Archief voor de maand November 2011

Interview met Ana Popovic, een veelzijdige wereldburger en gitaarvirtuoos (v)

Geplaatst op 27 November 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Ana Popovic
voor: The Blues Alone?
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer & Marja Meerman
locatie: Arsenaaltheater Vlissingen
datum: vrijdag 18 november 2011


[Ana Popovic, uw interviewer en uw gastreporter/co-fotograaf Marja]

Een aantrekkelijke en talentvolle vrouwelijke muzikant interviewen, die volgens zeggen en na het zien van haar laatste promotiefoto’s nogal cool en onaangedaan kan over komen, blijft natuurlijk een uitdaging voor een verslaggever. Iets wat na de eerste kennismaking backstage alleen maar bevestigd lijkt te worden. Maar de keuze om het interview met haar - na overleg met manager en echtgenoot Mark van Meurs - toch maar in het knusse Arsenaaltheater café te doen in plaats van in die ongezellige kille kleedkamer, blijkt een goede te zijn. Aanvankelijk heeft ze het nog koud en zit ze in haar hoog gesloten winterjas en met een glas hete thee strak tussen de handen geklemd, nog bij te komen van de reis naar Vlissingen en van een snelle warme maaltijd. Maar zowel lichamelijk als verbaal ontdooit Ana Popovic geleidelijk tijdens ons introductie gesprekje. Waarin ook The Blues Alone? gastreporter Marja een belangrijke rol speelt. Want tja, je mag je vraaggesprek gezien de beschikbare tijd dan nog zo goed voorbereid hebben, als twee vrouwen gaan keuvelen over koetjes, kalfjes, kindjes en vrouwendingetjes, sta je als ‘a man on a mission’ machteloos. Maar, na wat gezwaai met papieren en een demonstratieve druk op de REC-knop van de voicerecorder kunnen we toch serieus van wal steken. De winterjas gaat uit en het glas thee wordt aan de lippen gezet. Ana heeft er zin in: “tuurlijk hartstikke leuk!” ze spreekt erg goed maar niet geheel accentloos Nederlands. En niemand anders spreekt het woord ‘Servisch’ zó mooi uit als Ana dat doet: “Tzjervietszjh”. Het accentueert nog meer haar charismatische persoonlijkheid. Want bij nader inzien is de zakelijke Ana Popovic ook gewoon erg sympathiek en zeer welbespraakt. Een gesprek met de dame die over het algemeen wordt beschouwd als de beste vrouwelijke gitarist van deze tijd.

- Hallo Ana, je bent drietalig en verblijft ook op verschillende plaatsen. In welke taal wil je dat ik het interview doe: Nederlands, Engels of Servisch?
Ik doe het meestal in het Engels maar Nederlands vind ik ook goed en Servisch versta jij vast niet ha ha. Ik woon nu 12 jaar in Nederland maar wij zijn heel vaak in Amerika. Nederland is de plek waar mijn man Mark, zoontje Luuk en ik officieel wonen, maar de laatste 2 jaar zijn we heel vaak in de USA, ongeveer 70% van de tijd. Maar toch komen we steeds terug want Nederland voelt als thuis. Ons zoontje is nu drie jaar en gaat over twee jaar naar school, we voeden hem nu al drietalig op, Nederlands, Servisch en een beetje Engels. Maar we moeten nog even bekijken wat het beste is: ons hier vestigen of in de VS. In elk geval gaan we een jaar naar New Orleans met zijn drietjes en als we niet té verliefd worden op die stad komen we na dat jaar gewoon weer terug naar Nederland.

tbaap18111105
[Mark, Ana en Luuk / foto © by the maker]

- Hoe lang ben je al professioneel muzikant en waar is dat begonnen?
Ik ben sinds mijn 18e jaar professioneel muzikant, in Servië speelde ik in tijden van de grote crisis ook gewoon door en kon er toen eigenlijk best van rondkomen. Maar ik heb vanaf het begin al in heel veel verschillende landen gespeeld en zie dat ook als een noodzaak om naamsbekendheid te verwerven. Want alleen in Nederland of alleen Servië of welk land dan ook, die landen zijn gewoon te klein als je van de muziek wilt leven. Ik ben eind jaren negentig naar Nederland gekomen om jazz gitaar te studeren aan het conservatorium in Rotterdam, maar was toen dus al volop met muziek maken en optreden bezig. Zo heb ik ook Mark leren kennen en van het één kwam het ander.

- Waarom slechts twee shows in Nederland dit najaar?
Van januari tot maart hebben we in New Orleans de opnamen voor het album ‘Unconditional’ gedaan en ook wat optredens daar. En van mei tot oktober hebben we bijna non-stop getoerd door de VS, van Buffalo (NY) tot San Francisco (CA). Maar afgelopen zomer hebben we ook heel veel festivals in Europa gedaan hoor, iets van dertig optredens. En deze twee optredens in het najaar in Nederland paste weer in ons schema, het is altijd weer fijn om hier terug te zijn. We kunnen eigenlijk altijd wel heel veel spelen, zowel in de VS als in Europa. Vorig jaar hebben we weer meer in Europa gezeten, Italië, Frankrijk, Servië, België en Nederland. We willen er gewoon voor zorgen dat geen enkele markt ons vergeet, dus dat betekent heel veel werken aan beide kanten van de oceaan. En het publiek in Europa ‘kijkt’ toch meestal wat er in Amerika gebeurt, dus als je daar een naam op kan bouwen volgen de optredens in Europa ook wel weer. We zijn ook volop bezig met nieuwe markten zoals Indonesië, Mexico, en we gaan naar India voor de eerste keer; Mombai Jazz, Bali Blues, Jakarta blues, dat soort dingen. Zo komen we toch wel aan de 130 optredens per jaar.

tbaap18111103
[Ana met Buddy Guy op het Russian River Jazz & Blues festival in Guerneville California, sept. 2011 foto © R. Chortkoff]

- Hoe doet het album ‘Unconditional’ het op dit moment en wordt dat ook uitgebracht op die nieuwe markten?
Jazeker, maar in beperkte oplagen en we verkopen het album tijdens de festivals en optredens. Maar tegenwoordig is een CD ook gemakkelijk via Internet te bestellen of te downloaden dus fans die daar belangstelling voor hebben kunnen er toch wel aan komen hoor. ‘Unconditional’ doet het verder erg goed! Heeft 10 weken in de top-10 gestaan van de Amerikaanse Billboard Blues Charts met als hoogste notering de 7e plek. Heeft ook gestaan op nr. 70 van de Amazon all music bestsellers list op nr.1 van Amazon’s contemporary Blues bestsellers list. En ‘Pick-Of-The-Week’ in US Today, Amerika’s grootste nationale nieuwsblad, iets wat héél bijzonder is voor een bluesplaat, dus in dat opzicht mogen we zeker niet klagen. Maar waar het om gaat is natuurlijk de waardering die je krijgt hè. We hebben gelukkig ook heel veel goede recensies gekregen in blues magazines en op online magazines, en juist die verslaggevers - zoals jullie zijn - zijn vaak het meest kritisch hoor. Maar, ik heb na mijn eerste albums op Ruf Records ook geleerd dat platen met slechte recensies toch ook vaak het beste verkocht worden, dus eigenlijk moeten jullie nu wel wat kritischer worden voor mij, ha ha.

tbaap18111106
[Billboard Blues Charts sept. 2011]

- Je laatste plaat is ook vaak de beste?
Uhh nee, bij mij niet. Nou ja, in dit geval wel, want wat ik van tevoren in mijn hoofd had is nu ook goed gelukt. Ik heb het album ook zelf geproduceerd samen met John Porter die ook ‘Still Making History’ (2007) heeft gedaan met ons, en zo bleef ik er dus in alle opzichten heel dichtbij. Want vaak gaat dat tijdens het opnameproces toch weer alle kanten op door invloeden van producers, technici, mixen en zo. Maar over ‘Unconditional’ ben ik, natuurlijk mede ook door bijdragen van Sonny Landreth, Jason Ricci en al die anderen muzikanten, heel erg tevreden ja!

- Speel je ook met deze band in Amerika of werk je met verschillende bands net zoals Dana Fuchs dat doet?
Ja, dit is mijn vaste band, eigenlijk is het een five-piece-band want in Amerika doet er ook meestal een Hammond organist mee die al 4 á 5 jaar bij ons is. En hier natuurlijk toetsenist Mick [Michele Papadia - red]. Maar dit is nu onze vaste ritme sectie met Roni [bassist Ronald Jonker - red] en Stephan [drummer Stephané Avellaneda - red]. En daar ben ik heel blij mee.

- In de afgelopen jaren is je muziek meer en meer gebaseerd op de traditionele blues, is dat om een specifieke reden?
Op ‘Unconditional’ staan natuurlijk een aantal blues traditionals maar ik heb eigenlijk op elke plaat wel covers staan die iets voor mij betekenen. Maar met deze plaat vond ik wel dat het tijd werd voor een ‘roots’ plaat waarmee ik uit kon leggen wat blues voor mij betekent. En dat is dat het onvoorwaardelijk is! Ieder album van mij heeft een thema of uhh… bevat een boodschap zoals je wilt… ‘Still Making History’ was een politiek album, over revolutie en totalitaire regimes, over derde wereld landen en over hoe andere mensen leven als ze geen werkvergunning hebben en baantjes moeten doen die ze eigenlijk helemaal niet leuk vinden. Ik wil die mensen inspiratie geven zodat ze in ieder geval proberen hun dromen na te streven. Ik ben zelf ook hierheen gekomen vanuit een door oorlog verscheurd land en heb toch besloten om verder te gaan waar ik mee bezig was in Servië, namelijk muziek maken! En ik heb zelf ook ervaren dat het heel lastig is om daarmee gelijk iets te bereiken. Maar je móet altijd in jezelf blijven geloven! Of je nou uit Servië komt zoals ik of uit Afrika of waar dan ook vandaan. ‘Blind For Love’ ging weer meer over de belangrijke dingen in het leven wat eigenlijk de doodgewone dingen zijn, zoals naar de supermarkt gaan, stappen met je vrienden, zelfstandig dingen kunnen doen. Want nu als fulltime muzikant zal ik ook niet voorbij gaan aan wat er in het allerdaagse leven allemaal gebeurt, dat blijft altijd heel belangrijk. “Take a Saturday off and spent it with your family. You don’t have to work all the time chasing after money for a bigger bank account; actually you should have free time for people that really needs you, your family and friends.”

- ongemerkt stapt Ana hier over op het beantwoorden in het Engels, en wij doen ongemerkt mee met het stellen van vragen in het Engels (zolang het maar niet in het Servisch hoeft ;-) )

- En hoe komt dat live dan tot z’n recht?
Ohw, nou dat uit zich op het podium echt wel in heel veel energie bij ons vieren. En hopelijk komt die energie ook over op het publiek als een welgemeende inspiratie. Zoals Jimi Hendrix met zijn live trio mij vroeger heeft geïnspireerd! Persoonlijk beleef ik het ‘on stage’ in een soort van extase, ik zie geen publiek als ik op het podium sta en wordt dan één met mijn instrument, en één met de band. “It’s just a fabulous feeling, and it’s unconditional!”

tbaap18111102

- ‘Navajo Moon’ van het album ‘Comfort in the Soul’ (2003) is een eerbetoon aan de gitaristen die jou hebben beïnvloed. Heb je behalve Jimi Hendrix meer favorieten?
Oh ja zoveel! Jimi uiteraard, Ronnie Earl, Stevie Ray Vaughan, Albert King, Albert Collins, Luca White, Elmore James. Maar ook gitaristen uit de latere generatie zoals John Scofield en een aantal andere gitaristen. Bepaalde zangeressen hebben me ook beïnvloed zoals Koko Taylor. Sugar Pie DeSanto is ook erg goed of Nina Simone, Etta James… maar ik luister toch het meest naar manlijke gitaristen en zangers hoor.

- Je hebt een gastoptreden gedaan met de CD-track ‘Make a Stand’ op het album ‘Going to Chicago’ (2010) van de Juke Joints, een band hier uit de Zeeuwse regio. Je speelt er prachtig slide gitaar op. Maar heeft zanger Sonnyboy je niet gevraagd om ook de zang te doen op die track?
Hebben we het niet echt over gehad nee. Het was meer een beetje jammen en maar zien wat eruit komt rollen. Dat is eigenlijk alles wat we deden.

- In je eigen begeleidingsband zit geen slaggitarist, jij neemt zelf alle gitaarpartijen voor je rekening. Heb je daar bewust voor gekozen?
Alles wat ik doe is bewust! We hebben gewoon geen extra instrument nodig in deze band want ik ben van mening dat het instrumentaal perfect in elkaar past zoals het nu is. Sterker nog, ik denk dat als er een extra gitarist bij zou komen, dit ten koste zou gaan van de totale energie en dat zou toch zonde zijn?! “Never say never but, but it’s just that we don’t need that at this moment.”

tbaap18111109

- Wie is de meest sexy man op aarde?
(lichtelijk verbaast) Mark, mijn echtgenoot!

- Weet je waarom ik je dit vraag?
Nee.

- Op je album ‘Making History’ uit 2007 staat een track getiteld ‘Sexiest Man Alive’. Ben je nog steeds bereid om dit soort funky en soulachtige songs ook live te spelen?
Tuurlijk! We spelen altijd wel een mix van stijlen met een variatie aan songs van al onze CD’s. ‘Sexiest Man Alive’ hebben we nu je het zegt al lang niet meer gespeeld maar ik heb acht CD’s gemaakt en daar staan bij elkaar wel 60 eigen nummers op denk ik. En dan zijn er nog al die coversongs die we spelen. We hebben dus keuzes zat! En dat maakt het soms best lastig om een goeie setlist van een stuk of 16 liedjes samen te stellen. Daarom improviseren we ook veel op het podium.

- En met de track ‘Jaco’, ook van ‘Comfort in the Soul’, vereer je bassist Jaco Pastorius. Hoe heb je zijn muziek eigenlijk leren kennen en wat is er zo speciaal aan hem?
Hmm, bij hem ben ik ook geraakt door zijn levensverhaal en de daaruit voortkomende energie. Een beetje vergelijkbaar verhaal als dat van Jimi Hendrix, met een tragische afloop. Pastorius was de grootste jazzbassist van zijn tijd maar stierf treurig als 35-jarige, de leeftijd die ik nu zelf ook heb, dat grijpt je aan. Die mannen waren zó getalenteerd, maar ze werden zelf eigenlijk een soort van media voor hun eigen kunsten.

- ‘Steal Me Away’ van het album ‘Blind For Love’ is één van mijn favoriete tracks. De song is een mooie combinatie van akoestische slide gitaar, dynamische lead vocals en soulvolle dames backing vocals. Heb je het ooit live gespeeld? En ben je van plan akoestische live sets te gaan spelen in de toekomst?
Eerlijk gezegd hebben we nog niet zo lang geleden een akoestisch album opgenomen in Luxemburg. Drie avonden achtereen in dezelfde club [L’inoui Theater, Redange - red] met uitsluitend unplugged songs. Waarschijnlijk komt dit volgende jaar zomer op CD uit, want we proberen de laatste vier jaar toch wel jaarlijks een album uit te brengen om zo de continuïteit te bewaren. Maar ik denk niet dat we dan ook alleen maar akoestisch gaan spelen want ook de agenda voor 2012 is alweer grotendeels vol geplant met elektrische optredens.

- The Blues Alone? Fotograaf Arjan is hier ook aanwezig. Gaat jullie bassist Ronald Jonker na zijn solo opnieuw die beruchte sprong maken vanavond?
Misschien, dat is nooit te voorspellen. Zoals er niets te voorspellen valt wat we live doen. Al mijn bandleden mogen zelf uitmaken hoe ze het invullen en zo wil ik het ook graag hebben! Ze spelen niet alleen voor het publiek maar ook voor zichzelf en moeten dat wel met plezier blijven doen uiteraard. [de TBA? fotograaf heeft prachtige plaatjes geschoten, maar Roni was hem te snel af met zijn jump - red]

tbaap18111104

- Wij hebben ook Ralph de Jongh geïnterviewd in augustus van dit jaar, en hij was zeer lovend over jou. Eerder was je zelf zeer positief over hem. Is er een kans dat jullie ooit iets samen gaan doen?
Hmm… dat is aardig, heel aardig. En iets samen doen lijkt mij ook cool, “we’ll make it happen, absolutely!” Ik ben natuurlijk behoorlijk bekend met de Nederlandse bluesscene en heb al met veel mensen samen gespeeld, de Juke Joints, Tineke Schoenmaker (Barrelhouse - red) en nog veel meer. Dus ik sta daar altijd voor open mits er tijd voor is. Wat mij ook opvalt, is dat Nederlandse bluesbands een jaar of tien geleden nog veel in het covercircuit zaten maar de laatste jaren steeds meer op ontdekkingstocht zijn en hun eigen sound creëren. En dat is alleen maar een positieve ontwikkeling wat mij betreft. “It’s always better to be original".

- En in je geboorteland Servië, heb je daar nog contacten met muzikanten?
Absoluut, ook daar ken ik diverse muzikanten. En mijn vader speelt als hobbyist nog steeds gitaar. Hij heeft zelfs een keer met ons meegespeeld tijdens de openingsjam van de Blues Cruise op de Holland America Line door het Caribische gebied. Met onder andere Susan Tedeschi, Debby Davis en Chicago bluesgitarist Bob Margolin on stage. Dat was een geweldige pack-jam! Zeker met mijn beide ouders en vrienden daarbij. In oktober en november van 2012 gaan we dat weer doen, en het is nu alweer zo goed als uitverkocht!

tbaap18111108

- Sinds oktober, heb je officieel de Nederlandse nationaliteit, dus van harte gefeliciteerd! Is dat een lang gekoesterde wens van je?
(Ana antwoord nu weer in het Nederlands) Dankjewel! Nou een wens, ik ben er wel helemaal trots op. Ik woon hier nu bijna 12 jaar en mijn man en zoon hebben de Nederlandse nationaliteit dus ik vond het wel nodig.

- De inburgeringcursus zit dus nog vers in je geheugen, even een testje doen dan maar?
“Go for it! I remember it very well!”

- Welke Nederlandse traditie is in de vorige eeuw ontstaan?
A. De oudejaarconference
B. Olliebollen eten
C. Vuurwerk afsteken
(vraag 1 van de inburgeringcursus 2005)

Uhhh, de vorige eeuw… oeps die is toch lastig zeg! Ik heb deze niet gehad en zal nu moeten gokken, dus zeg jij het maar ha ha.

- Uhh, ja ik dacht dus zelf aan antwoord C maar het is toch antwoord A die goed is.
[Wim Kan begon in 1954 met oudejaarsconferences op de radio. Oliebollen stammen uit de tijd van de Bataven. Zij offerden vette deegwaren aan hun Germaanse goden. Dat was aan het begin van onze jaartelling. Rond die tijd waren de Germanen druk bezig om met veel lawaai kwade geesten te verdrijven. Maar echt vuurwerk was er pas na de invoering van het buskruit in Europa, in de 13e eeuw - red]

Ik vond het best leuk en interessant om te doen hoor, maar ik had er met de 2011 test dan ook nul fout! De vraag die jij als voorbeeld geeft is nogal ludiek maar aan veel andere vragen heb ik eigenlijk wel iets gehad hoor. Dingen die je moet regelen bij een huis kopen, een eigen bedrijf starten of na het bevallen heb ik toch ook zelf in de praktijk toegepast. Dus nuttig is het zeker.

- Je hebt dus nu een dubbele nationaliteit, Servisch en Nederlands. Ga je nu ook nog voor de Amerikaanse of kan dat niet?
Ik heb nu een ‘green card’ [verblijfsvergunning - red] voor Amerika en dat werkt prima. En als je eenmaal Amerikaans staatsburger bent schijn je daar niet zo makkelijk meer vanaf te komen, ook met belastingen en zo, dus daar wachten we maar even mee.

- Zal de setlist van vanavond ongeveer hetzelfde zijn als in Café de Noot, 9 oktober 2011?
Ieder optreden en elke setlist is weer anders, ik zou niet eens weten wat we daar gespeeld hebben. Maar we gaan zeker veel songs van ‘Unconditional’ doen vanavond. Ik maak nooit echt setlists met een volgorde of ik wijk daar altijd vanaf. Ik laat het afhangen van de locatie en het publiek op de avond zelf. Dat kan de ene keer meer blues en rock zijn en de ander keer meer funk en soul. Want het is iedere keer weer een ander gevoel!
[Lees hier hoe het het Arsenaaltheater concert die avond verliep].

- Bedankt voor je tijd Ana en we wensen je in ieder geval een fijn optreden toe vanavond. En veel succes met het Amerika avontuur, vooral ook in je privé-leven.
Jullie ook bedankt. En kom voor de show nog even backstage dan kunnen jullie alsnog wat foto’s maken als ik omgekleed ben.

tbaap18111110
[TBA?-Arjan, Ana Popovic, TBA?-Giel, 18 nov. 2011 backstage]

- Uiteraard was dat niet tegen dovemansoren gezegd en tien minuten voor aanvang van het concert kregen we alle medewerking van Ana en Mark om backstage te fotograferen en rond te hangen. Waarbij opviel dat de Ana Popovic Band professioneel maar bijzonder ontspannen te werk ging. Ana mag dan een befaamde gitaarvirtuoos zijn, als veelzijdige wereldburger weet ze zich ook uitstekend te profileren. Of dat nu voor 75.000 mensen in haar geboorteplaats Belgrado is (augustus 2010) of voor een paar honderd man in Vlissingen.

De uitgestelde Amerikaanse Droom van Seasick Steve

Geplaatst op 25 November 2011 door Giel

gezien & gehoord in: Paard van Troje, Den Haag
band: Seasick Steve Band
support: Co Co Jones
datum: dinsdag 22 november 2011
foto’s & review door: Arjan Vermeer [edit: Giel van der Hoeven]
voor: The Blues Alone?

tbasss2211-01

Het levensverhaal van de zeventigjarige Steven Gene Wolda uit Oakland, Californië zou je kunnen betitelen als ‘a deferred American Dream’. Want als je vanaf je pensioengerechtigde leeftijd nog ‘carrière’ kan maken in Europa met een debuutplaat ‘Dog House Music’ (2006) en via de veel bekeken BBC TV-show (Later with Jools Holland) en met optredens op openlucht festivals in de UK, België en Nederland (o.a. Hard Rock Calling, Pukkelpop en Lowlands) moet er iets bijzonders met je aan de hand zijn. Alvorens Seasick Steve - zoals zijn veelzeggende artiestennaam luidt - afgelopen dinsdagavond in het Haagse Paard de song ‘What A Way To Go’ inzette zegt hij: “if I had a pension, I’d spend it right now!". Zowel voorgaande constatering als deze uitspraak was veelzeggend. De bejaarde bluesman moet nog steeds sappelen voor zijn centen maar ondertussen leeft hij wel de droom die hij zo’n 55 jaar heeft nagestreefd. De bewerking van de veertiger jaren hillbilly song ‘Dog House Boogie’ (Hawkshaw Hawkins) staat symbolisch voor de tragiek van een ‘hondenleven’, Seasick Steve’s leven! Als arme muzikale zwerver toen, als beroemde vrijbuiter met een familiebedrijfje nu: “sing the dog house song, ahwooooooo…”

Het is zo’n beetje zijn lijflied geworden en hij speelt het op zijn drie-snarige elektrische gitaar, the Three-String Trance Wonder. Gecombineerd met zijn authentieke rauwe whisky ‘n bluesstem zijn dit soort aparte muziekinstrumenten Steve’s handelsmerk geworden. Dát is dus het bijzondere dat hij bezit en graag met zijn publiek deelt, mits luis-ter-end! Hij doet dit trucje al sinds zijn veertiende jaar toen little Stevie nog niet zeeziek was maar wel besloot als muzikale zwerver door het land te gaan trekken, ver weg van het water. En, tot een jaar of vijf geleden volstrekt anoniem met als hoogtepunten in vijf decennia spelen in de schaduw van John Lee Hooker of Lightnin’ Hopkins. Wat ook niet bepaald volle-zalen-trekkers waren in die tijd. Maar er bestaat altijd zoiets als het creëren van ‘een hype’ en Seasick Steve is dat - al dan niet bewust - ten deel gevallen. Door dit verschijnsel kreeg hij bovenmatige media-aandacht en groeide uit tot een cultheld.

tbasss221111-02

En dat is volkomen terecht want ondanks dat bij Steve alles om de eenvoud draait is hij gewoon een goede en originele muzikant. Want je moet het maar durven om met een zelfgebouwd instrument met één snaar het podium op te stappen en een schroevendraaier als bottleneck te gebruiken. Maar Seasick Steve kan en mag dat want hij knutselt veel van zijn instrumenten zelf in elkaar, geeft ze namen als ‘One-Stringed Diddley Bow’ of ‘Mississippi Drum Machine’ (de stomp box, een ouwe kist die dient als percussie) en krijgt er nog een energiek eigen geluid uit ook.

tbasss221111-06

Een persoonlijk door Seasick Steve uitgekozen support-act, de Nederlandse zangeres Coco Jones, mocht het volgestouwde Paard van Troje voorverwarmen met een rhythm and blues set begeleid door de gitaristen Isa Azier, Andert Tijsma en Richard van Bergen. Onder de naam ‘Qeaux Qeaux Joans’ kwam in september van dit jaar haar debuutalbum uit. Co Co was een aantal jaren geleden ooit zo’n meisje dat door Seasick Steve uit het publiek werd gehaald om een liefdesliedje voor te spelen en mee mocht zingen. En ook dit keer werd met ‘Walking Man’ een meisje met een té moeilijke naam ("I’ll just call ya Lilly") toegezongen. Het was net als de openingssong ‘Amazing Grace’, een instrumentale bewerking van de bekende christelijke hymne, een rustig nummer. De aankondiger had vooraf gevraagd om “respect for the artist", enerzijds omdat er meerdere van dit soort ingetogen nummers op de setlist zouden staan. En anderzijds omdat Steve tussen de nummers door graag aandacht wil voor zijn persoonlijke aankondigingen en anekdotes. Deze voor échte liefhebbers overbodige mededeling kwam waarschijnlijk voort uit geïrriteerde reacties door Steve tijdens eerdere optredens in Amsterdam, Utrecht, Hengelo en Eindhoven. Daar waar de hoffelijkheid blijkbaar minder groot was geweest dan in Den Haag en de etiquette met voeten werden getreden. De boze “shut the fuck ups!” van Steve waren dit keer dus niet nodig en het respect was juist groot. Zeker na Steve zijn aankondiging: “we wanted to make it a little bit special. I just want to invite this soul brother friend of mine from the greatest rock band that walked the earth, John Paul Jones!“ En de legendarische Led Zeppelin/Them Crooked Vultures bassist had het duidelijk naar zijn zin. Hij speelde zowel bas- als lapsteel gitaar en elektrisch versterkte mandoline. Samen met drummer Dan Magnusson is hij welkome aanvulling in de Seasick Steve setting die in het verleden tijdens solo optredens nog wel eens te saai en simplistisch neigde te worden.

tbasss22111104

Magnusson wordt ook niet voor niets ‘Animal’ genoemd, behalve de uiterlijke gelijkenis kent hij net als de ADHD Muppet slechts drie muziekstijlen: luid, luider en oorverdovend. En bij de aanblik van alle drie de cartoonesk ogende personages tijdens de up-tempo songs krijg je soms inderdaad het idee naar The Electric Mayhem te kijken, de huisband van de Muppet Show. Met Seasick Steve zelf in de hoofdrol van leading man Dr. Teeth (Dr. Beard in zijn geval) en John Paul Jones als de coole bassist Floyd Pepper. Steve en zijn mannen spelen gedreven en wisselen net zoveel van versnellingen als de John Deere tractor dat kan, die op zijn T-shirt staat afgebeeld. Dit om zodoende zoveel mogelijk kracht en energie te kunnen produceren. Vandaar dat de brandstof, in de vorm van een fles whisky, die naast zijn krakkemikkige houten stoel staat niet overbodig is, en met regelmaat de weg naar zijn mond weet te vinden. Waardoor zijn pretogen in de karakteristieke bebaarde kop steeds guitiger lijken te worden. Ja, de oldtimer is op dreef en roept zelfs zijn zoons ("my boys") het podium op om ook hen uit de anonimiteit te lichten, al is het maar voor even. Want een cultheld ben je voor het leven maar een hype ben je maar even. Henry James Wold is co-producer en Didrik L. Wold de sleeve-designer van Seasick Steve’s laatste album. En zoon Paul Martin Wold heeft de ‘Lullaby Song (Drunken Cowboy Song)’ geschreven en zingt ook mee. De luchtige whiskyballade volgt op het breekbare ‘Treasures’, slechts begeleid door Jones op de mandoline, Amerikaanse folk in de oervorm. Maar ook bluesrock en boogie in hun oorspronkelijke vormen zoals bij ‘You Can’t Teach An Old Dog New Tricks’. En zo wordt een Seasick Steve show door inbreng van zijn begeleiders alleen maar enerverender, gelukkig. En de behaarde bejaarde Wold blijft zichzelf en levert een net zo nuttige bijdrage zoals de gebruiksvoorwerpen een bezemsteel of wieldoppen dat doen, en waar hij op briljante wijze zijn unieke muziekinstrumenten van maakt. Of zoals Jools Holland hem in 2006 ooit aankondigende: “let’s welcome the brilliant and unique Seasick Steve!” Want dat is ‘ie, niks meer en niks minder.

tbasss221111-05

Setlist:
Amazing Grace
Diddley Bo
Thunderbird
That’s All
Walkin’ Man
Burnin’ Up
What A Way To Go
Back In the Doghouse
I Don’t Know Why She Love Me, But She Do
Treasures
Lullaby Song (drunken Cowboy Song)
You Can’t Teach An Old Dog New Tricks
Never Go West
Encore:
It’s A Long Long Way
Dog House Boogie

tbasss221111-07

De ‘high heel stiletto blues’ van Ana Popovic

Geplaatst op 19 November 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Arsenaaltheater Vlissingen
band: Ana Popovic Band
support: Stonecold
datum: vrijdag 18 november 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

tbaapb18111101

Ana Popovic is een strijdlustige dame, bekijk alleen haar concertagenda maar eens. Na een tour van vier maanden door de USA doet ze van oktober 2011 tot april 2012 Europa aan met tussendoor ook nog een uitstapje naar India (Mahindra Bluesfestival in Mumbai). Om vervolgens vanaf de zomer van 2012 weer naar de VS en het Caribische gebied te gaan. Gelukkig vond ze tijd om ook nog twee optredens in haar tweede thuisland Nederland te geven. In oktober was dat in café de Noot in Hoogland (Amersfoort) en afgelopen vrijdag 18 november in het historische Arsenaaltheater in Vlissingen. Dit theater maakte deel uit van de Napoleonische vestingwerken aan de rand van de binnenstad. Vanuit deze vesting had Napoleon in 1801 het plan opgevat om Engeland te veroveren. In 2011 is het één van de speel locaties van waaruit de 35-jarige singer-songwriter en gitarist Ana Popovic met haar band heel Europa én Amerika, of eigenlijk gewoon de hele wereld wil veroveren.

tbaapb18111103

En aan boord van de Ana Popovic Band ook een Fransman: drummer Stephané Avellaneda. Maar hiermee houdt de voorgaande vergelijking met de Franse verovering dan ook direct op. De Ana Popovics Band is verder wel een internationaal gezelschap, waarvan de wijze van veroveren professioneel maar vredelievend is. En de rollen zijn onderling goed verdeeld. De Servisch/Nederlandse Ana en de Italiaanse toetsenist Michele Papadia bewegen ingetogen. De eerste bespeelt functioneel maar soms ook wat plichtmatig zijn keyboards en Ana speelt zoals altijd gedreven, met veel gevoel en technische perfectie nastrevend. Ze lijkt soms extatisch in haar eigen virtuoze gitaarspel op te gaan. Drummer Avellaneda en de energieke Groningse bassist Ronald Jonker gaan aan één stuk tekeer als beesten. Vooral Jonker is hyperactief en overbeweeglijk maar de baspartijen zijn stuwend en zijn solo’s origineel en swingend. Historisch besef op muzikaal gebied kan je Ana Popovic ook niet ontzeggen. Op haar recente album ‘Unconditional’ (2011) en in de live shows vereert ze namelijk illustere vocale voorgangsters zoals Nina Simone, Koko Taylor en Sugar Pie DeSanto. Respectievelijk de klassieke songs ‘Work Song’, ‘Voodoo Woman’ en ‘Soulful Dress’ van deze legendarische vrouwelijke soul- en bluesvocalisten kwamen dan ook live uitgebreid aan bod, dit tot genoegen van vooral de rustig meeswingende dames in het publiek. En bijna alle andere eigen gecomponeerde ‘Unconditional’ tracks werden ook gespeeld. Maar bovenal is Ana Popovic een voortreffelijke gitarist die in verschillende stromingen zoals blues, rock, funk, jazz en fusion spelenderwijs haar weg weet te vinden.

tbaapb18111102

In het instrumentale openingsnummer ‘Slideshow’ gaf ze met haar slide gitaarspel al direct haar visitekaartje af. Gevolgd door haar eerste vocale bijdrage in de ‘Work Song’ waarmee ze de bezoekers van het Arsenaaltheater in één klap overtuigd had van de aanwezige munitie in háár arsenaal. In de funk- en soul getinte nummers zoals ‘Your Love Ain’t Real, ‘Unconditional’ en voornamelijk ‘Summer Rain’ en in de toegaven ‘Reset Rewind’ dat ‘gitaarloos’ werd gespeeld, deden haar soulvolle vocalen soms een beetje denken aan wijlen Amy Winehouse. Terwijl je bij songs als ‘Business As Usual’ en ‘Voodoo Woman’ juist in de veronderstelling bent naar een donkere doorleefde soulzangeres te luisteren. Maar zowel haar stemgeluid als haar gitaarsound steken ondanks deze vergelijkingen zeker niet bleekjes af tegen de donkere originelen. In tegendeel, in de slow blues ‘One Room Country Shack’ steekt Ana zo overtuigend van wal dat je Buddy Guy’s versie bijna zou gaan vergeten. En dan hebben we het hier wel over de legendarische Amerikaanse blues- en rockgitarist die bijvoorbeeld Jimi Hendrix ook heeft geïnspireerd.

tbaapb18111104

Buddy Guy is ook de man waarmee Ana Popovic in september zelf nog het podium mocht delen op het Russian River Jazz & Blues fesival in Guerneville California. Zoals ze dat eerder deed met B.B. King en vele andere levende manlijke gitaarlegendes. Want de blonde Ana Popovic mag dan op en top vrouw zijn - ze accentueert dat nog eens met haar sexy kleding en blinkende sieraden - het niveau van haar high heel stiletto blues is zo hoog als de hakken die ze op de bühne draagt. De waardering voor haar vanuit ‘het vak’ is dus erg groot . De waardering van het Vlissingse publiek gezien de positieve reacties trouwens ook. Behalve enkele diehard fans die Ana al jaren volgen was de Servische schone voor vele aanwezigen een onbekende bezienswaardigheid, en onbekend maakt onbemind. Maar volgens het huidige strijdplan is de Ana Popovic Band van zins om daar op korte termijn een einde aan te maken en wereldwijd naamsbekendheid te genereren. Dat betekent dus veel spelen van clubs en theaters tot grote zalen en festivals, zo ook in muziekgezind Vlissingen. Op die manier kan je in de jazz- en bluesscene het beste je studiowerk promoten. En dát hebben Ana Popovic en haar mannen goed begrepen. Zoals één van de enthousiaste manlijke bezoekers van middelbare leeftijd na afloopt wijzend op de zojuist gekochte en gesigneerde CD tegen ons in een onvervalst Zeeuws accent zei: “As je dit gaè ‘oôrn, komt er ‘n joengensdroôm uut è!”

tbaapb18111107

Ana Popovic Band:
Ana Popovic - guitars, lead vocals
Ronald Jonker - bass
Stephané Avellaneda - drums
Michele Papadia - keyboards

tbaapb18111106

Setlist:
01) Slideshow (Unconditional)
02) Work Song (Unconditional)
03) Business As Usual (Unconditional)
04) How’d You Learn To Shake It Like That? (Still Making History)
05) Count Me In (Unconditional)
06) Your Love Ain’t Real (Unconditional)
07) Unconditional (Unconditional)
08) Summer Rain (Unconditional)
09) Change My Mind (Comfort To The Soul)
10) Long Way Home (Ana!)
11) You Don’t Move Me (Still Making History)
12) Voodoo Woman (Unconditional)
13) Soulful Dress (Unconditional)
14) One Room Country Shack (Unconditional)
15) Navajo Moon (Comfort To The Soul/Ana!)
16) Hold On (Still Making History)
Encore:
17) Reset Rewind (Unconditional)
18) Wrong Woman (Blind For Love)

tbaapb18111105

Lees binnenkort een exclusief interview met
Ana Popovic op The Blues Alone?
Lees ook de CD recensie van ‘Unconditional’.



[vid by vincentlyons]

Frank Turner opent tour overtuigend in de Melkweg

Geplaatst op 16 November 2011 door Giel

gezien & gehoord in: De Melkweg Amsterdam
band: Frank Turner & the Sleeping Souls
datum: dinsdag 15 november 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

tbaftmelkweg01

Onze websitetitel ‘The Blues Alone?’ roept soms vraagtekens op hebben we gemerkt. De sub-titel ‘…tells about live music experiences of all kinds’ zou deze vragen moeten beantwoorden. En anders wel onderstaande concertverslag. Want wij van TBA? vertellen echt over live muziek ervaringen van allerlei soorten. Zo kan het gebeuren dat u ons ook op een doordeweekse dag in november in de Amsterdamse Melkweg kan vinden om verslag te doen van de Engelse folk/punk singer-songwriter Frank Turner (1981) met zijn begeleidingsband the Sleeping Souls. Maar bovenal om ook mee te genieten van één van die energieke gloriedagen waarin Frank Turner zijn ziel verkoopt aan het publiek. Iedereen heeft een eigen plan, maar op zo’n avond als vanavond zijn we allemaal één. Gelijkgestemdheid, daar gaat het toch om in de muziek?

tbaftmelkweg02

“Everybody thinks they’ll be the man, including the girls. The musicians who lack the friends to form a band are singer-songwriters. The rest of us are DJ’s or official club photographers. And tonight I’m playing another Amsterdam show!” Frank Turner had het niet beter kunnen verwoorden zoals hij dat deed met de toegift in de volgepakte oude zaal van de Melkweg. Waar hij ooit eerder speelde als support van The Gaslight Anthem maar nu dus zelf de show mocht stelen voor een stelletje zeer uitbundige fans. De song ‘The Ballad Of Me And My Friends’, waaruit deze tekstregels komen, schreef de eenzame en onbekende Frank Turner jaren geleden in de lobby van een sjofel hotel. Zonder vrienden en zonder fans maar met doorzettingsvermogen en hoop; “On the day I die, I’ll say: At least I fucking tried.” Turner heeft sinds hij zijn solocarrière is begonnen in 2006 en na het uitbrengen van vier studioalbums en een handjevol EP’s, een fanatieke schare fans opgebouwd. Wie zijn albums kent weet te maken te hebben met een begaafde akoestische singer/songwriter, maar eentje die ook zijn wortels heeft in de typisch Britse post-hardcore en de folk-punk. Verwacht dus live geen luisterconcert want het tempo en het meezinggehalte bij Turner songs zijn hoog en doen je voortdurend denken aan football chants. Een tikkeltje nationalistisch aandoende volkslied traditie in het Verenigd Koninkrijk met een impact die zelfs niet-liefhebbers kippenvel doen bezorgen. Maar ook met punkpoëtische songteksten vol betogen over protesten en vreugde, zoals in het openingsnummer ‘Eulogy’ waarin Turner ons voorhoud zelf iets van het leven te maken: “Not everyone grows up to be an astronaut. Not everyone was born to be a king. Not everyone can be Freddie Mercu-ry. But everyone can raise their glass and sing!” En dat was niet aan dovemansoren gericht, oude tijden herleefden met een zaal vol zingende en pogo dansende jongens en meisjes en af en toe zelfs een crowdsurfende waaghals. Het meer bedeesde publiek bekeek het met een grote glimlach van waardering op een afstandje of vanaf het balkon. En zij genoten weer extra van de a capella gezongen hymne ‘English Curse’ en van de singles ‘The Road’ of ‘Peggy Sang the Blues’, over Frank’s oma Peggy Turner van wie Frank leerde kaarten en whisky drinken (vandaar die doordrenkte stem?). Opvallend en bewonderenswaardig was ook dat het bij dit soort folksongs, slechts begeleid door Frank zijn akoestische gitaar of met sfeervolle piano- of orgelklanken door Matt Nasir, het ook gelijk muisstil was in de zaal. Dat is dus de grote kracht van Frank Turner & the Sleeping Souls; oprecht het publiek overdonderen maar ze ook intiem willen bereiken.

tbaftmelkweg03

Gitarist Ben Lloyd met zijn elastieken benen zorgt er met zijn uitsluitend ritmische begeleiding voor dat de up-tempo songs nog krachtiger uit de speakers knallen. De enige gitaarsolo die hij die avond speelde was - tot vrolijkheid van het publiek - de bekende lick uit de Queen cover ‘Somebody to Love’. En Frank zelf nam geheel volgens de destijds geldende punk traditie op zijn onafscheidelijke akoestische gitaar ook nog even gekscherend Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ op de hak. De Air Harmonica act bij ‘Dan’s Song’ was ronduit hilarisch. In het verleden was dit bij Turner optredens dé kans voor één van de fans om ‘a few minutes of fame on stage’ te bewerkstelligen, momenteel betrekt Turner zijn complete publiek bij dit intermezzo. Ook omdat, volgens zijn eigen zeggen, hij zijn mondharmonica in een dronken bui was kwijt geraakt. De fan die eerder aan het begin op het podium sprong had hier echter lak aan (en zich waarschijnlijk goed voorbereid via YouTube beelden), hij zag zijn kans alsnog schoon en blies ongevraagd met de onverstoorde Sleeping Souls zijn deuntje mee op ‘Try This At Home’. Het zijn maar een paar voorbeelden van gebeurtenissen tijdens een concert met een ongedwongen sfeer. Een sfeertje dat je vandaag de dag niet zo veel meer meemaakt in het muziekcircuit met vaak voorgeprogrammeerde voorspelbare programma’s. Frank Turner is in de Melkweg overtuigend aan zijn Europese tournee begonnen. Het zal de patriot uit Meonstoke Engeland ook op het vasteland van Europa meer bekendheid gaan opleveren en hem de gelegenheid geven om toehoorders te overtuigen van zijn tot vrolijkheid stemmende muziek en persoonlijke filosofie. Immers, niet iedereen kan een Freddie Mercury zijn. Maar hef de glazen en zing! Voor meer whereabouts over Frank Turner is het raadzaam om zijn blog regelmatig te checken.

tbaftmelkweg04

Frank Turner & The Sleeping Souls:
Frank Turner - acc. guitar, lead vocals
Ben Lloyd - el. guitar, backing vocals
Tarrant Anderson - bass
Matt Nasir - piano, organ, backing vocals
Nigel Powell - drums, percussion, backing vocals

Setlist:
01. Eulogy
02. Try This At Home
03. I Still Believe
04. One Foot Before The Other
05 I Knew Prufrock Before He Got Famous
06. Reasons Not to Be an Idiot
07. I Am Disappeared
08. Love Ire & Song
09. Polaroid Picture (new song)
10. Substitute
11. English Curse
12. Dan’s Song
13. Sons of Liberty
14. Peggy Sang the Blues
15. If Ever I Stray
16. Glory Hallelujah
17. Long Live the Queen
18. The Road
19. Somebody to Love (Queen cover)
Encore:
20. Sailor’s Boots
21. The Ballad of Me and My Friends
22. Photosynthesis

Blues aan Zee festival voor fijnproevers en liefhebbers!

Geplaatst op 6 November 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 10e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 5 november 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

baz051111-00

Het zal de ware bluesmuziek liefhebber niet zijn ontgaan dat ‘Stichting Blues aan Zee’ dit jaar alweer tien jaar bestaat. De optredens en evenementen die de stichting organiseert zijn zo langzamerhand een begrip in de Nederlandse blueswereld geworden. Naast reguliere maandelijkse optredens vindt er ook twee keer per jaar een festival plaats. In de eerste week van mei een buitengebeuren de ‘Barre Blues’ kroegentocht genaamd en in de eerste week van november het ‘Blues aan Zee festival’. Een binnen evenement in de Noviteit te Monster, de thuisbasis voor Blues aan Zee optredens. De tien bands die dit keer in de vier zalen optraden kwamen uit Amerika, Brazilië, België en Nederland.

baz051111-1

Een bont gezelschap aan artiesten met voor elk wat wils. Variërend van het aanstekelijke Rory Gallagher bluesrock geluid door de Westlandse band Wooden Paul - die eervol de avond mochten openen - via de stevige rhythm & blues van de Ruben Hoeke Band, tot aan de soulvolle funk, blues- en rockballades van zanger en gitarist Marcus Malone uit Detroit USA. Voor de fijnproevers onder het publiek was het natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om bijvoorbeeld de virtuoze Braziliaanse mondharmonica speler Alex Rossi en pak um beet de ’swinging soul machine’ van de Lage Landen, Rusty Roots (BE) op één avond te kunnen bezoeken. Doe daar een snufje traditionele blues bij met funky ritmes van de Nederlandse band Stackhouse en een portie met het authentieke geluid van de Mississippi blues door het trio Blues Tooth (USA) en je hebt een smaakvolle maar vooral swingende internationale bluesparty. Voor de doorsnee bezoeker zal de geografische afkomst en het muziekgenre van de optredende artiesten trouwens een zorg geweest zijn. Zij kwamen meer voor een weerzien met oude bekenden en vrienden onder het genot van een hapje en een drankje. Want het B.A.Z. Festival is ook een gezelligheids festival voor iedereen die maar een beetje affiniteit heeft met bluesmuziek. En dan is een eerste kennismaking met de fraaie samenzang van Miss Behave & the Blues Demons of met de ongenuanceerde bluesrock zonder franje van Bluezz Control, en met de Chicago Blues van Robbert Fossen & Bobby’s Teardrops ook weer mooi meegenomen. Zo werd een avondje Blues aan Zee weer een aangename proefsessie voor alle aanwezigen met hoogtepunten waarbij de muziekliefhebbers hun vingers konden aflikken. Want het échte proeven van ‘the blues’ doe je met je mond én met je oren. Het tiende Blues aan Zee festival in Party en Congrescentrum de Noviteit werd weer mogelijk gemaakt door de vele vrijwilligers en sponsors. En door alle aanwezige bluesfijnproevers en muziekliefhebbers!

baz051111-02

De bands:
Wooden Paul (WL) - The Chapel
Miss Behave & the Blues Demons (NL) - The Juke Joint
Bluezz Control (NL) - The Cotton Club
Robbert Fossen & Bobbys teardrops (NL) - The Mainstage
Ruben Hoeke Band (NL) - The Chapel
Rusty Roots (B) - The Mainstage
Alex Rossi (BR) - The Cotton Club
Blues Tooth (USA) - The Juke Joint
Stackhouse (NL) - The Cotton Club
Marcus Malone (USA) - The Mainstage

baz051111-04

Dit artikel en de foto’s werden ook gepubliceerd in weekblad Groot Westland 081111, in opdracht van The Blues Alone?