Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand January 2012

Ed Laurie - Cathedral [CD review]

Geplaatst op 28 January 2012 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

tbaedlauriecathedral

Als je gevraagd wordt om een CD te beluisteren en te bespreken van een veelbelovende Engelse singer-songwriter die is geïnspireerd door Van Morrison zeg je geen nee. Zeker als je ook nog eens verneemt dat de man in kwestie kunstliefhebber is en heeft verklaart dat tijdens het schrijven van zijn songs voor ‘Cathedral’ (Moonpainter label 2011) Vincent van Gogh over zijn schouders meekeek. Een singer-songwriter met de emotionele diepte van een legendarische troubadour zoals Leonard Cohen… daar stond ik dan weer wat sceptisch tegenover. Omdat Leonard Cohen zijn nieuwste album ‘Old Ideas’ (2012) wat mij betreft net zo saai is en even zo weinig diepgang heeft als zijn naamgenoot Job (maar dat blijft altijd een persoonlijke keuze en een kwestie van smaak natuurlijk).

‘Still No Sign Of Al’, deze zin was de aanleiding voor Ed Laurie om zijn derde studioalbum ‘Cathedral’ aan een thema op te hangen. “Ik zag die tekst als graffiti op de stenen muur van een kathedraal. En ik vroeg me af wie die Al eigenlijk was, en hoe of waarom hij was verdwenen? Dus ben ik gaan schrijven over hem, over zijn reis en hoe hij daar eindigde.” Je moet er maar op komen, maar sommige kunstenaars hebben dit soort triggers nodig om creatief te kunnen pieken. Of dat gelukt is laat ik aan de luisteraar zelf over. Zoals gezegd, dat blijft altijd een persoonlijke keuze en een kwestie van smaak. Feit is dat Ed Laurie een eigen stijl heeft en hij zijn invloeden heeft weten te gieten in een vorm die tamelijk nieuw en uniek is. Bij de openingstrack ‘High Above Heartache’ komt wel de onvermijdelijke Jeff Buckley om de hoek kijken. En dat is eveneens het geval in ‘Side of a Candle’ en eigenlijk op het gehele album steekt die vocale gelijkenis de kop op. De stem van Laurie klinkt minder doorleeft en bevat niet de dosis emotie die de unieke Buckley wel in zich had. Maar de muziek van Ed Laurie bevat daarentegen weer meer speelse mediterrane invloeden, van Italië - waar het album is opgenomen in Bolzano - tot aan Zuid Amerika (flamenco). Zijn (akoestische) gitaarspel voert op alle songs de boventoon en wordt steeds omlijst met piano, violen, blazers, percussie, akoestische bas en drums bespeelt met brushes/kwasten drumstokken. De composities zijn afwisselend sober, kleurrijk, solide en licht. Een totaal nieuwe stijltechnische conceptie is het niet maar de klankverdeling, of de menging ervan, wordt anders aangepakt dan gebruikelijk is. Het is sfeertekenend gecomponeerde impressionistische muziek. Soms bombastisch en theatraal maar ook ingetogen met subtiele nuanceringen.

Het album ‘Cathedral’ is kwalitatief consistent zonder echte uitschieters of zwakke nummers. Uitzonderingen zijn wat mij betreft het genoemde Buckley-aanse ‘Side of a Candle’, het naar een Hongaars zigeunerlied nijgende ‘Spirit of the Stairway’, en het jazzy ‘Across the Border’. In ‘No Sign of Al’ en de afsluitende zeven minuten durende titeltrack ‘Cathedral’ met prachtige strijkkwartet arrangementen is duidelijk te horen waar het Laurie en zijn alter ego Al om te doen is geweest. Je moet de spaarzame momenten in het leven dát je jezelf terug kan trekken koesteren. Ondanks een onophoudelijke zoektocht en de vele mysteries in het leven. De CD ‘Cathedral’ is een verrassende collectie met enigszins autobiografische liederen gemaakt als een kathedraal: groots met versieringen maar eenmaal binnen een bron van geestelijke rust, en met eerbied toegankelijk voor iedereen. Deo Optimo Maximo, wat wil zeggen: aan de Allerbeste, Grootste God gewijd, en aan al zijn onderdanen natuurlijk. Ook op de podia heeft Ed laurie al zijn sporen achtergelaten in de vorm van prachtige optredens. In november 2011 organiseerde V2 Records in samenwerking met het maandelijkse pop magazine Heaven een bijzonder singer-songwriter matinee in theater Kikker te Utrecht waar o.a. Ed Laurie een indrukwekkend solo optreden gaf. En in januari 2012 kwam Ed Laurie terug naar Nederland voor drie shows in Paradiso, ’t Paard en in Dr. Rock te Almelo. We branden van verlangen naar meer!

Tracklisting:
01. High Above Heartache
02. East Wind
03. Spirit of the Stairway
04. Side of a Candle
05. Moment Out of Faith
06. Across the Border
07. No Sign of Al
08. Somewhere Gone
09. When the Fire Dies Down
10. Cathedral

www.edlaurie.com



Het muzikale volkssprookje van Tommy Emmanuel

Geplaatst op 23 January 2012 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Rijswijkse Schouwburg in Rijswijk (Z-H)
artiest: Tommy Emmanuel
support: Theresa Anders son
datum: zondag 22 januari 2012
tekst en filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © www.thebluesalone.nl

tbate2201121

Er was eens… in een kleine landelijke stad Muswellbrook in de regio Hunter Valley, twee uur ten noorden van Sydney in Zuidoost-Australië - het Muswellbrook dat ook wordt genoemd in het nummer ‘Black Friday’ (1975) van Steely Dan: “Nothing to do but feed all the kangaroos” en “Fly down to Musswellbrook.” Het is zeer waarschijnlijk dat Walter Becker en Donald Fagen deze stad in een atlas hebben uitgekozen, vooral omdat het tekstueel lekker liep met de volgende regel: “I’m going to strike out all the big red words from my little black book.” - In dát Muswellbrook werd baby Tommy William in 1955 geboren als vierde kindje van de muzikale familie Emmanuel. En volgens zijn moeder was het een bijzonder jochie. Als pasgeboren baby ging de kleine Tommy pas slapen wanneer hij muziek hoorde, eerder niet. Enige tijd later als ventje van 4 jaar(!) kreeg hij van zijn moeder een Maton gitaar (MS500 solid body) en ze gaf hem zelf ook lessen. Hij bleek overduidelijk een geboren talentje te zijn, een wonderkind. Als zesjarige ging hij dus al met zijn twee broers en zus op tournee onder de naam The Midget Surfaries. Dat aangeboren talent niet vanzelfsprekend garant staat voor succes werd Tommy al gauw duidelijk. Want het succes voor de Guitaroos bleef aanvankelijk lange tijd beperkt tot slechts regionale bekendheid. Dus tot aan de dag van vandaag is Tommy’s strategie voor succes nog steeds: touren tot je erbij neervalt en zó verdomd goed worden dat mensen je niet meer kunnen negeren!

tbate2201122

Tegenwoordig bezit Tommy ongeveer 25 Maton gitaren waarvan de TE1, TE2 en de EGB808TE zijn grootste trots zijn. Deze zijn namelijk ontworpen en gebouwd volgens Emmanuel’s eigen ideeën op verzoek van de eigenaar van Maton Guitars zelf. Hiermee speelde hij verschillende stijlen muziek, van country tot klassiek en van jazz tot rock. In veel bandjes en de afgelopen vijf decennia als solomuzikant met een professionele carrière. En ondanks dat hij optrad met o.a. the Melbourne Philharmonic Orchestra, Tiny Tim, John Denver, Eric Clapton, Tina Turner, Todd Rundgren, Stevie Wonder en vele anderen, bleef hij nog steeds tamelijk anoniem voor het grote publiek buiten Australië.
Pas toen hij in 1997 het album ‘The Day the Fingerpickers Took Over the World’ opnam met zijn idool en gitaarlegende Chet Atkins, werd Emmanuel als instrumentalist succesvoller en kreeg hij uiteindelijk ook meer erkenning. En van Chet Atkins himself ontving hij in 1999 te Nashville de grootste onderscheiding op gitaargebied: de C.G.P. Award (Certified Guitar Player Award). Emmanuel is ook één van die artiesten die veel wereldwijde waardering kreeg na het lanceren van de website YouTube in 2005, waarop in de afgelopen zes jaar miljoenen weergaven van zijn optredens werden bekeken. Dit stimuleerde de plaatverkoop en meer uitverkochten optredens volgden. Alles bij elkaar leverde het hem wereldwijd honderdduizenden trouwe fans op, en vele prestigieuze muziekprijzen plus twee Grammy Award nominaties.

tbateta2201121

Als opwarmertje werden we in Rijswijk eerst getrakteerd op een sprookjesachtige instrumentatie van soundscapes en ritmes door Theresa Anders son. Een van oorsprong Zweedse ‘One Woman Band’ uit Amerika. In 1990 vertrok ze naar New Orleans om viool te spelen met haar landgenoot en singer-songwriter Anders Osborne. Negen jaar later verliet ze zijn band en sindsdien heeft Theresa gespeeld en opgenomen met verschillende legendarische New Orleans muzikanten. Waaronder Allen Toussaint, The Neville Brothers, The Meters en Betty Harris. Het hedendaagse geluid van deze één-vrouw-band is duidelijk beïnvloed door de New Orleans scene met ritmische gevoeligheid als een cruciaal onderdeel hiervan. In februari 2009 maakte Theresa haar opwachting in de Late Night show van Conan O’Brien en momenteel toert ze dus als support van Tommy Emmanuel. Het Zweeds-Amerikaanse hittepetitje kon direct al op veel sympathie van het Rijswijkse publiek rekenen. Het was ook erg aandoenlijk om haar zo zingend, spelend en huppelend bezig te zien tussen al haar apparatuur en instrumenten. Ze maakt gebruik van een recente technische evolutie, tape-looping. Met diversen microfoons en easy-to-use loop-pedalen bedient ze een ingebouwde digitale sampler met haar blote voeten. Hiermee neemt ze haar eigen zwoele en soulvolle stem op, maar ook het geluid van de gitaar, de viool, de drums en zelfs dat van een oude platenspeler. Om dit vervolgens weer terug te spelen en zodoende in haar eentje haar eigen ‘begeleidingsband’ en dus een voller geluid te creëren.

tbateta2201124

Dat lijkt vrij simpel maar het is razend knap hoe Theresa zowel haar handen als haar voeten gebruikt om alle instrumenten te bespelen en de voetschakelaars te bedienen. Haar repertoire bestaat uit traditionele Amerikaanse folk liederen (’Oh, Mary Don’t You Weep’) en eigen composities (’Hi-Low’, ‘Birds Fly Away’). En ook het lied ‘Na Na Na’ waarvan de do-it-yourself video al zo populair is geworden op YouTube, dat het inmiddels al bijna 1,5 miljoen views heeft! Maar vooral de groovy hommage aan Joseph ‘Smokey’ Johnson klonk verrassend swingend. Johnson was voormalig drummer van Fats Domino in de jaren vijftig en zestig en één van de grondleggers voor de hedendaagse New Orleans funk, soul en R&B muziek. Theresa dartelde over het podium als een jong merrieveulen in de wei met afwisselend een akoestische gitaar, viool, tamboerijn of alleen een strijkstok of drumsticks in haar handen. Werkelijk een lust voor het oog en oor en haar charmante “niet-ter-zaken-doende” praatjes (zoals ze zelf zegt) tussendoor waren toch innemend. In ieder geval was ze zeer vereerd om met de “very nice guy” Tommy Emmanuel op tournee te mogen - met wie ze later in de show ook nog even het podium deelde - en ze zou ook graag nog eens terug komen naar Nederland waar ze tot ieders verbazing nog niet eerder had opgetreden.

tbateta2201122

De Australiër Tommy Emmanuel woont echter nu in het Verenigd Koninkrijk en toert van daaruit over de hele wereld om zijn muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Hij heeft een unieke stijl en bespeelt zijn gitaar met tien vingers zoals je ook een piano zou bespelen. Hij noemt dit simpelweg de ‘finger style’. Op deze manier combineert hij melodie, ritme, bas en drum op één gitaar en kan hij zijn instrument zelfs gelijktijdig als een complete band laten klinken. Een voorwaarde en belangrijk hierbij is voor hem wel dat er goede composities gespeeld worden. Want zo zei hij eerder: “je wilt niet je tijd en energie verspillen aan nummers die niets te betekenen hebben. Je moet songs hebben die sterk zijn in elk opzicht: een goede melodie, een goede structuur, een goed gevoel én songs die onvergetelijk zijn!” En gedenkwaardig was het optreden in de Rijswijkse Schouwburg zeker. Want Tommy was geweldig, zoals verwacht. We hoorden en zagen een geweldige mix van gitaar meesterschap en showmanschap. Tommy geniet echt van wat hij doet en brengt dit perfect over op zijn publiek. Ik ken gitaristen die na het zien en horen van deze grootmeester zeiden: “Ik ga nooit meer gitaar spelen, waarom zou ik nog?! Na een Tommy Emmanuel concert, klinkt alles van jezelf gekunsteld en stijf, als een kind die de eerste lessen krijgt". Maar Tommy zelf stak zondag deze sippe hobby- en vakgenoten maar vooral ook de beginnende jongelingen een hart onder de riem: “Reach for your dream and stay with it!” Zo zei hij halverwege de show op overtuigende en enigszins emotionele wijze. Want als geen ander weet Emmanuel dat zelfs als je talent hebt er geen formule voor succes is, maar de formule tot mislukken wel altijd binnen handbereik ligt. “You only had a successful career if you’re in a pine box under the ground", schamperde hij filosofisch.

tbate2201123

Het is inderdaad ongelooflijk de geluiden die hij met een gitaar kan maken, en Tommy’s enthousiasme voor de muziek is erg besmettelijk. Zijn energieke inzet was ongelooflijk, hij opende met een aantal snelle medleys van bekende klassiekers. Zoals de Beatles medley waarin we o.a. ‘Here Comes The Sun’, ‘When I’m Sixty-Four’, ‘Day Tripper’ en ‘Lady Madonna’ konden ontwaren. En een eerbetoon aan de Amerikaanse Country and Western singer-songwriter Merle Travis, bekend van o.a. ‘Sixteen Tons’ en ‘Nine Pound Hammer’. Travis was net als Tommy Emmanuel een meester in de finger picking style. Het rustpuntje kwam daarna met de jazz standard ‘Secret Love’. Want Tommy speelt jazz, klassiek, blues, blue grass, populaire muziek… alle stijlen, en hij is gewoon één met zijn gitaar. Ook vocaal gaat het de Aussie goed af zoals in de akoestische Rhythm ‘n’ Blues song ‘Willie’s Shades’. In het Afrikaans getinte ‘Mombasa’ met complexe vinger-pluk vaardigheden en de percussie solo met zijn onnavolgbare vingers en een drum brush lijken er kosmische krachten los te komen die hij via zijn gitaar uitdrukt. Hoewel Tommy het zelf behoorlijk weet te relativeren: “je stopt gewoon een microfoontje in je akoestische gitaar en je hebt gelijk een percussie-instrument” legde hij droogjes uit. De verhalen uit het verleden die hij vertelde en hoe hij gekomen is tot waar hij nu is, waren in ieder geval onderhoudend. Zijn opmerkingen waren regelmatig amusant: “my G-string is slipping” of op het moment dat hij zijn versleten en glimmende gitaren tegelijkertijd omhoog hield: “before & after". Madonna’s ‘Borderline’, het duet met Theresa Anders son was een gezellig onderonsje met gitaar, viool en zang. ‘Half Way Home’ het openingsnummer van de laatste CD ‘Little By Little’ (2010) is geschreven tijdens een korte vakantie in een ver warm oord, “no matter where I am on God’s green earth, I’m always half way home".

tbate2201124

‘Tall Fidler’ was weer zo’n supersnelle song waarbij de houtsplinters als het ware van de Maton gitaar afvlogen! Zijn vingers bewogen over de frets zo snel op en neer dat zelfs de bezoekers op de eerste rij het niet meer konden volgen. Dan ineens weer als een ingetogen neuriënde vader met het persoonlijke ‘Angelina’ over en voor één van zijn twee dochters. Tommy speelde ook sommige dingen die ik niet eerder live van hem had gehoord maar die wel typerend waren voor zijn stijl, van glad gepolijst tot ongeschaafd ruw. En de akoestiek in een theater zoals in de Rijswijkse Schouwburg is natuurlijk geweldig. Het was de vierde keer dat ik Tommy Emmanuel live bezocht en hij stelt eigenlijk nooit teleur is mijn conclusie. Zijn prettige persoonlijkheid en fantastische talent gecombineerd met veel speelplezier maken zijn optredens steeds weer tot een muzikaal avontuur. Met een interpretatie als een overgeleverd volksverhaal, een muzikaal volkssprookje. Er was eens… een uitzonderlijk gitaartalent die ver verheven was boven alle andere gitaristen… maar sprookjes bestaan niet. Behalve in het Australische stadje Muswellbrook waar nu niets meer is te doen, maar je de kangoeroes kan voeren in het wild.

tbate2201125


Lees ook:
Guitar World Interview Tommy Emmanuel
Tommy Emmanuel, The Austrade Interview
Peter van Elswijk kan meer dan om het even wat
Peter van Elswijk, een gewone gitaarvirtuoos
Tommy Emmanuel[live]
Theresa Anders son One Woman Band



Long Live Purple Rainbow!

Geplaatst op 15 January 2012 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Graauwe Hengst, Schiedam
band: Purple Rainbow
datum: zaterdag 14 januarie 2012
tekst & filmpjes: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

pr1401121

Als jochie van een jaar of 12 werd ik ooit prettig geconfronteerd met de live-uitvoering van ‘Child in Time’ van het dubbelalbum ‘Made in Japan’ (1972) van Deep Purple (wie heeft hem niet in de kast staan?). De bijzondere opbouw van de compositie en het abrupte afbreken ervan om weer van voren af aan te beginnen (da capo) sprak me erg aan. Maar vooral omdat het hard was en toch melodieus en voornamelijk de zanger (Ian Gillan) en het vervormde gitaargeluid (de Fender van Ritchie Blackmore) klonken zoals ik dat nog niet eerder gehoord had! Ik werd fan en spaarde al mijn geld verdiend met vakantiebaantjes om in de jaren die zouden volgen alle Deep Purple elpee’s aan te schaffen die al uitgebracht waren en die nog uit zouden komen. Het album ‘Deep Purple in Rock’ uit 1970 beschouw ik nog steeds als één van de allerbeste hardrock platen ooit.

pr1401122

Ik heb in die tijd Deep Purple helaas nooit live kunnen zien (sinds de jaren 80 des te meer!) Maar ik behoor wel tot de happy few die het eerste imponerende optreden op 18 oktober 1976 van Ritchie Blackmore’s Rainbow in het Haagse Congresgebouw heeft mogen bijwonen. Met in de line-up naast ‘The Man in Black’ zelf zanger Ronnie James Dio, drummer Cozy Powell, bassist Jimmy Bain en toetsenist Tony Carey. En dat ongeveer een jaar later (04-10-1977) op diezelfde locatie in een gewijzigde samenstelling nogmaals. Pikante details zijn hierbij nog dat bij het eerste optreden de toen nog in Nederland volstrekt onbekende Australische band AC/DC de support verzorgde, en de tweede keer was dat het geval door het up-coming Dire Straits. Dat zijn herinneringen die je als muziekliefhebber koestert en altijd bij zullen blijven. En dat maakt het bezoeken van een optreden van een band als Purple Rainbow des te leuker! Gedreven muzikanten die trouw en toegewijd blijven aan de roots van hun voorbeelden. Oude liefde roest niet, dus voor nog maar weer eens een extra tectylbehandeling togen wij naar Schiedam.

pr1401124

Purple Rainbow staat te boek als Nederlands beste eerbetoon aan de Britse hardrockbands Deep Purple en Rainbow. In het inmiddels legendarische Deep Purple en het daaruit voort gekomen Rainbow was dus aanvankelijk Ritchie Blackmore dé gitarist. En met name deze eigenzinnige Engelsman was en is ook hét idool van Purple Rainbow oprichter en gitarist Mario Roelofsen. Een invloed die sinds de jaren zeventig - toen Mario nog in allerlei eigen hardrockbands speelde - tot aan de dag van vandaag als leadguitarist van Purple Rainbow, maar ook van MooreBlack (een spetterend eerbetoon aan bluesrock gitarist Gary Moore), terug te horen is in zijn gitaarspel. En ook de eigenzinnigheid die Blackmore zo kenmerkte blijkt in de genen te zitten van de Schiedammer Roelofsen (geboren in Hoek van Holland). Zo koos hij in 2001 bij de oprichting van de band Purple Rainbow niet voor een zanger met een strot als Ian Gillan of met de krachtige stem en uitstraling van Ronnie James Dio, maar voor een zangeres, Sabine van der Loos. Met een stem als… Sabine van der Loos! Een indrukwekkende stem die sceptici versteld doet staan zodra Sabine haar scheur open trekt (excuses moi voor de uitdrukking). Voor de aanwezigen in De Graauwe Hengst geen verrassing want al zo’n beetje sinds het bestaan van Purple Rainbow eindigt of begint het gezelschap het kalenderjaar in dit Schiedamse muziekcafé, voorheen de Quibus en Het Podium genaamd. En vanaf het openingsnummer ‘Fireball’ tot en met de toegift zat de sfeer er goed in. Die toegift was ‘Child in Time’ en wordt in de huidige samenstelling van Deep Purple zelf - dat o.a. met de originele bandleden Gillan, Glover en Paice nog steeds optreedt - niet meer tijdens hun concerten gespeeld. Naar verluid zou Ian Gillan’s stembereik het nummer niet meer aankunnen. Sabine had er aan het einde van de Purple Rainbow show nauwelijks moeite mee en de band bezorgde de enthousiaste aanwezigen met deze megahit een waardige afsluiter van een avond waarin zowel de band als publiek het zienderogen naar hun zin had. Mocht in voorgaande jaren het geluid nog wel eens te hard afgesteld staan voor deze kleine ruimte, nu was het hard én zuiver zoals het moet (het blijft natuurlijk wel hardrock mensen!). Met ‘Black Night’, Deep Purple’s hoogst genoteerde hit in de UK, en ‘Smoke On The Water’ kregen we hardrock songs te horen, die zelfs de toevallige bezoekers bekent in de oren klonken. Vroegere klassiekers als ‘Kill the King’ en ‘Man on the Silver Mountain’ deden de harten van de diehard Rainbow fans weer sneller kloppen. Het was daarom opvallend maar mooi om zowel fans met oude Rainbow- en fans met ‘nieuwe’ Deep Purple T-shirts gezamenlijk te zien headbangen en luchtgitaar spelen.

pr1401123

Tijdens de introductie van de Deep Purple ballade ‘When A Blind Man Cries’ vertelde Sabine dat ze allemaal blij waren om na een babyboom-verlet in 2011 nu eindelijk weer op het podium te staan. Behalve zij zelf zijn ook bassist Menno en drummer Alexander de Goede trotse ouders geworden van blakende baby-rockers in de dop. De kracht van Purple Rainbow is dat ze - behalve een goede mix van ‘Purple- en Rainbow songs pakkende rocksongs zoals ‘Since You’ve Been Gone’, ‘Hush’, ‘I Surrender’ en ‘Speed King’ variëren met langere uitgesponnen gitaarstukken met wisselend tempo (bijv. ‘Mistreated’, ‘Still I’m Sad’, ‘Gates Of Babylon’, ‘Burn’). En beukende en gierende solo’s op de drum, basgitaar, toetsen en gitaar worden daarbij niet geschuwd. Zo zagen en hoorde we Alexander tekeer gaan tijdens nog zo’n classic heavy rocksong ‘Highway Star’ in een knappe ‘heavy-hitting style’ drumsolo ala Cozy Powell. Ook was het 70’s Fender Precision Bass-geluid van de coole kikker Menno Hamer voortdurend stuwend aanwezig. Jorrit van der Weide speelt op zijn keyboard sensuele en klassiek getinte intro’s zoals we dat kennen van o.a. ‘Child in Time’ maar produceert op zijn Hammondorgel net zo makkelijk het karakteristieke scheurende ‘Jon Lord geluid’ of die Hammond blues-rock sound zoals in ‘Hush’. Het totale geluid van de band is daardoor bijna vergelijkbaar met het originele geluid van Rainbow en Deep Purple. De nummers worden gespeeld vanuit het hart met betrekking tot de originele (live) opnames. Weliswaar en gelukkig met een eigen interpretatie waarin vooral gitarist Mario Roelofsen een groot aandeel heeft. Want de vergelijking met Blackmore’s vingervlugheid en poses uit diens DP Mark Three en Rainbow perioden mag dan treffend zijn, Mario is door de jaren heen uiteraard door meer gitaristen beïnvloed (o.a. Jimi Hendrix, Jeff Beck, Michael Schenker, Yngwie Malmsteen) maar heeft bovenal zijn eigen stijl. Waarbij hij zijn elektrische Fender Stratocasters, en naar het schijnt ook zijn lange manen, nooit zal afzweren, knippen en scheren. Dit in tegenstelling tot zijn idool uit vervlogen dagen die sinds eind jaren negentig met zijn vrouw Candice Night en hun Blackmore’s Night project voor het folk-rock genre hebben gekozen. Ritchie’s keuze was bewust en vrijwillig en wordt algemeen gerespecteerd (hij heeft veel betekend voor de hardrock scene). De keuze van Mario en consorten was 11 jaar geleden juist om als tribute met deze muziek door te gaan. Het werd Mario twee jaar terug door gezondheidsredenen bijna niet meer gegund, maar zaterdag stond hij weer in zijn bekende zwart leren outfit en met witte Fender op het podium waar hij thuis hoort: Mario Moreblack is back! En de erfenis van Ritchie Blackmore’s hardrock is nog steeds in veilige handen van Purple Rainbow. Long Live Rock and Roll!

pr1401125

De Band:
Mario Roelofsen - Guitar
Alexander de Goede - Drums
Sabine van der Loos - Vocals
Menno Hamer - Bass
Jorrit van der Weide - Hammond/Keyboard


Setlist:
Fireball
Black Night
Kill the King
Man on the Silver Mountain
When a Blind Man Cries
Into the Fire
Since You’ve Been Gone
Hush
Stormbringer
Mistreated
Set 2:
Perfect Strangers
I Surrender
Still I’m Sad
Gates of Babylon
Highway Star (drumsolo)
Stargazer
Smoke on the Water
Long Live Rock and Roll
Speed King
Burn
Toegift:
Child in Time

3272/rb76ym96
[Rainbow 1976 / Mario & Yngwie Malmsteen 1996]
photographs © Hilco Arendshorst / Mario Roelofsen


Ap Heus & Rien Olijslagers - Twee Delen

Geplaatst op 8 January 2012 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Expositie “TWEE DELEN” in Kunsthuis18


Expositie: 07/01 - 05/02 ‘12

Rotterdammer Rien Olijslagers (1954) en Westlander Ap Heus (1959) zijn vrienden en oud collega’s. Als reclameschilders leerde ze elkaar eind jaren zeventig kennen. In hun vrije tijd deelden ze gezamenlijk interesse in de beeldende kunst. Bij de expositie opening op 7 januari las Rien voor uit eigen werk en Ap begeleide hem op gitaar met de eigen compositie ‘Elm Street’. [lees hier verder]

Livin’ Blues Xperience 05/01/12

Geplaatst op 6 January 2012 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Livin’ Blues Xperience - Black Magic Woman
Jan 05th 2012 - Muziekzolder Westland

From 1967 to 1975 “Livin’ Blues” with their blues-boogie-rock and shuffle music was really hot! Hits like Wang Dang Doodle, LB Boogie and Black Liza conquered Holland and the rest of Europe and the band performed with pop giants like Steve Lukather (Toto), Peter Green (Fleetwood Mac), Desmond Dekker, Canned Heat, Adje van den Berg (White Snake), Thijs van Leer (Focus) and many others.

Since a few years, frontman Nicko Christiansen renamed his band as Livin’ Blues Xperience and returned on the major jazz and blues festivals in the Netherlands and Europe like the Park Pop festival in the Hague with over 150.000 visitors and the majestic Svetlanov theatre in Moscow with over 2000 seats. In 2008 the band did various tours in Poland, Hungary, Slovakia, Spain and even Indonesia and released in the meanwhile their new album “This is the time". In 2009 the band was voted by the readers of the blues magazine “Two Blues” as best international blues band in Poland.