Goodnight Irene’ van Lead Belly. De eigenzinnige held had geëxcelleerd, en wij mochten erbij zijn. Minder voorspelbaar en gedenkwaardig als het Tom Petty concert van de dag ervoor, maar deze kunnen we tenminste wel op onze obscure concertenlijst bijschrijven.

lnjwposter250612kl

Setlist
01. Dead Leaves and the Dirty Ground
(The White Stripes song)
02. Sixteen Saltines
03. Missing Pieces
04. Love Interruption
05. Top Yourself
(The Raconteurs song)
06. Hotel Yorba
(The White Stripes song)
07. Weep Themselves to Sleep
08. Cannon
(The White Stripes song) (W/ John The Revelator snippet)
09. Blue Blood Blues
(The Dead Weather song)
10. I Guess I Should Go to Sleep
11. We’re Going to Be Friends
(The White Stripes song)
12. You Know That I Know
(Hank Williams cover)
13. Hypocritical Kiss
14. Ball and Biscuit
(The White Stripes song)
Encore:
15. Steady, As She Goes
(The Raconteurs song)
16. Freedom At 21
17. Carolina Drama
(The Raconteurs song)
18. Seven Nation Army
(The White Stripes song)
19. Goodnight Irene
(Leadbelly cover)

jw2506121

Jack White – Blunderbuss [CD review]

jw2506122

Eindelijk! Tom Petty and The Heartbreakers

Geplaatst op 25 June 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Heineken Music Hall, A’dam
band: Tom Petty and The Heartbreakers
Opening act: Jonathan Wilson
datum: zondag 24 juni 2012
review en filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan & Giel - The Blues Alone?

tbatp24061201kl

The waiting is the hardest part: sinds het memorabele optreden met Bob Dylan op 19 september 1987 in Ahoy, Rotterdam waren Tom Petty & The Heartbreakers niet meer in ons land geweest! Dit ondanks een aantal succesvolle albums, van ‘Into the Great Wide Open’ (1991) tot aan het bluesalbum ‘Mojo’ (2010) en een serie Greatest Hits en Anthology uitgaven. Of misschien wel ondanks dat, want juist in thuisland Amerika bleef Petty in al die jaren tientallen miljoenen platen verkopen en hits scoren. Want Tom Petty & The Heartbreakers is één van Amerika’s grootste mainstream Southern rockbands en ze werden in 2002 dan ook bijgezet in The Rock & Roll Hall of Fame. Maar eindelijk én gelukkig stond de eigenzinnige Amerikaan dan toch weer een keer met zijn begeleiders op een Nederlands podium, op zondag 24 juni in de Heineken Music Hall te Amsterdam.

Omdat Tom Petty géén Bruce Springsteen is - die met gemak 3,5 uur op een podium staat - werden aanstekelijke hits als ‘Breakdown’, ‘Into the Great Wide Open’, ‘Jammin’ Me’, ‘A Face in the Crowd’ en ‘Stop Draggin’ My Heart Around’ (destijds een wereldhit als duet met Stevie Nicks) niet gespeeld. Evenals de klassiekers ‘Even The Losers’ en ‘Don’t Do Me Like That’ van (nog steeds mijn favoriete album) Damn The Torpedoes uit 1979. Maar uit die 35 jaar dat Tom Petty & The Heartbreakers platen gemaakt hebben, bleef er nog genoeg moois over om toch een aantrekkelijke setlist samen te stellen.

tpjune20121

Sinds de start van de European Summer Tour 2012 op 7 juni in Dublin’s O2 Arena speelt de band steeds nagenoeg dezelfde setlist. Alleen is het per concert de vraag welke coversong(s) Petty en zijn mannen gaan spelen. En, of hij een gastmuzikant het podium op laat draven? Zo werd het Royal Albert Hall concert vorige week ‘een historische’ volgens de Britse pers omdat Petty’s vriend en collega Steve Winwood (v/h Spencer Davis Group, Blind Faith, Bill Wyman’s Rhythm Kings) twee songs mee mocht doen. Een leuke verrassing natuurlijk, maar niets vergeleken bij de megasurprise die Petty voor Nederland in Petto had. Niemand minder dan Eddie Vedder werd geïntroduceerd om ‘The Waiting’ mee te zingen! De dag ervoor nog met zijn band Pearl Jam op het Isle of Wight festival en nu eveneens voor twee optredens in onze hoofdstad (26 & 27 juni in het Ziggo Dome). De samenwerking was niet helemaal onverwachts want exact hetzelfde kunstje had het duo in juli 2006 al eens opgevoerd in Auburn, Washington. Het had verder ook niet veel extra toegevoegde waarde maar het bezorgde velen wel een kippenvelmoment! Gewoon omdat het Eddie Vedder was.

Voor die tijd had de goedgeluimde Petty en zijn 5-mans band al strijdlustig afgetrapt met puike versies van ‘Listen To Her Heart’, ‘You Wreck Me’, ‘I Won’t Back Down’ en ‘Here Comes My Girl’. Met de perfectie van kwaliteit van doorgewinterde muzikanten en een gitaargeluid dat aan dat van the Byrds grensde. In de denkbeeldige gedaante als alias Charlie T. Wilbury werd ‘Handle with Care’ van de Traveling Wilburys ook gespeeld, met alleskunner Scott Thurston in de rol van Roy Orbison. Een prachtige uitvoering van ‘Good Enough’ volgde met indrukwekkend gitaarwerk van soulmate Mike Campbell en van Petty zelf. Het deed de oude Mudcrutch tijden weer herleven. Voor de Fleetwood Mac cover ‘Oh Well’ hing Tom Petty de gitaar even af om twee rumba shakers te hanteren. Het was een koddig gezicht maar de Peter (ever)Greene klassieker klonk prima. Na de mid-tempo nummers ‘Something Big’ en ‘Don’t Come Around Here No More’ dreigde de boel een beetje in te kakken, maar gelukkig was daar dus the Almighty Vedder om de gig weer een impuls te geven. “Oh baby don’t it feel like heaven right now. Don’t it feel like something from a dream". Het maakte ‘the waiting’ van bijna 25 jaar meer dan waard!

tbapettyvedder240612kl

Een blokje met de akoestische gitaar was de volgende traktatie. Het zijn lijzige songs waarin Petty’s quasi-nonchalante manier van zingen eens temeer tot uiting komen. En waarin door de prachtige solo het dromerige ‘It’s Good To Be King’ van Wildflowers (1994) toch ook weer een hoogtepunt was. Bij ‘Learning To Fly’ nam het publiek in de - op de valreep toch nog uitverkochte - HMH het refrein harmonieus zingend over. Met wederom een song van Mojo kwam de vaart er weer in, ‘I Should Have Known It’ heeft zo’n smerige down-and-dirty feel, en dát doet het juist zo lekker in het gehoor liggen. Ook de bekendste track van Damn the Torpedoes ‘Refugee’ kwam aan bod. En ‘Runnin’ Down a Dream’ met weer Mike Campbell in een hoofdrol, gaf een rockend slotakkoord aan een gevarieerd rockconcert, waarin ook oprechte akoestische folk en vette blues te horen was. De encore liet nog behoorlijk lang op zicht wachten, wat ons weer deed verleiden om te speculeren dat Eddie Vedder nog wel eens een keertje terug kon komen. Of wellicht toch Jack White?! (maandag in de HMH voor een optreden). Maar inderdaad, na ‘Mary Jane’s Last Dance’ was het toch weer Vedder die met zijn gouden bariton stem ‘American Girl’ nieuw leven in mocht blazen. Het wachten had in meerdere opzichten lang geduurd maar eindelijk was de comlex kid Tom Petty terug, en hoe! Even the losers, get lucky sometimes.

Setlist:
01. Listen to Her Heart
02. You Wreck Me
03. I Won’t Back Down
04. Here Comes My Girl
05. Handle with Care (Traveling Wilburys)
06. Good Enough
07. Oh Well (Fleetwood Mac)
08. Something Big
09. Don’t Come Around Here No More
10. The Waiting (w/ Eddie Vedder)
11. Free Fallin’
12. It’s Good To Be King
13. Something Good Coming
14. Learning to Fly
15. Yer So Bad
16. I Should Have Known It
17. Refugee
18. Runnin’ Down a Dream
Encore:
19. Mary Jane’s Last Dance
20. American Girl (w/ Eddie Vedder)

gvdhtpflorance

Exclusief interview met Serena Pryne

Geplaatst op 17 June 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Serena Pryne
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer & José Gallois © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2012 in Raalte
datum: zondag 27 mei 2012

tbaspinterview01kl

Als afsluiter van de Pinksterzondag stond op het open air podium van het Ribs & Blues festival de Canadese zangeres Serena Pryne met haar band The Mandevilles. Een relatief jonge band die een mix van pakkende rock- en bluesmuziek spelen. Serena is een rockzangeres met een rasperige stem en een dynamische podiumpresentatie. Een vrijgevochten pittige tante die van een borrel houdt en van ruige bebaarde mannen. Zo blijkt o.a. uit het interview dat we de middag vóór het indrukwekkende Ribs & Blues optreden, én aan de vooravond van haar muzikale live hoogtepunt met haar mochten hebben. Want het Pinkpop optreden wat daags na ons interview zou plaats vinden was iets waar Serena al weken naar uitkeek en haar behoorlijk opgewonden maakte. En daar deden wij van TBA? ons voordeel mee want een onstuimige Serena Pryne is als een spraakwaterval vergelijkbaar met de haar zo geliefde Niagara Falls. Een opgewekte dame met een hoog OMG-gehalte ("Oh My God") in haar uitspraken, wanneer ze van de ene in de andere verbazing lijkt te vallen. Na een periode van tegenwind heeft ze nu de wind weer in de rug en dan kan het hard gaan. Gelukkig heeft Nederland haar in de armen gesloten zodat ze met beide voeten op de grond blijft staan. En zweeft ze zo nu en dan alleen tijdens de ontspanningsoefeningen boven haar yogamatje, oefeningen die als heilzaam worden ervaren tijdens een jachtig leven on-tour.

tbaspinterview02kl

- Serena, je bent Canadese van geboorte maar van Nederlandse afkomst. Wat wist je over Nederland voordat je hier voor de eerste keer kwam?
Yes, my ‘oma en opa Pruijn’ came over to Canada about 70 years ago. En ik ben opgegroeid in de buurt van de Niagara Falls waar veel Nederlandse emigranten wonen. Maar ik heb niet echt een binding met die Nederlands tak hoor en voel me vooral Canadese. Voordat ik hier kwam wist ik wel het een en ander over jullie land. En ik hoorde ook verhalen van vrienden die hier geweest waren, over de laid-back lifestyle, de cultuur, de architectuur… dat soort dingen.

- Welke vraag is je nog nooit gesteld maar zou je wel graag willen beantwoorden?
Ohw jezss… ik bloos ervan haha, uhh… misschien wat ik doe ter voorbereiding voordat ik het podium op ga? Ik drink graag wat voor een optreden, don’t get me wrong, een shot alcohol moet kunnen. Maar ik kan niet heel te tijd gaan party’en met de jongens natuurlijk, bovendien hoeven zíj niet te zingen en moet ík zuinig zijn op mijn stem. Het is belangrijk om gezond van lichaam en geest te blijven als je op tournee bent, en dat is een grote uitdaging. Dus heb ik ook altijd een yogamat bij me om tussendoor wat ontspanningsoefeningen te kunnen doen.

- Je hebt met Serena Pryne and The Mandevilles al als support gespeeld voor wereldacts als Bryan Adams, Ted Nugent, Walter Trout, Kenny Wayne Shepherd enz. Maar morgen sta je op het bekende Pinkpop festival, op dezelfde dag als Bruce Springsteen! Hoe vind je dat?
- Ja dat is ‘the coolest thing ever’ natuurlijk! Het wordt waarschijnlijk ook het grootste optreden dat we tot nu toe gedaan hebben. En ik ben ‘totally exited’ maar ik moet daar nu maar niet teveel aan denken en op het moment zelf gewoon een optreden geven zoals we dat altijd doen: er helemaal voor gaan!

Op Pinkpop 2009 speelde The Killers op dezelfde dag als Bruce Springsteen’s E Street Band. Toen mocht zanger Brandon Flowers ‘Thunder Road’ samen met the Boss zingen! Uhh… wishing… hoping… praying?
- Ohw mijn God, als mij dat zou overkomen dan zou ik gillend gek worden! Dus daar ga ik maar niet vanuit. Maar Seasick Steve mag het ook vragen hoor, die vind ik ook té gek. Ik hou van duetten, maakt me niet uit met wie ik zing eigenlijk.
[Mumford & Sons en Garland Jeffreys waren de gelukkige dit keer, zo bleek achteraf - red.]

tbaspinterview03kl

Je ziet eruit als een vriendelijk meisje, wat is het wildste dat je ooit gedaan hebt?
- Pfff… mijn God, dat zal wel iets geweest zijn nadat ik teveel gedronken had…

En dat komt voor?
- Ja, dat komt wel eens voor, maar zoals ik al zei gedraag ik me on tour wel goed hoor. Wat is het wildste dat ik ooit gedaan hebt? Jeetje… the stupidest shit was denk ik dat ik een keer beroofd ben. Ik was dronken in een badkamer in slaap gevallen, de volgende dag bleek dat mijn tas was leeggeroofd. Niet echt wild, maar je wordt wel razend als je dat achteraf merkt!

Terug naar het Ribs & Blues festival: zijn hier artiesten die indruk op je maken?
- Ik ken het programma eerlijk gezegd niet, en weet alleen dat Miss Montreal vandaag heeft gespeeld. Zijn het meest bluesbands? Wat raden jullie me aan om te gaan zien?

Israel Nash Gripka, die speelt vlak voor jullie op hetzelfde podium.
- Israel Nash, okay lijkt me een goede tip. Ik luister sowieso graag naar live bands hoor, maakt mij niet zoveel uit wat ze spelen als het maar goed is. Ik koop wel vaak oudere muziek zoals platen van Bonnie Raitt. Maar een nieuwe band zoals de Deense alternatieve rockband The Asteroids Galaxy Tour vind ik ook erg goed.

tbaspinterview06kl

Ik heb veel namen gelezen waar jou stem en muziek mee vergeleken worden. O.a. Bonnie Raitt, Loretta Lynn, Stevie Nicks, Melissa Etheridge, Bonnie Tyler, Sheryl Crow en zelfs de Nederlandse zangeressen Ilse DeLange en Miss Montreal. Wat vind je daar zelf van en op welke vergelijking ben je het meest trots?
- Van Bonnie Raitt ben ik zelf wel erg gek hoor, niet alleen als zangeres maar ook als songwriter. En van Big Mamma Thornton én Loretta Lynn! Dat zijn legendarische zangeressen, kippenvel artiesten, I love that! En als je daarmee vergeleken wordt is dat toch mindblowing! Helemaal niet erg.

Jullie hebben Warren Zevon’s ‘Keep Me In Your Heart’ gecoverd. Zevon schreef heel veel schitterende composities, waarom juist die song?
- Warren heeft zeker een catalogus vol prachtige nummers! The Mandevilles is relatief gezien nog een vrij nieuwe band met niet al teveel eigen materiaal. Toen Nick en ik cover nummers gingen selecteren kwam hij met ‘Keep Me In Your Heart’. Ik had gelijk zoiets van: oh mijn God, dit móeten we gaan coveren! En het voelde ook meteen ‘eigen’ toen we het gingen spelen. Dus eigenlijk is dat gewoon de reden.

tbaspinterview04kl

Je speelt soms ook nog akoestisch met je vriend en Mandevilles gitarist Nick Lesyk (onder de naam Oliver Black). Wat is het verschil in het samen spelen met hem en het spelen met de complete band The Mandevilles?
- De energie. Het is spelen op twee verschillende levels, akoestisch is meer chill en laidback. Bij zo’n intiem optreden hoor je het publiek beter en heb je toch meer contact. Een full-band optreden is veel harder en energieker. Ik doe beide graag en bij beide is de interactie met het publiek heel belangrijk.

Nick ‘Riot’ Lesyk is mede-oprichter en één van de belangrijkste songschrijvers van Serena Pryne and The Mandevilles. Hoe belangrijk zijn die composities en teksten én zijn Gibson gitaargeluid voor deze band?
- Zeer belangrijk! Wij werken nu zo’n tien jaar samen en momenteel kan ik me geen band zónder hem voorstellen. Nick en ik zijn als broer en zus, we zijn erg ‘in sync’. We componeren beide met de gitaar en schrijven veel samen, maar ook apart. En als we dan met onze individuele composities bij elkaar komen is het nog alsof het uit één gedachten is gekomen, echt bizar is dat. De bijnaam Nick ‘Riot’ kreeg hij lang geleden al aangemeten door voormalige bandleden van coverbands. Vraag me niet waarom, we weten niet beter haha.

Misschien door zijn rellerige uiterlijk.
Je hebt trouwens alleen maar van die harige figuren om je heen verzameld, wat heb je eigenlijk met ‘hairy guys’ Serena?

- Whahaha… wat moet ik daar nou weer op antwoorden zonder idioot over te komen? Veel Canadese kerels hebben nou eenmaal baarden en lang haar. Jullie Europeanen zijn echter vaak glad geschoren en hebben korte koppies. Ik vind het wel stoer dat harige gedoe. Ik hou gewoon van ruige mannen, “I love it!”

tbaspinterview05kl

Je hebt ooit gezegd dat je The Rolling Stones één van de beste oudere bands vind. Heb je ze wel eens live zien optreden en wat vind jij hun beste album?
- Jazeker, twee keer! Ik zag ze een keer live met The White Stripes in Toronto en op het ‘SARS Stock’ festival in Toronto in 2003. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat AC/DC op dat festival nog beter speelde dan de Rolling Stones. Zij stalen de show… “they were awesome!” Maar ik blijf een gigantische Stones fan hoor, vooral hun vroege werk was te gek. Ze waren zó ‘bad-assed’ in die tijd, prachtig! ‘Sticky Fingers’, ‘Let It Bleed’ en ‘Flowers’ zijn mijn favoriete albums. Ja, dat is wel mijn top-3.

Ik las in je bio: het album ‘Goodnight Golden Sun’ is het hoogtepunt van jaren van hard werken, ups en downs. “De tegenslagen en donkere tijden hebben ons alleen maar sterker gemaakt.”
Sterk genoeg om meer ‘muzikale kinderen’ te baren? Of: wat kunnen we in de toekomst nog van je verwachten?

- Yeah, daar werken we zeker aan, maar je begint niet zomaar aan een nieuw ‘kindje’. We zijn door een heleboel shit gegaan met onze vorige band, veel tegenslagen op het gebied van labels en zo. Het is niet vanzelf gegaan dat het album ‘Goodnight Golden Sun’ er kwam. En ook niet dat we nu hier staan en morgen op Pinkpop, weet je. Daar hebben we nogal wat ontberingen voor moeten doorstaan. Ik wil me nu focussen op alles wat goed en positief is, op de volgende stap: “I’ve got my eyes on the prize". We schrijven inderdaad alweer nieuwe songs maar dingen afmaken of opnemen is weer wat anders. Soms passen we een nieuw lied in bij een clubshow, als het publiek er positief op reageert, houden we het erin, zo niet dan knikkeren we het er weer uit. Zo werkt dat momenteel zo’n beetje bij ons.

Laatste vraag: ik ben één keer in mijn leven in Canada geweest. Waarom zou ik er nog eens heen moeten gaan?
- Om een thuisshow van ons te bezoeken natuurlijk, whahaha!! En als toerist moet je zeker een keer bij de Niagara watervallen geweest zijn, dat is echt indrukwekkend. Ik woon er vlakbij en kom er vaak langs maar vind het nog steeds bijzonder. Verder wou ik nog zeggen dat ik Nederland ook té gek vind. Ondanks dat jullie met zoveel mensen op een kleine ruimte leven zijn er veel overeenkomsten tussen Hollanders en Canadezen. Ik heb inmiddels veel vrienden hier en jullie houden van kwaliteit maar ook van gezelligheid en een feestje op z’n tijd, “you guys are crazy!”

tbaspinterview07kl


The Boss’ Wrecking Report [part 2: Who’ll stop the rain?]

Geplaatst op 14 June 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Florence Italië
evenement: Wrecking Ball Tour
met: Bruce Springsteen & the E Street Band
datum: 10 juni 2012
review door: Paul Meerman
foto’s/filmpjes door: Giel van der Hoeven & brucespringsteen.net

tbabsflorence01

Bruce Springsteen toert weer door Europa. Love him or hate him, but never doubt his skills! Nou, wij van The Blues Alone? zijn weg van hem en volgen The Boss en zijn E Street Band al sinds de jaren zeventig. Ook tijdens deze European Wrecking Ball Tour 2012 zullen de TBA? afgevaardigde Paul, Herman, Willem & Giel afwisselend aanwezig zijn om verslag te doen van concerten in Nederland, Duitsland, Italië, Frankrijk, Ierland en Groot-Brittannië. Hier deel 2 van The Boss’ Wrecking Report: Who’ll stop the rain? (een verslag van een muzikale trip naar, in en rond Florence, Italië).

florencestoryboard10061

Rijdend over de Fi-Pi-Li van Pisa naar Firenze Italia (ook wel bekent als Florence) mijmeren wij, vier Bruce- en Stones fanaten, over de te verwachten setlist. Maar meer nog gaat het gesprek over de lengte van het concert. Drie dagen eerder heeft Bruce ruim 3 uur en 45 minuten gespeeld in het San Siro stadion te Milaan. Voor ons, doorgewinterde concertgangers, iets dat zelfs wij nog nimmer hebben meegemaakt. Edoch, het gaat niet om de kwantiteit, het gaat om de kwaliteit. En we zijn in Italië, land in eurocrisis. Kwaliteit is hier en daar ver te zoeken. Onderhoud aan de wegen en straten wordt niet of nauwelijks uitgevoerd. We begeven ons derhalve over Rocky Ground. Het zijn sombere tijden die boven Italië hangen. Juist nu komt Bruce met zijn boodschap en zijn vingertje om nog een keer te wijzen naar de schuldigen: de financiële wereld. We take care of our own, wij zorgen er wel voor dat wij kunnen genieten, we take care of our own en zijn dankbaar dat wij The Boss diverse keren mogen aanschouwen in deze tour. Vanavond dus Firenze, en we zouden deze avond een memorabel concert beleven, eentje waarbij de kwaliteit, zoals eigenlijk altijd bij Bruce, grote hoogte zou halen.

tbabsflorence04

We zijn rond 15.30 uur bij het stadion, thuisbasis van Fiorentina, vergane voetbalclub in de Italiaanse serie A. Rond het stadion veel stewards. De Italianen hebben dit schijnbaar wel goed georganiseerd. Veel mensen die de weg wijzen. Ook staan er pick-up trucks met zuilen met daarop plattegronden van het stadion. Eigenlijk is het onmogelijk dat je niet de goede ingang neemt. Wij zijn in het bezit van veldkaarten en moeten naar ingang 3 of 8. Bij 3 is ook de ingang voor de Front of Stage tickets. We besluiten dat we die kant op gaan. Gedecideerd worden we de weg gewezen. Maar we komen bij ingang 8 uit. Bewust naar deze ingang gedirigeerd soms? Het lijkt er wel op. We staan in dubio, lopen we door naar 3 of gaan we via 8 (veldingang) op zoek naar de ingang voor FOS? We nemen de gok en nemen ingang 8. Aan de rotzooi te zien hebben hier al velen de doorgang gepasseerd. Het stadion is dan ook al open en we zien dat FOS al vol staat. Ook het veld is voor een ¼ gevuld. Jeu, dat is vroeg open gegaan. En tja, waarom niet, het is zondag dus waarom iedereen lang laten wachten? Zo kan je nog wat verkopen. Hoewel de Italianen daar weinig moeite voor doen. Hun prijzen zijn wel torenhoog! (beker drinken kost € 5,- en broodjes zijn niet of nauwelijks te verkrijgen). We nemen onze positie in, iets links van het midden. Het lange wachten begint. We hopen nog op beelden van Italië - Spanje (EK 2012), maar helaas, er wordt niets uitgezonden. Van 16.00 uur tot 20.15 uur wachten we. De posities van diverse sleutelfiguren rond het podium worden ingenomen. De vaste cameramensen gaan zitten. Ieder moment kan ons concert beginnen. De temperatuur is goed, de lucht is echter dreigend. Het is vrijwel windstil, de Italianen zijn gemoedelijk. Dan, om 20.28 uur klinken de klanken van Enico Morricone’s theme van ‘Once Upon a Time in the West’. Bruce en zijn E Street Band (voor deze tour dan) betreden het podium. Een groet aan Firenze, een groet in het Italiaans en we gaan van start. Zoals al vaker gedurende deze Europese leg van de Wrecking Ball tour start Bruce met de klassieker ‘Badlands’. Het knalt er gelijk in, de stemming is gelijk gezet. Er wordt met en door niemand gesold vanavond dat straalt The Boss uit. De handen gaan omhoog, naar voren wijzend en op elkaar. Het lijkt wel 5 december, een heerlijk avondje is begonnen. Deze natie houdt van deze kunstenaar, zijn muziek, zijn tempo en zijn teksten. De kracht, moed, liefde voor muziek: È forza, è bravura, è amore per la musica.

tbabsflorence02

Nog voordat Bruce de tonen van ‘No Surrender’ in kan zetten begint het te miezeren boven het stadion. Niemand die er erg in lijkt te hebben, niemand die er ook maar enige aandacht aan besteedt. Bruce en band stomen door, de ene na de andere song wordt over ons heen geslingerd. Het duurt bijna een uur voordat Bruce even een adempauze neemt. Even een pasje op de plaats maakt. Intussen hebben we 3 nummers van de titel-cd gehoord, en heeft Bruce aandacht geschonken aan zijn overleden bandleden Danny Federici en Clarence Clemons. Bruce heeft ons mee genomen in een gospel en laat ons de spirit van de soul voelen. De spirit hebben we, die spirit is continue aanwezig. Het is slechts een bevestiging van hetgeen Bruce zelf ook wel weet: hij is er, wij zijn er, zij zijn er! Wat ook nu weer opvalt is dat de neef van wijlen Clarence Clemons, Jake Clemons een behoorlijke rol op saxofoon toebedeeld krijgt, Bruce veelvuldig gebruik maakt van de soulstemmen van Cindy Mizelle en Curtis King. Nils Lofgren heeft maar een bescheiden rol. Meestal is er wel een nummer opgenomen in de set waarin Nils kan excelleren, dit keer in Firenze bleef dat (jammerlijk) achterwege. Bruce speelt verrassend het ingetogen ‘Be True’, een verzoeknummer. Opgepikt uit het publiek. Het 41.000 koppige publiek pakt het niet helemaal. Het is geen kraker, een onbekend nummer voor de meeste. Maar de piano-intro van professor Roy Bittan doet het overtollige water dat op ons neerdaalt, verder vergeten. Achtereenvolgens passeren: ‘Jack of All Trades’ (Bruce brabbelt in het Italiaans over de recessie en the occupy movement), hij haalt het vlammende ‘Trapped’ uit de kast en laat het stadion swingen op ‘Prove It All Night’. Bruce verrast ons na Keulen opnieuw. In de intro van ‘Darlington County’ heeft hij wederom ‘Honky Tonk Woman’ verwerkt. Bijna twee minuten een ode aan de oude Britse mannen, de groep waarvan wij ook al zoveel concerten hebben mee mogen maken! Komen die mannen ooit nog op het podium samen? Op dit moment even helemaal niet belangrijk. Het is immers zwaar genieten van The Boss in Firenze.

Jammer dat de regen niet minder wordt, maar juist meer lijkt te worden. Het wordt een lange natte show (uno spettacolo molto tempo umido). Maar, het deert niet, het regent warm water. We worden meegesleept in de cover ‘Burning Love’ (geschreven door Dennis Linde en groot gemaakt door Elvis Presley) en ritmisch gaan we verder met ‘Working on the Highway’ en ‘Shackled and Drawn’, waarbij de soulstemmen van de backing vocals aan het werk worden gezet en Cindy laat horen waar haar roots liggen. Halleluja! Dan komt ‘Waiting on a Sunny Day’. Nu een extra lading vanwege de alsmaar aanhoudende regenval. Helaas heeft dit nummer ook iets walgelijks. Er wordt steevast een kind op het podium getrokken (geduwd), die zingt dan het refrein mee en roept (op aanwijzing van Bruce) “Come on E Street Band!” … leuk, maar niet echt. Nu we toch swingend door het concert gaan gooit Bruce de ‘Apollo Soul Medley’ er tegenaan. Jake Clemons gaat breakdansend tekeer en de hoornsectie krijgt gelegenheid om zich te etaleren. Leuk, lekker en we gaan vervolgens even rustiger en een tandje gevoeliger. ‘The River’ met op het einde een fantastische falset stem van Bruce. Jammer dat het publiek zo vroeg het gejuich inzet. Na de kippenvelstem volgt nog een tranentrekkend stukje harmonicawerk. Klasse, ‘The River’ zoals zelden gespeeld.

tbabsflorence03

We grijpen door in tranen en Bruce zingt over New York en 9-11: ‘The Rising’. Bruce roept ons op om met onze handen op te gaan bouwen, “our hands” staan aan het begin van de nieuwe welvaart. We zijn inmiddels door- en doornat. Tot op de enkels staan we te soppen. Verstoppen in ‘The Backstreets’ is er niet bij. We staan op een open veld, geen backstreet te bekennen. ‘Land of Hope and Dreams’ volgt nog en samen met Michelle Moore gaan we (wederom) over ‘Rocky Ground’, het 7e nummer van de nieuwste cd Wrecking Ball deze avond. Dan neemt de band, na 2 uur en drie kwartier afscheid. Voor korte duur, want in no time gaat het pas echt los. ‘Born in the USA’, rockend gespeeld en ‘Born to Run’ maken de Italianen pas echt gek. Langzaam gaan er steeds meer mensen weg. Of ze moeten de trein halen óf ze zijn te nat geworden. Wij stampen met ‘Hungry Heart’, ‘Seven Nights to Rock’ en ‘Dancing in the Dark’ de plassen onder onze voeten weg. Een groepje Italianen om ons heen loopt de polonaise nota bene! Er volgt nóg een indrukwekkend eerbetoon aan Clarence met ‘10th Avenue Freeze Out’ en dan is het finished. Normaal gesproken dan. Het stadion stroomt verder leeg. De band loopt weg, Bruce loopt weg… Bruce komt terug! Hij deelt mee dat wij “fucking Die Hards” zijn, hij wijst naar boven, staat zelf vol in de regen (samen uit, samen thuis, samen nat): “You are Die Hards, you deserve one more song! Shall we do one more song?” Het (nog aanwezige) publiek schreeuwt de longen uit de natte lichamen. Bruce roept de band en voordat iedereen zijn of haar positie heeft ingenomen begint Bruce al te spelen, de tonen van ‘La Bamba’ gaan langzaam over in ‘Twist and Shout’, een versie die zijn weerga niet kent. Bij de laatste tonen stroomt het Stadio Artemio Franchi verder leeg. Het deert ons niet, het deert Bruce niet, het deert niemand! Bruce is klaar, of…? De band komt wederom naar voren! Buigingen, Bruce loopt weg, als laatste, als veldheer achter zijn troepen. Zelf is hij ook doorweekt. Dan draait hij zich om. Hij steekt zijn wijsvinger omhoog: “one more?” fluistert hij, “one more?!” En dan komt nummer dertig eraan, het kon niet uitblijven. De C.C.R. hit ‘Who’ll Stop de Rain?’ volgt en daalt als een laatste muzikale hoosbui over Firenze neer. Na 3 uur en 30 minuten, even voor middernacht, stapt Bruce dan echt het podium af. Ongelofelijk, wat een beest, what an animal. Wat een band. 30 songs in 3,5 uur(!) Grazie alla voce del vero “Re del Rock”: Bruce Springsteen!

Set List:
Intro: Once Upon A Time In The West - Ennio Morricone
Badlands
No Surrender
We Take Care of Our Own
Wrecking Ball
Death to My Hometown
My City of Ruins
Spirit in the Night
Be True
Jack of All Trades
Trapped
Prove It All Night
Honky Tonk Woman
Darlington County
Burning Love
Working on the Highway
Shackled and Drawn
Waitin’ on a Sunny Day
Apollo Medley
Save My Love
The River
The Rising
Backstreets
Encore:
Rocky Ground
Born in the U.S.A.
Born to Run
Hungry Heart
Seven Nights to Rock
Dancing in the Dark
Tenth Avenue Freeze-Out
Twist And Shout
Who’ll Stop The Rain

tbabsflorence05
[The Boss’ Wrecking Report - part 1]