Archief voor de maand July 2011

Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!

Geplaatst op 9 July 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook
gezien & gehoord in: Ahoy Rotterdam
evenement: North Sea Jazz Festival 2011
band: Tedeschi Trucks Band
datum: zaterdag 9 juli 2011
review door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone? en Bluesforum
foto’s door: Arjan Vermeer & Eric van Nieuwland

ttbnsj0907111

Derek Trucks is een begaafde 30-jarige gitarist die al toert sinds hij een tiener was. Hij is de neef van Butch Trucks, de medeoprichter en drummer van de Allman Brothers. Derek was ook lid van de legendarische Allman Brothers Band, toerde met de de band van Eric Clapton in 2006, en was de leider van de Derek Trucks Band. Zowel Derek Trucks als Susan Tedeschi lopen alweer een aantal jaartjes mee in de muziekwereld, met elk een eigen dynamische carrière. Los van het feit dat ze ook nog eens 10 jaar met elkaar getrouwd zijn. Ze toerde samen wel eerder met tussenpozen en verschenen ook als gasten op elkaars albums. Maar nu is er een eerste echte speciale samenwerking tussen de twee gitaristen, in de 11-koppige Tedeschi Trucks Band. In juni van dit jaar verscheen van het gezelschap de prachtige CD ‘Revelator’ welke wordt gepromoot met een korte Europese tournee, waarbij als enig optreden in Nederland het North Sea Jazz Festival werd aangedaan.

De Maas zaal in Ahoy zat tussen 19.00 en 20.00 uur tijdens het optreden van Kytecrash featuring Eric Vloeimans & Colin Benders tot aan de tweede ring toe vol. Ruim een uur later kwamen er een stuk minder mensen kijken en luisteren naar de band van Susan Tedeschi & Derek Trucks. Misschien kwam dat doordat souldiva Chaka Khan op hetzelfde tijdstip in de Nile zaal aantrad, maar het is een gegeven dat de nieuwe band van het echtpaar Trucks-Tedeschi in Nederland een stuk minder bekend zijn dan voornoemde acts. Onbekend maakt onbemind is waarschijnlijk de beste omschrijving van de oorzaak. Feit is dat diegene die zaterdagavond tussen negen uur en kwart over tien niet in het vernieuwde Sportpaleis van Ahoy aanwezig waren een lekker portie blues, soul, funk en jazz gemist hebben. Met recht ‘een portie’ want de zekere hoeveelheid ’spijs’ die de TTBand seveert is gevarieerde voeding voor de ziel. Of om gewoon in passende termen te spreken: muziek van wereldklasse.

ttbnsj0907112

‘Don’t Let Me Slide’ van de nieuwe CD ‘Revelator’ met Derek op de Gibson en Susan op de Fender en solozang was het openingsnummer. Een titel die niet overeenstemt met de muzikale begeleiding want als iemand de slide gitaar kan bespelen dan is het Derek Trucks wel. Bij het tweede nummer ‘Space Captain’ zet Susan haar gitaar even terzijde om Derek de ruimte te geven zicht helemaal uit te leven. De vaak gecoverde track is het bekendst van Joe Cocker’s ‘Mad Dogs & Englishmen’ maar mag er in de versie van de TTBand ook wezen. Susan’s powerful vocals lijken een strijd aan te gaan met Derek zijn gitaarsolo op het eind. Blues muziek met erg veel soul in de stem, of is het andersom? Nog meer soul maar dan laid back in de ballad ‘Midnight In Harlem’. Een heerlijke compositie van Mike Matteson, die bij de Derek Trucks Band leadzanger was maar zich in TTBand moet schikken in een bijrol in de harmony vocals. Een zwijmellied voor de zwoele zomeravond met vocalen die aan Bonnie Raitt doen denken en een oh zo mooie melodieuze outro solo door Trucks. In ‘Learn How To Love’ is een prominente rol weggelegd voor de blazers sectie Kebbi Williams (saxofoon), Saunders Sermons (trombone) en Maurice Brown (trompet). Het trio swingt als een denderende stoomtrein en de mannen hebben zichtbaar plezier in hun eigen en elkaars blazerskunsten. Vooral trompettist Brown die ook nog eens het meest kekke rode Jimi Hendrix jasje aan heeft dat ik ooit gezien heb. ‘Until You Remember’ met orgelintermezzo en dwarsfluitsolo door Kofi Burbridge is de tweede ballade en één van de vijf nummers van de laatste CD die gespeeld worden. Op wat licht geroezemoes na is tijdens de zachte passages de hele zaal stil en luistert men aandachtig. In ‘Anyday’ van Derek and the Dominos neemt Mike Mattison de solovocalen voor zijn rekening. Wat heeft die man toch een geweldig expressieve blues stem. Het bekende gitarenduel uit het origineel tussen Eric Clapton en Duane Allman op bottleneck slide gitaar is nu als het ware een echtelijke gitaar-ruzie met goede afloop geworden. En hoe hard het applaus na afloop ook klinkt, Derek blijft er als altijd stoïcijns onder. Zijn houding lijkt soms een beetje arrogant maar hij is gewoon een aimabele man. Erg vriendelijk en een beetje introvert zoals uit het korte gesprekje bleek dat ik voor aanvang van het optreden met hem had.

ttbnsj0907113

“Play the blues Derek!” werd er vanuit het publiek geroepen. Waarna Susan voor de verandering de Gibson ter hand nam en ze liet zien en horen wie de komende zes minuten - ondanks haar degelijk uitgesneden jurkje - de broek aan had. Een smeulende versie van de Bobby Bland traditional ‘That Did It’ was het gevolg, inclusief dwaasgierende gitaarsolo waar ook Derek zelfs van opkeek. En de verbazing houdt niet op want niet Hendrix zijn ‘Manic Depression’ (tijdens voorgaande optredens wel vaak gespeeld) maar de Sly and the Family Stone klassieker ‘Simple Song’ is de volgende traktatie. Broeierige soulzang door Susan, Mike en achtergrondzanger Mark Rivers met ondersteuning van de band met een ritmesectie van twee drummers Tyler Greenwell en J.J. Johnson die hun eigen partijen trommelen maar toch synchroon de cadans bepalen. Funky gitaarwerk van Derek en Susan en een vette bassolo door Oteil Burbridge. En weer die koperblazers met een prachtige trompetsolo door Maurice Brown. Het laatste nummer ‘Bound For Glory’ klinkt live nog krachtiger dan op de plaat. De uptempo song welke als single uit is herbergt eigenlijk alle muziekstijlen die de band beheerst en mag deze tour als muzikaal visitekaartje dienen. Een visitekaartje dat nu, na het Derek Trucks Band optreden in 2009, voor de tweede keer werd afgegeven op het North Sea Jazz Festival. En waarbij bezoekers die erbij waren superlatieven tekort kwamen. Want de Tedeschi Trucks Band is Geweldig, Respectabel, Ontroerend, Ontzagwekkend, Trots en Subliem tegelijk. Of samengevat: de TTBand is GROOTS, een band van wereldklasse!

ttbnsj0907114

Setlist 09-07-2011:
01. Don’t Let Me Slide
02. Space Captain
03. Midnight In Harlem
04. Learn How To Love
05. Until You Remember
06. Anyday
07. That Did It
08. Simple Song
09. Bound For Glory

nsj-2-foto-eric-v-nieuwland-212449

Tedeschi Trucks Band
Derek Trucks (Guitar), Susan Tedeschi (Vocals/Guitar), Oteil Burbridge (Bass), Kofi Burbridge (Keys/Flute), Tyler Greenwell (Drums/Percussion), J.J. Johnson (Drums/Percussion), Mike Mattison (Harmony Vocals), Mark Rivers (Harmony Vocals), Kebbi Williams (Saxophone), Saunders Sermons (Trombone), Maurice Brown (Trumpet)

Bospop-vrijdag, dag van het weerzien met ouwe rockers

Geplaatst op 9 July 2011 door Giel

gezien & gehoord in: Weert
evenement: Bospop
bands: Yasmin / The Faces
datum: vrijdag 8 juli 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Tim Knol & Arjan Vermeer [The Blues Alone?]

yasmin080711

De Bospop-vrijdag begon 8 juli gelijk goed met een grote opkomst van publiek, een lekker zonnetje en goeie muziek. En ondanks dat het de dag van het weerzien met de ouwe rockers was, lichten wij zowel het optreden van één van de jongste artieste eruit als dat van een stel oudgediende rockers. De Nederlandse zangeres Yasmin (19) mocht met haar band al om kwart voor vier aantreden op de Second Stage van Bospop. Ondanks dat tijstip stond de tent bomvol met nieuwsgierige en enthousiaste muziekliefhebbers. En terecht want het dak (zover je daar bij een tent van mag spreken) ging eraf! De kleine rockbitch ontpopte zich als een rasentertainer die interactie met het publiek én het nodige klimwerk niet schuwde. Want het brutaaltje beklom tijdens ‘Chemical Love’ de grote staande trus links op het podium en onderhield zich gedurende het gehele optreden zichtbaar aangenaam met de steeds enthousiaster wordende meute. De rockversie van de David Guetta cover ‘Memories (sweet dreams)’ werd dan ook luidkeels meegebruld. Yasmin is een zangeres die zowel overweg kan met rock repertoire zoals ‘Go Away’, ‘Kill The Beat’ en ‘Why Don’t You Go’ als wel met songs waarin gas wordt terug genomen (’Stick To Your Deal’, ‘Who I Like’ en ‘Last Kiss’). Geruggesteund door een stevige ritmesectie en vooral door haar bedreven gitarist Erwin Gabeler en toetsenist Huub van Loon die samen de gave melodie lijnen vorm geven. De jongedame in kwestie zelf kan trouwens ook een behoorlijke riedel gitaar spelen. Haar meisjeshanden met blauwgelakte nagels beroeren de snaren van de Fender Telecaster vinnig. Eigenlijk heeft Yasmin alles in huis - talent, looks & attitude - om op korte termijn in Nederland en België de platina status te bereiken. Zodat binnenkort de schemerlamp met kwastjes ingeruild kan worden voor permanente spotlights. Optredens zoals deze op Bospop zullen daartoe alleen maar aan bijdragen.
[lees ook de Friend or Foe CD review]


Yasmin - Chemical Love (Bospop 080711/facehugger1001)

timronnie080711
[Tim was er ook, als bezoeker en fan van Woody]

De oudgediende maar nog lang niet uitgediende legionairs van The Faces doen een korte tour en deden voor één optreden Nederland aan. Bospop in Weert dus. De originele bandleden gitarist Ronnie Wood (64), drummer Kenny Jones (62), toetsenist Ian McLagan (66) worden ondersteund door zanger Mick Hucknall (ex Simply Red), bassist Glen Matlock (ex Sex Pistols) en Ronnie’s zoon Jesse Wood op gitaar. En van het openingsnummer ‘Miss Judy’s Farm’ tot aan de laatste toegift ‘Stay With Me’ was het weerzien aangenaam en lekker. Woody speelde zuiver en geconcentreerd en dat hadden we hem in de laatste Stones concerten wel eens anders zien doen. Onder het publiek veel Stones-fans en oud-Mods die het Faces repertoire als een feest der herkenning mee deinde en zongen. En natuurlijk kwamen ze allemaal voorbij: ‘Ooh La La’, ‘Cindy Incidentally’, ‘Losing You’, ‘Pool Hall Richard’. De Faces klassiekers van weleer. Maar ook de blues en soul classic ‘I’d Rather Go Blind’ (Etta James) en ‘Maybe I’m Amazed’ (McCartney). Mick Hucknall is natuurlijk geen Rod Stewart maar hij kweet zich met zijn karakteristieke stem en brede stembereik erg goed van zijn taak. Al vroeg hij zich in de toegift tijdens de Small Faces tribute wel hardop af richting de senior Ian McLagan hoe zij dat in de zestiger jaren toch voor elkaar kregen om zó hoog te zingen? ‘Tin Soldier’ en ‘All Or Nothing’ werden door de vaag rode krullenbol (die ook alweer de 50 gepasseerd is) respectvol opgedragen aan de originele overleden bandleden Steve Marriott en Ronnie Lane. De tweede toegift was het nummer met de stevige groove over Rita met “red lips, hair and fingernails". Stewart en Wood schreven de song in 1971 volgens de eenvoudige rock & roll formule die na 40 jaar nog steeds onaangetast is. En eigenlijk geldt dat voor het gehele (Small) Faces repertoire dat we vrijdag op Bospop te horen kregen. I’ll had me a real good time, oh!

Setlist Faces Bospop:
Miss Judy’s Farm
Had Me A Real Good Time
Silicone Grown
Maybe I’m Amazed
Ooh La La
Cindy Incidentally
Losing You
I’d Rather Go Blind
Pool Hall Richard
Encore 1: (Small Faces tribute)
Tin Soldier
All Or Nothing
Encore 2:
Stay With Me

[Op deze site back- en front-stage foto’s door Harry Hendriks,
Stones-fan since 1964]

woodyfaces080711

BOSPOP 8 JULI 2011

MAINSTAGE
12.00 Open
13.00-14.00 The 101′s
14.45-15.45 Gianna Nannini
16.45-17.45 Foreigner
18.45-19.45 The Faces featuring Mick Hucknall
20.45-22.00 Journey
23.00-00.30 Joe Cocker

SECONDSTAGE
14.00-14.45 The Resistance Plot
15.45-16.45 Yasmin
17.45-18.45 The Answer
19.45-20.45 Rival Sons
22.00-23.00 Texas


The Faces - Ooh La La @ Bospop 2011 [thanks to Ray!]

Links:
Bospop
Yasmin
The Faces
Faces reunion tour
Stonesforum.nl

weertfaces080711
[Weert Faces… oftewel zooitje ongeregeld op Bospop]