Archief voor de maand May 2012

Kwadendamme Bluesfestival: 20 jaar Zeeuwse no-nonsense met internationale allure (volume 1)

Geplaatst op 13 May 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Kwadendamme (Gemeente Borsele) Zeeland
evenement: Kwadendamme Bluesfestival 2012 (20e editie)
datum: vr/za 11 en 12 mei 2012
review en filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbakwdamme11051200

Werkelijk het gezelligste bluesfestival van Nederland is het Kwadendamme Bluesfestival. De 20e editie stond in het teken van het terugkijken om vooruit te zien. Die mijlpaal moest gevierd worden en werd dat dan ook. Maar de vooruitziende blues-blik van organisatoren Kees Wielemaker, Peter Kempe en de vele vrijwilligers blijft op oneindig. Het muzikale dorpsfeestje dat twee decennia geleden is ontstaan en uitgroeide tot een 2-daags (inter)nationaal aansprekend festival, is niet meer weg te denken uit de live bluesscene én uit het pittoreske Zeeuwse dorp Kwadendamme.

Eén keer per jaar, drie dagen lang, wordt de populatie in Kwadendamme meer dan verdubbelt. De ongeveer 1000 inwoners in het katholieke bolwerk in een voornamelijk protestantse omgeving krijgen dan gezelschap van zo’n 1200 sympathisanten (én muzikanten) van een andere religie: the Blues! Met als bedevaartsplaats Sportpark De Liesjes van Voetbal Vereniging Kwadendamme en hun kampementen door heel het dorp. Dat dorpje in de Zak van Zuid-Beveland is dan even een stad: Bluestown Kwadendamme. Twee dagen lang internationale acts op een groot podium in een grote tent en op de Juke Joint Stage in een kleine tent. Met op zondag als Oecumenische afsluiting een gospelmis in de Rooms Katholieke H. Bonifacius Kerk van Kwadendamme. Met dit keer als special guest de Amerikaanse zangeres Lady ‘A’ (Anita White). Wie durft er nu nog te beweren dat Blues géén religie is?!

kwdammelogo110512zw

Het BluesFEESTival startte dit keer in de grote bluestent al op donderdagavond 10 mei. Een extraatje aangeboden door de organisatie vanwege het 20-jarig bestaan, met een optreden van de veelbelovende Nederlandse swingende bluesband Sugar Boy & the Sinners. De Juke Joint Stage - in werkelijkheid een mini-tent zonder echt podium - was vrijdag tijdens de diverse pauzes voorbestemd aan The Goon Mat & Lord Bernardo uit Frankrijk. Onvervalste Mississippi blues met nummers van John Lee Hooker tot aan de Black Keys begeleid op gitaar en mondharmonica. Het duo was met eigen bands al eerder in Kwadendamme geweest, maar veel bezoekers hadden op hen gestemd om ze nog eens terug te zien en horen op deze 20e editie. Die stemming was één van de onderdelen (plus de verloting van een gesigneerde Fender gitaar op zaterdag) om het ‘porseleinen’ feestje nog meer luister bij te zetten.

kwdammegieljan110512zw
- Giel & Jan genieten dr van! - [foto: MarM]

De overige acts die in de 2012 editie de figuurlijke dijkdoorbraak van de ‘Quaadendam’ veroorzaakte, waren ook van een grote diversiteit in vaak originele verschijningsvormen. Het Belgische trio Doghouse Sam & his Magnatones mocht gewapend met een contrabas, drums en Archtop gitaar het festival op vrijdagmiddag openen met hun eigen energieke benadering van de rhythm & blues. Wouter Celis en zijn mannen waren geen onbekende voor de meeste aanwezigen, ze stonden ook al eens eerder op het podium met hun bands de Rhythm Bombs en de Seatsniffers. Ondertussen stroomde de tent en het kleine aangrenzende festivalterrein behoorlijk vol waarbij voor het publiek (en voor ons) het weerzien met, en het begroeten van oude bekenden eventjes de grootste prioriteit had.

tbakwdamme11051201

Gitarist/zanger Khalif Wailin’ Walter uit Chicago is met zijn unieke boogie blues stijl een exponent uit de nieuwe Chicago-blues lichting. Sinds 2001 speelt hij de bluesfestivals plat in de USA en in Europa, en dat deed hij nu dus ook in Kwadendamme! Voornamelijk nummers van zijn album ‘Let Me Say That Again’ kwamen aan bod zoals ‘I am A King Bee’ en ‘Big Booteyed-Woman’. Maar ook covers van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan. Rastaman Wailin’ Walter treedt met zijn bottle-neck bluesguitar in een traditionele down-home sound langzamerhand in de sporen van zijn muzikale blues voorvaderen zoals Albert King, Freddie King en Albert Collins. Hij wist het met volle teugen genietende (en drinkende) publiek moeiteloos in te pakken.

tbakwdamme11051203

Door zijn vriendschap met Joe Bonamassa werd Ryan McGarvey uit Albuquerque New Mexico al gauw vergeleken met het New Yorkse wonderkind. En inderdaad hun stijl, tempo en dynamiek tonen gelijkenissen, al kan McGarvey wat mij betreft nog niet helemaal in de voetsporen treden van kameraad Joe. Maar de 25-jarige McGarvey heeft wel degelijk iets eigens waardoor hij nu al grote scharen fans wereldwijd aanspreekt. Uiteraard is dat heel veel talent, maar ook een vrij uniek gitaar- en stemgeluid waarmee hij zowel up-tempo blues (’Texas Special’) als slow bluesballads (’Blue Eyed Angel Blues’) uit zijn mouw schudt en uit z’n strot laat vloeien. Dan oogst je dus veel waardering en kom je op affiches met o.a. Eric Clapton, Jeff Beck, ZZ Top, B.B. King, Buddy Guy, The Tedeschi Trucks Band, Joe Bonamassa en dan ontvang je in thuisland Amerika veel aanmoedigingsprijzen. En… wordt je ontvangen als ereburger in Kwadendamme Bluestown.

tbakwdamme11051202

Drippin’ Honey was op vrijdagavond misschien wel de bluesband met de langste geschiedenis. Omdat er volgens de originele bandleden begin jaren negentig geen goede bluesband in Nederland bestond, richtten zij die zelf toen maar op. Onder, aanvankelijk de naam Chicago Shakedown en later Drippin’ Honey, volgden er veel live optredens waarvan o.a. eentje op het South by South West festival in Austin Texas (1999). Gevolgd door de verschijning van het debuutalbum ‘Drip Drip’ in het jaar 2000. Waarmee deze amazing Dutch Cats zelfs werden vergeleken met de legendarische Red Devils. In een rookvrije en toch dampende tent in Kwadendamm(p)e lieten de oudgediende horen en zien nog niets van hun glans (of liever: ruwheid) verloren te hebben. Een sterke comeback die zeker perspectief biedt om Dripin’ Honey deel II verder voort te zetten.

tbakwdamme11051204

Als terechte headliner zorgde Gerry McAvoy’s Band of Friends ervoor dat er geen levend wezen meer in en om het dorpje, de polders, dijken, welen en kreekresten van Kwadendamme van het vette bluesrock geluid verstoken bleef! Bassist Gerry McAvoy, drummer Ted McKenna en gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel brengen het enige échte best denkbare eerbetoon aan Rory Gallagher. McAvoy en McKenna speelden beide respectievelijk 20 jaar en 3 jaar met de wijlen Ier Rory Gallagher, en Amsterdammer Scherpenzeel deed met zijn band Wolfpin eerder vele Rory Gallagher tribute optredens. Als geen ander powertrio vieren ze de aanstekelijke bluesrock muziek van de aimabele Stratocaster gitaarheld gepassioneerd op het podium. Dat klonk intens hartverwarmend en werkte zó aanstekelijk dat de bomvolle tent binnen een mum van tijd kolkte van enthousiasme. Met als apotheose een jam van Gerry’s Band Of Friends met Ryan McGarvey. En de eerste dag op het 20-jarige BluesFEESTival hierdoor werd afgesloten als een swingend en rockend feest der herkenning. Met Rory klassiekers die, net zoals het Kwadendamme Bluesfestival zelf, altijd no-nonsense en tijdloos zullen blijven. [een exclusief interview met Gerry McAvoy’s Band of Friends volgt hier later en op The Blues Alone?]

tbakwdamme11051205

[lees hier verder voor: volume 2]


7e “Barre Blues” kroegentocht langs een mix van stijlen

Geplaatst op 6 May 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: diverse locaties in Monster Westland
evenement: de 7e “Barre Blues” kroegentocht
datum: zaterdag 5 mei 2012
review en filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Pemmy Larmené [z.s.m.] - The Blues Alone?

bb050512

Vanwege de te verwachten lage temperaturen en daarbij de kans op regen, was het Barre Blues openingsoptreden door MooreBlack verplaatst van het Kerkplein in Monster naar de tuinzaal van de Noviteit. De regen bleef uit en het plein stond droog maar de beslissing bleek toch een goede te zijn. Want de tuinzaal stroomde tussen 20:30 en 21:00 uur wél overvol en de sfeer was top. Dit kwam niet in de minste plaats door het viertal van MooreBlack die een eervolle tribute aan de in 2011 overleden blues(rock)gitarist Gary Moore brachten.

bazpl05051201

MooreBlack bracht uitsluitend bekende nummers (voor de kenners) die de virtuoze Ier, zowel solo als met de band Thin Lizzy, in zijn respectabele carrière wereldwijd had gespeeld. Uiteraard werd het optreden afgesloten met Moore’s grootste hit ‘Still Got The Blues’. Gesneden koek voor gitarist Mario Roelofsen en band die het repertoire al jaren - ook vóór de dood van Moore - door heel Nederland en België spelen. Een waardige aftrap van wederom een gedenkwaardige avond georganiseerd door Stichting Blues Aan Zee.

bazpl05051204

Ook Café de Kleine Jan aan het Kerkplein was afgeladen met stamgasten en muziekliefhebbers. Niet zo vreemd als daar de legendarische zanger/saxofonist Nicko ‘Livin’ Blues’ Christiansen optreedt. Hij werd bijgestaan door het succesvolle rhythm & bass duo The Dynaflow en de veelgevraagde Delta/Chicago bluesgitarist Peter Struyk uit Den Haag. Bij elkaar een toegewijd kwartet waaraan je de grootste klassiekers uit de blueshistorie wel kan overlaten. Nicko Christiansen zijn onnavolgbare saxofoon- en rauwe stemgeluid zijn nog steeds weergaloos opzwepend.

bazpl05051203

Blues, maar dan met invloeden van jazz, funk en soul was te horen in Café de Pomp. Coverband Big-Dutch onder aanvoering van vader en zoon Piet (zang & sax) en Toine Scholten (zang & gitaar) speelde zowel nummers van Jimi Hendrix en Eric Clapton die werden afgewisseld met songs van artiesten uit de latere generatie, zoals Amy Winehouse en John Mayer. “muziek maken is onze passie” is hun voor de hand liggende motto. Zoals dat ook de hartstocht was van alle Barre Blues performers - en bezoekers - die avond.

bazpl05051202

Kleine schoonheid met een roeping gold ook voor de jonge Westlandse bluesband Smokin’ Cadillac. Naar verluid was dit optreden in Ojos Zaal1 pas hun derde in het openbaar voor een live publiek. Maar de lefgozertjes presenteerde zich muzikaal en visueel als gelouterde bluesmuzikanten. Met een setlist vol authentieke bluessongs van helden die qua leeftijd hun (over)grootouders zouden kunnen zijn! “The blues had a baby and they called it… Smokin’ Cadillac!” Om maar eens een variatie op een Muddy Waters lyric te quoten.

Nog zo’n jonge veelbelovende swingende bluesband is Sugar Boy & the Sinners uit Leiden, die in Ojos Zaal2 de bezoekers aan het dansen kregen. Zanger/bluesharpspeler ‘Sugar’ Boy Vielvoye werd ondersteund door drie ‘Sinners’: Ronnie (gitaar), Vinnie (doublebass) en Frankie (drums). Energieke jonge kuiven die op eigenzinnige wijze een mix speelde van ‘old school’ rhythm & blues, rock and roll en 50’s soul. Niet alleen voor het Westlandse publiek was dit kwartet een verrassende openbaring; ze oogsten inmiddels landelijk succes. Hun eerste CD komt er binnenkort aan en a.s. donderdag mogen ze het feestje ‘20 jaar BluesFEESTival’ van het Kwadendamme Bluesfestival opluisteren.

bazpl05051205

Terug naar de Noviteit aan de Kloosterlaan, om af te dalen naar de kelder van plezier en bier. Met livemuziek natuurlijk, The Rude Move uit Rotterdam werd opgericht in november 2008 door gitarist Dennis Gosens. Hij wilde, na tien jaar in The Rude Bluesband hebben gespeeld, weer eens wat anders. D.w.z. het blues repertoire werd uitgebreid met bluesrock, stevige rock ’n roll en af en toe zelfs een Rumba nummertje! Het kluppie uit Rotjeknor wil nu eigenlijk maar één ding; speeeelllluuuuh! En zo geschiedde, het werd dansen, zingen en meeklappen in de knusse Kelderzaal van de Noviteit.

Het definitieve eindstation van onze bluestocht was weer de Noviteit tuinzaal van het voormalige klooster. Waar we nog net een staartje bluesrock meekregen van De Amersfoortse band Chasin’ Allister met de zingende en dansende frontman Kees van der Bie. Vijf ervaren muzikanten met een grote passie voor stevige bluesrock en muzikale invloeden van o.a. Jimi Hendrix, Cream, Gov’t Mule en ZZ-Top. Stevige kost dus met Bas Vincent en Richard Pool als opvallende gitaristen met een rauwe classic bluesrock sound.


The last encore van het muzikale feestje rondom de Monsterse kerk kwam van Boys Named Sue. En het massaal aanwezige publiek, was om 2:00 uur ’s nachts nog steeds uitzinnig! Eén van die vele Johnny Cash tribute bands die de Benelux rijk is. Deze band bestaat sinds 2001 en laat alle facetten van Johnny Cash zijn muziek horen: country, rockabilly, bluegrass, gospel maar ook werk van de veelverkochte American Recordings albums. ‘Ring of Fire’, ‘Folsom Prison Blues’, ‘Orange Blossom Special’… ze kwamen weer allemaal voorbij. En natuurlijk: ‘A Boy named Sue’… how do you do?! Nou, “very well!” want de jaarlijkse barre strooptocht langs de Monsterse ‘honky-tonks and bars’ lijkt een steeds spannendere en leukere aangelegenheid te worden. Dat zat het um dit keer ook weer in de grote variatie aan bands op de zes verschillende podia. Waarbij is aangetoond dat een “Barre Blues” kroegentocht niet uitsluitend uit authentiek bluesmuziek hoeft te bestaan.



[excuses voor de matige filmkwaliteit, het ging slechts om
de muzikale sfeerimpressie ;-)]

Eric Sardinas & Big Motor gaat voorop in de bluesrock strijd

Geplaatst op 5 May 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Eric Sardinas & Big Motor [pics]
support: The Jon Amor Blues Group [pics]
datum: vrijdag 04 mei 2012
tekst & filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbaes0405121

Het werd aangekondigd als een uniek dubbel concert. Maar in feiten was de Britse Jon Amor Blues Group op 4 mei 2012 Boerderij te Zoetermeer gewoon de support van de Amerikaanse bluesrock cowboy Eric Sardinas. Voor het laatste Europese indoor optreden van de Sticks and Stones Tour 2012 (een Bevrijdingsfestival optreden op 5 mei in Zwolle werd nog aan de tour toegevoegd) liep de Zoetermeerse zaal slechts half vol. Een reden temeer voor Sardinas om voor aanvang van zijn optreden op het podium te verkondigen dat het om een speciaal privé-concert ging en hij daarom met zijn met Big Motor extra gas zou gaan geven. Eigenlijk een overbodige mededeling want de in Fort Lauderdale Florida geboren Sardinas (1970) maakt al sinds het einde van de jaren negentig furore met spectaculaire liveoptreden in Europa en de USA.

tbajabg0405121

De Britse zanger/gitarist Jon Amor is bekend van de The Hoax en struint tegenwoordig met zijn eigen gezelschap The Jon Amor Blues Group de Europese bluespodia af. Met gitarist Dave Doherty, bassist Chris Doherty en drummer Simon Small produceren ze een krachtige en rauwe blues sound. Waarmee ze in de pers al werden vergeleken met Dr. Feelgood, The Black Keys, de Jon Spencer Blues Explosion en ja, zelfs met de vroege Rolling Stones. Maar dat lijkt me gezien het Boerderij optreden nog teveel eer voor de ambitieuze Pete Townshend lookalike Jon Amor. Het geluid was te hard waardoor het toch al heftige repertoire eentonig klonk. En de enkele blues ballade die gespeeld werd greep je ook niet echt bij de keel. Gelukkig zou er voor de fans een dag later een herkansing plaats vinden op het grootste bluesfestival van Nederland, Moulin Blues in Ospel.

tbajabg04051202

Bij Eric Sardinas & Big Motor klonk het geluid wel naar behoren en het stoere trio had er duidelijk zin in. Begeleidt door zijn grote motor: bassist Levell “my brother from another mother” Price en drummer Chris Frazier uit Boston, zetten zanger/gitarist Sardinas en zijn mannen met speels gemak een puik optreden neer. Zoals altijd ziet hij er gesoigneerd uit gestoken in één van die vele Mexican Western maatpakken uit zijn collectie plus de onafscheidelijke Stetson hoed. Al vanaf het eerste nummer gutsten de zweetdruppels van zijn markante kop met lange zwarte krullen en het smalle sikje op de kin. Zijn rauwe stem doet af en toe denken aan Aerosmith zanger Steven Tyler en past perfect bij het vurige bluesrock repertoire. Vroeger zetten wildebras Sardinas zijn gitaar nog wel eens letterlijk in vuur en vlam, maar sinds hij hiermee derdegraads brandwonden opliep aan zijn linker pols laat hij dit pyro-kunstje verstandig achterwegen.

tbaes04051202

Tegenwoordig concentreert de Florida cowboy zich helemaal op het spelen van de gitaren in plaats van met vuur. Geïnspireerd door de Delta bluesmannen als Charlie Patton, Big Bill Broonzy, Elmore James, Muddy Waters en Whichito Mendoza doet hij dit al vanaf zijn zesde jaar. En ook in de Boerderij geselde en streelde hij zijn elektrische dobro resonator gitaren als een premiejager op jacht naar een voortvluchtige! Rammend, plukkend en slidend volgde er een bloemlezing uit de zes albums die Sardinas van 1999 t/m 2011 opnam. Met o.a. ‘Down To Whiskey’ en ‘Texola’ van Devil’s Train (2001) en ‘County Line’, ‘Road To Ruin’ en ‘Full Tilt Mama’ van Sticks & Stones (2011). Maar ook een intieme akoestische tribute aan Robert Johnson met ‘Hellhound On My Trail’ waarmee Sardinas de zaal op verzoek stil kreeg. Onder aanvoering van de zwaar bebaarde bassist Levell Price draaide de Big Motor het gehele concert op volle toeren. En drumstick-artist Chris Frazier (de stokjes wentelde met regelmaat door de lucht) kreeg de ruimte voor een furieuze drumsolo.

tbaes04051204

Zo werd er van alle aanwezige ingrediënten gretig gebruik gemaakt om een gedegen en uistekend live optreden te verzorgen. Eric Sardinas & Big Motor bewees hiermee andermaal één van de beste bluesrock trio’s van dit moment te zijn. Get you’re motor running, Eric Sardinas is born te be wild! Tot slot nog even petje af voor de organisatie en medewerkers van Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer. Ze zorgden ervoor dat in het Boerderij café de twee minuten stilte vanwege de dodenherdenking op respectvolle wijze in acht werd genomen, alvorens de Engelse en Amerikaanse strijders het podium betraden.

tbaes04051203



Big Will & the Bluesmen met eerbied voor de oude bluesmeesters

Geplaatst op 4 May 2012 door Giel

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Big Will & the Bluesmen
datum: donderdag 3 mei 2012
tekst & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbabwbm01

Westlander en smoelschuiver Wil van der Ende, beter bekend als Big Will, Alex ‘Riverside Jr.’ Konijnenburg, Henk Wessels en Jos Waal zijn échte Bluesmannen waarbij het blauwe Deltabloed bij wijze van spreken door de aderen stroomt. Big Will & The Bluesmen speelt traditionele Delta- en Chicago blues en ze namen 2 CD’s op: ‘Trouble No More’ (2010) en ‘Hard Times’ (2011). Op het laatste album deden ook mee: Peter Struijk (gitaren), Henk Heijlema (lapsteel, mandoline) en Gerbrand Schoenmaker (piano). Pianist Schoenmaker maakt tegenwoordig ook deel uit van de band. Alvorens ze komende zomer door Frankrijk gaan toeren kwamen ze donderdag 3 mei de Muziekzolder omturnen in een rokerig bluescafé met eigen nummers en covers van oude legendarische bluesmeesters.

tbabwbm02

Op ingetogen wijze opende Alex “Riverside jr” Konijnenburg akoestisch met de song ‘Levee Camp Moan’ (Son House 1965) gevolgd door ‘Seven Days’ en ‘Walking Blues’. Ook ‘Walkin’ Blues’ is een blues standard, ooit opgenomen door Son House in 1930. Het werd met name gespeeld door zijn protégee Robert Johnson in 1936. Maar ook door vele andere (country)blues muzikanten sindsdien (o.a. Muddy Waters, Roy Rogers, Johnny Cash, Rory Gallagher en Eric Clapton).

We kregen een mix eigen nummers te horen, zoals ‘Big Will Theme’ en ‘Same Ol’ Blues’ geschreven door Riverside Jr. Henk. Gevolgd door mooie standards met veel eerbied voor de oude bluesmeesters en respect voor diens composities. En dat was niet alleen maar kommer en kwel, wat in het blues genre vaak gebruikelijk is, want ook de zogenaamde happy blues kreeg een beurt. ‘Kansas Ciy’ is zo’n vrolijk rhythm and blues liedje geschreven door Jerry Leiber en Mike Stoller in 1952. Het lied, een 12-bar blues, werd voor het eerst opgenomen door Willie Littlefield datzelfde jaar, onder de titel ‘KC Lovin’. Maar ook de eigen compositie ‘Waiting On A Train’ kan enige vrolijkheid niet ontzegd worden. Alex zijn karakteristieke rauwe vocalen en zijn krachtige gitaarstijl geven de band toch een heel eigen sound. Bluesharp speler ‘Big Will’ van der Ende is een mondharmonicaspeler met kennis en passie. Hij kent zijn klassiekers en weet deze ook bezield op eigen wijze en origineel te interpreteren.

tbabwbm03

‘Trouble No More’ was één van de eerste songs die Wil & Alex samen ooit speelde en tevens de titel van de debuut CD door Big Will & the Bluesmen. Het is ook een upbeat bluessong voor het eerst opgenomen door Muddy Waters in 1955. Het jaar erop werd het nummer een hit en bereikte #7 in de Billboard R&B charts. Waters werd daarbij begeleid door grootheden als Jimmy Rogers (elektrische gitaar), Little Walter (versterkte mondharmonica), Otis Spann (piano), Willie Dixon (basgitaar) en Francis Clay (drums). Een losse groep van collega Chess Recording artiesten, ook wel bekent als de ‘Headhunters’. Het bleek een stelletje belangrijke instrumentalisten die de vorm van de Chicago Blues zouden gaan bepalen. En ook voor deze muziekstijl draaide het Rotterdams-Haagse-Westlandse gezelschap hun handen niet om. Voornamelijk in ‘Mojo Working’ gingen ook bassist Henk, drummer Jos en pianist Gerbrand helemaal los! Het overbekende lied werd in 1957 bekend door Muddy Waters. Waters zijn vertolking van het nummer kwam op de Rolling Stone Magazine lijst van 500 Greatest Songs All Time op #359 én werd opgenomen in de Grammy Hall of Fame in 2000.

tbabwbm04

‘Dimpless’ is weer zo’n echte John Lee Hooker classic. Een blues in gematigd tempo maar die klinkt als een twelve-bar blues waarvan een paar beats ontbreken. Alex is groot liefhebber van Robert Johnson (hij heeft zelfs een originele Kalamazoo gitaar!) dus songs van deze invloedrijkste Amerikaanse bluesartiest aller tijde, mochten natuurlijk niet ontbreken. ‘Malted Milk’ is de 5e opname van de 5e sessie van 20 juni 1937 opgenomen in Dallas, Texas. Het paste naadloos in de serie eigen composities die gespeeld werden door Alex en zijn bluesmannen. ‘You Got Me Running’ (Jimmy Reed 1959), ‘I Wanna Hug You’ (John Lee Hooker), ‘Little Red Rooster’ (Willie Dixon)… stuk voor stuk bluesklassiekers met de juiste interpretatie gespeeld. De laatste is natuurlijk het bekendst van de Rolling Stones, maar The Bluesmen speelde het als ‘The Red Rooster’ versie in de Howlin’ Wolf stijl uit 1961. De twee sets werden afgesloten met een ‘recent’ lied van (daar was íe weer) McKinley Morganfield a.k.a. Muddy Waters: ‘Deep Down In FLA’ (1977).

tbabwbm05

In de toegift de onvermijdelijke Robert Johnson blues standard ‘Dust My Broom’, welke de Mississippi Delta blueszanger- en gitarist ooit op 23 november 1936 in San Antonio, Texas opnam. Als allerlaatste song kregen we de Elmore James classic ‘Shake Your Moneymaker’ nog te horen. Gecoverd door heel veel artiesten en dus ook soeverein door Big Big Will & the Bluesmen! Die hiermee een geslaagd en sfeervol avondje Delta- en Chicago Blues afsloten. En de Zolder veranderde in een ouderwetsch vermaakscentrum; a real juke joint, in de Westlandsche Delta.

tbabwbm06

Om meer te weten te komen over één van Nederlands beste Delta bluesbands lees dan: ‘Het Grote Big Will & The Bluesmen Interview’

Setlist:

01. Levee Camp Moan
02. Seven Days
03. Walking Blues
04. Big Will Theme
05. Same Ol’ Blues
06. Drifting & Driving
07. Cryin’
08. Kansas Ciy
09. Shame
10. Trouble No More
11. Automatic
12. Mojo Working
13. Dimpless

14. Malted Milk
15. New Mexico
16. Feel So Good
17. You Got Me Running
18. Waiting On A Train
19. I Wanna Hug You
20. Checkwriting Woman
21. Little Red Rooster
22. Deep Down In FLA

Toegift
23. Dust My Broom
24. Shake Your Moneymaker

Jack White - Blunderbuss [CD review]

Geplaatst op 1 May 2012 door Giel

jbbbn

De overeenkomst tussen Jack White en voetbal? Die is er niet! Nee, een blunderbuss is geen verslagen voetbalteam op weg naar huis, maar een klassiek vuurwapen. En ‘Seven Nation Army’ dan? hoor ik u zeggen. Inderdaad de grootste White Stripes’ hit was en is nog steeds als chant (met variabele teksten) te horen in de (voetbal)stadions door heel Europa. Maar verder heeft Jack White III helemaal niets met sport uit te staan. De Amerikaanse singer/songwriter, zanger, multi-instrumentalist, producer en acteur is wel verknocht aan muziek. Zoals we dat in 2009 zagen in ‘It Might Get Loud’, een film waarin hij, Jimmy Page en The Edge (U2) bij elkaar komen om de elektrische gitaar en ieders verschillende speelmethode en eigen techniek te bediscussiëren. Een van de mooiste music-docu’s van de laatste decennia! White’s eerste solo single ‘Fly Farm Blues’ - in 10 minuten geschreven en opgenomen tijdens de opnamen van die film - werd erna uitgebracht als een 7-inch vinyl schijf (Third Man Records) en was als digitale single te downloaden op iTunes. Authentiek versus modern, het zegt veel over de 36-jarige White. Ook de langverwachte eerste volledige soloplaat van Jack White ‘Blunderbuss’ (Third Man/XL Recordings) verscheen op vinyl ("the most romantic way to experience music") en tevens als CD of internet download.

En de plaat klinkt zoals de hoes eruit ziet: op het eerste gezicht (gehoor) denk je dat je met een religieuze Amish te maken hebt, maar bij nader inzien (en beluistering) loert er veel venijn mee over White zijn schouder, in de vorm van een black bird, de gier. Zowel muzikaal als tekstueel herkennen we in de 13 tracks sporen van verbetenheid, volharding maar ook van berusting. En natuurlijk horen we het geluid van The Dead Weather, The Raconteurs en The White Stripes terug. Want Jack White wàs het geluid, het gezicht en de gestalte van die bands en dat duo. Al doet de tekst van de midtempo openingstrack ‘Missing Pieces’ ons geloven dat een vrouw (Meg? Karen?) daar zeker wel invloed op had ("sometimes someone controls everything about you"). The White Stripes, “it’s something I really, really miss”, zo verklaarde Jack onlangs in The New York Times. Het was dan ook niet zijn idee om ermee te stoppen maar wel van drumster en ex-wederhelft Meg White. En die krijgen we dan ook niet te horen op Blunderbuss. Wel zijn laatste ex-genote zangeres en model Karen Elson waarvan Jack vorig jaar scheidde (en ze dit gezamenlijk vierden met een ‘making and breaking celebration’). Hij lijkt zijn privé besognes op een onverschillige wijze in gedenkwaardige liedjes om te kunnen zetten maar toch voel je de venijnigheid in de muziek van bijvoorbeeld ‘Sixteen Saltines’. En hij wind er tekstueel dan ook geen doekjes om: “Who’s jealous of who? Spike heels make a hole in a lifeboat". Des te opvallender is het dat Jack White nu gaat toeren met een complete vrouwenband. Dit met een tegenpool van de rudimentaire Meg, Carla Azar op drums. Dubbelzinnig in twee opzichten want hij wisselt de gigs wel af met een - overigens retenswingende - mannenband, zoals we dat afgelopen weekend al bij ‘Later with Jools Holland’ konden zien op de BBC televisie ("I wanted is to challange myself").

jwphoto1

In het oldskool nummer ‘Freedom at 21′, dat als track al eerder werd uitgebracht, horen we weer Jack White’s gepatenteerde elektrische gitaarriffs, ondersteund door rommelende beats en zijn zo herkenbare hoge, hysterische zang. Evenzo in de door keyboard (Brooke Waggoner) en akoestische gitaar begeleide ‘Love Interruption’ waar zijn vocalen toch weer nijgen naar die van Robert Plant. De klarinet van Emily Bowland en ondersteunende vocalen van zangpartner Ruby Amanfu maken de compositie tot een heerlijke Memphis folksong. De titelsong ‘Blunderbuss’ is een alt countrysong en in het pianodeuntje van 2,5 minuten ‘Hypocritical Kiss’ vecht de man met het vogelverschrikkers kapsel een echtelijk ruzietje uit op muziek “loud words never bothered me like they do to you". Een onmiskenbare Jack White song maar wel eentje met vele stijlen in één. We gaan verder op de piano in ‘Weep Themselves to Sleep’. Zo’n nummer waarin White toont dat hij een ‘vindingrijk’ tekstdichter is: “No one can blow the shows. Or throw the bones that break your nose like I can. But the men that fall so deep. In love they start to weep themselves to sleep can". Waarom moeilijk doen als het makkelijk ‘can’. En gelukkig, daar is ‘ie dan toch onverwachts weer: die heerlijke distorted JW guitarsound!

De meest catchy song op dit album is ongetwijfeld de enige cover ‘I’m Shakin’ van de jaren vijftig R&B singer Little Willie John. In ‘Trash Tongue Talker’ gaan twee aapjes weer liggen rollebollen, boogie-woogie met roddel ‘n roll, lekker puh! Muzikaal welhaast een eerbetoon aan Jerry Lee Lewis. De folkrock van ‘Hip (Eponymous) Poor Boy’ met lekkere ragtime piano doet me met z’n vocalen en vrolijkheid aan Steve Forbert’s ‘School Girl’ denken. Net als ‘I Guess I Should Go To Sleep’ (met staande bas intro) een compositietje in de beste traditie van een grote voorganger (en inmiddels grote vriend) Bob Dylan. En ‘On and On and On’ zou - ik durf het bijna niet te zeggen - een Beatles nummer kunnen zijn. Toevallig of niet maar het is tevens het enige niemendalletje op ‘Blunderbus’. En wat mij betreft had White gerust ‘Loving Cup’ op de plaat mogen zetten, wat hij zo geweldig als duet zong met Mick Jagger in de Rolling Stones concertfilm en documentaire van regisseur Martin Scorsese ‘Shine a Light’ uit 2008. ‘Take Me with You When You’ begint jazzy maar is een retro sixties feelgood song, compleet met repeterend orgeltje, viool en close harmonies. Een zwoele mix van oud en nieuw wederom, Sergio Mendes meets Kula Shaker, of zoiets.

Maar eigenlijk is het niet fair om Jack White met voorgangers te vergelijken. Hij creëerde een eigen coole garagerock sound verenigt met opwindende hot soul in The White Stripes. En met Meg White, The Raconteurs, The Dead Weather en zijn productionele werk voor vele collega’s had hij al een indrukwekkende palmares. Het solodebuut ‘Blunderbuss’ kan daar met gepaste trots aan worden toegevoegd. Met de kleuren uit het palet van zijn muziekcarrière, kwam John Anthony Gillis (zoals zijn echte naam luidt) tot zijn eigen expressie, zijn eigen kleuren op zijn eigen canvas: “I’ve put off making records under my own name for a long time but these songs feel like they could only be presented under my name. These songs were written from scratch, had nothing to do with anyone or anything else but my own expression, my own colors on my own canvas".

Op 25 juni geeft Jack White een concert in de Amsterdamse HMH [een TBA? review volgt later!] en op vrijdag 29 juni speelt hij op Rock Werchter.

Blunderbuss tracklisting:
01. Missing Pieces 3:27 min.
02. Sixteen Saltines 2:37 min.
03. Freedom at 21 2:52 min.
04. Love Interruption 2:38 min.
05. Blunderbuss 3:07 min.
06. Hypocritical Kiss 2:50 min.
07. Weep Themselves To Sleep 4:19 min.
08. I’m Shakin’ 3:00 min.
09. Trash Tongue Talker 3:20 min.
10. Hip (Eponymous) Poor Boy 3:03 min.
11. I Guess I Should Go to Sleep 2:37 min.
12. On and On and On 3:56 min.
13. Take Me with You When You Go 4:10 min.

The White Room - an unstaged photo project

Bekijk hier ook het live-optreden van Jack White en band in New York, geregisseerd door acteur Gary Oldman.