Archief voor de maand March 2012

Good times roll again with Leon Russell [inter-review]

Geplaatst op 26 March 2012 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
band: Leon Russell & Band
datum: donderdag 22 maart 2012
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?
inter-review en filmpje door: Giel van der Hoeven

Leon Russell is waarschijnlijk de meest onderschatte muzikant aller tijden. Hij is vooral bekend door songs die hij voor anderen schreef, zoals ‘Delta Lady’ waar Joe Cocker in 1969 een all-time hit mee scoorde. In Nederland is hij misschien wel het meest bekend door het nummer ‘Oude Maasweg’ van The Amazing Stroopwafels, wat een bewerking is van Russell’s ‘Manhattan Island Serenade’. Het was daarom ook geen verrassing dat zanger/toetsenist/contrabassist Wim Kerkhof van het Rotterdamse trio vooraan in Paradiso stond om ook de 69-jarige Amerikaanse legende in levende lijve te aanschouwen. Want de keren dat Russell in Nederland optrad zijn op één hand te tellen. “I haven’t played much here actually, but I sure played in Amsterdam many years ago. The Paradiso audience seemed to be very accepting and enjoying themselves tonight” vertelt ‘the Master of Space and Time’ ons al leunend op zijn wandelstok in het Vondel hotel na afloop van het optreden, op de vraag hoe zijn terugkeer in Nederland hem bevalt.

De release van het album ‘The Union’ bracht Leon Russell - één van de grondleggers van de Tulsa sound - in 2010 terug in de mondiale schijnwerpers (“it definitely elevated my profile”). ‘The Union’ was een samenwerkingsverband met de Engelse singer-songwriter, componist en pianist Elton John (volgens Russell zelf: “the Roll Over Beethoven of this time”). Met o.a. ook bijdragen van Booker T Jones op het Hammond B-3 orgel en vocalen van Neil Young en Brian Wilson. Na jaren van afwezigheid met daarin ook nog een hersenoperatie, hartproblemen en een longontsteking is Russell na volledig herstel weer terug met band optredens in de grotere clubs wereldwijd. En er zijn zelfs weer plannen voor een nieuwe solo CD. Maar daar waren donderdag in Paradiso nog geen voortekenen van te bespeuren. De huidige optredens van Russell vormen namelijk een dwarsdoorsnede van zijn carrière die zich kenmerkt in composities met een variatie van country, bluegrass, rock ‘n roll, folk en rhythm & blues. Voor diegene die minder bekend zijn met het vroegere werk van Leon Russell wordt met klem aangeraden om eens naar Joe Cocker’s 1970 live album ‘Mad Dogs and Englishmen’ te luisteren of ‘The Concert for Bangladesh 1971′ DVD te bekijken.

- “Dat waren de eerste high profile benefietconcerten georganiseerd door George Harrison en Ravi Shankar en waaraan ik graag mijn steentje heb bijgedragen. Ik vind het vandaag de dag nog steeds onze verantwoordelijkheid om liefdadigheidsprojecten te steunen waar andere dat vergeten te doen. En ik vraag me nog regelmatig af of overheden zich wel goed genoeg met de échte belangrijke zaken voor de bevolking bezighouden?” -

Het concert in Paradiso werd geopend met een bewerking van de hymne ‘Amazing Grace’, waarmee de bejaarde Russell gezeten achter de zwarte vleugelpiano met een gruizig krakende stem en zuidelijk Oklahoma accent het eerste gedeelte van zijn evangelie inleiden. De hoge hoed met sterren is ingeruild voor een deftige witte Stetson met visjes bies. Maar met zijn lange witte haren en dito baard en een zonnebril - dit keer met spiegelglazen - is hij nog steeds een markant figuur in de internationale muziekwereld. Met een prima backing band, waarin de gitaristen Chris Simmons en Beau Charron (tevens mandoline en pedal steel guitar) uitblonken, werden de eigen war-horses en andermans paradepaarden van stal gehaald voor een veilige rit over platgetreden paden. Dat klinkt misschien saai maar door de variatie in songs op de speellijst was het optreden absoluut niet minder opwindend. Tenzij je de klassiekers kent en waardeert natuurlijk. En anders was Leon tussentijds zelf wel bereid om het publiek hierover bij te praten, om na deze wijsheden gelijk ook te erkennen: “Ik ben oud, wat kan ik verder nog zeggen?” Want Leon spreekt toch nog het beste met zijn muziek.

- “I don’t actually listen to music, I play and my hobby is silence” -

Het onvolprezen ‘Delta Lady’, de ballade ‘Stranger in a Strange Land’, de gospel in jazz-jasje ‘Hummingbird’ en een lome ragtime piano versie van ‘Tightrope’, het zijn composities die al door heel veel artiesten zijn uitgevoerd. Het mierzoete maar oh zo lekkere ‘A Song for You’ werd in 2011 zelfs nog prachtig gecoverd door Amy Winehouse vlak voor haar dood. Ze kwamen nu weer allemaal voorbij in de originele- of bewerkte versies van the master himself. En wanneer je dat dan ter plekke beseft, realiseer je jezelf ook dat je voor even de ruimte mag delen met een ware legende. Dit ondanks dat de man door zijn leeftijd en gezondheid niet echt meer een show performer is. Want de enige fysieke opwinding werd veroorzaakt toen hij zijn bruine leren jas uittrok en zijn stijlvolle Hawaï shirt toonde. Gelukkig swingt de band voldoende om wel steeds deining te veroorzaken in de soms wat gladde show.

Bassist Jackie Wessel vormt met drummer Brandon Holder een groovy ritmesectie maar is zelf ook een verdienstelijke zanger. En Chris Simmons mag zelfs zowel vocaal als op zijn Gibson Les Paul een compleet blues-blokje spelen van de baas (o.a. Robert Johnson’s ‘Walking Blues’). Hij vormt met Beau Charron op Fender gitaar een ideaal begeleidingsduo bij de fusie tussen Southern blues/rock en smeuïge soul. Charron speelt bovendien heerlijk pedal steel guitar op de countrygetinte nummers. ‘Rollin’ in My Sweet Baby’s Arms’ (Buck Owens cover), ‘Sweet Little Angel’ (B.B. King) ‘Kansas City Woman’ (Ivory Joe Hunter), ‘Wild Horses’ (Jagger/Richards) en ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ (Bob Dylan) waren o.a. de covers die gespeeld werden. Allemaal songs van collega’s waar Leon Russell op de een of andere manier een speciale band mee heeft (gehad). Waaronder dus ook The Rolling Stones (“Just a good band of which I admire their songs!”) die in een vurige finale evenals Sly Stone, Buck Owens, Jerry Lee Lewis en Chuck Berry nog eens vereerd werden met de medley’s ‘Jumping Jack Flash/ Poppa Was A Rolling Stone/ Paint It Black/ Kansas City en Great Balls of Fire/ Roll Over Beethoven’. En dat dus door een levende legende die zelf eigenlijk nog steeds wordt ondergewaardeerd in Europa. Maar in de USA is de rock and roll Renaissance man sinds zijn comeback liefdevol opgenomen in The Rock and Roll Hall of Fame. En ook de echte Tulsa sound liefhebbers in Nederland wisten de altijd actieve Russell toch ook weer te vinden en nog steeds te waarderen, zo bleek in Paradiso.

- “Ik heb nu een paar songs geschreven voor een jonge bluesrock gitarist uit Tennessee, hij is pas 11 jaar! Een wonderkind en hij speelt als een ervaren bluesgitarist van 50! Een natural born talent, daar gaan jullie nog veel van horen!” -

Als een sessie- en live musicus, arrangeur, producer, zanger, pianist, gitarist, platenmaatschappij eigenaar en bandleider heeft Leon Russell samengewerkt met honderden artiesten, zoals Glen Campbell, Joe Cocker, Willie Nelson, Edgar Winter, George Harrison, Eric Clapton, Bob Dylan, Ringo Starr, John Lennon, J.J. Cale, David Gates, Bruce Hornsby, B.B. King, Freddie King, Bill Wyman, Steve Cropper, Gram Parsons, Ike & Tina Turner, Frank Sinatra, Aretha Franklin, Marvin Gaye, Steve Winwood, The Ventures, The Beach Boys, The Byrds, The Rolling Stones, The Everly Brothers, The Righteous Brothers, Tom Petty and the Heartbreakers en nog heel veel meer… en toch was daar nog die (valse) bescheidenheid:

- “Ja, ik ben ooit begonnen aan een biografie en had zo’n 80 pagina’s af. Vanaf het begin van mijn muzikale carrière toen ik op veertienjarige leeftijd in de Tulsa nachtclubs speelde, tot aan het moment dat ik 25 jaar geleden naar Nashville verhuisde. Maar ik realiseerde me dat ik gewoon maar een leven leidde zoals ieder ander dat deed, en dat daar waarschijnlijk toch niemand in geïnteresseerd zou zijn. Dus ik laat maar gewoon aan ieders eigen fantasie over wat ze van mij en van mijn muziek vinden.” -

Let the Good Times Roll Leon!

SETLIST (globaal):
Amazing Grace
(Christian hymn lyrics by John Newton)
Delta Lady
Rollin’ in My Sweet Baby’s Arms
(Buck Owens cover)
Stranger in a Strange Land
Sweet Little Angel
(B.B. King cover)
Lady Blue
Kansas City Woman
(Ivory Joe Hunter cover)
Dixie Lullaby
Let the Good Times Roll
(performed by the band with … more)
Baby What (Do) You Want Me to Do
(Jimmy Reed cover)
Back to the Island
Wild Horses
(The Rolling Stones cover)
A Hard Rain’s A-Gonna Fall
(Bob Dylan cover)
Hummingbird
I’ve Just Seen a Face
(The Beatles cover)
Tightrope
Georgia on My Mind
(Hoagy Carmichael cover)
Prince of Peace
Out in the Woods
Walking Blues
(Robert Johnson cover)
A Song for You
Jumping Jack Flash/ Poppa Was A Rolling Stone/ Paint It Black/ Kansas City
Great Balls of Fire
Roll Over Beethoven
(Chuck Berry cover).



Leon Russell - Wild Horses (22-03-12)


Leon Russell (Concert For Bangladesh 1971)
- Jumpin’ Jack Flash/Young Blood

Ellen ten Damme, pure persoonlijkheid met een unieke naturel stijl [interview]

Geplaatst op 21 March 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook
Exclusief interview met: Ellen ten Damme
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © The Blues Alone?
locatie: De Rijswijkse Schouwburg in Rijswijk (Z-H)
voorstelling: SPITZ!’ Ellen ten Damme & het Scapino Ballet Rotterdam
datum: woensdag 14 maart 2012

Ellen ten Damme is een bijzondere samenwerking aangegaan met het Scapino Ballet Rotterdam. Het resultaat is SPITZ!: een uitdagende mix van nieuwe muziek, nieuwe choreografieën en spectaculaire visuals! Zo luidde de aankondiging. Als liefhebbers van kwaliteitsmuziek - en niet wars van theater en een beetje show - en die Ellen eigenlijk hoofdzakelijk kennen van de festivalpodia en uit het clubcircuit, wilde wij van TBA? dit ook wel eens live meemaken. Vooral ook omdat er in SPITZ! liedjes afkomstig van haar nieuwe CD ‘Het Regende Zon’ en van het met goud bekroonde album ‘Durf Jij?’ te horen zouden zijn. Ondanks haar overvolle agenda werden we toch door haar management in de gelegenheid gesteld om Ellen voorafgaande aan die show te interviewen. En jazeker, dat vonden wij een grote eer, temeer omdat ze andere gerenommeerde media het liefst even op een afstandje wilde houden op dat moment. “Ik wil nooit meer ergens verschijnen, behalve op het podium!” zegt ze nonchalant terwijl ze een thermosfles open schroeft en zichzelf een kop lauwe thee inschenkt. De show van gisterenavond zit blijkbaar nog in de benen en die van vanavond alweer in het hoofd. Tijd dus om die duffe bui eens af te wisselen met wat felle opklaringen…

- Je hebt gisteren in Venlo opgetreden, zat ‘Blonde Dolly’ Geert Wilders ook in de zaal?
Ik heb geen idee, ik heb een antipathie tegen de PVV.

- Afgelopen weken was je op promotiebezoek bij o.a. Sara, Eva, Maunuela en Giel. En je bent al ruim een jaar met verschillende shows aan het toeren. Zijn alle werkzaamheden nog wel te combineren?
Nee! Ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee en wil nooit meer ergens verschijnen, behalve op het podium. Dat is eigenlijk mijn streven. Het is momenteel net of ik nooit meer met muziek bezig ben en alleen maar aan het praten over mezelf. Maar ik kén mezelf al zo lang, dus dat vind ik heel moeilijk.

- Je had deze week met Udo Lindenberg und das Panikorchester op tournee kunnen zijn, maar je staat in de Nederlandse theaters met je eigen voorstelling SPITZ! Was die keuze lastig en waar ken je Udo van?
Nee, waarom zou ik in iemand anders zijn show meedoen? Laat Udo maar eens een keertje met mij mee komen doen! - Ik heb een keer een benefietoptreden in Berlijn gedaan, ik was uitgenodigd door Nina Hagen. Udo Lindenberg heeft dat optreden gezien waarin ik heel lang op mijn handen liep richting een vleugel en daarna een liedje speelde. Dat vond hij zó geweldig dat ik auditie bij hem kon komen doen voor een show, een CD én een film… het hele pakket. En sindsdien hoor ik een beetje bij ‘the gang’ van Udo. Dus áls ik tijd heb doe ik mee maar nu ben ik veel te druk voor zoiets.

- Bij Udo denk ik aan jullie Duitse songfestival voorronde deelname met Plattgefickt (’platgeneukt’) in 2005. Een jaar later zag ik je op de Parade in Rotterdam met het programma ‘Von Kopf bis Fuss’. Wat is je fascinatie voor Duitstalige muziek (Bertolt Brecht, Kurt Weill, Marlene Dietrich, Nina Hagen) en de Duitse taal an sich?
Nou ik ben al zo’n 25 jaar in Duitsland aan het werk en dat groeit dan gewoon, op de één of andere manier ligt Duitsland me wel. Maar ik ben in Duitsland zeker niet bekender of populairder dan in Nederland, zeker niet nu ik weer in het Nederlands zing. Hmm, ik moet dat eigenlijk weer eens een beetje nieuw leven inblazen. Ook de titel van ons nieuwe theaterprogramma is weer Duits: SPITZ! Maar dat is toevallig hoor want ik zocht gewoon iets dat associatie had met dans, vandaar.

- Hoe ben je op het idee gekomen een samenwerking aan te gaan met het Rotterdamse Scapino Ballet?
Ik heb ze gewoon gebeld met de vraag of ze zin hadden met mijn show mee te doen. Daarna liedjes laten horen en ideeën uitgewisseld want het kost heel veel tijd om dingen te bedenken en te maken. Vorig jaar juni heb ik ter voorbereiding op SPITZ! ook al met hen meegedaan in de Rotterdamse Schouwburg, dat was de eerste samenwerking.

- Je staat inclusief dansers en je band met een flink aantal mensen op het podium…
…Nou eigenlijk zou ik nu met mijn band moeten soundchecken, dus de volgende keer sta ik in mijn ééntje denk ik, haha.

- Ach wel nee, vorige week hoorde ik je met je band live op Radio 3 bij Giel Beelen met ‘Verder, Verder’ en nog een knappe coversong, en dat klonk als een klok!
Ja, dat is wel zo, dat andere nummer was ‘You and Me’ van de 2012 songfestivalkandidate Joan Franka, een opdracht. Iedereen moet bij die Giel altijd een cover doen, daar wordt je wel eens gek van hoor, moet je je dáár dus ook weer mee bezig houden!

- Ja en “dié Giel” heeft je in 2007 ook nog eens bloot geïnterviewd voor een programma op Nederland 3. Ook zag ik je eens in een soort van striptease in een clip van Rowwen Hèze (’De klompendans’). Je lijkt je als actrice nergens voor te generen. Waar ligt jouw grens?
Dan heb je het over dat ik wel eens ergens bloot verscheen of zo? Daar had ik vroeger helemaal geen moeite mee! En rollen als die van Bente van Jaarsveld in ‘We zijn weer thuis’ van Wim T. Schippers of het Reetenjongh in Jiskefet’s ‘De Heeren van de Bruyne Ster’ vond ik vooral heel grappig om te doen. Je laat toch veel over aan de hoofdrolspelers en wat ik deed was allemaal improvisatie en heel vrij. Heel leuk om te doen ja, een soort speeltuin.

- Ik zag laatst Joop van der Ende in het kader van zijn 70ste verjaardag omringd door een aantal van zijn sterren op TV. Hij heeft paradepaardjes in zijn stal die doen wat jij ook (beter) doet. Alleen jij combineert alles tot een geheel. Heeft Joop jou in het verleden over het hoofd gezien?
Nee, nee, maar ik wil nooit. Want ik ben wel gevraagd voor een musical over André Hazes bijvoorbeeld, daarin moest ik Rachel spelen. Toen dacht ik, ja… uhh die vrouw leeft nog weet je… ach, ik vind musicals eigenlijk helemaal niks! Ik vind sowieso wat Joop doet helemaal niks, die soaps en zo. Die vermusicalisering van Nederland vind ik ook zo erg. Inderdaad, ik houd ook van een combinatie van dansen en muziek, maar wél op een persoonlijke manier. Elke rol bij hun lijkt zo voorgeprogrammeerd, het is hartstikke knap hoor, maar ik hou er gewoon niet van. Ik doe mijn eigen ding, componeer, speel en dans zelf zoals ik dat wil. Ik ben singer/songwriter en mijn shows bestaan voor 90% uit eigen materiaal, dat is het verschil. Joop zou trouwens wel mijn show Cirque Stiletto gaan doen in Duitsland, en dat plan loopt ook nog steeds. Kijk, dát zou ik nou wel weer heel leuk vinden om te gaan doen daar. Dus ik kom Joop best wel eens tegen hoor en het is misschien wel toeval dat we nog steeds niets samen hebben gedaan.

- Kate Bush was één van je eerste artistieke en klassieke invloeden. Is het o.a. door haar gekomen dat je een conservatorium opleiding en de Kleinkunstacademie bent gaan doen?
Ja, nou omdat zij ook shows met zang en ballet heeft gedaan. Maar toen ik heel klein was vond ik dat zelfs een beetje eng om te zien met die gewaden. Maar later toen ik ouder was dacht ik: dát is eigenlijk wat ik wil, al die disciplines bij elkaar brengen! Maar je móest toen kiezen hè, ben je nou zangeres of danseres? Ik ben naar het conservatorium gegaan, en toen zat ik daar en ik dacht: tja dit is me toch te éénzijdig, ik wil het echt allemaal! Toen ben ik naar de Kleinkunstacademie in Amsterdam gegaan, en gelukkig ook aangenomen, wat nog niet eens zo gemakkelijk was hoor! Ik heb ook nog twee jaar Nederlands gestudeerd in Groningen. Dat was in de tijd dat ik in allerlei bandjes speelde omdat dat toen goed te combineren was.

- In 1997 werd je pas een beetje bekend met de Amsterdamse New Wave band Soviet Sex. Met deze band brachten jullie het album ‘Hotel Winston’ uit. Schreef en componeerde je toen ook al zelf en hoe ging dat?
Soviet Sex bestond al vanaf 1978 als een kunstpunkband met de schilders Bart Domburg, Peter Klashorst en de broers Rogier en Maarten van der Ploeg. Ik kwam er pas veel later bij, helaas is Maarten nu overleden. Maar het was puur anarchie, echt geweldig! Ik heb toen geloof ik drie of vier nummers aangedragen, nu je het zegt… daar kan ik wel weer eens wat mee gaan doen ja. Ik heb altijd gecomponeerd, al vanaf de lagere school. Toen ik nog niet eens Engels sprak maakte ik wel liedjes in het Engels, losse teksten zo’n beetje van alles bij elkaar geschraapt wat ik op de radio hoorde, ha ha.

- Je speelt viool, piano en gitaar, wat was je eerste instrument?
Viool. Oh nee sorry, blokfluit natuurlijk. Ik heb zelfs drie jaar blokfluitles gehad en ook toen moest ik weer kiezen. Ik was een jaar of zes of zo en wilde graag piano spelen, maar daar was geen geld voor. Het is toen viool geworden want die kon je ook huren. Maar dat vond ik ook helemaal niet erg hoor want alle dames bij ons in de familie speelde viool, en alle heren trompet.

- Je goede vriend de gitarist Robin Berlijn speelde o.a. ook in Fatal Flowers, wat mij betreft één van de beste rockbands die Nederland heeft gekend. Ik begrijp dat hij nu geen deel meer uitmaakt van je band?
Robin is mijn beste vriend en hij heeft tien jaar in m’n band gespeeld. Maar hij is nu aan het vreemd gaan met Kane, ik vind dat heel stom. Niet echt mijn favoriete band ook, maar ik neem het hem niet kwalijk, ha ha. Voor muzikanten in Nederland is het best moeilijk dus als je bij een band van naam kan spelen dan dóe je dat gewoon.

- Jou CD ‘Impossible Girl’ (2007) laat ook rockinvloeden horen uit de jaren zestig en zeventig van klassieke bands als The Rolling Stones, Fleetwood Mac en The Pretenders. Zou je nog eens zo’n Engelstalig rockalbum willen maken of blijf je nu bij het Nederlandstalige repertoire?
Ohw vast wel! Je noemt trouwens wel van alles wat ik leuk vind hoor, Engelse maar ook Amerikaanse seventies rock. Mijn broer heeft me daarin ook wel beïnvloed, hij draaide de Beatles maar ook Van Halen. Hij is ook een grote Frank Zappa fan en heeft alles van hem, een echte verzamelaar. Maar goed, als je theatershows doet merk je weer dat het Nederlands goed werkt, dat komt gewoon beter aan bij dat publiek! Engels was voor mij even minder speciaal en ineens vond ik het een uitdaging om Nederlandstalige teksten óók lekker te laten klinken. Dat is namelijk heel moeilijk want het klinkt al snel banaal of dom. Probeer maar eens een Engelse tekst letterlijk in het Nederlands te zingen [ze zingt een stukje voor – red.], dat klink toch heel potsierlijk en belachelijk? Ik vroeg wel eens aan een Amerikaan hoe ze het zelf vonden klinken hè, is dat nou niet heel debiel? Nou, het is voor hen juist heel normaal want het ligt in hun native language besloten dat die klanken wegvallen in de muziek. De stem is in ‘t Engels toch meer een instrument, heel raar hoe dat werkt.

- Onder eigen naam heb je nu vijf albums uitgebracht en toch maar 2 Top-40 hits gehad: ‘Vegas’ van I Am Here (2002, van die clip met Katja) en ‘Wat is Dromen’ met de 3J’s (2010). Wat ontbreekt er solo aan denk je?
Met Katja Schuurmans was die videoclip ja, die was eigenlijk nog heftiger bedoeld! Met de Heilige Maagd Maria en Moslim vrouwen erbij en zo. Maar we moesten het goede voorbeeld geven aan de wereld, want ook toen al zei de regiseur: “dat kan je allemaal niet maken hoor!” We hebben er toen maar een heel gekuiste versie van gemaakt. Het is niet eens echt een hit geworden, ergens in de onderste regionen [nr. 31 - red.]. ‘Wat is Dromen’ kwam wel op de eerste plaats, maar dat komt ook omdat de 3J’s een heel vernuftig systeem hebben, al hun fans hebben via de website een soort van abonnement op singles. Ja, zij hebben dat soort dingen gewoon véél beter voor elkaar, ik ben daar nooit zo mee bezig geweest. Ook niet met bewust schrijven volgens een hit formule, mhh… misschien ga ik dat ook nog wel eens een keertje proberen. Lijk me leuk om zelf ook eens een hit te hebben!

- ‘Verder, verder!’, de eerste single van het nieuwe album ‘Het Regende Zon’ is in potentie toch ook een hit? Er zit nu ook een mooie beschaafde videoclip bij met prachtige foto’s!
Ja, dat moet nog blijken of het een hit wordt. De foto’s in de clip zijn van fotograaf Danny Ellinger, er komt een boek van uit. We hebben nu geloof ik zo’n 300.000 foto’s en een serie daarvan zitten ook als viuals in de show bij het lied ‘Fotograaf’. Ik laat eigenlijk foto’s van mijn hoofd maken om er weer vanaf te zijn, zo van: “hier! heb je m’n foto’s om uit te zoeken", zodat ik daarna nooit meer op de foto hoef, haha! [in SPITZ! bouwt ze daar ook een mooie act met videocamera omheen - red.]

- De teksten van de liedjes in SPITZ! zijn – behalve van jezelf - afkomstig van Ilja Leonard Pfeijffer, een geboren Rijswijker die ook schreef voor ‘Durf Jij?’, maar ook bijdragen van Harry Mulisch en Remco Campert. Waarom juist deze schrijvers/dichters?
Ah joh, alles is toevallig zo gekomen. De samenwerking met Ilja ontstond op een Amsterdams terras met bitterballen en bier en de andere twee waren opdrachten. Ik dacht eigenlijk dat Ilja Pfeijffer uit Leiden kwam, leuk om te horen dat hij van hier is. Hij schrijft exclusief teksten voor mij, weliswaar met mij in gedachten. Een experiment dat goed bevallen is en dat is best grappig achteraf. En met de anderen ga ik eigenlijk een beetje vreemd. Ik zoek het niet op maar werd gebeld met het verzoek om muziek bij de teksten van Harry en Remco te maken. Het titelnummer van de CD ‘Het Regende Zon’ is origineel een gedicht van Remco Campert [Denkend aan Jacques Prévert en Joseph Kosma - red.] “Het regende zon die dag, in het Noordstation toen je naar me toekwam…", ik begeleidt mezelf daarbij op de piano, heel ingetogen. Remco wilde dat altijd al graag als lied bewerkt hebben en hij vond het gelukkig ook mooi. De tekst van ‘Het Gras’ is geschreven door Harry Mulisch, die in 2010 helaas is overleden. Die muzikale bewerkingen ontstonden in opdracht van Poetracks, waarvoor muzikanten gedichten van grote schrijvers vertalen naar muziek. Inmiddels schrijf ik ook weer meer zelf zoals ik altijd al gedaan heb, de helft van ‘Het Regende Zon’ is van mijn hand.

- Zijn mannen betere tekstdichters dan vrouwen en welke vrouwelijke schrijfsters boeien jou zelf het meest (en waarom)?
Eh, dat weet ik niet hoor er zijn in mijn beleving maar weinig vrouwen die liedteksten schrijven… [peinzend] Adèle Bloemendaal misschien, oh nee die schreef ook niet zelf toch? Sowieso zijn vrouwen ondervertegenwoordigd in heel veel beroepen en het is volgens mij nog steeds onduidelijk waar dat aan ligt. Vroeger dacht ik dan ook dat de wereld alleen maar uit mannen bestond! Ik had op jonge leeftijd al geen zin om me alleen bij ‘het meisje zijn’ neer te leggen. Ik wilde een skelter en een sterrenkijker, dan zei mijn moeder: “nou dat is meer iets voor je broer hoor". Dus ging ik er zelf maar voor sparen om het te kopen want ik wilde dat soort ‘jongensachtige dingen’ ook gewoon hebben en onderzoeken.

- Ondanks dat ben je de gracieuze dansvorm ballet gaan beoefenen, wat anderzijds gewoon fysiek zwaar is natuurlijk. Je bent nu 44 jaar, hoe lang denk je nog de handstand op het podium te kunnen doen?
Ja, ik ben in dat opzicht al hoogbejaard hi hi, maar zolang ik het nog kan, doe ik het. Ik kan als ik ouder ben altijd nog rustig op een kruk gaan zitten met een akoestische gitaar en de singer-songwriter uithangen, ook goed. Maar zolang ik dit nog kan en een beetje de benen in m’n nek kan leggen doe ik dat. Want dat is gewoon leuk om te doen!

- Als honneurs mag je op je naam schrijven: een Gouden plaat voor ‘Durf JIJ?’. De gouden notenkraker als beste zangeres. En een Duiveltje als beste zangeres. Welke van deze drie awards betekent het meeste voor je en waarom?
Ik vond de gouden notenkraker leuk omdat het van collega’s was voor mij als performer in z’n algemeenheid, daar was ik wel mee vereerd ja.

- Je zult met SPITZ! (dus inclusief band, dansers en visuals) later dit jaar te zien zijn op festivals en poppodia. Is dat verstandig? Ik zie jullie met deze voorstelling niet zo gauw op de Zwarte Cross staan eerlijk gezegd.
Jawel! En er staat al één cluboptreden in Paradiso op 24 december. Het clubcircuit en festivals… dat wil ik absoluut na deze theatertour gaan doen! Misschien niet in deze setting, maar wel iets moderns met dansers en misschien weer Engelstalige popmuziek. SPITZ! In het theater gaat van klein en ingetogen naar groot, maar dan zou ik het alleen maar ‘groot’ doen. Als ik heel lang in de theaters heb gespeeld wil ik altijd weer terug naar de poppodia want dat is gewoon een hele andere vibe! Juist die afwisseling is leuk want alleen een rockbitch zijn vind ik ook stom. Het zal je verbazen maar ik wordt elk jaar gebeld door de Zwarte Cross organisatie hoor, maar ik kon nooit. Dit jaar zou het volgens mij wel kunnen, zal je net zien dat ze me niet willen, whaha ha! En de Scapino dansers staan ook elk jaar op Lowlands in de theatertent hoor, dus een combinatie zou ook nog heel goed kunnen. Want ook bij Lowlands zou ik graag eens een keertje op het podium staan. Liever dan tussen het jeugdige publiek zelf, of helemaal achteraan in die menigte, lijkt me zo zielig. Op zo’n festival moet je er als bezoeker echt wel een paar pillen ingooien om nachten door te kunnen gaan. Ik heb zelf ook eigenlijk niet echt een beeld van wat mijn publiek is, ik denk wel vrij breed, zeker in het theater. Niet heel volks, maar wel mensen die een beetje van iets bijzonders houden en niet van plat vermaak.

- Er bestaan veel goede doelen. Jij zet je sinds juni 2010 in als ambassadrice van Stichting B!NK, die zich inzet voor kinderen in niet-westerse landen. En je bent ambassadrice voor het Wereld Natuur Fonds. Kan je uitleggen waarom de mensen juist deze stichting en dit fonds moeten steunen?
B!NK is kleinschalig en richt zich op kinderen. Ze kiezen ervoor om kleine projecten te steunen voor een paar jaar zodat het overzichtelijk blijft. Dat vind ik wel charmant, het zijn ook hele aardige mensen en ze doen het goed. Daarnaast steun ik bewust nog een groot doel, het WNF heeft een wereldwijd netwerk. Daar tussenin zijn nog zoveel goede doelen waar je bijna dagelijks voor gevraagd wordt, maar dat kan gewoon niet allemaal tegelijk. Kinderen en de Natuur zijn bovendien een basis voor een goede toekomst. Als dat ophoudt dan houdt alles op, vandaar. En ik wil verder, verder, alsmaar verder!

Wij ook! Dus met ‘een ruikertje om te lezen’ als poëtische geste doen we haar nog een laatste handreiking. Met foto 300.001 en foto 300.002 als genoegdoening. Ellen ten Damme is een pure persoonlijkheid en naturel van stijl. Een vrouw met vele gezichten die we even met eigen ogen mochten aanschouwen. We zijn tot bloei gekomen, en de lente in ons pi-pa-polderland is een week eerder begonnen. Spring es in die air! Omdat niets mooier is dan pure persoonlijkheid op foto te zetten, laten ook wij de beelden voor zich spreken.



Ellen ten Damme - Verder Verder 14-03-2012


ETD! meets TBA?

De tijdloze popsongs met vette knipoog van Gruppo Sportivo

Geplaatst op 18 March 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook
gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Gruppo Sportivo
datum: vrijdag 16 maart 2012
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

gruppo160312-1

Vorig jaar bestond de band Gruppo Sportivo 35 jaar en dat werd in maart 2011 gevierd met de uitgave van de CD ‘The Secret Of Succes’. Een album met twaalf akoestisch uitgevoerde favoriete songs uitgekozen door fans en de bandleden zelf. En gebaseerd op Gruppo Sportivo’s theatershow van 2011 welke weer was geïnspireerd door de biografie ‘Hans Vandenburg & Het Geheim Van Het Succes’. Het succes dus dat de populaire Haagse band met name had van eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Voornamelijk met de albums ‘10 Mistakes’ (1977) en ‘Back To ‘78′ (1978) en een handje vol hits van die elpee’s. Want in dat tijperk leefde we toen nog; de hoogtijdagen van de punk, de opkomst van de new-wave en 45 toeren plaatjes op zwart vinyl. Daarna was het gedaan met de hitgevoeligheid en de ‘Gruppomania’. “De fans vragen mij sowieso altijd: waarom schrijf je niet weer eens een hit? wat ik een briljant idee vind!” Aldus de immer cynische maar positieve zanger/gitarist Hans Vandenburg.

gruppo160312-2

Samen met toetsenist/zanger Peter Calicher en drummer Max Mollinger vormt Vandenburg nog de authentieke harde kern van de band. Op de bas speelt tegenwoordig Joris Lutz, vooral bekend als schrijver, acteur en presentator. En de originele Gruppettes Josée van Iersel en Meike Touw zijn al jaren geleden vervangen door de Bombitas Inge Bonthond en Lies Schilp. Inderdaad het voormalige dameskoor van Herman Brood’s Wild Romance. De rock ‘n’ roll junkie zelf noemde de muziek van Gruppo Sportivo destijds pesterig “pop voor Mavo-scholieren". Cynisch genoeg brak Gruppo in Nederland door met hun eerste hitsingle ‘Rock ‘n Roll’ (1978) en de elpee ‘10 Mistakes’ drong zelfs door in de Engelse Charts gevolgd door een succesvolle tournee door de UK. Uiteraard stond deze hit, maar ook andere bekende singles als ‘Hey Girl’, ‘Beep Beep Love’, ‘I Said No’, ‘Tokyo’ en hun allergrootste hit ‘Disco Really Made It’ uit 1979, op de setlist.

gruppo160312-3

Maar vanaf het openingsnummer ‘Mission a Paris’ klonk ieder nummer eigenlijk vertrouwd. Want het schrijven van pakkende popsongs en teksten met een vette knipoog waren, zijn en blijven het handelsmerk van de markante voorman Hans Vandenburg. Als een sluwe popprofessor heeft hij altijd met de elementen pop, rock, reggae en ska lekkere liedjes weten te brouwen. En dit gecombineerd met hilarische teksten en het betere jatwerk staat dus al 35 jaar garant voor de onmiskenbare Gruppo-formule. “Het volgende lied wordt vooraf gegaan door een liedje van Frank Zappa, maar die kennen jullie toch niet” zegt Vandenburg in aanloop naar ‘Superman’. Je zou ook niet beter weten dat het instrumentale riedeltje ‘Take Your Clothes Off When You Dance’ gewoon een eigen Gruppo compositie is. Ook minder bekende songs als ‘Click Here’ ("leuk dat jullie ook voor nieuwe nummers klappen") worden enthousiast door het bijna-thuispubliek ontvangen. Dat overwegend bestaat uit veertigers en vijftigers die het repertoire soms luidkeels meezingen.

gruppo160312-4

Na de pauze ("die ze ons gevraagd hebben in te lassen omdat jullie dan naar de bar moeten gaan") krijgen we een klein voorproefje van de set zoals de band dat met een Edison bekroonde ‘10 Mistakes’ in 2012 integraal ("dat is een tent die waterdicht is") weer in de theaters zal gaan spelen. En waarin de zangeressen Lies Schilp (o.a. ook Girls Wanna Have Fun) en Inge Bonthond zowel de achtergrond- als solopartijen voor hun rekening nemen. De dames hebben een schat aan ervaring en toeren al vanaf 1980 met Gruppo Sportivo door heel Europa en ze hebben op meerdere Gruppo-albums meegezongen. Ook hun damesdansjes blijven stijlvol en aanstekelijk. Met een toegift in twee blokjes waarin o.a. ‘Cats Hiss’ (The Buddy Odor Stop) en reprises van ‘Hey Girl’ en ‘Superman’ zaten namen de Gruppo’s afscheid van Zoetermeer op een gezellige avond vol met jeugdherinneringen.

gruppo160312-5

Gruppo Sportivo:
Hans Vandenburg - zang/gitaar
Peter Calicher - toetsen/zang
Max Mollinger - drums
Joris Lutz - bas
Inge Bonthond - zang/achtergrondzang
Lies Schilp - zang/achtergrondzang

Gruppo Sportivo albums

Setlist:
01. Mission a Paris
02. Superman Is Back
03. I Shot My Manager
04. Shave
05. Take Your Clothes Off When You Dance/Superman
06. Your Words Are Free
07. Click Here
08. Doremifasolatido
09. I Said No

10. Dreamin’
11. Henri
12. Hey Girl
13. Ray Of Light
14. Lasting Forever
15. Nonstop Girl
16. Rock ‘n Roll
17. Beep Beep Love
18. Disco Really Made It

19. Tokyo
20. Oh Oh ??
21. Armee Monika

22. Cats Hiss (The Buddy Odor Stop)
23. Hey Girl
24. Superman

De onaflaatbare inzet en overlevingsdrift van Chris Rea

Geplaatst op 12 March 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
band: Chris Rea & Band
datum: zondag 11 maart 2012
foto’s & review door: Arjan Vermeer [edit: Giel van der Hoeven]
voor: The Blues Alone?

IGP2374-border

In 2001 beloofde Chris Rea zichzelf terug te keren naar zijn roots de Blues als hij zijn ziekte kanker zou overleven. Hij overleefde, maar bleef kampen met ernstige gezondheidsproblemen. Ondanks dat hield hij woord en bracht hij behalve de ‘Stony Road’ en ‘Blue’ CD’s in 2005 ook een serie van 11 CD albums (130 nummers), een dvd en een boek met schilderingen uit onder de titel ‘Blue Guitars’. Daarna volgde er nog meer albums waarvan het project ‘Santo Spirito Project’ (2011), dat bestaat uit 2 speelfilms met bijbehorende soundtracks en een apart album op 3 CD’s, het meest recente is. Twee jaar geleden dachten de Nederlandse Chris Rea fans hem echt voor het laatst live te hebben gezien in de HMH, maar de Britse gentleman maakte inmiddels meer comebacks dan de legendarische Heintje Davids. Zondagavond stond hij met zijn band in het uitverkochte Paradiso te Amsterdam in het kader van de Santo Spirito Blues Tour 2012.

IGP2489-2

Vanwege het Amsterdamse elektronisch muziek- en kunst festival ‘5 Days Off’ begon het concert al om 18:00 uur. Chris Rea trad op met vijf begeleiders waaronder zijn oude buddy en keyboardspeler Max Middleton en een nieuwe drummer Kirt Rust. Met een tweede gitarist Anto Drennan, de oudgediende Sylvin Marc (bas) en de tweede toetsenist Neil Drinkwater stond er een goed ingespeeld gezelschap op het podium. Chris Rea (vocals, gitaar) oogde wat vermoeid maar zijn rasperige stemgeluid klonk als vanouds en gedurende het concert zwierde de oude baas zelfs even zwetend over het podium. Rea heeft als gewoonlijk weinig tekst tussen de nummers door - behoudens af en toe een “Dankjoewel” - maar wel weer van die typische bewegingen alsof hij zijn lyrics met gebarentaal wil verklaren (zoals in zijn ogen wrijvend als hij “tears in my eyes” zingt).

IGP2436top-border

Het openingsnummer ‘The Last Open Road’ van het album Santo Spirito Blues klinkt gelijk vlot en swingend. Daarna krijgen we een collectie songs voorgeschoteld uit een rijk en gevarieerd oeuvre van de vorige week 61 jaar geworden Engelsman. Zoals bluesmuziek van de Blue Guitars Collection (’Work Gang’, ‘Where the Blues Come From’, ‘Stony Road’). Maar ook de tachtiger- en negentiger jaren hits waarvan ‘Josephine’ (Shamrock Diaries, 1985) het eerste feest der herkenning is. En daar lijkt ook de meerderheid van het volgepakte Paradiso voor te zijn gekomen. Want de laidback licks en frisse deunen van slide-borough Rea zijn een prettig jeugdsentiment voor de middelbare kraaienpootjes en de kale kruinen in de zaal. En wie nog beweert dat een blanke man geen blues kan spelen moet maar eens luisteren naar ‘Easy Rider’ van het album Stony Road! De songtitel is de nick-name voor een nachtzuster die Rea zijn zware pijnstillers (morfine) bracht tijdens zijn ernstige ziekte rond het jaar 2000. “Now I understand why some people have drug problems", zei hij daar toen over. Want gek genoeg ontstaat uit afschuwelijke pijn en intens verdriet vaak wel de mooiste (blues)muziek.

IGP2499-border

In ‘Til the Morning Sun Shines on My Love and Me’ van de Celtic & Irish Blues disc van het Blue Guitars album bewijst Chris Rea één van de beste bottleneck players ooit te zijn. Een emotionele soulful slide guitar song. Meer Blue Guitars werk horde we met ‘Somewhere Between Highway 61 & 49′ van de Country Blues disc. En met de singles ‘Looking For The Summer’ (1991) en de feelgood song voor zijn dochter ‘Julia’ (1993) ging het er weer wat luchtiger aan toe. ‘Come So Far, Yet Still So Far To Go’ was destijds een nieuw nummer op de verzamelaar ‘The best of Chris Rea’ (2009). ‘Stainsby Girls’ (1985) is weer zo’n catchy song uit Rea’s geblondeerde yuppen tijd. Het verwijst naar de Stainsby meisjesschool waar zijn vrouw op zat in zijn geboortestad Middlesborough. ‘The Road to Hell (Part 1 & 2)’ van het album met dezelfde titel sluiten het concert af. Deze melodieuze single werd zijn grootste succes in het Verenigd Koninkrijk en is absoluut een van de beste songs van Chris Rea. Het onderwerp van het liedje betrof toen de (nieuwe) M25 snelweg maar door de bijzondere tekst en de Leonard Cohen-achtige vocalen klinkt het live Bijbels als in het boek Openbaringen.

IGP2479bw-border

Tijdens de encore krijgen we nog de UK Singles Chart hits ‘On the Beach’ uit 1986 - u weet wel die heerlijke plaat voor lome dagen - en het aanstekelijke ‘Let’s Dance’ te horen. En als allerlaatste een song waar veel diehard fans naar uitkeken om ook weer eens live te horen ‘It’s All Gone’. Eveneens over zijn hometown, Middlesborough in Noordoost-Engeland. Al deed de oubollige Spaghetti Western video die in 1986 gepaard ging met de song toen anders vermoeden. Gelukkig was het farewell filmpje op het podiumdoek dit keer een stuk origineler. De anti-ster Chris Rea, die eigenlijk al gedurende zijn hele carrière in de schaduw staat van met name de 3C’s (Clapton, Cooder en Cale), bewees met dit concert toch uniek te zijn in zijn soort. Zijn onaflaatbare inzet en overlevingsdrift hebben vooral het afgelopen decennium geleidt tot grote muzikale creativiteit, zonder concessies te doen aan zijn identiteit.

IGP2368bwcr-border

Setlist
01. The Last Open Road
02. Work Gang
03. Where the Blues Come From
04. Josephine
05. Easy Rider
06. ‘Til the Morning Sun Shines on My Love and Me
07. Looking for the Summer
08. Julia
09. Stony Road
10. Come So Far, Yet Still So Far to Go
11. Somewhere Between Highway 61 & 49
12. Stainsby Girls
13. The Road to Hell (Part 1)
14. The Road to Hell (Part 2)
Encore:
15. On the Beach
16. Let’s Dance
17. It’s All Gone


Easy Rider – Paradiso door Robbert1001


Road to Hell – Paradiso door Didgeridoo1975

Admiral Freebee solo staat voor plezante muziek en absurde humor

Geplaatst op 10 March 2012 door Giel

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
artiest: Admiral Freebee Solo
datum: vrijdag 9 maart 2012
tekst & video: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer - The Blues ALone?

admiralfreebee09031206

Sinds zijn doorbraak in Humo’s Rock Rally 2000 is Admiral Freebee ‘een naam’ in Vlaanderen. Met inmiddels vijf studio CD’s achter zijn naam wil het in Nederland nog niet helemaal lukken met de eigenzinnige Belg. De afgelopen 12 jaar trad hij hier wel regelmatig op met zijn band - o.a. als support van Neil Young - in wisselende samenstellingen. Voor de verandering doet de Admiraal vanaf november vorig jaar t/m april dit jaar een solotour door België en Nederland. Creatief gezien een gouden greep als we voorgaande perskritieken en publieksreacties mogen geloven. Maar zijn Vlaamse americana gebaseerd op authentieke roots-rock is blijkbaar commercieel nog niet interessant genoeg om de Haagse poptempel Het Paard van Troje vol te laten stromen. Net als anderhalf jaar geleden in de India tent op Lowlands was ook nu de ruimte slechts half gevuld.

admiralfreebee09031202

Een gemiste kans voor diegene die er wederom niet bij waren. Want liefhebbers van Neil Young, Bob Dylan, Van Morrison, Tom Waits en de Rolling Stones kunnen eigenlijk niet meer om de Belg heen. Die na afloop van een onderhoudend en cabaretesk optreden met veel eigen werk en een beetje leentjebuur, gewoon weer eigenhandig CD’s stond te verkopen aan zijn fans. Want ook een solistische hypochonder moet blijven eten. Overigens berust de zwaarmoedigheid van Admiral Freebee grotendeels op ironie. “Ik wil conversatie maken met het publiek. Slaan en zalven. The Honey and the Knife, een albumtitel, slaat daar ook op. Ik wil tot ruzie komen en het weer goed maken, zoals in een relatie. Daarom ben ik fan van kleinere zalen. Daar kan dat”, zei hij eerder in een interview. En geslagen werd er want Admiral Freebee ging ongegeneerd de confrontatie aan met van alles en nog wat in Het Paard. Gelukkig hadden zijn prachtige songs en scherpe (soms flauwe) humor een zalvende werking.

admiralfreebee09031203
[poseren en weer in actie]

Admiral Freebee zaait ook graag verwarring. Op zijn laatste CD ‘Wreck Collection’ (2011) met als alternatieve titel ‘The Singles’ staat één nieuw nummer ‘Old Angel Midnight’ en een stuk of zes eerder verschenen singles ontbreken aan deze collectie (?). Maar goed, het is niet voor niets ‘een brakke collectie’. Want ook dit soort tongue-in-cheek humor is een handelsmerk van Tom van Laere, zoals de Antwerpenaar (in 1974 geboren te Brasschaat) zijn eigenlijke naam luidt. Aanvankelijk sluipt hij een beetje schuchter met zijn lange postuur het podium op om zichzelf begeleidend op gitaar en mondharmonica ‘Blues From A Hypochondriac (Always hoping for the worst)’ in te zetten. Inderdaad solo; op zichzelf en het ego de kleine ik, in een persoonlijke machtstrijd en ontevredenheid volgen er songs over vastgelopen relaties (’Last Song About You’, ‘Recipe For Disaster’, ‘Look at What Love Has Done’). Maar ook gevoelige ballades zoals ‘Coming Of The Knight’, dat we van de CD kennen als een duet met Emmylou Harris. En één van die singles ‘Always On The Run’ gezongen met een Mick Jagger-achtige falsetstem.

admiralfreebee09031204

Hij krijgt veel bijval met applaus maar pogingen tot het laten meezingen met “So come on, come on, come on, follow me down…” bij ‘Faithful To The Night’ lopen eigenlijk op niets uit. “In België zingt men wel alles mee. Ik kom daar nog wel eens op de radio. Nederlanders drinken echter graag een biertje, waardoor ze gaan babbelen", aldus Van Laere in het eerdere interview. Mede doordat dit optreden was aangekondigd als een ’stilteconcert’ (met het verzoek alle moderne mediagadgets uit te laten) en dat er klapstoelen waren geplaatst in de zaal luisterde het zittende publiek wel aandachtig en vol waardering. Door de humoristische anekdotes tussen en tijdens de nummers dreigde de show enig moment door te slaan naar een ongepaste dominante stand-upcomedy. Maar de kwaliteitsmuziek en de droge Vlaamse humor kregen gelukkig weer de overhand, waardoor het optreden bleef boeien en de waardering nog meer steeg. Want als Admiral Freebee gaat zingen met zijn prachtige gruizige stem druipt de klasse er vanaf. Zijn composities doen weinig onder voor Bob Dylan’s ‘Man In The Long Black Coat’, de enige cover die gespeeld werd in Het Paard. Neil Young komt weer even om de hoek kijken bij ‘Ever Present’ gevolgd door de pianoballades ‘Hope Alone’ en ‘Blue Eyes’. Gevoelig tot op het bot maar altijd doordrenkt met sarcasme en cynisme.

admiralfreebee09031205

Veel hilariteit bij zijn aanvaring met sommige té opdringerige of flitsende fotografen ("is hier een fotografen bijeenkomst of zo?") en ook bij zijn improviserende teksten over een imaginaire vriendin Brenda of over ‘onze vriendin’ Ingrid, en wartaal frases zoals: “Michael Jackson is dead, Whitney Houston is dead, Eddie Murphy is dead…". En of iedereen zelf maar even een naam wilde roepen van een familielid die ook dood is, absurdisme en overleven op primitief niveau. In ‘Hesitation’ ("een nieuw lied dat nog niet af is") krijgt Nederlandse collega Marco Borsato en nog even van langs en tijdens een ‘The Voice’ beschimping worden zanger/jurylid Van Velzen vertrapt en de kandidaten te kakken gezet ("alsof dikke mensen zouden kunnen zingen"). Het geklooi met microfoons en standaards en jasje aan, jasje uit is meer baldadig dan leuk maar de gore humor tijdens ‘Vomit in Love’ (2 versies!) is weer lekker smerig. Natuurlijk je moet ervan houden maar de Admiraal realiseert zich terdege dat enkel anderhalf uur liedjes spelen doodsaai zou kunnen worden. Al tonen uitgeklede akoestische versies van ‘Bad Year For Rock ‘n’ Roll’ en o.a. de toegift ‘Trying To Get Away’ dat ook dat geen straf zou zijn.

admiralfreebee09031201

Want Tom van Laere is zeker en vast één van de beste zanger-liedschrijvers van de Lage Landen die zich met gemak kan meten aan zijn Engelse en Amerikaanse collega singer-songwriters. En dat bewijst hij keer op keer met zijn eigen liedjes, zowel met een band als wel zichzelf begeleidend op akoestische- en elektrische gitaar, harmonica en piano. Maar hij is bovenal een West-Vlaming die staat voor authenticiteit en die een must is voor elke muzikale fijnproever. Ge zijt nen toffe gast Tom.

Discografie:
Humo’s Rock Rally Finale 2000 (2000)
(verzamel album met Admiral Freebee tracks)
Admiral Freebee (2003)
Songs (2005)
Wild Dreams of New Beginnings (2006)
The Honey & the Knife (2010)
Wreck Collection (2011)


Admiral Freebee - Ever Present / Hope Alone

Video interview met Admiral Freebee - Tom van Laere (FaceCulture)