Archief voor de maand September 2011

Blueslegende Harry ‘Cuby’ Muskee overleden

Geplaatst op 26 September 2011 door Giel

cubymem260911-1

Vanavond is Harry Muskee op 70-jarige leeftijd in zijn woonplaats Rolde overleden aan de gevolgen van kanker. In korte tijd is het internet vanavond dan ook overspoeld met ‘In Memoriams’ en wordt veelvuldig stilgestaan bij deze Nederlandse Blueslegende. Ook wij van TheBluesAlone? willen getuigen van de waarde die Harry Muskee heeft gehad voor de Nederlandse blues en rock muziek.

We kennen allemaal ‘Appleknockers Flophouse’, ‘Windows of my Eyes’, ‘Another Day Another Road’ en ‘Somebody will know Someday’. Maar ook LP’s als ‘Groeten uit Grollo’ en ‘Desolation’ staan in veel platenkasten en hebben inmiddels legendarische status gekregen. Hij creeërde met Cuby & The Blizzards een omgeving waarin artiesten als Eelco Gelling en Herman Brood konden groeien. Maar naast al zijn muzikale verdiensten uit de zestiger jaren, is wellicht nog indrukwekkender dat hij tot voor kort nog een graag geziene gast was op festivals en in concertzalen met zijn band. Zelfs zijn laatste cd ‘Cats Lost’ uit 2009 was van een kwaliteit die je zelden tegenkomt bij artiesten in de nadagen van hun carrière. Hij was zelfs met Daniël Lohues bezig om aan een opvolger te werken met de passende titel ‘Dogs Found’.

cubymem2609112

Het was dan ook niet meer dan vanzelfsprekend dat hij in 2007 werd geëerd met een Gouden Harp voor zijn gehele ouevre. In april dit jaar werd dat nog eens dunnetjes overgedaan door de uitreiking van de Dutch Blues Award door oud-manager en vriend Johan Derksen.

We denken terug aan alle mooie persoonlijke belevenissen… van het grijs draaien van de meest klassieke bluesplaat in de Nederlanse muziekgeschiedenis ‘Groeten Uit Grollo’ (1967) tot ons bezoek aan het C + B museum in Grolloo in 2000 (en dat afgelopen zomer na een verbouwing werd heropend), tot aan de vele optredens die we van hem zagen, het eerbetoon in het kader van zijn 70ste verjaardag in juni jl. en de laatste photoshoot tijdens de Dutch Blues Awards in 2011. [tekst en foto’s The Blues Alone?]

cubymem2609113

Harry, bedankt voor al het moois dat je ons hebt gebracht!

Cuby & The Blizzards - Window of my eyes
(H. Muskee; E. Gelling)

Through the window of my eyes
I can see a rainy day
Sittin’ in the chair of my own
Looking for a way to be the one who I am
It’s useless to cry for the things I was unknown
Thinking it will come back and reach my home

It’s like a distant, like a distant face
It’s like a shadow on my wall
Something that, that I can’t touch
It’s heavenly, as it calls

Shelter of my mind hides my love and my tear
I keep on looking for a reason which is not here

Buddy Whittington Band - Six String Svengali

Geplaatst op 25 September 2011 door Giel

tbabwsvengali11

Ruim 15 jaar was Buddy Whittington gitarist bij John Mayall’s Bluesbreakers, hij trad in de voetsporen van legendarische leden zoals Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor, Walter Trout en Coco Montoya. Een eervolle job natuurlijk maar je blijft vaak ook een vrij anonieme sideman in een band achter een bekende naam. Op één van zijn vorige albums ging het lied ‘Second Banana’ hierover. Yep, dit getuigt van humor door de corpulente Texaan, en dat kan hem ook op dit album zeker niet ontzegd worden.
De elf eigen composities bevatten met regelmaat tekstueel maar soms ook muzikaal Zappaiaanse humor. Zijn muziek kan worden omschreven als elektrische Texas blues-rock in een ZZ Top stijl met invloeden van de oude Allman Brothers Band en uiteraard The Bluesbreakers. Ook herkennen we het frivole Joe Walsh geluid uit zijn ‘But Seriously Folks’ (1978) periode. En bij een nummer als het instrumentale ‘For Crystal Beach’ lijkt het warempel wel of de mellow sfeer die George Benson zo kenmerkt uit je speakers kabbelt.

In 2007 toen Buddy nog in The Bluesbreakers speelde maakte hij al het album ‘Buddy Whittington Band’. Blijkbaar met de smaak te pakken en de carrière van zijn illustere voorgangers op het netvlies besloot hij in 2010 definitief op eigen benen verder te gaan. De CD ‘Bag Full of Blues’ volgde en nu ruim een jaar later dus alweer ‘Six String Svengali’ (Manhaton Records/2011). Nu Big Buddy definitief uit dienst is bij The Bossman Mayall is hij zelf ook een klein baasje geworden. De gerenommeerde muzikanten Pete Stroud, Roger Cotton (Peter Green’s Splinter Group) en Darby Todd (Justin Hayward’s Hot Legs) werden alweer vervangen door de betrekkelijk onbekende bassist Wayne Six en drummer Mike Gage.

Het openingsnummer is gelijk al prachtig. Zoals vermeld in de ZZ Top stijl met een tekst vol verwijzingen naar de sixties en naar lotgenoten, met een vette knipoog: “a lot of young Americans hadn’t been hipped, but the blokes and the birds saw the blues as a gift. It was back when the Beano was boss.” De waterval van woorden stroomt verder in ‘Deadwood and Wire’. Verfrissend en met harde stralen, The Mothers Of Invention hadden het niet beter kunnen verwoorden. Wel met een nuchtere conclusie: “you know an old Fender’s nice but considerin’ the price, I think I sound about the same on a Squire".

De song ‘Ain’t Got the Scratch’ is van hetzelfde laken een pak als de opening ‘BWTBWB’. Wie het nummer ‘Life’s Been Good’ van Joe Walsh kent, weet welke richting het hier opgaat. Ik heb wel een zwak voor dit soort bluesmuzikanten die wrange humor gebruiken en aantonen dat hun vak niet altijd bloedserieus genomen hoeft te worden. Nog zo’n treffend voorbeeld in ‘Fender Champ’: “learn how to play your guitar’, well that’s all well and good, but somebody should run the spotlight and tend the bar…” En zo is het maar net; kampioen word je met elkaar en niet tegen de kleintjes.

‘I Had To Go And See Alice’ is wat mij betreft de 21e eeuw speedy versie van ‘A Boy Named Sue’. Ik hoor meerdere treffende vergelijkingen met de Johnny Cash hit uit 1969. Zoals de structuur, de humor, het zingend spreken (recitatie) in plaats van conventioneel zingen en het country gitaargeluid. En de zelfspot gaat verder in ‘Six String Romance’. Terwijl zijn leeftijdgenootjes de blits maakte met hotrod cars zat de persoon in kwestie dagen lang te pielen met een versterkertje en een oude gitaar. Met als gevolg uitpuilende jukejoints en Mr. Record Man die langs komt om een lucratief contract te laten tekenen. Het zijn teksten met een biografische inslag of anders wel een levendige jongensboek fantasie.

En dan volgt de verering van befaamde ‘Texas Trios’ zoals de Tres Hombres van ZZ Top, SRV’s Double Trouble, Johnny Winter at Woodstock en vele anderen. Buddy is duidelijk trots op zijn Texaanse afkomst en terecht want hij klinkt met zijn eigen Texas Trio net zo lowdown and mean als zijn wapenbroeders. De tekst van ‘The Put On Song’ is weer ik-moet-helemaal-niks-tongue-in-cheek humor, pakkend, begrijpelijk en origineel. Maar laten we ook niet vergeten dat Buddy Whittington gewoon een hele goeie zanger is en een gitarist die zijn sporen inmiddels dubbel en dwars verdiend heeft.

Niks serieus te beleven dan? Jazeker! ‘My World Revolves Around You’ is gewoon een vrolijk liefdesdeuntje zonder cynisme. Hoewel, woorden als “You and me at unity, oscillatin’, cohabitatin’, resonatin’ at frequency” zijn niet bepaald gebruikelijk in een lovesong, maar bij Buddy weet je het maar nooit.

En heel serieus en daarom zonder woorden is de instrumental ‘For Crystal Beach’. Gewijd aan de behulpzame Texanen van Crystal Beach op het schiereiland Bolivar, waar Buddy’s familie de zorgeloze uren doorgebracht terwijl orkaan Ike in 2008 bijna totale verwoesting veroorzaakte in andere delen van Texas. Een Wes Montgomery riedeltje wat je eerder verwacht van jazzgitarist George Benson dan van de blues-rocker Buddy Whittington. Maar goed, hij heeft er een duidelijke reden voor om het ingetogen te houden. Het hele album is trouwens opgedragen aan Buddy’s grootvader Gordon Carlock, die in 2009 onverwachts is overleden.

En tot slot ‘While We’re Here’, de meest serieuze track van ‘Six String Svengali’. Stemmig gebracht met ook een boodschap zowaar; laten we lief zijn voor elkaar, nu we d’r toch zijn. Het klinkt aannemelijk uit de mond van een zwaargewicht die door de jaren heen met zijn gitaar op het omvangrijke lijf heeft leren relativeren. “One town you’re a treasure, the next you’re a tramp, too late to turn back from bein’ a Fender Champ!”

Tracklisting:
01. Back When the Beano Was Boss
02. Deadwood and Wire
03. My World Revolves Around You
04. Ain’t Got the Scratch
05. I Had to Go and See Alice
06. Fender Champ
07. Six String Romance
08. Texas Trios
09. The Put On Song
10. For Crystal Beach
11. While We’re Here

www.buddywhittington.com
lyrics Svengali

Deze review op The Blues Alone?

Beth Hart and Joe Bonamassa - Don’t Explain [Cd review]

Geplaatst op 24 September 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

tbabonahart11

Tante Betje en oom Joe hebben elkaar gevonden. In 2010 bezocht Beth Hart een concert van Joe Bonamassa in Los Angeles en in de backstage ontmoeting die daarop volgde was er gelijk al een klik. Met als gevolg een vocaal gastoptreden van Beth op Bonamassa’s album ‘Dust Bowl’ en het besluit begin 2011 om samen een compleet album op te nemen. Voorbode voor een actieve, vruchtbare en spannende muzikale relatie, zou je zeggen…

Actief zeker, Joe Bonamassa timmert de laatste jaren solo en met de band Black Country Communion flink aan de weg en pakt dit soort projecten tussendoor ook net zo makkelijk mee. En Beth Hart werkt zich al jaren een slag in de rondte om zich te bewijzen bij het grote publiek. Haar trouwe volgers zijn al sinds het debuutalbum ‘Immortal’ (1996) allang overtuigd maar vooral in haar geboorteland Amerika wordt haar talent nog steeds zwaar ondergewaardeerd.

Vruchtbaar ook, want een prettige bijkomstigheid van de samenwerking met Joe Bonamassa zal voor Beth zijn dat juist die onderwaardering eindelijk te niet gedaan kan worden. Want het wonderkind Bonamassa wordt van kinds af aan wel liefdevol omarmd door zijn landgenoten. En wat krijg je als je één van de beste gitaristen en één van de beste zangeressen van het laatste decennium samen een plaat op laat nemen? Grote klasse! Want dat is doorgaans de som van klasse plus klasse. Zeker als je begeleidt wordt door topmuzikanten als Carmine Rojas (bas), Anton Fig (drums), Arlan Scheirbaum (keyboards) en Blondie Chaplin (gitaar). En als je de befaamde rockproducer Kevin Shirley (Aerosmith, Rush, Led Zeppelin, Black Crowes, Dream Theater, Journey) inhuurt is een topsound ook gegarandeerd.

Spannend dus? Wat mij betreft niet genoeg. Want wat je ook krijgt bij de aankondiging van zo’n samenwerking zijn hooggespannen verwachtingen. En die worden toch onvoldoende ingelost. Om te beginnen vind ik het jammer dat het duo Joe & Beth uitsluitend voor covertracks hebben gekozen. Verder hoor ik een perfect gladjes geproduceerde plaat waarmee je thuis kan komen. Over de invulling van de songs niets dan lof, Beth Hart zingt alle tien de nummers alsof ze speciaal voor haar zijn geschreven en Joe musiceert en soleert er lustig op los, zoals we hem kennen. ‘Don’t Explain’ [Provogue Records] is daardoor een gepolijste diamant geworden. Dus eentje zonder ruwe randjes, dat vind ik jammer. Ik had meer gehoopt op originele eigen composities, het slepende (live) gitaargeluid van Joe (en geen violen alsjeblieft), een wat rauwere live in de studio sound, de heftige emotionele (piano)uitbarstingen die we van Beth Hart kennen. En, niet te vergeten, op z’n minst één duet tussen New York Dude Joe en L.A. Vamp Beth. Maar er is voor een andere aanpak gekozen.

Het album opent met de klassieker ‘Sinner’s Prayer’ van Ray Charles en BB King. Onmiskenbaar Joe Bonamassa op de slide gitaar met een repeterende riff, en ook Beth Hart is gelijk dwingend aanwezig in dit zondaars gebed met haar zwoele blues stem. Twee personen veroordeeld tot elkaar en tot het verlangen om een muzikale ‘vernieuwende’ relatie met elkaar aan te gaan. De liedjes van Tom Waits zijn al heel vaak gecoverd. Soms subliem (Bruce Springsteen, Nick Cave) en vaak matig (Rod Stewart, Met Loaf). De cover ‘Chocolate Jesus’ door Joe & Beth is ook subliem. Zoals ‘Jersey Girl’ destijds speciaal voor The Boss leek te zijn gecomponeerd door Waits, zo lijkt ‘Chocolate Jesus’ op het lijf geschreven van Beth Hart.

tbabonahart112
[vertrouwde tante en oom]

Beth die ook een enorme liefhebster is van vroegere jazz zangeressen (Ella Fitzgerald, Billie Holiday) koos voor haar jazzy bijdrage op deze CD voor een compositie van de jonge componiste Melody Gardot: ‘Your Heart Is As Black As Night’. De levensloop van Gardot is indrukwekkend, deze compositie minder. De ijzingwekkend intense vocalen van Hart zijn een pluspunt, de violen een min. Ik krijg bij diepmelancholisch bedoelde strijkers meestal koude rillingen zonder kippenvel. En dat geldt dus ook voor de titeltrack ‘Don’t Explain’ (Billie Holiday). De soulsong ‘For My Friend’ (Bill Withers) daaintegen krijgt een Led Zeppelin-achtige aanpak, vol pakkende hooks en een krachtig refrein. Zo horen we de twee graag: Bonamassa met indrukwekkend gitaarwerk en Hart met veel vibrato in haar stem.

Vervolgens twee songs die we kennen van de Amerikaanse blues-, R&B- en gospelzangeres Etta James ‘I’d Rather Go Blind’ en ‘Something’s Got A Hold On Me’. Beth Hart blijkt een grote fan van haar te zijn en het moet gezegd, ze interpreteert de klassiekers van ‘Miss Peaches’ origineel en met verve. Met namen de laatst genoemde song laat zich bij uitstek lenen voor een zinderend duet maar wordt nu op de achtergrond vocaal ingevuld door anonieme gospeldames. Ook uit adoratie voor de componist, de Amerikaanse dichter en muzikant Gil Scott-Heron, werd de song ‘I’ll Take Care Of You’ opgenomen. Prachtig gitaarwerk door Joe en adembenemende vocalen van Beth en weer die strijkers. En opeens verlang ik weer naar het intense pianogeluid van Beth, zou het zeker goed gedaan hebben in dit nummer.

‘Well, Well’ is een nummer van Delaney en Bonnie Bramlett. Wie kent ze niet? Het echtpaar heeft in de jaren zestig en zeventig een rock & soul revue gehad die veel invloed schijnt te hebben gehad op grootheden als Eric Clapton, The Allman Brothers en Leon Russell. Een ontzettend fijne organische mix van blue-eyed soul, gospel en country. ‘Ain’t No Way’ van The Queen of Soul Aretha Franklin is als original een prachtige ballade met soulvolle vocalen, een nuttige blazers sectie en piano begeleiding. In de Hart/Bonamassa versie ook deze ingrediënten met dien verstande dat de blazers zijn vervangen door wederom (die drommelse) strijkers en de piano slechts een bescheiden rol speelt. Wel weer adembenemende vocalen door Beth Hart. Als de serieuze Amerikaanse muziekliefhebbers haar nu nog over het hoofd zien weet ik het niet meer!

Ik kan me voorstellen dat sommige Joe Bonamassa fans niet naar de winkel rennen om dit album te kopen. En ik begrijp dat de over het algemeen zeer fanatieke Beth Hart fans ‘Don’t Explain’ niet veel beter zullen vinden dan haar laatste album ‘My California’. Maar ‘Don’t Explain’ is absoluut een plaat voor liefhebbers die houden van klassieke soul- en bluesmuziek met een snuifje gospel en jazz. Want het voelt zo vertrouwd als je tante en je oom uit Laren, ze horen erbij en je kent ze al jaren.

Tracklisting Don’t Explain
01. Sinner’s Prayer (Ray Charles w/ B.B. King)
02. Chocolate Jesus (Tom Waits)
03. Your Heart Is As Black As Night (Melody Gardot)
04. For My Friend (Bill Withers)
05. Don’t Explain (Billie Holiday)
06. I’d Rather Go Blind (Etta James)
07. Something’s Got A Hold On Me (Etta James)
08. I’ll Take Care Of You (Gil Scott-Heron)
09. Well, Well (Delaney & Bonnie)
10. Ain’t No Way (Aretha Franklin)

hartandbonamassa.com

Deze review op The Blues Alone en Bluesforum

Till Death Do Us Part

Geplaatst op 23 September 2011 door Giel

Moke

Scott Walker (Jaques Brel) - My Death (1967)

The Smiths - There is a light that never goes out (1984)

INXS - Never Tear Us Apart (2nd Version)(1987)

Blue Nile - Tinseltown in the rain (1983)

The Verve - The Drugs Don’t Work (1997)

Street of Philadelphia - Bruce Springsteen (1993)

U2 - October (1981)

Daniel Lanois - The Maker (1989)

Chris Rea - Heaven (1991)

Prince - The Cross (1987)

Joan Osborne - One of us (1995)

Gedicht van Engelsman Robert von Ranke Graves.

Willie McBride - Jake Burns (Stiff Little Fingers)
- written in 1976 by Scottish-Australian singer-songwriter Eric Bogle -

Duran Duran - Winter Marches On (1986)

spiritualized - Lord Let It Rain on Me (2003)

The Killing Moon by Echo & The Bunnymen (1984)

Moke - This Plan (2007)

David Bowie - Survive (1999)

Queen - The Show Must Go On (1991)

Depeche Mode - In Your Room (1994)

Elvis Presley - That’s When Your Heartaches Begin (1953)

Willy DeVille, Mister Heart & Soul leeft voort in muziek en woord

Geplaatst op 21 September 2011 door Giel

‘Unplugged in Berlin 2002′ is de naam van de ‘nieuwe’ Willy DeVille CD. Een akoestisch trio optreden van Willy DeVille samen met bassist David J. Keyes en pianist Seth Farber. Al jaren lang worden deze opnamen als bootleg onder de fans verspreidt, maar het Keulse label MEYER RECORDS brengt de professionele opnamen nu ook officieel uit. Mister Heart & Soul klonk destijds zuiver en soulful als nooit tevoren - de meester op zijn best.

wdvberlin02
cover photo © Diethard Küster | MEYER RECORDS no 176 (CD), no 177 (Audiophile 2 LP – 180g Vinyl)

Verwacht geen ‘hits’ op ‘Unplugged in Berlin 2002′ - welke DeVille trouwens voornamelijk in Europa had - die staan wel weer op de eerder in dit jaar uitgebrachte CD ‘Come A Little Bit Closer - the best of’. Want Willy DeVille mag dan inmiddels ruim twee jaar zijn overleden, Mister Heart & Soul leeft voort in muziek en woord. En terecht! Want hij heeft zowel met Mink DeVille als Willy solo als met de akoestische trio’s zoveel schitterende muziek gemaakt, dat is eigenlijk onbeschrijfelijk.

Willy DeVille (1950-2009) was één van de beste Amerikaanse songschrijvers van zijn generatie. In zijn composities creëerde hij een rijke mix met invloeden uit de blues, rock, cajun, latin, country en nog veel meer muziekstijlen waarbij hij zijn roots nooit verloochende. Hij was ook een volleerde live performer met stijl, uitstraling en aanwezigheid die weinigen konden evenaren. Op dit album staat een prachtige verzameling songs die behoren tot het Amerikaanse culturele roots erfgoed. De instrumentale line-up van ‘Unplugged in Berlin 2002′ bestaat uit piano, contrabas, dobro, akoestische en elektrische gitaren, wat zorgt voor een intieme sfeer. Maar het belangrijkste ‘instrument’ is Willy’s unieke en onvergetelijke stemgeluid. De rauwe romanticus kon behalve dat hij een zeer emotionele musicus was ook vaak humoristisch en cynisch zijn. Willy is ook altijd een goede verhalenverteller geweest, maar tijdens dit concert uitgevoerd in Berlijn, was hij zelfs ongewoon spraakzaam. Bijna elk nummer heeft zijn eigen anekdote, vertelt met de bekende DeVille kwinkslag. Meer dan de moeite waard.

wdvberlin02
Cover photo © | EAGLE RECORDS (CD) No: EAGCD442

Een andere kant van de flamboyante Willy DeVille is te horen op ‘Come A Little Bit Closer - the best of’. Deze live compilatie werd in mei van dit jaar uitgebracht door EAGLE RECORDS en bevat soundboard tracks die afkomstig zijn uit optredens variërend van Amsterdam in 1977, concerten in Nijmegen en Montreux in de jaren ‘80 en ‘90 én in de 21e eeuw, concerten uit Berlijn en terug naar Amsterdam in 2005. Ook dit album geeft een waarheidsgetrouwe weergave van hoe goed Willy DeVille was als zowel songwriter, zanger en performer! Hier hoofdzakelijk met zijn Mink DeVille Band die door de jaren heen uit louter klasse muzikanten bestond. En ook zij dragen allemaal Willy nog steeds een warm hart toe, getuigen de ‘Willy DeVille Memorial Concerts’ die sinds zijn dood jaarlijks plaats vinden in B.B. Kings Bluesclub & Grill in New York City. De man was uniek in zijn soort, en dat mag (moet) nog steeds worden gehoord.

photo © | GILLESPY 2006 The Blues Alone? meets Willy DeVille & David Keyes at Luxor Rotterdam

Blijf ook op de hoogte van Willy en Mink DeVille nieuws via het weblog Willy DeVille International Fans, ‘Just Your Friends’.

Tracklisting ‘Unplugged in Berlin 2002′
01. Betty And Dupree
02. It’s Too Late She’s Gone
03. Spanish Harlem
04. Trouble In Mind
05. Storybook Love
06. Big Blue Diamond
07. Shake Sugaree
08. Let It Be Me
09. This Is The Way To Make A Broken Heart
10. Introduction Of The Band
11. Hound Dog
12. Junker’s Blues
13. You Better Move On
14. Since I Met You Baby
15. I’m Blue So Blue
16. Keep A Knocking - Sea Cruise
17. Shake Rattle And Roll
18. Heaven Stood Still

Luister naar fragmenten van dit album.
O.a. te bestellen bij: www.bol.com

Tracklisting ‘Come A Little Bit Closer - the best of’
01 Venus of Avenue D [DeVille]
02 This Must Be the Night [DeVille]
03 Love and Emotion [DeVille]
04 Savoir Faire [DeVille]
05 Just to Walk That Little Girl Home [DeVille, Pomus]
06 Mixed Up, Shook Up Girl [DeVille]
07 Slave to Love [Ferry]
08 Slow Drain [DeVille]
09 Demasiado Corazon (Too Much Heart)[DeVille]
10 Little Girl [Berry, Greenwich, Spector]
11 Storybook Love [DeVille]
12 Can’t Do Without It [DeVille]
13 Hey Joe [Roberts]
14 Just Your Friends [DeVille, Nitzsche]
15 Steady Drivin’ Man [DeVille]
16 Cadillac Walk [Martin]
17 Spanish Stroll [DeVille]

Luister naar fragmenten van dit album.
O.a. te bestellen bij: www.bol.com