Archief voor de maand February 2012

80ste verjaardag van Johnny Cash in feestelijk zwart

Geplaatst op 25 February 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
evenement: Johnny Cash Birthday Show
band: Def Americans
datum: vrijdag 24 februari 2012
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer – The Blues Alone?

cashbash2402121

Zoals voetbalsupporters van Ajax het lied ‘Everything’s Gonna Be Alright’ van Bob Marley hebben geadopteerd, zo hebben de Feyenoord supporters jaren geleden ‘Ring Of Fire’ van de countryrebel Johnny Cash tot hun lijflied gekozen. Natuurlijk, het is even een andere kijk op het repertoire van twee legendarische muzikanten met een compleet eigen stijl. Maar het geeft wel aan hoe muziek uit vervlogen tijden, en met namen van genoemde wijlen reggae- en country-artiest, vandaag de dag nog leeft onder de verschillende bevolkingsgroepen. Liederen over verlangen, trots, pijn, wilskracht en overwinning zijn nu eenmaal tijdloos. Zeker als ze gezongen worden door culthelden met een herkenbare stijl die ook opkomen voor de minderbedeelden.

cashbash2402122

De stijl van de Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Johnny Cash noemt men tegenwoordig americana maar is een mengeling van country, blues, folk, gospel en rockabilly. Hij werd wereldwijd bekend als The Man in Black en heeft een grote invloed gehad op de muziek van veel artiesten en bands zoals U2, Bob Dylan, Tom Petty, Keith Richards, Nick Cave en vele anderen. Typerend voor Cash waren de zwarte pakken die hij droeg en hem een eigen identiteit gaven. Dus riep de organisatie van de Johnny Cash Birthday Shows iedereen op naar deze plechtigheid te komen in feestelijk zwart.

cashbash2402124

Want maandag 26 februari zou de in 2003 overleden J.R. (Johnny) Cash zijn 80ste verjaardag gevierd hebben. Voor deze gelegenheid werd er in het weekend voor die memorabele geboortedag aansluitend een drietal optredens gegeven door de band Def Americans in Den Haag, Hengelo en Vlissingen. Een gelegenheid die de Eindhovense Cash tributeband handig had aangegrepen om het tijdloze repertoire van Johnny Cash aan een nog breder publiek live ten gehore te brengen. Dit doen ze overigens al jaren en zeer verdienstelijk met diverse shows in theaters, op festivals en in de clubs. Want Def Americans is een van de meest geboekte tribute bands in Nederland. De Johnny Cash Birthday Show was dan ook een gevarieerde show, die gezien en gehoord kon worden als een bloemlezing uit allerlei fascinerende Cash periodes. De grote dia projecties van Johnny Cash en de zijnen achter de bandleden op het podium maakte er een sfeervol geheel van.

cashbash2402123

Een rijk gevuld oeuvre vanaf zijn eerste single ‘Cry, Cry, Cry’, de tijd waarin hij samen met zijn vrouw June Carter Cash optrad, de rebellie van de Folsom Prison en San Quentin albums, de Sun recordings met rockabilly muziek en de hartverscheurende liedjes van de American Recordings. Waarvan het eerste Grammy Award-winnende album in 1994 werd uitgegeven door American Recordings (voorheen Def American, dan weet u ook gelijk waar de bandnaam vandaan komt). Op die American Recordings staan songs met een minimalistisch geluid en ze worden door vele gezien als Cash zijn betere werk. Het kreeg mede door het Tv-programma ‘De Wereld Draait Door’ weer erg veel aandacht. Johnny Cash valt op door zijn diepe baritonstem, zijn manier van zingen was fenomenaal. Hij smeedde een sound die tot op het bot gaat: kaal, rauw, en zonder één noot te veel.

cashbash2402126

Dat zal altijd moeilijk te benaderen blijven, want Cash was daarin uniek. Maar de muzikale gelijkenis en het stemgeluid van de Def Americans zanger was zeker treffend. Voor de pauze werden de melancholische solonummers van Cash met teksten over zijn fascinatie voor treinen en het oude Westen, liefde, verdriet en rebellie zorgvuldig geïnterpreteerd. Natuurlijk ook enkele atmosferische Live At Folsom Prison tracks met Cash als de prototype country bad-boy. Ook kwamen de nostalgische duetten met zangeres Kim - in de rol van June Carter - aan bod. Er werd volop gedanst door de bezoekers en de Cash Birthday Bash monde uit op een vrolijke Johnny Cash Show van meezingers en medleys. Met het Carter Family gezelschap zoals dat ook in de jaren zeventig vanuit Nashville op tv was te zien. Een mooi eerbetoon aan de countryrebel wiens muziek zo velen geraakt en beïnvloed heeft en die nog steeds immens populair is, The Man In Black. Van het kleine clubcircuit tot in de grote voetbalstadions.


www.youtube.com/user/thebluesalone1

SET 1:
Folsom Prison Blues
Cry Cry Cry
Hey Porter
Big River
Five Feet Hight & Risin’
One Piece At A Time
Cocaine Blues
Stripes
Delia’s Gone
Drive On
Give My Love To Rose
I Still Miss Someone (Kim)
Long Legged Guitar Pick
Times Awaistin’
If I Were A Carpenter
It Ain’t Me Babe - outro

SET 2:
The Man Comes Around
I Never Picked Cotton
Country Boy
Doin’ My Time
The Man In Black
Rusty Cage
Boy Named Sue
Ghostriders
John Henry

MEDLEY:
- I Walk The Line
- Ring Of Fire
- Orange Blossom Special
- Wreck Old ‘97 (Kim)
Jackson
I Got A Woman

EXTRA’S:
Keep On The Sunny Side
Daddy Sang Bass
Medley

Ben Caplan & The Casual Smokers (CAN)[vid]

Geplaatst op 23 February 2012 door Giel



Ben Caplan & The Casual Smokers perform “Conduit” @ The Company House, March 15th, 2011. [Filmed & edited by Jeff Miller]

De muziek van Caplan & The Casual Smokers blinkt uit in diversiteit, variërend van poëtische ballads tot hectische gipsy folk. De nummers bevatten een verrassende diepte en muzikaliteit. Begonnen als een bij elkaar geraapt zooitje muzikanten, overtuigd door de meesterlijke genialiteit en drive van Ben Caplan. Hij is de echte schreeuwlelijkerd en neemt het publiek mee in zijn nummers door de verrassende refreinen, waar opvalt dat hij toch wel een behoorlijke gelijkenis heeft met Tom Waits (niet qua uiterlijk, des te meer qua vocalen). Voor The Casual Smokers kan het niet gek genoeg op het gebied van hun muziekinstrumenten, van contrabassen tot violen en van sax tot fluit!

Het album ‘In the Time of the Great Remembering’ werd uitgebracht op 3 september 2011 en is verkrijgbaar op vinyl en online. In april 2012 zal de band weer door Nederland toeren.

Woede-uitbarsting van The Boss

Geplaatst op 18 February 2012 door Giel

Bruce Springsteen heeft op donderdag 16 februari in Théâtre Marigny op een internationale persvoorstelling in Parijs zijn nieuwe album ‘Wrecking Ball’ gepresenteerd. De release van dit album is vrijdag 2 maart. Op ‘Wrecking Ball’ werkt Bruce voor het eerst samen met een nieuwe producer, Ron Aniello. Bruce werd bij de persconferentie in Parijs ondervraagd door Antoine de Caune.

Boss160212

Tekstueel heeft het album een zware politieke lading. The Boss maakt zich boos en verbaasd zich over het gedrag van de Amerikaanse overheid en de burgers. Er komt veel aan bod zoals, de bankiers en de dakbedekkers, woede, geweld, diefstal, de recessie, de financiële en economische crisis, rijkdom, armoede, kapitalisme, de graaicultuur, de Occupy Wall Street-beweging, Bush, Osama bin Laden, Obama, General Motors, het zorgstelsel, Jack Of All Trades (Henk van Ingrid). Toch zegt de boze Boss-man in Parijs géén politieke ambities te hebben: “ik ben gewoon een liedjeszanger, dat is het enige wat ik kan en zal ik altijd blijven doen. Mijn intentie is slechts om te bewerkstelligen wat Bob Dylan ooit ook bij mij deed: kick open your mind.”

Boss160212-2

Maar gelukkig bevat het album zoals we van Bruce gewend zijn ook optimistische teksten, bijbelse beeldspraak en vooral opbeurende rockmuziek met folk- en gospelinvloeden. Mooie ballads, samples, voice overdubbing en zelfs wat experimenteel werk. Een uitgebreide songanalyse van ‘Wrecking Ball’ kan je lezen in het internetmagazine Be True.

Boss160212-3

Bruce Springsteen - Wrecking Ball (2012)
01. We Take Care of Our Own (rock)
02. Easy Money (folk/hiphop)
03. Shackled and Drawn (folk/gospel)
04. Jack of All Trades (ballad)
05. Death to My Hometown (folk)
06. This Depression (ballade feat. Tom Morello guit.)
07. Wrecking Ball (folk rock)
08. You’ve Got It (rockabilly)
09. Rocky Ground (expirimenteel)
10. Land of Hope and Dreams (gospel w/ Clarence Clemons sax)
11. We Are Alive (folk)
12. Swallowed Up (bonus)
13. American Land (bonus)

TBAbrucewtcooo

Bruce Springsteen kwam op 16/2/2012 in Théâtre Marigny in Parijs zijn nieuwe album “Wrecking Ball” voorstellen op de internationale persvoorstelling. Release van dit album is vrijdag 2 maart.

Lees hier meer over Wrecking Ball:
Songanalyse Wrecking Ball
Het Nederlandse Oor bespreekt Wrecking Ball track by track
Listen: Four Songs From Bruce Springsteen’s New Album ‘Wrecking Ball’
De nieuwste van Springsteen gaat over de crisis - en is opbeurend

Thin Lizzy is nog altijd vet en vitaal

Geplaatst op 10 February 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: 013 Tilburg (Dommelsch Zaal)
band: Thin Lizzy
support: Vanderbuyst
datum: woensdag 8 februari 2012
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

TL080212

Zij die midden jaren zeventig in zijn meest succesvolle periode Phil Lynott (1949-1986) met Thin Lizzy live hebben meegemaakt, vinden elke revival na Lynott’s dood gemankeerd. Dat is deels terecht want de Afro-Guyaanse Ier Philip Parris Lynott was een begenadigde bandleider, songschrijver, zanger, bassist en performer. En hij wordt bijna drie decennia na het uit elkaar vallen van de oorspronkelijke band Thin Lizzy nog steeds vereerd en node gemist. Anderzijds onterecht omdat de gitaristen Eric Bell, Brian Robertson, Scott Gorham, Gary Moore, John Sykes en drummer Brian Downey eveneens een aanzienlijke steen hebben bijgedragen aan de unieke melodieuze hardrock sound van Thin Lizzy. Gorham en Downey zijn ook tijdens deze 2011/2012 Tour weer van de partij. Evenals toetsenist Darren Leigh Wharton die begin jaren tachtig even deel uitmaakte van de legendarische Iers/Amerikaanse hardrock band Thin Lizzy.

TL080212

In 1994 werd bassist Marco Mendoza (o.a. Blue Murder, Whitesnake) gerekruteerd voor een nieuw te vormen line-up van één van de vele Thin Lizzy tributes die na Phil’s dood nog zouden volgen. De nieuwste gitarist Damon Johnson (o.a. Brother Cane, Alice Cooper) bleek in Poppodium 013 ook een verrijking voor de band en deed samen met ‘good old’ Scott Gorham oude tijden weer helemaal herleven. Zanger/slaggitarist ‘The Almighty’ Ricky Warwick heeft eigenlijk een hoog Spinal Tap gehalte en mist veel van wat Phil Lynott wel had. Maar de kleine man kreeg het voordeel van de twijfel van het publiek want hij is een geboren Ier en een groot Thin Lizzy bewonderaar. Bovendien toont zijn stem soms zelfs enige gelijkenis met die van Phil, en spreekt hij tussen de songs door buitengewoon respectvol over grootmeester Lynott. Persoonlijk ben ik niet zo weg van zijn wat schreeuwerige manier van zingen en aankondigen. Maar juist door Phil niét te kopieëren en zijn eigen persoonlijkheid in de strijd te gooien, dwong de kleine frontman gaandeweg respect af bij het Tilburgse publiek.

TL080212

Het huidige Thin Lizzy kan het zicht permitteren om te teren op de erfenis van Phil Lynott door avond aan avond (jaar in, jaar uit) gewoon dezelfde setlist af te werken. Dat heeft te maken met bezieling en kwaliteit van de huidige muzikanten én met ijzersterke songs als ‘Are You Ready’, ‘Jailbreak’, ‘Bad Reputation’, ‘Killer On The Loose’, ‘Suicide’, ‘Waiting For An Alibi’ of ‘The Boys Are Back In Town’. Tijdloze rockcomposities die de band maar vooral zanger Ricky Warwick op het getatoeëerde lijf geschreven zijn. Echter een betrekkelijk eenvoudige dansbare popsong als ‘Dancing In The Moonlight’ werd weliswaar ontvangen als feestje der herkenning, maar miste toch duidelijk de soulvolle benadering die womanizer Lynott juist had met zijn nasale stem. En dat gold in mindere maten ook voor de nummers ‘Waiting For An Alibi’ en de Ierse traditional ‘Whiskey In The Jar’. Het akoestische intro van ‘Cowboy Song’ werd door Warwick nog wel opgeleukt met een mondharmonica riedeltje, maar ook dat is zo’n song waar het Philo-stempel in vette letters op gedrukt staat: “and I’ll move my fingers up and down. Up and down. It’s ok amigos you can let yourself go!” Eén van die memorabele tekstregels zoals alléén Phil Lynott die op zijn typische wijze kon articuleren.

TL080212

De ballade ‘Still In Love With You’ werd gedeeltelijk gezongen door toetsenist Darren Wharton en hij deed dat zeer verdienstelijk, eigenlijk jammer dat het bij één nummer bleef. Het geluid in Popcentrum 013 was hard maar perfect, alleen de keyboardsound van Wharton zat te laag in de mix en werd herhaaldelijk overstemd door de beukende ritmesectie van Mendoza en Downey. De 61-jarige King of Swing Downey was helemaal goed op dreef en mocht tijdens de toegift een spetterende drumsolo geven. Behalve medeoprichter en co-writer van Thin Lizzy was Brian Downey sinds zijn jeugd ook de meest trouwe gezant van Lynott. Maar de grootste indruk maakte toch wel gitarist Scott Gorham. De ranke en grijze Amerikaan vormde met Lynott destijds een iconisch poseerduo (ze lijken de hardrock term ‘posers’ persoonlijk te hebben uitgevonden). Gorham ontwikkelde toen samen met gitarist Brian Robertson - tijdens Thin Lizzy’s meest succesvolle periode - de zogenaamde “twin lead guitar sound”. Een sound die ook in 013 weer herinneringen opriep naar weleer, maar tegelijkertijd perfect werd weergegeven door Lizzy newbie Damon Johnson en veteraan Scott Gorham. Zeker in de toegift ‘Emerald’ en de Bob Seger cover ‘Rosalie’, maar vooral in het laatste nummer ‘Black Rose’ (’Róisín Dubh’) klonken de dubbele gitaarpartijen meer dan geweldig. ‘Black Rose: A Rock Legend’ bestaat uit traditionele liederen en originele stukken gearrangeerd door Phil Lynott en Gary Moore. Het werd ook anno 2012 in het sfeervolle 013 weergaloos gespeeld door Thin Lizzy. Een band die hiermee - ondanks de mijmeringen over weleer - hun bestaansrecht nog steeds dubbel en dwars verdienen. “Tell me the legends of long ago. Play me the melodies I want to know. So I can teach my childen ohw…". Lizzy Forever!

TL080212

Setlist:
Are You Ready
Jailbreak
Bad Reputation
Don’t Believe A Word
Killer On The Loose
Dancing In The Moonlight
Massacre
Angel Of Death
Still In Love With You
Whiskey In The Jar
Sha La La
Suicide
Waiting For An Alibi
Cowboy Song
The Boys Are Back In Town
Encore:
Emerald
Rosalie
Black Rose

tl1978
Thin Lizzy 1978 Pinkpop [foto’s]

De band Hokie Joint is een attractie op zich

Geplaatst op 5 February 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: Blues Aan Zee (11 jaar)
band: Hokie Joint
support: Backfield Bluesband
datum: zaterdag 4 februari 2012
tekst en filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

tbahj0402121

Terwijl er in Nederland een koudegolf heerste liet de Engelse band Hokie Joint in de Monsterse Noviteit horen en zien hoe je met een cross-over van blues, rock en zelfs punk lijf en leden warm moest houden. Want het optreden van dit vijftal uit Colchester stond bol van opwinding en sensatie, waarbij we ons even in de hottest juke joint van de bevroren lage landen waande. Hokie Joint was exclusief op bezoek bij Blues aan Zee - vanwege het elfjarige bestaan van de stichting - en dat hebben ze geweten in Monster.

tbahj04021202

Voor een optreden in een voormalig klooster, en dat in een plaats met de naam Monster, staken de heren graag het kanaal over. Zowel de muziekstijl en soms de creepy podium presentatie als wel de samenstelling van Hokie Joint zijn op zijn minst merkwaardig te noemen. In ieder geval anders dan men van artiesten in het bluescircuit gewend is. De vijf mannen met uiteenlopende leeftijden en karakters vormen echter wel een hechte, muzikale eenheid op het podium. Dat ze een paar maanden niet gespeeld hadden en ze zichzelf nog “a little bit rusty” vonden klinken was voor de nieuwsgierige toehoorders in de Noviteit zeker niet te merken.

tbahj04021203

Het openingsnummer ‘The Way It Goes… Sometimes’ is ontstaan uit één van die eerste repetities die ze jaren geleden hadden. Tevens titeltrack van hun debuutalbum uit 2008. Het is nog steeds één van de betere songs op hun repertoire en geeft zowel tekstueel als muzikaal weer, wáár de band voor staat: zang á la Tom Waits en Howlin’ Wolf, schreeuwende slide gitaarpartijen, een ’smerig’ klinkende mondharmonica, pulserende bas en strakke groovy drums. ‘Force Of Habit’ van hun tweede CD ‘The Music Starts To Play’ (2011) is een rhythm & blues song in de beste Rolling Stones traditie. Dé band waar drummer en Stones-adept Stephen Cupsey Cutmore zijn hart aan heeft verpand. De man is een Keith Richards lookalike en zijn drumwerk klinkt als dat van Charlie Watts. Dit soort nummers wordt net zo makkelijk afgewisseld met meerstemmige meezingers als ‘Watch What We Eat’, of langzame blues ballades zoals het sinistere ‘Jackie Boy’ en ‘This Body Of Mine’, met steeds die gemene schorre zang van JoJo Burges.

tbahj04021204

De charismatische voorman van Hokie Joint voelde de sfeer van de locatie goed aan en speelde met passende introducties slim in op de wensen van het publiek; gewoon vermaakt willen worden met (h)eerlijke muziek. Het liefst gepaard gaand met een fikse dosis entertainment uiteraard! En die ingrediënten kreeg de steeds enthousiaster wordende menigte in Monster dan ook voorgeschoteld. Want eigenlijk is Hokie Joint een attractie op zich. Behalve JoJo Burges zijn ook Joel Fisk (26) met zijn Hofner Galaxie slidegitaar, de genoemde drummer Cutmore (62) en de gortdroge Schotse bassist Fergie Fulton een ware sensatie in hun spel en presentatie.
Een mooie mix van roots-routine en onstuimig jeugdig enthousiasme. Mondharmonicaspeler Giles King is daarbij gewoon één van de beste in Europa momenteel, en zeker in ‘Back Where We Are Going’ was te horen wáárom. Zijn toonaangevende bluesharp klanken zijn een essentieel onderdeel van het Hokie Joint totaalgeluid.

tbahj04021205

Voor de kenners was het prettig om ook vier(!) nieuwe songs te horen: ‘Peter And The Wolf’, ‘Honey Murder’, ‘Dead Man’s Chest’ en ‘Hell And High Water’. Stuk voor stuk naadloos passend in het huidige Hokie Joint repertoire. Betekent dit dat er binnenkort een nieuw Hokie Joint album aan zit te komen? Er wordt volgens de jongens desgevraagd wel hard gewerkt aan meer nieuwe tracks maar een derde album heeft nog geen prioriteit. Eerst verder gaan op de weg die is ingeslagen en zoveel mogelijk spelen in clubs en op festivals in Europa. Bovendien is straks ook nog de (remastered) single ‘Force Of Habit’ van het huidige album ‘The Music Starts To Play’ te koop en als download verkrijgbaar. De launch party show hiervoor zal op woensdag 15 februari 2012 plaatsvinden in Londen’s beroemde live pub ‘The Half Moon’, gelegen aan de oevers van de Theems bij Putney Bridge in hun vertrouwde omgeving. In Nederland is deze Hokie attractie in ieder geval weer te zien op 29 april tijdens het eerste Bluesmoose Festival in Groesbeek.

tbahj04021206

Line up:
Vocals: Jojo Burges
Guitars: Joel Fisk
Harmonica: Giles King
Bass: Fergie Fulton
Drums: Stephen Cutmore

gilesking040412
- Gillespy & Giles King supporting Big Will & The Bluesman -

SET 1:
01. The Way It Goes… Sometimes
02. Force Of Habit
03. Aeroplane
04. Peter And The Wolf
05. Watch What We Eat
06. Honey Murder
07. Back Where We Are Going
08. Dead Man’s Chest
09. Jackie Boy

SET 2:
10. This Body Of Mine
11. Tom Rushen Blues
12. Hell And High Water
13. The Music Starts To Play
14. Birds In The Rafters
15. Ghost
16. Franklin
17. Mrs. Jones
18. Chain Me
19. Lost in the City

Lees meer over Hokie Joint op TheBluesAlone:
Verslag van de British Blues Awards 2011 – The Night Before
Hokie Joint: De Rebel Yell van een bezield en bevlogen stel (interview Ribs & Blues 2011)
The Music Starts to Play [Cd-review]



videokanaal van thebluesalone1