Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand December 2011

Merry Christmas & A Happy 2012

Geplaatst op 22 December 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gtl2012small

iwdvf2011
Card made for Willy DeVille International Fans
especially for devillefan Ineke ;-)

The Blues Alone? The Best Alone!

Geplaatst op 21 December 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

December, lijstjesmaand. Zo ook bij The Blues Alone?
We hieden het simpel: wat waren volgens onze medewerkers de 3 beste concerten in 2011? En wat vonden ze de drie beste CD’s? Blues, rock, jazz, singer-songwriter, Americana, pop… het maakte niet uit!

Het muziekjaar 2011 begon fantastisch met o.a. een optreden van Dana Fuchs en met het langverwachte TBA? interview met haar. Bij Blues Aan Zee nog wel in ons eigen Westland! Op dat moment het beste wat we als TBA’ers gedaan hadden. Maar het jaar duurde nog lang (gelukkig). Meer memorabele optredens, interviews en reviews volgden. Ian Siegal, Golden Earring, John Mellencamp, Steve Earle, Prince, Robin Trower, Lenny Kravitz, Southside Johnny, Seasick Steve en Beth Hart, ze waren weer groots en weergaloos! Daarentegen waren kleinschalige optredens van Whiskey River of Big Will & the Bluesmen intiem en aandoenlijk. Zo ook Kaz Lux of Dany Lademacher & Dirk Vermeij op onze eigen Muziekzolder! Moke, Peter van Elswijk of de Cubaan Eliades Ochoa in de theaters. Al die sfeervolle festivals met heel veel jazz en (Neder)blues, veelal verregent maar toch steeds weer ouderwetsch gezellig; Highlands, Kwadendamme, Ribs & Blues, Northsea Jazz, Peer, Culemborg, Tegelen, British Blues Awards 2011, Hoaxfest en Waterpop, om er eens een aantal te noemen. En natuurlijk Bospop met het jonge talent Yasmin én die gouwe ouwe The Faces! Met natuurlijk Ronnie Wood, toch nog een ‘Stone’ live gezien in 2011. Ohw, en nog een Stone Alone: Bill Wyman was weer eens in het land met zijn Rhythm Kings. Ana Popovic en op de valreep nog singer-songwriter Yori Swart in Paradiso en Charles Frail en Blaudzun in de Kroepoekfabriek. Nederland herbergt echt heel veel goede talenten, Tommy Ebben, Tim Knol, Gingerpig, King Mo, Woody & Paul, Are You A Lion, teveel om op te noemen en we mochten er maar 3 kiezen. Dus heb ik gekozen voor drie uiteenlopende muziekstijlen en acts die ik nog nooit eerder live had gezien. Verspreidt over 3 locaties in 3 jaargetijden. Dat leken me wel mooie afwegingen. Verder zal het te maken hebben met de tijd van het jaar. In deze donkere wintermaanden ben ik nou eenmaal meer gevoelig voor warme singer-songwriters muziek en melancholische blues dan in andere jaargetijden. 

Bij de CD keuzes: USA, UK, NL, alweer een mooie verdeelsleutel vond ik. Wel alle drie blues(rock) want de mooiste singer-songwriter/Americana albums werden nog net in 2010 gemaakt of komen er nog aan in 2012 (hoop ik). Ian en Ralph hebben er vast wel begrip voor dat er bij mij een dame op 1 staat. Dana Fuchs blijft nou éénmaal TBA’s special galfriend. Niet geheel toevallig drie artiesten die ik in 2011 ook heb mogen interviewen. Dat schept een band blijkbaar ;-) Dus sorry Ana, Beth, Joe, Susan, Derek, Lucinda, Marianne, Lenny, Steve, Johnny, JoJo, Buddy, Huub, Tim, Tom, Tommy, Phil, Will, Woody, Paul… en al die anderen.

En zo kozen alle TBA? medewerkers hun persoonlijke favoriete concerten en CD’s voor - wellicht een jaarlijks terugkerende rubriek - THE BLUES ALONE? THE BEST ALONE! En dat bleek voorwaar geen gemakkelijke opgave!Ik heb een vrij brede smaak en maak heel erg veel mee op muziekgebied in een jaar, dus ik heb serieus even alles de revue moeten laten passeren om tot een keuze te komen” schreef bijvoorbeeld fotograaf en reporter Hen Metsemakers. Maar, na het nodige wikken en wegen, rangschikken en wegvegen kwam een ieder van ons toch tot haar/zijn keuzes. Dus laat je verrassen door de voorkeuren van ons fotografen- en verslaggevers gilde en bekijk de betreffende fotoverslagen nog eens. Dan lees je ook waaróm deze gigs en CD’s zo goed waren en zijn volgens ons team! [GvdH]

THE BEST CONCERTS… volgens Giel

1. Ray Lamontagne - Vredenburg Utrecht
16 februari 2011
Review: Ray Lamontagne en de onontgonnen diepten van vindingrijkheid
2. Frank Turner & The Sleeping Souls - De Melkweg Amsterdam
15 november 2011
Review: Frank Turner opent tour overtuigend in de Melkweg
3. Tedeschi Trucks Band - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
09 juli 2011
Review: Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!

THE BEST ALBUMS… volgens Giel

1. Dana Fuchs - Love To Beg
2. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny
3. Ralph de Jong & Crazy Heart - More Than Words

THE BEST CONCERTS… volgens Arjan

1. Tedeschi Trucks Band - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
09 juli 2011
Review: Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!
2. Frank Turner & The Sleeping Souls - De Melkweg Amsterdam
15 november 2011
Review: Frank Turner opent tour overtuigend in de Melkweg
3. John Williams & John Etheridge - Muziekgebouw Eindhoven
15 september 2011
Review:  Eén podium, twee gitaristen, drie gitaren

THE BEST ALBUMS… volgens Arjan

1. Tedeschi Trucks Band - Revelator 
2. Eric Clapton & Wynton Marsalis - Play The Blues
3. Beth Hart & Joe Bonamassa - Don’t Explain   


THE BEST CONCERTS… volgens Hen 

1. Nik Bärtsch’s Ronin - Philipszaal Eindhoven
31 maart 2011
You Tube
2. Mike Stern - Paradox Tilburg
31 oktober 2011
Review: Onvergetelijk Fusion concert Mike Stern in uitverkocht Paradox
3. Guthrie Govan - Bosuil Weert
03 december 2011
Review: Gitaarwonder Guthrie Govan brengt De Bosuil Weert in hogere sferen

THE BEST ALBUMS… volgens Hen

1. Miles Davis - Live in Europe 1967 The Bootleg series, vol.1
2. Pink Floyd - Wish You Were Here (Experience Ed
ition)
3. The Who - Quadrophenia (The Director’s Cut)


THE BEST CONCERTS… volgens Bert

1. Gare Du Nord – Patronaat Haarlem

5 november 2011
Review: Gare Du Nord brengt de Lillywhite Soul Tour naar Haarlem
2. C.W. Stoneking - Patronaat Haarlem
10 oktober 2011
Review: “Juke Joint” Patronaat ontvangt C.W. Stoneking
3. Dilana Smith - De Kade Zaandam
30 juni 2011
Review: Dilana geeft De Kade een waardig afscheidsconcert

THE BEST ALBUMS… volgens Bert

1. Are You A Lion - Are You A Lion
2. Frank Turner - England Keep My Bones
3. Israel Nash Gripka - Barn Doors & Concrete Floors

 
THE BEST CONCERTS… volgens José

Prince - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
Juli 2011
You Tube
2. Steve Earle - Paradiso Amsterdam
10 oktober 2011
Review: Steve Earle - Hardcore Troubadour & Bodacious Cowboy
3. Malcolm Holcombe - Paradiso Amsterdam 
23 maart 2011
You Tube 

THE BEST ALBUMS… volgens José

1. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny
2. Tom Waits - Bad As Me
3. Amy Winehouse - Lioness, Hidden Treasures


THE BEST CONCERTS… volgens Nicolette

Prince - Ahoy Rotterdam (North Sea Jazz Festival)
Juli 2011
You Tube
2.
Malcolm Holcombe - Paradiso Amsterdam
23 maart 2011
You Tube
3. Braindogs - Budapest
December 2011
You Tube

THE BEST ALBUMS… volgens Nicolette

1. Steve Earle - I’ll Never Get Out of This World Alive
2.
Tab Benoit - Medicine
3. Ian Siegal and The Youngest Sons - The Skinny  

Blaudzun balanceert tussen broosheid en blijde bombast

Geplaatst op 19 December 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: de Kroepoekfabriek, Vlaardingen
band: Blaudzun
support: Charles Frail
datum: zaterdag 17 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

tbablaudzun1712110

Kent u hem nog? Lange Pier uit de TV-serie Floris uit 1969, een enorme vent met een zwarte baard. Ik moest gewoon even aan deze immorele veroveraar denken toen Johannes Sigmond aka Blaudzun afgelopen zaterdag het podium van de Kroepoekfabriek beklom. Maar dat is dan ook de enige vergelijking tussen de schurk en de in het zwart geklede singer-songwriter met de dikke bril en de fragiele stem. Of het moet de term ‘veroveraar’ zijn, want Blaudzun is een veroveraar van harten als vernieuwer van de Dutch indie rockmusic. Of van de donkerbruine americana muziek of folkrock zo je wilt, of eigenlijk gewoon: vertolker van bloedmooie popliedjes. Aan de vooravond van de release van het derde Blaudzun album ‘Heavy Flowers’ (06-01-2012) gaf hij met zijn achtkoppige band een try-out voor de komende voorjaarstour in de knusse en sfeervolle Kroepoekfabriek, een podium gevestigd in een authentiek pakhuis, de voormalige kroepoekfabriek aan de Koningin Wilhelminahaven in Vlaardingen. Waarmee weer een hoogtepuntje aan de toch al zo bijzondere live reputatie van Blaudzun kon worden toegevoegd.

tbablaudzun17121100

Dat was in elk geval de mening van ons als blij verraste toehoorders, maar ook die van Johannes zelf. De imposante Utrechter (geboren in Arnhem, 1974) toonde zich na afloop tevreden over het optreden en over de sfeervolle zaal. Een paar uur later liet hij zijn persoonlijke genoegen nogmaals via Twitter blijken: “Dank iedereen @kroepoekfabriek, wat een mooie avond en wat een leuke zaal zeg! Geniet van de nacht.” Dat het zo’n mooie avond was geweest had zeker ook te maken met de support; de jonge Amsterdamse zanger, gitarist en songschrijver Charles Frail. Frail (eigen naam: Karel Ensing) vertolkte poëtische folksongs, zichzelf slechts begeleidend op de akoestische gitaar. Via zijn laptop werden er op een groot projectiescherm beelden vertoond van ‘the making of the albumcover’ van zijn laatste CD ‘Morning It Breathes’. En alle titelteksten waren zodoende ook mee te lezen dan wel mee te zingen. Maar, zo deelde hij ons mee: “niet alleen maar naar het scherm kijken hoor, ook af en toe een beetje naar mij". Dat zijn broze vibrerende stem veel gelijkenis treft met die van Antony Hegarty (Antony and the Johnsons) is absoluut geen bezwaar. Dit omdat het repertoire en de performance van Frail veel luchtiger is dan die van de Britse zanger met die aparte ‘vrouwelijke’ stem. Verder zijn er in Frails’ repertoire ook invloeden van Nick Drake en Bon Iver terug te horen maar als performer is de blonde bebrilde en bebaarde singer-songwriter helemaal zichzelf.

tbablaudzun1712111

Het optreden was ingetogen en aandoenlijk en de sfeer die Frail wist te creëren was indrukwekkend. Zeker als je in ogenschouw neemt dat instrumentatie als piano, viool, cello, fluit, harp, trompet en percussie zoals dit op de CD te horen is door Charles’ begeleidingsband the Moulting Frames, live geheel achterwegen wordt gelaten. Zelfs de tsjirpende vogeltjes en de voice-overs blijven exclusief bewaard voor de CD. En dat maakt Charles Frail op het podium nou zo puur en ontwapenend. Die CD ‘Morning It Breathes’ is overigens - naar goed voorbeeld van Sam Baker’s driedelige Mercy/Pretty World/Cotton - het eerste deel van een trilogie die voorts uit ‘Mirror River’ en ‘City Fire’ zal gaan bestaan. De eerste vijfhonderd exemplaren zijn verpakt in een zelf in elkaar gefröbelde hoes van bedrukt wit karton omstikt met zwart garen door wit kaasdoek, en bestempelt met de titelteksten. Dit mooie stukje huisvlijt vond na afloop - ook door ons - gretig aftrek aan de merchandise stand. En terecht, want zulke creativiteit móet natuurlijk gewoon beloond worden.

tbablaudzun1712115

De toon was dus al gezet en sfeer zat er lekker in. Geen twijfel mogelijk dat dit een bijzondere singer-songwriters avond vol nostalgie en melancholie zou gaan worden. Blaudzun trad aan met een indrukwekkend gezelschap muzikanten. Behalve zijn onafscheidelijke “broertje” Jacobus Sigmond (o.a. gitaren en zang) had hij violiste/zangeres Judith van der Klip (bekend van de Golden Strings en het strijkkwartet Rose Musicali) meegenomen. Maar ook de aan het conservatorium afgestudeerde singer-songwriter Franc Timmerman (o.a. The Guilt) die de basgitaar, xylofoon en trom mocht bespelen. Multi-instrumentalist annex klankontwerper Laurens M Palsgraaf (o.a. Ponoka, the Jetlags) speelde trompet, synthesizer, xylofoon en percussie. Evenals Joël Grimberg die ook trompet, xylofoon en percussie speelde en Wouter de Waard (ex El Pino & The Volunteers) zat achter de drums. De toetsen van de piano, het orgel en een accordeon werden bespeeld door Tom Swart - sinds jaren actief in de Utrechtse indie popbands Pondertone en Dial Prisko.

tbablaudzun1712112

De concert opener ‘Flame On My Head’ was gelijk de eerste sneak preview van het nieuwe album ‘Heavy Flowers’. Na een akoestische gitaar intro volgt een onheilspellend lied met een donkere melodie en de karakteristieke klaagzang van Blaudzun. Het ritme wordt aangegeven met handgeklap door de bandleden. Als dit de maatstaaf is voor het nieuwe album staat ons nog heel wat moois te wachten! Want ook het later in de show gespeelde dromerige ‘Heavy Flowers’ en de nieuwe single ‘Elephants’ zijn van een kwalitatief hoogstaand niveau. Uiteraard kwamen er ook veel songs van de eerdere CD’s aan bod waarbij met namen ‘Wolf’s Behind the Glass’, ‘Midnight Room’ (mede gezongen door Judith van der Klip), ‘Sunshine Parade’ en niet te vergeten de bekendste single ‘Quiet German Girls’ er blikken van herkenning waarneembaar waren bij het aandachtige Kroepoekfabriek publiek. Met het meeslepende ‘Jezebelle’ met vocale “Hey! Ho!” begeleiding door alle bandleden kwam het enerverende optreden zo’n beetje tot een apotheose. Het publiek roerde zich ook wat meer en voorzichtig worden verzoekjes als ‘Redemption Song’ (Bob Marley cover) en ‘Shout’ (Tears For Fears cover) geroepen. Maar Blaudzun had zijn plan allang getrokken en richtte zich op het repertoire zoals dat waarschijnlijk na de release van ‘Heavy Flowers’ in de clubs, zalen en op de festivals gespeeld zal gaan worden. En wellicht ook over de grens, want als één ding duidelijk werd zaterdagavond was het wel dat Blaudzun een band is met internationale allure!

tbablaudzun1712113

De platen van Blaudzun roepen muzikaal soms vergelijkingen op met werk van Arcade Fire, Beirut en The Veils en volgens sommige zelfs met Damien Rice, Ane Brun en Ryan Adams. Maar live lijkt het wel of de geest van Jeff Buckley aanwezig is of dat je naar een David Lynch soundtrack luistert. Natuurlijk heeft dat ook met een intieme setting en met de vibe van het betreffende podium te maken, en de Kroepoekfabriek leek de perfecte locatie voor deze artiesten. Want hun muziek brengt je naar een wereld van extremen. Van breekbaar - wanneer troubadour Blaudzun in zijn eentje met een akoestische (mini)gitaar een tedere ballade speelt - tot uiterst dynamisch, als de complete band een kakofonie van geluid produceert. Waarbij het knap is dat zo’n scala aan instrumenten toch steeds weer hecht blijft klinken. Want muziek van Blaudzun balanceert tussen broosheid en blijde bombast. Ondanks dat Blaudzun zich aan het einde van de show excuseerde voor bepaalde instrumenten die niet helemaal werkte zoals het moest (inherent aan een try-out) beleefden we een welbehaaglijk optreden. Een voorbode van ongetwijfeld een prachtige (uitverkochte) voorjaarstour en hopelijk weer een magnifieke luisterrijke CD. Kwaliteit verloochend zich niet maar de tijd zal leren of de artiest Blaudzun de anonimiteit ontstijgt waarin zijn naamgenoot en Deens wielrenner Verner Blaudzun vroeger te lang is blijven hangen. Of om in wielertermen te blijven: ‘Heavy Flowers’ wordt voor Blaudzun “de dood of de gladiolen!". Een ereplaats is hem van harte gegund.

tbablaudzun1712114

Blaudzun - Flame on my head

Setlist Kroepoekfabriek:
01. Flame On My Head
02. Who Took The Wheel
03. We Both Know
04. Solar
05. Le Chant Des Cigales
06. Wolf’s Behind the Glass
07. Midnight Room
08. Heavy Flowers
09. Quiet German Girls
10. February Flare
11. California/Black Thread
12. Suday Punch
13. Sunshine Parade
14. Jezebelle
15. Streetcorner Shouter
16. Elephants (+ encore)
17. Ghost Rocket
(+ encore)

Blaudzun, de band:
Johannes ‘Blaudzun’ Sigmond - zang, (akoestische)gitaren
Jacobus Sigmond - gitaren, banjo, lapsteel, glockenspiel, zang
Judith van der Klip - viool, gitaar, trom, zang
Tom Swart - piano, orgel, accordeon
Wouter de Waard - drummer
Franc Timmerman - basgitaar, xylofoon, trom
Laurens M Palsgraaf - trompet, synthesiser, xylofoon, percussie
Joël Grimberg - Trompet

Zie hier het programma van de Kroepoekfabriek.

Charles Frail - ‘Morning it Breathes Pts. 6-9′ (Street Folk Session)

‘Najaarsstorm’ Beth Hart raast over Nederland

Geplaatst op 9 December 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
band: Beth Hart Band [foto’s]
support: Stephan Schill [foto’s]
datum: donderdag 8 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

tbabh081211-01

Het was alweer ruim een jaar geleden dat we Beth Hart voor het laatst live aan het werk hadden gezien. En de verwachtingen waren hoog gespannen. Zeker na - van horen zeggen - puike optredens in de UK (Southampton, Derby, Londen) en natuurlijk na de opvallende samenwerking met Joe Bonamassa met als gevolg de release van het album ‘Don’t Explain’ eerder dit jaar. Zou Beth tracks spelen van ‘Don’t Explain’ dat uitsluitend uit covers bestaat? En zo ja, kan haar vaste gitarist Jon Nichols de gitaarpartijen van Joe Bonamassa aan? En heeft Beth Hart zich na een bewogen 2011 en eerdere terugslagen toch weer verder weten te ontwikkelen? Vragen die op voorhand niet alleen bij ons opkwamen, maar ook bij andere bezoekers. Zo bemerkte wij uit reacties van fans, die net als wij al vroegtijdig een plekje voor het podium hadden bemachtigd.

tbabh081211-02

Want wie de échte intimiteit van Beth Hart wil ervaren, moet haar eigenlijk ook van dichtbij kunnen horen, zien en beleven! Of zoals ik op Huntenpop 2004 al eens meemaakte: haar zwevende zweetdruppels op je gelaat voelen neerdalen en haar blote ‘Stinky Feet’ kunnen ruiken! (een lied dat overigens een ‘ode’ is aan de grote geurende voeten van haar eigen man Scott). Natuurlijk is vooraan staan niet voor iedereen weggelegd en zeker niet in de grote zaal van ‘t Paard van Troje waar het front-of-stage, meer dan in welke concertzaal dan ook, echt ‘vol is vol’ is! Maar, zover kwam het dit keer ook niet in het Paard. Want de reukorganen en voelsprieten werden minder op de proef gesteld dan destijds. Zeven jaar en diverse tatoeages verder heeft Beth zich inderdaad flink doorontwikkeld. Ze is uiteraard ouder geworden (zelf verzuchtte ze halverwege de show dat ze in januari ‘alweer’ 40 jaar zal worden) maar ze lijkt muzikaal ook wat milder. De klassieke soul-, blues- en jazzmuziek zijn tegenwoordig meer dan ooit met haar robuuste en organische muziek verweven. Dat wisten we al van haar laatste albums ‘My California’ (2010) en ‘Don’t Explain’ (2011), maar ook de huidige live shows zijn meer uitgebalanceerd dan voorheen.

tbabh081211-03

En ja, de ‘Don’t Explain’ tracks kwamen volop aan bod. Het eerste kwartet songs was zelfs allemaal van het succesvolle album met Joe Bonamassa. Als vanouds trapte Beth af vanachter de elektrische piano. Een uitgeklede versie van Gil Scott-Heron’s ‘I’ll Take Care Of You’ klinkt live (zonder strijkers) puur en opwindend, zoals het hoort. Direct op dezelfde wijze gevolgd door de Tom Waits compositie ‘Chocolate Jesus’ met het vrolijke piano introotje. In ‘Well, Well’ kan gitarist Jon Nichols zijn interpretatie van de Bonamassa arrangementen laten horen. En de stoere Amerikaan blijft gelukkig zichzelf en speelt zijn partijen degelijk maar met veel gevoel, zoals hij dat al jaren in de Beth Hart Band doet. Een verrassende gast in de band is de Nederlandse toetsenist Will Maas die normaal gesproken bij Ilse DeLange speelt. En het moet gezegd, hij compenseert de ontbrekende blazers- en strijkerspartijen voortreffelijk op zijn Hammond orgel en de accordeon. Ook het volume van de vertrouwde ritmesectie drummer Tod Wolf en bassist Tom Lilly gaat geleidelijk omhoog. En dan slaat het noodlot toe, de basgitaar en bassdrums klinken al een tijdje veel te hard over de PA installatie met als trieste apotheose een oorverdovend gekraak uit de speakers. Met als gevolg duidelijk geïrriteerde bandleden en een licht paniekerige technische crew. Weliswaar de enige smet op deze avond maar als het geluid bij een concert niet goed is, blijft er toch een nare nasmaak over.

tbabh081211-04

Gelukkig pakte Beth het goed op en was ze bovendien uitstekend bij stem. Voornamelijk in de intense piano ballades en de akoestische onderonsjes met Jon (’Ugliest House On The Block’) wist ze de - ook nu weer rumoerige zaal - toch enkele keren stil te krijgen. Zoals bij ‘Your Heart Is As Black As Night’ een jazzsong van Melody Gardot maar dan gezongen met een rauwe bluesy stem, prachtig. Sluit je ogen en fantaseer een glas Jack Daniels in je ene hand en een Havana cigaar in de andere… de grootste verleidingen van het leven zijn het lekkerst, al duren ze maar even. En zo werden er maar liefst negen van tien ‘Don’t Explain’ tracks live gespeeld. Waaronder een geweldig knallende versie (dit keer in positieve zin) van de funky Bill Withers song ‘For My Friend’. In de samenwerking met Bonamassa schuilt tevens de tol de roem, zo merkte wij. Het trekt blijkbaar toch ook een categorie publiek dat meer nieuwsgierig is dan dat het kenners (fans) zijn, en die dus minder meelevend zijn dan de die-hard fans. Songs als ‘Waterfalls’, ‘Good As It Gets’ en ‘Monkey Back’ worden normaal gesproken toch redelijk massaal uit volle borst meegezongen, nu slechts door een enkeling.

tbabh081211-5

En zo werden dus al onze vragen beantwoord - niet allemaal geheel naar tevredenheid trouwens. De onstuimige jonge vrouw die aanvankelijk onsterfelijk leek (’Immortal’ Atlantic 1996) vond tegenslagen op haar pad (drank, drugs, depressies) maar ontwikkelde zich intussen in de luwte wel tot een rasartieste met een eigen identiteit en stemgeluid zonder concessies te doen aan haar idealen. En die ondanks dat ze participeerde in projecten van Les Paul, Neal Schon, Barry Hay, Deep Purple, Slash en Joe Bonamassa ook steeds onafhankelijk is gebleven en in zichzelf is blijven geloven. Beth Hart, die ook in deze clubtour door Nederland weer als een najaars-storm over ons land raast. De ’schade’ zal pas later duidelijk worden.

De Band:
Beth Hart - lead vocals, keys, acoustic guitar
Jon Nichols - electric and acoustic guitar, backing vocals
Tom Lilly - bass, backing vocals
Todd Wolf - drums, backing vocals
Will Maas - Hammond organ, accordeon

Setlist:
I’ll Take Care Of You
Chocolate Jesus
Well Well
Something’s Got A Hold On Me
Delicious Surprise
Waterfalls
Today Came Home
Ugliest House On The Block
Trouble
Good As It Gets
Don’t Explain
Your Heart Is As Black As Night
For My Friends
Sick
Monkey Back
Encore:
My California
Sinners Prayer
I’d Rather Go Blind

tbabh081211-07

Lees ook:
Beth Hart and Joe Bonamassa - Don’t Explain [CD review]
Beth Hart - My California [CD review]

De Cubaanse ‘country’ en ‘blues’ van Eliades Ochoa

Geplaatst op 3 December 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: DeLaMar Theater, Amsterdam
band: Eliades Ochoa & Grupo Patria
datum: vrijdag 2 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

tbaeo01

Wie heeft hem niet in de kast staan, de CD ‘Buena Vista Social Club’ uit 1997 van het gelijknamige gezelschap? Een groep oude Cubaanse muzikanten die op initiatief van de Amerikaan Ry Cooder dit project ondernamen. Met wereldwijd succes als gevolg en optredens in onder meer de New Yorkse Carnegie Hall en in Theater Carré te Amsterdam. Dit succes werd later in 2000 nog eens versterkt door de documentaire ‘Buena Vista Social Club’ van Wim Wenders, waarin hij toont hoe Ry Cooder de legendarische Cubaanse muzikanten bij elkaar brengt en hoe ze samen het album opnemen. Een aantal van de belangrijkste veteranen zijn inmiddels overleden; zanger Ibrahim Ferrer in 2005, zanger Compay Segundo en pianist Ruben Gonzalez beide in 2003. Eliades Ochoa (65) is het laatst overgebleven lid van de officiële Buena Vista Social Club®. Hij is de stem van de alom bekende hits ‘El Cuarto de Tula’ en ‘Chan Chan’. Samen met zijn septet Grupo Patria tourt hij dit najaar weer door Nederland. The Blues Alone? ging poolshoogte nemen in Amsterdam. Nu niet in het Carré Theater maar in het eigentijdse DeLaMar Theater.

De Wim Sonneveld Zaal van het vernieuwde DeLaMar Theater telt 943 zitplaatsen. Die waren vrijdagavond zo goed als allemaal bezet. De muziek van de Buena Vista Social Club leeft dus nog steeds. Of zoals Ry Cooder dat in 1997 zo mooi wist te verwoorden: “In Cuba the music flows like a river. It takes care of you and rebuilds you from the inside out.” Eliades Ochoa mogen we bestempelen als de bewaker van de Cubaanse ’son’ muziek met roots in de ‘guajira’ (Cubaanse country muziek). De immer in het zwart geklede en met cowboyhoed getooide zanger/gitarist wordt daarom ook wel de Cubaanse Johnny Cash genoemd. Son is een muziekstijl die oorspronkelijk uit het oosten van Cuba komt. Zijn repertoire bestaat behalve uit deze muziekstijl ook uit andere typische Cubaanse muziek zoals guaracha, bolero en afros. Afwisselend speelt Ochoa nummers van de BVSC en van zijn eigen solo platen in het DeLaMar Theater. Hij spreekt uitsluitend Spaans en voegt ons meerdere malen toe “Grande famílias” te zijn omdat de muziek ons verbindt. Zijn bekendste nummers - de meeste na de pauze - zoals `Chan Chan`, `El Carretero`,`El Cuarto de Tula` en een interpretatie van de Beny Moré klassieker ‘Yiri Yiri Bon’ worden met luid applaus en vreugdekreten begroet. `El Carretero` een compositie van Guillermo Portabales is een typische Guajira (klaagzang), in feite afgeleid van de Spaanse traditionals. Een stijl die ook erg populair is in West-Afrika en ook wel de Cubaanse ‘blues’ genoemd wordt. Eliades Ochoa is de perfecte vertolker van het lied.

tbaeo02

Het langzame son lied in country stijl ‘Chan Chan’ was een van de laatste composities van de 95 jaar geworden Francisco Repilado alias Compay Segundo. Met woorden van respect draagt Ochoa het dan ook aan hem op, een mooi gebaar. En zo heeft hij bij ieder nummer wel een innemende introductie in het Spaans. Of het nu een over een bolero over de liefde voor Maria is of dat het over de maan gaat (‘La Luna’). Soms met een gebbetje en soms met een serieuze ondertoon, maar steeds ongeveinsd. Waarbij je jezelf zo nu en dan wel afvraagt of de heren muzikanten bij zulke vrolijke muziek soms niet té serieus blijven? Zelfs een instrumentale versie van ABBA’s ‘Chiquitita’ wordt plechtig gebracht. Het zal met de Cubaanse volksaard te maken hebben want de muzikanten zijn zo’n beetje allemaal geboren en getogen in Santiago de Cuba, de tweede stad van Cuba in de provincie Oriente. Eerlijkheidshalve moet wel gemeld worden dat de voetjes van alle heren ook niet bepaald stil stonden tijdens het musiceren. En zowel de bassist, de pianist als de twee trompettisten gaven korte solo’s en - verrassend genoeg - zelfs de maracas performer gaf een verdienstelijke solo met zijn rumba shakers. Waarna ook de duim van bandleider Eliades Ochoa van waardering omhoog ging.

ybaeo04

Kortom, een lekker optreden met warme Spaans/Cubaanse gitaar-, piano- en trompet klanken ondersteund door Afrikaanse ritme’s op percussie en maracas, of de sambaballen zo u wilt. Maar met een beetje een plichtmatige setlist. Uit reacties vanuit het publiek vingen we op dat sommige bezoekers toch stiekem ook een beetje hadden gehoopt op ‘Rhythms Del Mundo’ tracks, Cubaanse versies van West-Europese en Amerikaanse hits. Of een Spaanstalige bewerking van `Hemingway` (van het UMOJA album) waarmee Eliades Ochoa in april 2006 samen met Bløf een nummer 1 hit in Nederland scoorde. Maar ondanks die paar kritische opmerkingen zaten de meeste mensen - die voor authentieke son en bolero kwamen - goed vanavond. Met de nadruk op ‘zaten’, want bij deze swingende muziek moet eigenlijk ook de gelegenheid tot dansen geboden worden. Die paar bezoeksters die het echt niet meer konden houden zochten daarom maar het gangpad op om hun bailando moves te uiten.

tbaeo03

Naast een bezoek aan de voorstelling kon het publiek ook genieten van een zeer bijzondere fotocollectie in de foyers van het DeLaMar Theater. Aangekochte werken op initiatief van de VandenEndeFoundation en opdrachten van vijf vooraanstaande Nederlandse kunstfotografen Erwin Olaf, Viviane Sassen, Hans Eijkelboom, Cuny Janssen en Koos Breukelrond rond het thema ‘theater’. Waaraan ieder op zijn/haar eigen manier invulling aan gaf. Ook een opvallende serie zelfportretten van fotograaf Anton Corbijn in de gedaante van zijn idolen o.a. Bob Marley, Janis Joplin, Herman Brood, Frank Zappa en Jimi Hendrix, gemaakt in zijn geboortedorp Strijen (Z-H). Het is echt de moeite waard om dit ook eens nader te bekijken!

Concerten Eliades Ochoa:
di 15 november: Oude Luxor Theater, Rotterdam
do 17 november: Schouwburg Kunstmin, Dordrecht
vr 18 november: Theaters Tilburg
za 19 november: Paard van Troje, Den Haag
zo 20 november: Schouwburg Orpheus, Apeldoorn
di 22 november: Stadsschouwburg Enschede
wo 23 november: Theater de Spiegel, Zwolle
do 24 november: Stadsschouwburg Sittard-Geleen
vr 25 november: Concertgebouw de Vereeniging, Nijmegen
za 26 november: Musis Sacrum, Arnhem
zo 27 november: Stadsgehoorzaal Leiden
ma 28 november: Theater aan de Parade, Den Bosch
wo 30 november: Schouwburg Amstelveen
do 1 december: Stadsschouwburg de Harmonie, Leeuwarden
vr 2 december: DeLaMar, Amsterdam
za 3 december: Arenbergschouwburg, Antwerpen
di 6 december: Het Zaantheater, Zaandam
wo 7 december: Cultuurcentrum De Spil, Roeselare
do 8 december: Theater de Schalm, Veldhoven
vr 9 december: Schouwburg de Lawei, Drachten
za 10 december: Philharmonie, Haarlem
zo 11 december: Schouwburg Het Park, Hoorn

El Carretero - Eliades Ochoa - Buena Vista Social Club - Cuba, Havana, Camaguey, Trinidad

[vid/ JustineCinema]