Archief voor de maand August 2011

De Muziekzolder: het best bewaarde geheim van het Westland

Geplaatst op 31 August 2011 door Giel

Verslag en foto’s door Arjan Vermeer

Eind 19e en begin 20e eeuw ontstonden er in het zuidwesten van de Verenigde Staten zogenaamde ‘Juke Joints’ of ook wel ‘Barrelhouses’ genaamd. Deze gelegenheden -meestal gesitueerd buiten de steden op kruispunten van wegen- waren bedoeld om de ‘gekleurde’ (African Americans) bevolking te vermaken met muziek, dans, drank en veelal ook gokken. De hoofdreden hiervoor was dat de gekleurde amerikanen toentertijd niet welkom waren in de ‘blanke’  etablissementen, onder de zogenaamde ”Jim Crow Laws“.  Daarnaast waren de bezoekers ook meestal landarbeiders die- na een week hard werken- wel toe waren aan wat ontspannende activiteiten. Tegenwoordig zien we de Juke Joints ook als belangrijke katalysator bij het ontstaan en verdere ontwikkeling van de Delta Blues. Oude namen als  Robert Johnson, Son House en Charley Patton reisden begin 20e eeuw het Juke Joint circuit af om hun muzikaal bestaan in stand te kunnen houden.

dl

Met een beetje fantasie zou je de Muziekzolder in de Maasdijk als een moderne ‘Juke Joint’ kunnen beschouwen. Een groep Westlandse vrienden -veelal werkzaam in de Westlandse tuinbouwsector- komt al sinds een aantal jaren regelmatig bijeen op de Muziekzolder. De Muziekzolder is niets anders dan een (goed geoutilleerde) zolder op een schuur waar -als decor- een verzameling muziekinstrumenten en andere muzikalia bijeen is gebracht. Een keer per maand komt de vriendengroep in dit decor bij elkaar voor een ‘praatje pot’ en om -middels een muziekquiz- elkaars muziekkennis te testen en om -daarna- te luisten naar een band of soloartiest. Meestal betreft dit een lokale band die zijn of haar eerste schreden van hun muzikale carriere op de Muziekzolder willen zetten. Maar ook komen gevestigde sterartiesten langs om te kijken of zij het uitermate kritische Westlandse publiek kunnen temmen.

dl2

Zo is begin dit jaar de Nederlandse blueslegende Kaz Lux langs geweest voor een gezellig solo-optreden enkel begeleid daarbij door zijn eigen akoestische gitaar. Het was zo gezellig dat we aan het eind van de avond nog een hartgrondig “Lang zal je leven” hebben gezongen, daar hij de volgende dag jarig werd.

Vlak voor de zomervakantie hadden we Dany Lademacher, voormalig kompaan en liedjesschrijver van Herman Brood, uitgenodigd. En hij kwam zowaar nog ook. Vergezeld door zanger Dirk Vermeij gaven beide een fantastisch -ook weer akoestisch- optreden te gehore. En over het Westland publiek ‘temmen’: nadat het optreden was begonnen en Lademacher ontdekte wat het “Westlands praatje pot” daadwerkelijk betekende, stopte hij en vroeg -met een glimlach maar wel heel duidelijk- om wat meer stilte in de zaal: “U komt toch om onze liedjes te horen. Dat gaat heel moeilijk als ik mijzelf bijna niet eens kan horen". En zowaar de ‘Zolder’ werd stil!! En da’s op zich zelf al een hele prestatie !! Als beloning kregen we op het eind, al dan niet na aandringen van Giel, wat bekend werk uit de Brood-periode te horen. Na dat soort optredens besef je pas hoe uniek dit soort avonden zijn. En dat willen we natuurlijk ook zo houden. Want zomaar zo’n avond bezoeken gaat niet als je geen lid bent van de vriendengroep. Nou dan wordt ik toch lid, denk je dan!? Helaas, want dan zou het geen vriendengroep meer zijn … toch? Bij hoge uitzondering neemt een van de vrienden iemand als introducee mee, maar daar blijft het ook bij. Gelukkig -voor jullie- mogen we van The Blues Alone? hier regelmatig verslag van doen. Dus hou ons blog in de gaten en check ook ’s regelmatig op http://muziekzolder.blogspot.com/ danwel op facebook of hyves om de muzikale strapatsen bij deze Stairway To Music te kunnen volgen. Morgen 1 september beginnen we alweer met een optreden van Tate Gallery [bron: The Blues Alone?]

 


Ana Popovic - Unconditional [CD review]

Geplaatst op 24 August 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

tbaapcd2011

Met haar zesde album (het derde voor Eclecto Groove Records) richt Ana Popovic zich duidelijk op de Amerikaanse markt. Dat begint al met de hoes waarop een appetijtelijke en ogenschijnlijk blote Ana staat afgebeeld. Maar dit blijkt ook uit de op Amerikaanse leest geschoeide mainstream bluessongs en uit het feit dat Ana Popovic in augustus en september bijna non-stop toert door de VS, van Buffalo (NY) tot San Francisco (CA).

Op die albumhoes worden haar edele delen afgeschermd door haar magische Fender Strat. Onvoorwaardelijk de naakte essentie van de blues zullen we maar zeggen. Ana en haar onafscheidelijke gitaar, ze wordt algemeen beschouwd als een van ’s werelds beste vrouwelijke gitaristen. Zelf zegt ze hierover: “It is magical. It’s just me and my guitar, notes, sounds and drum grooves. I let the band lift me up, and I feed off of their energy. I hate to think when playing. I only feel on stage. That place is simply unconditional". Vadaar dus ook die albumtitel: ‘Unconditional’.

Ana Popovic werd in 1976 geboren in de door oorlog verscheurde stad Belgrado in Servië, voormalig Joegoslavië. Ze is de eerste dochter van Milutin en Vesna Popovic. Ana groeide op in een warme en liefdevolle familie waar muziek erg belangrijk was. Haar vader is een erkende gitaar- en basspeler, die gedurende haar jeugd altijd vrienden uitgenodigde voor nachtelijke jamsessies. Zodoende was de gitaar voor Ana ook haar eerste liefde. Inmiddels woont ze samen in Los Angeles (en Amsterdam) en is ze moeder van een opgroeiende zoon.

‘Unconditional’ is een straight blues album geworden met een vleugje soul en jazz en prachtige soulvolle en rauwe vocalen. Het album werd opgenomen in New Orleans met de Grammy-award winnende producer John Porter, die al eerder met Ana werkte aan de CD ‘Still Making History’ (2007). Ze wordt bijgestaan door een aantal zeer getalenteerde speciale gasten, waaronder uit Louisiana de slidegitarist Sonny Landreth en uit Portland (Maine) de mondharmonica virtuoos Jason Ricci. De acht originele tracks worden vermengd met vier oude blues liedjes die Ana persoonlijk heeft uitgezocht. Laten we eens met die covertracks beginnen.

‘Work Song’ (Nat Adderley; Oscar Brown, Jr.) is een nummer dat Nina Simone in 1966 al opnam. De plantation song wordt gedragen door verbazingwekkend sterke vocalen en gitaarbegeleiding van Ana zelf, en door opzwepend toetsenwerk van David Torkanowski op de Hammond B3 en piano. Dit zelfde is eigenlijk het geval met ‘Voodoo Woman’ (Cora Taylor) bekend van dé queen of the blues Koko Taylor. Zeer begrijpelijk dat Ana Popovic deze twee female bluesvocalisten als favorieten heeft. Op ‘One Room Country Shack’ (Mercy Dee Walton), door vele gezien als één van Buddy Guy’s beste slow blues songs ooit, toont Popovic haar grote talent als gitarist. Mooi, maar het voegt mijns inziens niet veel toe aan Buddy’s versie. Het swingende ‘Soulful Dress’ (Maurice McAlister; Terry Vail) is bekend van de in de jaren 50 en 60 populaire rhythm and blues zangeres Sugar Pie DeSanto. Het verfrissende primitieve geluid weet Ana door haar rauwe vocalen gelukkig in stand te houden. Trompetist Leon Kid ‘Chocolate’ Brown en saxofonist Tom Fitzpatrick doen de rest.

Van de overige eigen nummers is het instrumentale slide duel ‘Slideshow’ samen met Sonny Landreth wat mij betreft hét hoogtepunt. Geweldig slidegitaarwerk door Landreth en Popovic ondersteund door een enorme beukende baslijn (Calvin Turner) en het backbeat drummen van Doug Belote. In ‘Fearless Blues’ wordt het akoestische slidegitaarwerk afgewisseld met swingende piano klanken en doo-wop koortjes. ‘Count Me In’ is een sleazy blues-rocksong met Jason Ricci op de bluesharp. Zijn harmonica klinkt in combinatie met Popovic’s vintage ‘57 Stratocaster lekker gruizig. Iets minder gedurfd is de titeltrack ‘Unconditional’, een soulvolle mix van moderne en klassieke blues. Precies zo’n mainstream bluessong dat bij onze Amerikaanse bluesvrienden in goede aarde zal vallen. Net zoals haar vorige studioalbum ‘Still Making History’ dat deed en daarom de weg naar de USA Billboard Bluescharts vond (19 weken met #3 als hoogste notering).

Ana heeft duidelijk ook iets opgestoken van de eerder genoemde female coversongs, want het funky ‘Your Love Ain’t Real’ is in meerdere opzichten origineel maar klinkt catchy alsof je het al jaren lang op de radio hebt gehoord. ‘Reset Rewind’ echter deed me bij de intro wel erg veel denken aan ‘The Weight’ van The Band maar krijgt uiteindelijk toch nog een andere wending. ‘Summer Rain’ is gewoon een mooi liedje waarin goed te horen is dat Popovic ook veelzijdig zangtalent heeft. Ze zingt zwoel en krachtig tegelijk en haar akoestische gitaar klinkt als een fijne, zachte regen die neerslaat met een langzaam tempo. De song is evenals ‘Business As Usual’ samen geschreven met haar partner/manager Mark van Meurs, die ze in Nederland ontmoete nadat ze in 1999 uit Servië vertrok. Sindsdien is ze een veelzijdige wereldburger die via Nederland Europa al heeft veroverd en Amerika als volgend doel heeft gesteld.

Wellicht is driemaal op het Eclecto Groove Records label voor Ana Popovic scheepsrecht en wordt ‘Unconditional’ het baanbrekende album voor haar in de VS. Waar ze nu nog speelt in de kleine clubs maar de Arena’s en festivals al in zicht zijn. Wie Ana Popovic live wil zien in Nederland en België moet vooralsnog wachten tot oktober en november van dit jaar.

Ana Popovic Live in NL en B:
09/10/11: Hoogland - De Noot
18/11/11: Vlissingen - Het Arsenaaltheater
21/11/11: Ruiselede (B) - Banana Peel
26/11/11: Tongeren (B) - Rockstage

Tracklisting:
01. Fearless Blues (3:16)
02. Count Me In (4:54)
03. Unconditional (3:53)
04. Reset Rewind (3:38)
05. Slideshow (5:23)
06. Business As Usual (3:23)
07. Your Love Ain’t Real (4:16)
08. Work Song (4:01)
09. Summer Rain (4:36)
10. Voodoo Woman (4:12)
11. One Room Country Shack (6:33)
12. Soulful Dress (2:53)

Musicians:
Ana Popovic: Vocals & electric, acoustic and slide guitars
Calvin Turner: Bass
David Torkanowski: Keyboards
Doug Belote: Drums
Jason Ricci: Harmonica
Jon Cleary: Keyboards
Leon Kid ‘Chocolate’ Brown: Trumpet
Sonny Landreth: 2nd slide guitar
Tom Fitzpatrick: Sax

www.anapopovic.com

Deze review op: The Blues Alone? en Bluesforum

Marianne Faithfull, Nick Cave - The Crane Wife

Geplaatst op 22 August 2011 door Giel

And under the boughs unbowed
All holding a snowy shroud
She had no heart, so hardened
All under the boughts unbowed

Each feather, it fell from skin
‘Til threadbare and she grew thin

Marianne Faithfull speelt live in Paradiso A’dam (02/10) en Luxor R’dam (10/10).

Lenny Kravitz - Black and White America [CD review]

Geplaatst op 21 August 2011 door Giel

tbalk2011

Ondanks dat de nieuwe CD van Lenny Kravitz maar liefst 66 minuten duurt en dus eigenlijk een dubbelalbum is, ga ik er niet al teveel over zeggen. Ik heb gelezen dat Lenny het niet leuk vind dat er onjuiste berichtgevingen de wereld in worden geholpen over hem en zijn nieuwe album. In het bijzonder van informatie door en voor de gemeenschap via de gratis internetencyclopedie Wikipedia schijnt volgens hem geen hout te kloppen!

Gelukkig volgen wij @LennyKravitz al een tijdje via Twitter dus hebben we de juiste informatie uit de eerste hand ("It’s official: I will be releasing ‘Black And White America’ on Atlantic/Roadrunner this summer and will kick off a new world tour. Lenny.” Tweet van16/02/11). En verder behoeft de plaat weinig woorden want op twee dingen na is alles gewoon goed aan ‘Black and White America’.

Als oldskool Kravitz liefhebber die zijn eerste drie albums nog steeds de beste vindt heb ik toch zo’n 58 minuten genoten van dit negende Kravitz album! Het zal u niet verbazen dat in dit kader de rocktracks ‘Come On Get It’, ‘Rock Star City Life’, ‘Stand’ (met een amusante videoclip) en de ballad ‘Dream’ tot mijn favorieten behoren. Maar ook ‘In the Black’, ‘Superlove’, ‘Everything’ en ‘I Can’t Be Without You’ roepen herinnering op aan het kleurige Love & Peace tijdperk. In het funky ‘Black and White America’ bezingt Kravitz (zelf de zoon van een blanke vader en donkere moeder) zoals de titel al doet vermoeden de altijd stroeve verhouding tussen de zwarte en blanke bevolking in de VS. In de soulgospel ‘The Faith of a Child’ en het swingende ‘Push’ horen we waar o.a. onze eigen Alain Clark en Waylon de kruidige soul-mosterd vandaan halen. Want natuurlijk zijn er weer volop funk- en soul invloeden te horen, zoals ook in ‘Life Ain’t Been Better Than It Is Now’ wat een eerbetoon lijkt aan James Brown en ‘Liquid Jesus’ waarvoor hetzelfde geldt maar dan richting Marvin Gaye. De soulsong ‘Looking Back on Love’ bevat een prachtige jazzy keyboardsolo ala Edgar Winter, Gino Vanelli of Gary Wright. De multi-instrumentalist Lenny Kravitz bedient zich van multilaterale stijlen, composities en arrangementen met een gelikte productie. En dat gaat hem ook zeker weer commerciële successen opleveren.

‘Black and White America’ werd aanvankelijk geschreven als een reactie op een documentaire die Kravitz zag over racisme in de post-Obama Verenigde Staten. De zestien songs werden grotendeels opgenomen in zijn eigen studio op de Bahamas en in Parijs afgemaakt. Het resultaat is een plaat waarin emoties en muziekstijlen als rock, funk, soul, gospel, psychedelica, jazz, folk, latin en raps samenkomen met het gevoel van optimisme, geloof, hoop, liefde en vrede op aarde. Love & Peace dus, zoals little Lenny dat in zijn jonge jeugd volgens de hoesfoto ook al uitdroeg.

Wat zijn dan die twee dingen die niet goed zijn vraag u zich tot slot nog af? Nou wat mij betreft het geflirt met de rapjongens! De niemendalletjes ‘Boongie Drop’ (met Jay-Z en DJ Military) en ‘Sunflower’ (met Drake) hadden nou niet gehoeven. Maar goed, Kravitz zal vast ook een reden hebben voor die samenwerking want… You’ve Got To Let Lenny Rule! Lenny Kravitz staat op 17 oktober in Ahoy, Rotterdam.

Tracklisting:
01. Black and White America (4:35)
02. Come on Get It (4:26)
03. In the Black (3:24)
04. Liquid Jesus (3:28)
05. Rock Star City Life (3:24)
06. Boongie Drop (3:49)
07. Stand (3:20)
08. Superlove (3:29)
09. Everything (3:38)
10. I Can’t Be Without You (4:48)
11. Looking Back on Love (5:36)
12. Life Ain’t Ever Been Better Than It Is Now (4:17)
13. The Faith of a Child (4:06)
14. Sunflower (4:14)
15. Dream (5:11)
16. Push (4:23)
Totale tijdsduur: 1:06:08

www.lennykravitz.com

Deze review op: The Blues Alone?

Ralph de Jongh & Crazy Hearts, plezier zegt meer dan woorden

Geplaatst op 14 August 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Ralph de Jongh en Christof Bauwens
(Ralph de Jongh & Crazy Hearts)
voor: The Blues Alone? en Bluesforum
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer [fotoalbum]
locatie: Hofboerderij, Hofpark Wateringen
tijdens: Waterpop 2011
datum: zaterdag 13 Augustus 2011

De eerste contacten voor een interview met Ralph de Jongh hadden we al gelegd op het Ribs & Blues festival in Raalte. Maar het kloppende hart van de Crazy Hearts is een bezig baasje geworden sinds de CD ‘More Than Words’ in mei van dit jaar uitkwam en hij met zijn band Crazy Hearts de nationale festivals plat speelt. Via zijn management 3S Music regelde we dat het vraaggesprek op zaterdag 13 augustus plaats zou vinden. Op het ons zo vertrouwde Waterpop festival in Wateringen waar we tijdens het 34-jarige bestaan ervan al vaak als bezoekers geweest waren. Goedgeluimd stonden de blonde Baarnaar en de Groningse gitarist Christof Bauwens (maar geboren in Zeeuws-Vlaanderen) ons te woord in het restaurant van de Hofboerderij. Geflankeerd door - zoals Ralph hem noemt - Jaap ‘de Boeker’ (Rock ‘n’ Roll Highschool) en in een later stadium ook de overige bandleden: Bas Mulder (Toetsen, backing vocals), Marcel Wolthof (drums, backing vocals) en Jasper Mortier (basgitaar). Saxofonist/percussionist Arend Bouwmeester ontbrak vanwege zijn vakantie. En terwijl meer donkere wolken zich samenpakte boven het Hofpark na het verregende Crazy Hearts concert aldaar, waren de antwoorden van het duo Bauwens en De Jongh wel helder met hier en daar zelfs droge (humor) perioden. Soms zeggen T-shirts meer dan woorden. De Black Crowes afbeelding op Christof zijn shirt verraad al direct zijn muzikale voorkeur. En Ralph droeg weer zijn onafscheidelijke groene V-hals T-shirt (volgens hem de kleur van de genezing maar ook gewoon de keuze van zijn vriendin). Hij is bijzonder en gewoon tegelijk; zowel iemand die de wijsbegeerte filosofeert maar ook een ambachtsman die leidingen repareert. En niet te vergeten een onbezoldigde (althans, tot aan dit interview) beeldende kunstenaar. Want ook beelden zeggen soms meer dan woorden.

- Veel festivals voor de Crazy Hearts deze zomer. Hoe vinden jullie het om in de openlucht te spelen?
Ralph: Ja, festivals vinden we erg gaaf om te doen. Ik denk dat ik Ribs & Blues wel de leukste vond vanwege het goede publiek dat daar gelijk heel erg bij ons aansloot. In dat weekend speelden we ook nog eens voor Harry Muskee zijn 70e verjaardag, dus we waren een paar dagen met elkaar onderweg, dat was echt te gek.
Christof: Voor mij was Ribs & Blues eveneens te gek maar ook de Zwarte Cross. Dat kwam voornamelijk omdat het daar zo’n ontzettend groot podium was denk ik.

- Heb je ‘je maatje’ weer flink op zijn donder gegeven Ralph? En wordt je nog steeds ‘voor de leeuwen gegooid’ of zijn ze (het publiek) nu makke lammetjes voor je geworden? (dit refererend aan een interview door Jan Douwe Kroeske uit 2007)
Ralph: Mijn maatjuh? Jaja, mijn gitaar. Jazeker, dat doe ik altijd! En live optreden blijft altijd spannend hè. Drie kwartier op de festivals is wel wat kort, ik zou graag nog drie kwartier langer spelen om meer één te worden met het publiek, en dan later op de avond nog eens!
Christof: Er is altijd wel gezonde spanning maar het went ook, we weten onderhand wel hoe het eraan toe gaat op een podium hoor.

- Ralph, jij bent o.a. loodgieter geweest en je hebt Chinese wijsbegeerte gestudeerd, maar zijn jullie inmiddels al fulltime muzikanten?
Ralph: Ik kan nog niet leven van de muziek alleen en werk daarom nog steeds parttime als loodgieter in Rotterdam.
Christof: Ik leef wel van de muziek en behalve zelf musiceren geef ik ook les. In Nederland is het zo als je wilt leven van de muziek dan moet je er gewoon les bij geven. Marcel, onze drummer doet het ook en Bas de toetsenist heeft zelfs een eigen muziekschool.

- Ni zěnme yàng, Ralph? ("Hoe gaat het?” in het Chinees)
Ralph: Wie’s dà..?! Ha haha… nee, Ancient Chinese is toch weer heel wat anders hoor. In die tijd hadden ze nog maar iets van duizend tekens en tegenwoordig meer dan 12.000 moderne Chinese karakters. Bovendien heb ik mijn studie in het Engels gedaan. Ze weten eigenlijk niet eens hoe antiek Chinees heeft geklonken dus is er met heel veel zorg een mooie vertaling uit gemaakt naar het Engels, en daar heb ik me in verdiept. Maar het échte antiek Chinees is gewoon een levensstudie.

- Hoe is de huidige band ontstaan en waar was Arend vandaag?
Christof: Hij is met vakantie, we hebben te laat bedacht dat we ook gelijktijdig een band-vakantie in zouden moeten lassen en toen had Arend zijn vakantie al beklonken. Maar de rest gaat nu wel gelijktijdig.
Ralph: Christof ken ik vanaf 2006 en hij kwam aan met Marcel de drummer en met Bas de toetsenist. En Arend en Jasper kende ik nog uit de blues-scene, die heb ik er zelf bij gevraagd en zo is in 2009 de band Crazy Hearts dus ontstaan.
Christof: We hadden een management waar ook Waylon bij zat en voor hem hebben we toen het voorprogramma gedaan, zodoende stonden we twee weken na de oprichting al met Crazy Hearts in Paradiso. Maar ik had in het verleden ook al veel live gespeeld hoor. Onder andere met de hardrockband Vanderlinde, met N’dambi die voorheen backingvocaliste was bij Erykah Badu en bij Gina’s Band of Blues, een groep uit Veendam rond zangeres Gina de Boer. Zij is landelijk bekend geworden doordat ze als Janis Joplin meedeed aan Henny Huisman’s Soundmixshow. Ook bassist Gerrit Veen zat daarin, die je misschien nog wel kent van Herman Brood en de Meteors (zie voor meer wapenfeiten Christof’s bio - red.)

- Jullie beide hebben samen de meeste songs gemaakt voor de nieuwe CD ‘More Than Words’. Maar ‘Worrywise’ bijvoorbeeld stond ook al op de solo DVD/CD ‘Emotions’ uit 2007. Is de rest van songs wel speciaal voor Crazy Hearts geschreven en gecomponeerd?
Ralph: Een aantal bestaande nummers zijn opnieuw opgepakt, bijgewerkt en uitgekristalliseerd. Waaronder dus ‘Worrywise’ welke we een ander arrangement hebben gegeven. Ik schrijf meestal de songs en teksten als ruwe schetsen thuis, die stuur ik dan op naar Christof en Bas en zij gaan ermee aan de slag. Gezamenlijk kiezen we dan welke nummers we wel of niet gaan doen.

- Je speelt ook behoorlijk goed bluesharp weet ik nog uit de tijd dat je solo optrad. Op ‘More Than Words’ en bij jullie huidige live optredens gebruik je het instrument nog maar zelden. Is daar een reden voor Ralph?
Ralph: Jaha, hoe weet je dat?

- Uhh, omdat ik je een aantal keer solo heb zien optreden, onder andere in de Cotton Club bij Blues Aan Zee en als support van Cuby & The Blizzards…
Ralph: Oké, solo optreden doe ik niet zoveel meer hè?! Tja, en de optredens op festivals zijn zo kort, ik kom er daar gewoon niet aan toe. Als we langere optredens doen pak ik de harmonica nog wel eens hoor. Het vervelende met die dingen is ook dat ze zo snel vals worden, maar misschien zuig ik wel te hard ha ha. En een goede harmonica kost ook nogal wat hoor. In de song ‘Wonderin’ zat aanvankelijk wel een bluesharp, maar die hebben we er bij nader inzien toch maar uitgelaten.

- En wie speelt de slidegitaar partijen?
Christof: Op de plaat speel ik die allemaal en in ‘Harry’ live doen we het samen. Ik heb veel Strats uitgeprobeerd en speel nu onder andere op een Rory Gallagher signature, een geweldig instrument en perfect nagemaakt. Bij Gallagher’s originele battle-worn Strat was de Select Alder gitaarbody helemaal kaal geramd en uitgevreten door het zweet. Ik ken nu ook nog wel gitaristen die hun elementen regelmatig moeten vervangen omdat die door zweet dwars door het chroom heen zijn verroest! Ook zand en viezigheid zijn uiteraard niet goed voor je instrument.

- Hebben jullie daar als gitaristen zelf ook last van, zweet of regen zoals vandaag?
Ralph: Nee! Zweet is een goed teken!
Christof: Zweten vind ik ook meestal wel lekker en in de regen staan we zelden met al die overdekte podia. Het enige waar we last van hebben is als het heel koud is en het spelen stroef gaat of als het hard waait en je het geluid niet meer hoort.

- Jullie zijn nu succesvol met Crazy Hearts, maar treedt je ook nog wel eens solo op zoals je ooit begonnen bent Ralph?
Ralph: Jawel nog steeds hoor, en ook op de klompen. Het eerbetoon voor Harry Muskee zijn 70ste verjaardag in juni, waar we met z’n drieën speelde (met Christof en Bas - red.), vond ik zelfs één van de hoogtepunten van dit jaar tot nu toe.

- Solo speelde je ook Rolling Stones nummers, o.a. een meeslepende bewerking van ‘Sympathy For The Devil’. Wat is je favoriete Stones album en waarom?
Ralph: Uhh… mag ik er ook vier noemen? Ha ha. Nu zit ik weer eventjes naar ‘Aftermath’ (1966) te luisteren. De track ‘Goin’ Home’, één van de langste nummers die ze gemaakt hebben, dat is zo goed! Dat gitaartje “ta-tada-tadadah". Zo gaaf, kippenvel gewoon!
Christof: Ik vind de Stones ook heel gaaf maar heb er niet echt iets bijzonders mee. Ralph heeft het album ‘Sticky Fingers’ ooit naar me opgestuurd en hij heeft me ook Mick Taylor solo laten horen. Maar ik heb niet echt een beeld van welke Stones plaat er nu in een bepaald tijdperk hoort. Het is maar net waar je mee opgegroeid bent denk ik.

- Jullie bandnaam is afkomstig van de film ‘Crazy Heart’ over een countryzanger op zijn retour, met in de hoofdrol Jeff Bridges. Zijn jullie ook filmliefhebbers?
Christof: Nou, eigenlijk is de bandnaam niet direct vernoemd naar die film. Naar aanleiding van de film kwam ik een artikel tegen in het magazine ‘Gitarist’ (in Gitarist 245 van augustus 2011 staat ook een artikel over Ralph de Jongh & Crazy Hearts - red.) Dat stuk ging over de oude country muzikanten zoals Hank Williams en Johnny Cash die tegen de commercialisering van de countrymuziek in Nashville waren, en zij noemde zich the Crazy Hearts, als een soort Geuzennaam. Dat was eigenlijk de directe aanleiding voor onze bandnaam.
Ralph: Ja, en Jeff Bridges maar ook films van de Coen Brothers zijn te gek natuurlijk! Zoals ‘The Big Lebowski’ (1998) en ook ‘O Brother, Where Art Thou?’ (2000) waar een mooi stukje bluesmuziek in verwerkt zit: ‘Hard Time Killing Floor Blues’ (Ralph zingt het refreintje nu voor - red.) Een blues traditional uit 1931 van Skip James gezongen door een jonge negerzanger Chris Thomas King, jaha mooi. Deze Skip James komt ook voor in de documentaire ‘The Soul of a Man’ van Wim Wenders uit 2003.

- Skip James, Robert Johnson, Son House, Elmore James en Muddy Waters, zijn o.a. inspiratiebronnen van jou Ralph. Hoe kreeg je die muziek in je jeugd te horen?
Ralph: Ik kreeg dat aanvankelijk ook weer via de Rolling Stones te horen hè. Zij deden die Muddy Waters, Chuck Berry en Bo Diddley dingen, ‘I’m A King Bee’, ‘Come On’, ‘Mona’, heel erg simpel en doeltreffend allemaal. Ik kocht in mijn jeugd voor een paar gulden dat soort bluesplaten bij de V&D en dan ging ik er thuis op meespelen met mijn gitaartje. De muziekleraar op de lagere school leerde me de basisakkoorden en verder was het dus nadoen van die singels, lekker pingelen op mijn kamertje. En later heb ik mezelf ook mondharmonica leren spelen.
Christof: Ik ben meer opgegroeid met de muziek van Eric Clapton, Eagles, Little River Band, Dire Straits, Outlaws, dat soort werk. Dat ging daarna alle kanten uit van symfonische rock en metal tot aan funk en allerlei soorten blues, eigenlijk was het bij mij een allegaartje. En nu is dat eigenlijk allemaal samen gekomen in de southern rock. Laatst hebben we The Black Crows nog zien optreden in Paradiso, dat is dus wat ik nu te gek vind.

- Iets anders Ralph: je schildert ook, welke technieken gebruik je en hoe moeten we je stijl omschrijven?
Ralph: Eigenlijk net zoals ik liedjes schrijf, een beetje Zen zeg maar. Ik ben begonnen met van bamboe gemaakte pennen; rietpennen en Oost-Indische inkt. En dan in één beweging iets op papier zetten om het daarna een beetje in te kleuren. Tegenwoordig schilder ik ook met acrylverf op doek, maar zonder verdere bedoeling hoor.

- Is het niet de bedoeling om je werken te verkopen dan?
Ralph: Jawel, maar er is niemand die ze wil, whaa ha! Ik heb er pas wel eentje aan onze drummer Marcel gegeven toen hij net verhuisd was. Hoe zou ik ze moeten verkopen dan, heb jij een idee?

- Uhh, op een website plaatsen en ‘te koop’ erbij zetten!
Ralph: Ja ha ha, da’s inderdaad een idee! Maar ze staan al op een website hoor, ik zou alleen niet weten wat voor prijs ik ervoor moet vragen. (ralph.schilderijen - red.)

- Vervolgens ontstaat er een hilarisch onderonsje tussen Jaap ‘de boeker’ en de overige bandleden die inmiddels zijn aangeschoven om te gaan eten. Dit met Ralph en uw reporter als lijdende voorwerpen (“of we Ralph zijn werk wel eens in het echt gezien hebben? Dat er maar eens gauw een expositie geregeld moet worden en dat er in de Playboy ook mooie ‘beeldende kunst’ afgebeeld staat”). Gelukkig neemt de artistieke loodgieter Ralph ‘de leiding’ weer in handen en kunnen we verder met onze vragen.

- Zijn er beeldende kunstenaars die jullie zelf bewonderen?
Ralph: Karel Appel, Picasso en ik houd van de etsen van Rembrandt. En de symbolische beelden van de Weense kunstenaar Gustav Klimt vind ik ook heel mooi!
Christof: Ik hou met maar bij ‘de muziek’ als kunstvorm, daar heb ik mijn handen vol aan en dat kost me… uhh dat geeft me genoeg plezier.
Ralph: Ja dat kost ons veel plezier hè?! Ha ha!

- Ook veel collega-muzikanten hebben zich positief over jou uitgelaten. Bijv. Harry (Cuby) Muskee, Charlie Burchill (Simple Minds), Ana Popovic (“The music Ralph plays is piercing to the bones, powerfull, heartfull and inspiring!”). Bestaat er een kans dat je ooit nog eens iets samen gaat doen met één van hen?
Ralph: Nou met Ana zou ik héél graag wat willen doen… een duet, samen een nummer schrijven, live spelen, lijkt me geweldig allemaal!
Christof: In het najaar gaan we ook samen met Tommy Ebben optreden. Aangekondigd als: Jack Daniel’s presenteert twee Nederlandse topartiesten met vier voeten in de southern rock!

- Je bent dit voorjaar naar de International Blues Challenge in Memphis geweest en in november van dit jaar ga je spelen in Jackson USA op uitnodiging van de Robert Johnson Foundation USA. Hoe moeten we die USA trips zien?
Ralph: Bij IBC was ik uitgenodigd als soloartiest en speelde ik ook Robert Johnson nummertjes zoals ‘Dust My Broom’ en ‘Sweet Home Chicago’. En toen kwam de president van de Robert Johnson Foundation (www.robertjohnsonbluesfoundation.org - red.) mij vragen om ook bij hun te spelen vanwege de 100th birthday bash. Het was een dame met een hele dikke sigaar en ze pakte zo mijn hand en deed die tussen haar benen en ze vroeg: “wil jij bij mij komen spelen?", whaa ha ha! (de hele band ligt nu in een deuk - red.). Nee serieus, ik ga daar weer akoestisch spelen en hoop natuurlijk dat er meer uitkomt. Maar mijn solowerk en wat ik met Crazy Hearts doe zijn wel twee heel andere dingen hoor.

- Tot slot, zijn er al plannen voor een nieuwe CD en wanneer kunnen we die verwachten?
Ralph: In september gaan we weer nieuwe nummers voorbewerken en dan gaan we uhh… 19 maart om vijf voor elf de studio in, ha ha.
Christof: Nee, we moeten nog met de platenmaatschappij overeen zien te komen wanneer we dat gaan doen. Er zijn wel ideeën maar daar moeten we nog mee aan de slag, eerst lekker spelen.
Ralph: Oké man, maak er wat moois van en kom gauw weer eens naar een optreden van Crazy Hearts kijken. Of naar Ralph solo óf anders naar een expositie natuurlijk, ha ha!

En terwijl ik de ongeduldige ober die ondertussen het eten opdient voor de bandleden en de crew laat weten “dat ik al weg ben” merkt hij droogjes op: “ik vind anders dat je nog wel nadrukkelijk aanwezig bent voor iemand die al weg is!” Het leverde hem een lachsalvo op van de melige Crazy Hearts en mij een ferme handdruk met knipoog. De slotopmerking van deze man in kwestie was: “we hebben toch weer gelachen vriend!” En inderdaad, ook plezier zegt soms meer dan woorden.

Lees ook het verslag: Water+Pop=Waterpop.

Lees ook:
Ralph de Jongh & Crazy Hearts - More Than Words (2011)
[CD review]
Highlands is veel meer dan blues alleen
[photoreview Highlands 2011]
Blues aan Zee festival [photoreview za. 3 nov. 2007]