Archief voor de maand April 2012

The Kyteman Orchestra is grensverleggend en soms hoogdravend

Geplaatst op 21 April 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: 013 Tilburg (Dommelsch Zaal)
band: The Kyteman Orchestra
support: Bart Constant
datum: donderdag 19 april 2012
tekst en filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbakmo00

Hij was één van de meest vernieuwende, sensationeelste en succesvolste muzikanten in Nederland van de afgelopen drie jaar: Kyteman, alias Colin Benders uit Utrecht. Na drie jaar schrijven voor, en opnemen van het debuutalbum ‘The Hermit Sessions’ zette hij in 2009 met zijn Kyteman’s Hiphop Orchestra zo’n beetje heel muziekminnend Nederland op zijn kop! Ze verschenen dat jaar op bijna alle grote poplocaties van Nederland inclusief op o.a. de festivals The Hague Jazz, Pinkpop, Lowlands, North Sea Jazz en Eurosonic/Noorderslag. Daar waar ze in de 2010 editie ook de Popprijs 2009 wonnen. Orkestdirigent en trompettist/bugelist (en tegenwoordig toetsenist en zanger) Colin Benders bereidde met dat project van de muziekstijlen jazz, blues, funk en hiphop een originele smakelijke eigentijdse hap. Samen met een tiental muzikanten (bas, drums, percussie, toetsen, blazers, strijkers) en een aantal Masters of Ceremonies (MC’s) die Engelse- en Franstalige raps lieten horen.

tbakmo01

Na dat succes begin 2011 besloot Colin Benders het hiphop orkest te ontbinden om weer andere muzikale wegen te verkennen. Zoals een project samen met trompettist Eric Vloeimans: Kytecrash, een combinatie van Kyteman en Vloeimans’ band Gatecrash. In dat voorjaar verscheen ook een album ‘Kytecrash’ genaamd en in de zomer van 2011 zagen wij ze aan het werk tijdens het North Sea Jazz festival. Waar we een cross-over hoorden van jazz-fusion met moderne elementen als trance, hiphop en elektronica. Maar nog wel steeds met het unieke Kyteman predikaat zoals Benders dat twee jaar eerder geïntroduceerd had. En eigenlijk geldt dat nu ook weer voor zijn laatste project: The Kyteman Orchestra, die we afgelopen donderdag in het Tilburgse 013 aan het werk zagen. Ook nu weer verscheen er voor aanvang van de tour een nieuw album - simpelweg ‘The Kyteman Orchestra’ getiteld - dat gedurende 2011/2012 met een groot gezelschap werd opgenomen in de eigen Kytopia Studio in Utrecht.

tbakmo02

Dus toch weer veel bekende gezichten op het podium. De MC’s Pax, Reazun, Omar Soulay en Blaxtar waren weer van de partij en ook de meeste Hiphop Orchestra muzikanten van weleer waren erbij. Nieuw was de toevoeging van een groot koor inclusief operazangers en een kleine uitbreiding van de instrumentatie. De 25-jarige orkestleider zelf speelt - op een enkel nummer na - even geen trompet meer maar heeft zicht op de toetsen en zang toegelegd. En dat is jammer omdat het eerste een gemis is en het laatste, de zang weinig aan de vocalen van de heersende MC’s of het koor toevoegt. Maar verder is The Kyteman Orchestra weer een net zo’n grote sensatie als al Bender’s voorgaande projecten. Het is om te beginnen al bewonderenswaardig hoe de streetwise Benders een volgepakt 013 stil kan krijgen door een enkele handbeweging, iets waar menig ervaren (blues)muzikant vandaag de dag nog wel eens moeite mee heeft. Het toegestroomde publiek is dan ook braaf, nieuwsgierig maar verwachtingsvol op deze nieuwe voorstelling afgekomen. Want wie Kyteman’s meest recente project nog niet kende (de CD is nog maar net uit) zou echt van de ene in de andere verbazing vallen. Afgezien van de afsluitende jamsessie worden er uitsluitend tracks van dat laatste - nu al als ‘klassiek’ bestempelde - maar nog relatief onbekende album gespeeld.

tbakmo03

Want het is veelal klassiek georiënteerd materiaal, dat gotisch en sfeervol, filmisch en onheilspellend maar dat ook experimenteel klinkt. Maar, nergens ontoegankelijk omdat de vertrouwde hiphop en rap elementen als een rode draad door het repertoire blijven lopen en de hand van Benders overduidelijk, letterlijk en figuurlijk, aanwezig is. Grensverleggend en soms hoogdravend maar zeker niet zo pathetisch of melodramatisch dat het onnavolgbaar en grensoverschrijdend wordt. Dat heeft uiteraard ook te maken met de coole matties sfeer die op het podium heerst en inherent is aan de Nederlandse hiphop scene. De muzikanten begroeten elkaar met high fives, hugs en boks-gebaren als een gespeeld nummer weer op geslaagde wijze ten einde is gebracht; missie voltooid bro! The Kyteman Orchestra is waarschijnlijk ook het enige orkest waar (klassieke) muzikanten met hoodies, shorts en gympen op het podium staan. Casual en classy, zoals de muziek eigenlijk ook klinkt. Colin Benders zelf blijft aandoenlijk met zijn verlegen motoriek en onvoorbereide en dus soms wat stuntelige aankondigingen. Waarmee hij - waarschijnlijk onbewust - aantoont dat zijn drang naar perfectie geen afbreuk doet aan de muzikale spontaniteit.

tbakmo04

Stemmige piano-, toetsen-, xylofoon- en strijkers intro’s (zoals in ‘The Void’) worden gevolgd door stevige tromslagen (’On S’en Fout’) en heftige strijk- en blaaspartijen of opzwepende raps (’Angry At The World’). Of, zoals in ‘Preaching To The Choir’, een zwaar bombastisch klinkend maar loepzuiver zingend koor. De compositie ‘The Ballad’ heeft de sfeer van een begrafenishymne door een New Orleans dixieland jazzband. En ‘The Mushroom Cloud’ doet denken aan de sound van Pete Philly & Perquisite. ‘Truth Or Dare’ met melodieuze toasting raps is funky met jazzy toetsenwerk, zoet strijkwerk en een pittig blaaskwartet. Terwijl een compositie als ‘7/8′ bijna neigt naar symfonische rockmuziek, maar dan zonder gitaren. En juist die gitaren ga je op den duur toch wel missen wanneer al dat andere instrumentale geweld na een stief uurtje is ingedaald. Daarbij moeten we ons wel bedenken dat Kyteman van en voor de huidige Generatie M (Millennium, Multimedia of Multitasking) is, welke ten opzichte van de voorgaande generaties in alle opzichten natuurlijk ook weer uniek is. Des te knapper is het dat Benders en zijn gevolg met alle drie de projecten ook de generaties X, Nix en de babyboomers weet aan te spreken. En wie weet met dit ‘The Kyteman Orchestra’ project wellicht zelfs ook de modern-klassiek georiënteerde bejaarde liefhebbers. Want Kytopianen kennen geen onderscheid in leeftijd, ras of muziek, ze zijn er gewoon voor ons allemaal, en daar mogen we blij mee zijn.

tbakmo05

Kyteman Orchestra: Colin Benders, Pax, Reazun, Omar Soulay en Blaxtar (mc’s), Bram Hakkens (drums), Frank Wienk (percussie), Dibbe van Laarhoven (bas), Niels Broos (toetsen), Pieter de Graaf (toetsen), Morris Kliphuis, Randell Heye, Patrick Votrain en Kobi Arditi (blazers), Rani Kumar, Camilla van der Kooij, Jonas Pap en Sietse van Gorkom (strijkers), diversen (koor).

CD ‘Americana’ en tour Neil Young & Crazy Horse gloren aan de horizon

Geplaatst op 14 April 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

tbanyamericana2012

Neil Young roert zich weer eens op positieve wijze. Het lijkt soms wel of de oud-strijder sinds de zware hersenoperatie die hij begin 2005 onderging een extra boost heeft gekregen. Hij was de afgelopen zeven jaar zeer productief met het afleveren van nieuw werk en met het oppoetsen van oude glorie. De te verwachten plaat van de Canadees op 5 juni a.s. wordt een combinatie van historie en nieuwe glorie. Want ‘Americana’ is een album met uitsluitend traditionele Amerikaanse liederen. En eentje met de volledige line-up van zijn vertrouwde begeleidingsband Crazy Horse bestaande uit Billy Talbot, Ralph Molina en Frank Sampedro. Dat was voor het laatste het geval met de plaat ‘Broken Arrow’ uit 1996 (op de CD ‘Greendale’ uit 2003 deed Frank ‘Poncho’ Sampedro niet mee op de plaat maar wel on-tour).

tbanych1975
[Neil Young & Crazy Horse 1975]

Over Neil Young is ook veel te vertellen. Gelukkig is er ‘The Neil Young Times’, zoals de nieuwspagina op zijn eigen website heet. Met al het printwaardige nieuws onder eindredactie van de Mister Young himself. Over ‘Americana’ verklaart de oude bard: “liederen als ‘Tom Dooley’ en ‘This Land Is Your Land’ zijn allemaal songs die we kennen uit onze tijd op de kleuterschool, klassieke Amerikaanse folk songs. Destijds aangeduid als ‘protest songs’, ‘murder ballads’ of kampvuurliedjes met universele, verwante verhalen bestemt voor iedereen. Maar Crazy Horse heeft er zo een eigen draai aan gegeven en ze zijn nu van ons. Wat deze songs verbindt, is dat ze weliswaar een Amerika oproepen dat niet meer bestaat, maar tweehonderd jaar later wel weer emoties en scenario’s oproepen die nu een zo mogelijk nóg grotere impact hebben met wat er gaande is in dit land. De teksten zijn opmerkelijk betekenisvol in een samenleving die een culturele en economische storm doorstaat, vooral in dit verkiezingsjaar. Deze songs zijn vandaag de dag nog even krachtig en scherp als toen ze werden geschreven.”

tbabsreunion
[Neil Young & Crazy Horse 2012]

Ook heeft Neil Young voor het boekje dat bij de CD hoort voor elke song een stukje tekst geschreven om het lied in kwestie in zijn historische context te plaatsen. ‘Tom Dooley’ - een oude North Carolina folk song en murder ballad - is gebaseerd op een ware gebeurtenis, de moord op Laura Foster in 1866 in Wilkes County (NC). In 1958 werd er een #1 hitversie van opgenomen door het Kingston Trio. ‘This Land Is Your Land’ is één van de Verenigde Staten’s meest beroemde volksliederen. De tekst is gebaseerd op een bestaande melodie en werd in 1940 geschreven door Woody Guthrie. In een kritische response aan Irving Berlin’s ‘God Bless America’, welke Guthrie beschouwde als onrealistisch en zelfgenoegzaam. ‘Gallows Pole’ is een populaire folksong met Finse roots: ‘Gallis Pole’, en werd gepopulariseerd door Leadbelly. Het nummer wordt beschouwd als een traditional, wat betekent dat de auteur onbekend is. Een track die we ook nog kennen van het album ‘Led Zeppelin III’ uit 1970. ‘High Flyin’ Bird’ is een oude bekende voor Neil Young: het nummer van Billy Edd Wheeler coverde hij in zijn pre-Buffalo Springfield dagen met The Squires. ‘God Save the Queen’ was volgens Neil Young een evergreen in Amerika vóór de onafhankelijkheid.

tbanych
[Neil Young and Crazy Horse op Farm Aid 2003]

In januari van dit jaar stond de 37 minuten durende jam ‘Horse Back’ van Neil Young & Crazy Horse al op zijn website online. Deze werd op 6 januari opgenomen in de Audio Casa Blance studio. Er zat geen tracklisting bij, maar de video toonde wel tekstvellen voor songs met titels als ‘Gallows Pole’, ‘Clementine’, ‘This Land’, ‘Oh Susanna!’, ‘She’ll Be Coming Around The Mountain’ en ‘Gotta Travel On (Done Laid Around)’. De definitieve tracklisting voor ‘Americana’ wordt nu:

01. Oh Susannah
02. Clementine
03. Tom Dooley
04. Gallows Pole
05. Get A Job
06. Ravel On
07. High Flyin’ Bird
08. She’ll Be Comin ‘Round The Mountain
09. This Land Is Your Land
10. Wayfarin’ Stranger
11. God Save The Queen

tbabsreunionoff
[Neil Young - Buffalo Springfield deal is off]

Dit houdt wel in dat de reünie van Buffalo Springfield - een andere invloedrijke band met Neil Young uit de jaren zestig - definitief van de baan is. Dat heeft medeoprichter Richie Furay www.richiefuray.com/ onlangs laten weten. Ook een eerder aangekondigde tour is hiermee afgeblazen. Buffalo Springfield werd in 1968 ontbonden en kwam in de herfst van 2010 weer samen voor een benefietoptreden. Afgelopen zomer waren er nog eens zes optredens in Californië en eentje op het multi-stage camping festival Bonnaroo in Manchester, Tennessee. Daar werd toen gelijk maar een tour van 30 optredens aangekondigd. Maar die gaat nu dus zeker niet door. “Buffalo Springfield staat niet langer op Neil’s prioriteitenlijstje, hij heeft nou eenmaal zo zijn kuren", zo verwoordde een teleurgestelde Richie Furay het op de Amerikaanse radiozender WBAI. Of er naar aanleiding van het uitbrengen van ‘Americana’ wel een tour met de originele Crazy Horse aan zit te komen is nog onbekend. Volgens drummer Ralph Molina is er voorlopig nog niets concreet: “but it’s in the horizon… somewhere!”
[Preorder ‘Americana’ hier: neilyoung.com/preorder]

All images © photographers.

The Veldman Brothers op stoom voor de festivals!

Geplaatst op 9 April 2012 door Giel

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: Blues aan Zee optreden
band: The Veldman Brothers
datum: zaterdag 7 april 2012
tekst & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbavb070401

De broertjes Bennie en Gerrit Veldman en consorten lopen alweer een jaartje of acht mee in het Vaderlandse bluescircuit. De sympathieke Gelderse muzikanten zijn bedreven en hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Zowel muzikaal als… uhh, laten we het maar PR-technisch noemen. De liveshows klinken en ogen professioneel en hun CD lay-outs en de website www.veldmanbrothers.com zien er gelikt uit. Het gevolg is al jaren lang een lekkere volle agenda en veel waardering van zogenaamde kenners en bluesliefhebbers, en winnaars van uiteenlopende blues awards. Ze waren te bewonderen op o.a. Moulin Blues Ospel, Ribs & Blues Raalte, Culemborg Blues, Oerol Terschelling, Texel Blues, Bluezy Bluesfestival Ridderkerk en ook op het Blues Aan Zee Festival van 2008 gaven ze al acte de présence. Afgelopen zaterdag deed The Veldman Brothers opnieuw het Westlandse Monster aan, dit keer voor een exclusief cluboptreden.

tbavb070402

Het is niet voor niets dat de (lang niet complete!) opsomming hierboven uitsluitend uit festivals bestaat. Want dáár is het waar wij de gebroeders het vaakst tegen het lijf liepen. En ook de agenda van 2012 zal weer een flink aantal festivallocaties bevatten, waaronder Kwadendamme en Highlands Amersfoort. De brothers shuffle onderscheiden zich voornamelijk door hun instrumentale specialisaties. Broeder Bennie heeft zich helemaal toegelegd op het bespelen van Hammond XK-2 en XB-1 orgels in de beste traditie van Jimmy Smith met snelle melodische improvisaties. En daarnaast speelt hij ook op Sonny Terry-achtige wijze bluesharp en zingt hij af en toe ook een nummer. Gitarist/zanger Gerrit is een echte Strat-man. Hij bespeelt verschillende Fender Stratocasters (o.a. een Roadhouse USA en Strat Japan met Seymour Duncan hotrail). Een complete gitarist, die net zo makkelijk slag-, slide- als sologitaar speelt. Ook neemt Gerrit lovenswaardig de energieke solozang voor zijn rekening. De synergie tussen de bloedbroeders is groot en de verhoogde werking op de bühne wordt alleen nog maar versterkt door de combinatie met bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp. Het tweetal houdt de Veluwsche Veldman trein ritmisch op stoom.

tbavb070403

The Veldman Brothers’ aanwezigheid is bescheiden maar hun live shows zijn muzikaal extravagant. Tevens met veel ingetogen momenten en improvisatie, dat spettert maar soms suddert. Ze treden met een herkenbaar eigen geluid respectvol in de voetsporen van hun inspiratiebronnen uit de oude blues en van de meer recentere bluesrock voorbeelden, zoals de The Fabulous Thunderbirds, Stevie Ray Vaughan en The Red Devils. Up-tempo- en slowblues, ballads (‘Saw You There’ en ‘Leavin’) en boogie van de CD’s ‘Home’ (2007), ‘Harponized’ (2009) en ‘Spreadin’ Around’ (2011) worden in twee sets - met de XL-encore erbij eigenlijk drie sets! - afgewisseld met traditionele covers van ondermeer Jimi Hendrix (’Who Knows’, ‘The Wind Cries Mary’), John Lee Hooker (‘Boom Boom’), Willie Dixon (’Let Me Love You Baby’) en Blind Willie McTell (’Statesboro Blues’). Maar ook songs van het nieuwe live album ‘Bringin` It To You Live’ dat eind mei van dit jaar gepresenteerd zal worden in Café de Stoof te Nunspeet. De opnamen hiervoor (door J.K. Studio’s) vonden in maart van dit jaar plaats in café/zaal ‘Onder Ons’ te Dalfsen. Het optreden in de Noviteit was een fijne opwarmer voor de aanstaande promo-gigs èn voor de komende festivals in de Lage Landen. Spread it around The Veldman Brothers are bringing it to you live!

tbavb070404



[meer filmpjes door BAZ Kwybus zijn hier te zien]

tbavb070406

*Little Birdie* Orit Shimoni meets Bobby Sunrise

Geplaatst op 6 April 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Orit Shimoni (Little Birdie)
met: Bobby Sunrise & Friends
datum: donderdag 5 april 2012
tekst & filmpje door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

mzorit08

De Canadese Orit Shimoni (ook wel bekend als *Little Birdie*) is een professionele singer-songwriter en full-time troubadour. Orit (O’reet) Shimoni speelt akoestische gitaar en accordeon en ze zingt uiteraard solo. Ze is gepassioneerd over taal en verslaafd aan schrijven. Voor de liefhebbers van het luisterlied in een mix van folk, alt-country, blues en gospel is het bijwonen van een optreden van haar een echte must! En die kansen zijn er nog steeds, want Orit toert in de maanden maart en april door Duitsland, België en Nederland.

mzorit07

Orit Shimoni heeft drie onafhankelijk uitgebrachte albums tot nu toe. ‘Cinematic Way’ (2006) is een muzikale mix van gevoelens in een alternatief country genre, oud en nieuw, met aangrijpende teksten in een rijke weelderige sfeer. Het tweede album, genaamd ‘I Left The City Burning’ werd opgenomen met een meer folkier en rootsier geluid. ‘Sadder Music’ het derde album, is een verzameling van liedjes geschreven over Orit’s ervaringen in Berlijn, en werd daar ook live met enkele locale muzikanten opgenomen. Een vierde album wordt momenteel afgemixt en verschijnt nog dit jaar, het is eveneens opgenomen in Berlijn.

mzorit01

Het beste uit twee werelden van het betere luisterlied werd afgelopen donderdag bij elkaar gebracht. Je waande je in het Canadese landschap met zijn hoge bergen, peilloos diepe meren en weidse ruimte. Maar je proefde ook de traditionele dorpse sfeer vanuit de Westlandse polder. Of: Canadese folk en Maasdijkse poldermansbloes kwamen samen op de Muziekzolder. Een echt luisterconcert dus, met aandacht en respect voor de singer/songwriters die avond. Maar ook een avond van gezellig samen zijn met échte muziekliefhebbers, vrienden en bekenden. Een babbel, een biertje en een shaggie waren dus niet verboden en aan de optredende artiesten was het de eer om creatief met deze omstandigheden om te gaan. “En dat is ons gevoelsmatig prima gelukt!” zegt Cor alias Bobby Sunrise.

mzorit05

De rondtrekkende liedjeszanger en tekstdichter Bobby Sunrise is geen onbekende in het Westland. Solo of met zijn Friends treedt hij al jaren op met zelfgeschreven luisterliederen. Hij schreef en zong polder blues en Westlandana klassiekers in een onvervalst Daaiks dialect.
- Na een klein uurtje solo optreden van Orit Shimoni fungeerde Bobby Sunrise & Friends als back-up band van de Canadese zangeres. Cor (zang, gitaar en mondharmonica), Ruud (elektrische gitaar), Leo (akoestische gitaar) en John (bas) begeleide Little Birdie bij haar eigen composities en in gedocumenteerde folk-standards van o.a. Bob Dylan en Leonard Cohen. Waarbij, op een sfeervolle en verduisterde Muziekzolder, de apotheose volgde in een aanstekermomentje met een reprise van de song ‘I Left The City Burning’.

mzorit02

Naar verluidt heeft Orit in de stilte van de nacht, tijdens het afterparty concert, Bobby wederom kippenvel bezorgt. Met Leonard Cohen’s ‘Chelsey Hotel #2′ als extra dimensie en hoogtepunt. En tijdens de zonsopgang vloog het kleine vogeltje weg bij haar vrienden. Ze had een prachtige bladzijde aan het mooie herinneringsboek toegevoegd!

mzorit04

“Ik hou van woorden. Woorden kunnen liefde bevatten en mensen veranderen. Ze kunnen ons begrip vormen, als wapen fungeren maar ook als bescherming. Woorden van humor en van zelfreflectie. Woorden zijn wat adem betekenis geeft, een van de weinige dingen die onze lichamelijke ondergang zal overleven. Laten we onze stem en woorden gebruiken met oprechtheid, wijsheid, passie en creativiteit, waarmee ik dus liefde bedoel.”
- Orit Shimoni -

mzorit06


Vind de idool in jezelf, zei de troubadour,
Wat andere van me vinden, interesseert me geen moer.

Funkmaster Larry Graham slaat en plukt er nog lustig op los!

Geplaatst op 1 April 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Larry Graham & Graham Central Station
datum: vrijdag 30 maart 2012
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbalg30031201

Larry Graham Jr. (65) is een Amerikaanse bassist/zanger, songwriter en muziekproducent. Hij is vooral bekend van de populaire en invloedrijke psychedelische soul/funk band Sly & the Family Stone en als de oprichter/frontman van Graham Central Station. Daarnaast speelde hij met grootheden als Prince, Lenny Kravitz, Chaka Khan, Betty Davis en Aretha Franklin. In 2011 konden we het gezelschap nog bewonderen op het North Sea Jazz Festival in het kader van de “Funk Around The World” Tour. In bijna dezelfde samenstelling (alleen de blazers ontbraken nu) gaf Graham Central Station afgelopen vrijdag een spetterend funk optreden in Cultuurpodium De Boerderij te Zoetermeer.

tbalg30031202

In 1980 brachten Larry Graham & Graham Central Station het album ‘One in a Million You’ uit en de titeltrack werd hun grootste hit tot nu toe; top 10 in de Billboard Music Charts. Maar de romantische ballade werd in de Boerderij niet gespeeld, we kregen ruim twee uur lang classic funk te horen van veteraan Graham en zijn band. En we gingen ‘Back In Time’ met een funky en soulvolle tribute aan Graham’s voormalige band Sly & the Family Stone. De trappen aan de voorzijde van het podium verraadde op voorhand al dat de opkomst van de band - evenals op het NSJ 2011 festival - niet vanaf backstage maar van achter uit de zaal zou zijn. Als een uitgedunde brassband met trommels, percussie-instrumenten en fluitjes deed Graham Central Station dwars door het publiek hun bruisende intocht. En het zou niet de laatste keer zijn dat de flamboyante bassist zich tussen het publiek zou begeven die avond. De Jehova’s getuige Brother Graham bevindt zich blijkbaar graag onder de mensen. En vanuit die overtuiging is het woord “allemachtig” zeer toepasselijk…

tbalg30031203

De openingsnummers ‘We’ve Been Waiting’, ‘Ain’t No Fun’ en ‘It’s Alright’ vormde vrijwel non-stop de meest funky setopener die ik in jaren live gehoord had. Allemachtig, wat was dat prachtig! De “whoo-hoo’s” en “Go Larry! Go Larry’s” vanuit het publiek waren dan ook niet van de lucht. Eén van de beste funkbassisten aller tijden heeft het slapping, thumpin’ en pluckin’ nog niet verleerd! Hij wordt dan ook niet voor niets gecrediteerd met de uitvinding van de slapping-techniek. En door toedoen van de toetsenisten James McKinney Jr. op keyboards en Dave Council op orgel werden de blazers dan ook niet gemist. Gitarist Wilton Rabb - ook al sinds 1980 in Larry Graham’s kielzog - speelde hoekige funky ritmes en pikante solo’s en hij nam afwisselend ook de backing- en solozang voor zijn rekening. Met de gladde disco klassiekers ‘Feel The Need’ van de Detroit Emeralds en ‘I Can’t Stand The Rain’ (Ann Peebles) werd er pas weer wat gas terug genomen. Dit met zangeres Ashling “Biscuit” Cole in een vocale hoofdrol. Haar krachtige stem en ongeëvenaarde professionaliteit zorgen ervoor dat ze één van de beste is op het gebied van R&B, funk en gospelzang.

tbalg30031204

Ashling Cole speelde ook percussie en vanachter haar zilveren katheder bediende ze de funkbox, een digitaal kastje vol met klassieke beatbox geluiden en patterns uit de jaren zeventig en tachtig. Na de eigen jaren zeventig hit ‘Hair’ met een smooth jazz-bass intro en Stevie Wonder’s ‘Higher Ground’ in een verrassend arrangement en groovy drumwerk door Brian Braziel gingen we terug in de tijd. De meesterstukken van Sly Stone kwamen in een rap tempo voorbij: ‘Family Affair’, ‘Hot Fun’, ‘Everyday People’… maar vooral bij ‘Dance to the Music’, ‘The Jam’ en een geweldig swingend ‘Thank You’ was het in de Boerderij één groot kolkend soul- en funkfeest! Enige verbazing ontstond toen mevrouw Graham zich op haar sandalen met een wit zakdoekje zwaaiend op het podium begaf om haar man dansend bij te staan, een overbodige act. En ook haar vocale bijdrage had weinig toegevoegde waarden (ongehoord en onhoorbaar). Daarentegen was het toelaten van overwegend vrouwelijke fans op het podium to dance to the music wel weer een geslaagde encore actie.

tbalg30031205

Bij de crowd pleaser in de goede zin van het woord “Somebody out there want some?” ontstond er ook al een soort van gezellige Zoetermeer’s Got Talent. Achtereenvolgens twee zangers (waarbij een knappe Prince imitator), een toetsenist, twee drummers (waarbij een jong meisje) en een bassist mochten on-stage hun kunsten vertonen. Dit tot grote hilariteit maar toch ook waardering van omstanders op het podium en in de zaal. In de toegift zat o.a. Maroon 5’s ‘Moves Like Jagger’ waarmee Graham Central Station aantoonde dat ook hedendaagse dansmuziek swingt in een strak getailleerd GCS soul-jasje. Via de zwarte trappen verliet het zestal tot slot zingend met tamboerijnen in de handen voor de laatste keer het podium: “I wanna take ya hiiigher!” Ook na het bereiken van zijn pensioengerechtigde leeftijd blijft allround entertainer Larry Graham actief als de Funk and Slap Master. In september 2012 komt de nieuwe CD uit van Larry Graham & Graham Central Station.

tbalg30031206

Setlist
01. Intro
02. We’ve Been Waiting
03. Ain’t No Fun
04. It’s Alright
05. Feel the Need
06. I Can’t Stand The Rain
07. Hair
08. Higher Ground
09. Bass Solo
10. Big Ole “E” / Back In Time
11. Family Affair
12. Hot Fun In The Summertime
13. Everyday People
14. Dance to the Music
15. The Jam
16. Thank You
Encore:
17. Moves Like Jagger
18. More Bounce
19. Higher

tbalg30031207


tbalg30031208