Archief voor de maand July 2011

Dana Fuchs Band @ Zomerterras Vlaardingen

Geplaatst op 30 July 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Oranjepark Vlaardingen
evenement: Zomerterras
band1: Beans & Fatback
band2: Dana Fuchs Band
datum: vrijdag 29 juli 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

tbazomerterras11df
[foto: Arjan Vermeer TBA?]

Vrij onverwachts stond de Dana Fuchs Band ineens op het Vlaardingse Zomerterras. Tijdens het tweede deel van de European Love To Beg Tour was er tussen de optredens in Scandinavië, Zuid-Europa en Engeland door een gaatje gevonden om nog één show in Nederland te doen. Dana’s geliefde Nederland, want ze blijft volhouden dat ‘alles’ voor haar in Europa begon na het succesvolle Bospop optreden in 2008. Het Zomerterras is een bijzonder en sfeervol festival (het duurt vier weekeinden) met zowel pop-, rock-, blues-, funk-, jazz-, klassieke- en wereldmuziek. Maar ook beeldende kunstprojecten, poëzie en dans. Vrijdagavond 29 juli stond in het teken van de swingende country-soul en rauwe bluesrock en ballads.

In het hergestructureerde Oranjepark werd het ‘verrassingsoptreden’ van de ons zo bekende New Yorkse bluesrock Diva Dana Fuchs vooraf gegaan door het Nederlandse gezelschap Beans & Fatback. Een band met twee drummers, twee gitaristen, een bassiste, pianist, Hammond organist, verscheidene zangers en veel percussie. Ze spelen een stijl die eerder werd omschreven als een mix van Blue Eyed Country Soul met een vleugje Jingle Jangle Pop. Hoe dan ook; het swingde behoorlijk en klonk verfrissend, en dat kwam niet alleen door de mieserregen die aan het einde van het optreden neer dwarrelde.

De Dana Fuchs Band trad aan met alweer een andere drummer. De Amerikaanse freelance drummer Tom Curiano was tijdelijk vervangen door de Italiaan Piero Perelli. Verder was de bandsamenstelling als vanouds met verder de Nederlandse bassist Walter Latupeirissa en uiteraard gitarist soulmate Jon Diamond. Ook het thema was weer als vanouds want Dana heeft eigenlijk maar één boodschap: lief zijn voor elkaar! “Sex, booze, drugs… no matter what but be nice to each other!” Wie haar volgt op Twitter, Facebook, blog of via de nieuwsbrieven weet dat Dana een welhaast overgevoelige en zeer sociaal betrokken dame is. Iemand die bijna zelf bereid is de excessen in onze maatschappij te ordenen en zeker in staat is om troostende woorden van de juiste lading te voorzien. Zoals dat overduidelijk naar voren komt in de tearjerkers ‘Keep On Rolling’, ‘Songbird (Fly Me to Sleep)’ en de cover die weer terug was op de setlist ‘I’d Rather Go Blind’, dit door een smekend verzoek vanuit het publiek. Want ook daar geeft ze gewillig gehoor aan als voorgangster van de Parochie Voor Elkaar Met Elkaar. En ze heeft recht van spreken want ondanks het succes van het recente ‘Love To Beg’ album en de energieke live shows in het afgelopen half jaar, werd ‘miss mixed emotions’ Fuchs ook geteisterd door sores en tegenslagen. Ze maakt van de nood een deugd door met die gemengde gevoelens veel energieke live shows te verzorgen. Zo ook in het relaxte Oranjepark van Vlaardingen, waar ze een gemengd publiek verbaasd deed staan van haar kunnen. Veelal zwoel afgewisseld door stoer bewoog ze over het podium of bleef ze minuten zitten op de natte planken aan de rand van het podium ("don’t care if my butt gets wet"). Maar de hoofdmoot van de show bestond toch uit dampende bluesrock songs waarin Dana zich vocaal en Jon zich op zijn gitaar helemaal kom laten gaan. En ook voor de vertrouwde bassolo van Walter, waarbij Dana weer als een slang om haar prooi kronkelde, was volop de ruimte. We kregen sterke versies van ‘Bible Baby [-Ring of fire]’ en ‘Drive’ voorgeschoteld maar ook de Beatles cover Helter Skelter [-Goin’ Down] en de Led Zeppelin klassieker ‘Whole Lot Of Love’. Hieruit konden we concluderen dat Dana sinds het begin van de tour in februari inmiddels goed op stoom is gekomen. En waarbij we ons ook afvroegen of de vele shows die al zijn afgewerkt, én die haar nog te wachten staan, niet al teveel afbreuk aan haar stem zullen doen? De befaamde Robert Plant scream “Wo-man, You need …” werd wellicht om die reden achterwege gelaten. Maar over het geheel was het weer een puike rockshow met de bekende blues en soul invloeden zoals we dat sinds Bospop 2008 van haar gewend zijn. We kijken nu alweer uit naar het volgende optreden in de Boerderij te Zoetermeer in oktober van dit jaar, al is het alleen al om te weten te komen welke drummer er dan weer achter de batterij plaats neemt. Het zal niet uitmaken want de DFB Expresse dendert onverminderd voort. Keep On Rolling Dana!

dfbvld290711

The Dana Fuchs Band:
Dana Fuchs - vocals, percussion
John Diamond - guitars, mouthharp, backing vocals
Walter Latupeirissa - bass
Piero Perelli - drums, backing vocals

English translation at The Blues Alone?

Big Will & the Bluesmen – Hard Times [review]

Geplaatst op 27 July 2011 door Giel

tbabwhtvoorkant

Dutch Blues had a baby and they named it… Big Will! McKinley Morganfield beter bekent als Muddy Waters zong het ooit in iets andere bewoordingen. Deze beeldende vergelijking wordt niet voor niets gemaakt want Wil van der Ende, beter bekend als Big Will, Alex Konijnenburg, Henk Wessels en Jos Waal zijn échte Bluesmannen waarbij het blauwe Deltabloed bij wijze van spreken door de aderen stroomt. Een kwartet bovendien dat een muzikale groeispurt doorstond welke heeft geleidt tot een evenwichtig collectief. Stonden er op hun debuut CD ‘Trouble No More’ (2010) nog vier covertracks, met deze plaat staat het kwartet zelfstandig en stevig op eigen benen. Dit door een elftal prima composities en arrangementen die allemaal live in de studio zijn opgenomen, hierdoor mag ‘Hard Times’ betiteld worden als een volwassen product. Hierbij dient ook vermeld te worden dat Peter Struijk (gitaren), Gerbrand Schoenmaker (piano) en Henk Heijlema (lapsteel, mandoline) ook hun steentje hebben bijgedragen aan de totstandkoming van deze sfeervolle CD schijf. Verwacht geen scheurende gitaren of lange solo’s. Nee, The Bluesmen zijn in alle opzichten een authentiek bluescollectief. Geïnspireerd door traditionele Delta- en Chicago blues helden uit de jaren ‘20 t/m ‘50 en door de Nederblues die in de jaren daarna furore maakte. Als er iets niet opnieuw uitgevonden hoeft te worden is het immers wel de bluesmuziek. Dus clichés zijn bij het schrijven van songs en teksten in dit genre over het algemeen moeilijk te vermijden. Maar zanger/gitarist en songschrijver ‘Riverside Jr. Alex’ is zodanig te werk gegaan dat zowel de sound als de teksten toch iets eigens krijgen. Met bewondering voor de manier waarop hij razend knap manoeuvreert tussen imitatie en hommage. In de ballade ‘Leave It All Behind’ doet zijn stemgeluid bijzonder veel denken aan Tom Waits en ook andere vergelijkingen met oude legendarische bluesmeesters zijn op z’n plaats. Dat gebeurd gelukkig niet geforceerd want van nature (cafeïne en nicotine?) heeft zijn stem een rokerige donkerbruine klank. Hij speelt daarbij ook zeer verdienstelijk op de akoestische- en elektrische (Epiphone Riviera en LAG Stratocaster) slide-gitaar. Ook Big Will zelf is met zijn Seydel bluesharpspel medebepalend voor het totaalgeluid van de band. Met vitale of juist lome blues-harp riffs laat hij de songs opleven, of weet hij effectief een passend sfeertje te creëeren. Blues in de ware zin van het woord maar ook iets meer vrolijk stemmende nummers als ‘Waiting On A Train’, ‘Drifting And Driving’ en de instrumentale tracks ‘Big Will Theme’ en het frivole ‘Laura Song’. Waarop ook de eerder genoemde gastmuzikanten meespelen. Het album wordt afgesloten met het ingetogen maar fraaie ‘Release My Soul’. Muddy Waters said it: you know the blues got a soul! De live registratie van dit album komt zeker ook de ritmesectie ten goede, want shuffles en grooves komen helder en nog spannender in volle klank over. De begeleidingspatronen door bassist Henk Wessels en drummer Jos Waal zijn duidelijk hoorbaar en perfect op elkaar afgestemd. Big Will & the Bluesmen heeft hun inspiratiebronnen weten te doorgronden en hebben met succes die muzikale erfenissen geïnterpreteerd met een eigentijds blues elan.

Tracklisting:
01. Hard Times (6:58)
02. Same old blues (5:51)
03. Waiting on a train (3:34)
04. Leave it all behind (5:39)
05. Seven days (3:25)
06. Laura Song (1:26)
07. On my Way (3:39)
08. Big Will Theme (2:08)
09. Drifting and driving (4:15)
10. Sweet lovin woman (4:13)
11. Release my soul (4:06)

www.bigwill.nl

Deze review op: Bluesforum.nl en The Blues Alone?

Gruizigheid en viezigheid van de Cuban Heels

Geplaatst op 17 July 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook
Exclusief interview met: Cuban Heels
voor: Bluesforum.nl & The Blues Alone?
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Bert Vethaak & RJV
locatie: Ribs & Blues Festival te Raalte
datum: 12 juni 2011

Ze maakten vier albums in tien jaar tijd: Sweet And Lowdown (2001), Morphine Mama (2002), Gutbucket (2006) en Gritbag (2011). Ze deden imponerende optredens in talloze clubs in Nederland en België en op festivals als North Sea Jazz, Bospop, Dijkpop, Moulin Blues, Belgian Rhythm & Blues Festival Peer, Bluesfestival Antwerpen en op Ribs & Blues Raalte. Ze zijn één van de beste live bluesrock bands van de lage landen en hun stijl wordt omschreven als garageblues en swamprock. En in iedere CD bespreking of in elk interview komen namen als The Black Keys en The Red Devils ter spraken, ook nu weer zo zal blijken. Zanger Jan Hidding - de man met de initialen van ’s werelds grootste bluesrock gitarist ooit - voert het woord namens de Twentse band Cuban Heels. Zijn jeugdvriend en drummer Chiel ten Vaarwerk en mondharmonicaspeler Richard Koster luisteren van een afstandje mee en plaatsen af en toe een (on)zinnige opmerking. Gitarist Mischa Den Haring houdt het na één vraag beantwoorden voor gezien en bassist Arnoud van den Berg was al eerder gevlogen, dit overigens vanwege andere activiteiten elders door beide muzikanten. Het sympathieke trio dat overblijft, neemt echter geduldig de tijd en in het bijzonder frontman Jan neemt in zijn antwoorden geen blad voor de mond. Soms hard als de ondergrond van zijn geboortedorp ‘t Harde maar altijd oprecht, zoals ook de muziek van de Cuban Heels klinkt.

ch1206111

- Lekker opgetreden Jan?
JH: Ach, het ging best goed op een paar dingetjes na maar dat heb je altijd. De nummers zijn voor ons nog vrij nieuw hè, we spelen ze voor de derde keer live dus dat moet nog een beetje groeien. Maar op zich ging het gewoon hartstikke goed, met een tent bomvol enthousiaste mensen hier.

- Ik zag net dat je een aardig balletje kan trappen Jan [een bal die op het podium werd gegooid schoot hij als strakke pass weer terug het publiek in]. Welke transfer heeft bij jullie in de regio’s meer opzien gebaard: Theo Janssen van Twente naar Amsterdam, of: Mischa den Haring van Amsterdam (T99) naar Twente (Cuban Heels)?
JH: Laat ik één ding zeggen: wij zijn muzikanten en die houden over het algemeen niet van voetbal, tenminste op Richard en Arnoud na, dus Richard…
RK: Ik denk toch die van Theo Janssen.
JH: De enige overeenkomst is dat beide ‘transfers’ op korte termijn zijn beslist. Wij zijn er blij mee anders waren de Cuban Heels waarschijnlijk helemaal gestopt.

- Mischa den Haring is songschrijver, zanger en een echte gitaarfreak met veel muzikale kennis, hoe bepalend zal zijn inbreng gaan worden in de ‘nieuwe’ Cuban Heels?
JH: Dat moet nog gaan blijken, we hebben nu eerst samen een plaat gemaakt, Micha en ik hebben daarvan samen ook de meeste liedjes geschreven.
MH: We zijn op zoek gegaan naar onze grootste gemene deler en die hebben we wel gevonden denk ik.

- Jan, in 2006 zei jij al in Revolver Magazine: “Als je met deze muziek begint, zit je al bij voorbaat in een zinkend schip.” Waarom dan toch die doorstart gemaakt nadat jullie in september 2010 na het vertrek van gitarist Rico Gerfen uit elkaar vielen?
JH: Omdat… kijk heel veel bands spelen om iets te bereiken of om door te breken. Als je blues- of bluesverwante muziek maakt dan is er geen sprake van ‘doorbreken’. Dan weet je bij voorbaat dat je niet op de radio komt en dat een grote doelgroep van laten we zeggen 14 tot 20-jarige jeugd je muziek niet zullen horen of kopen. Dus qua ‘carrière’ in de muziek is dit zo’n beetje de slechtste zet die je kunt maken, dat bedoelde ik met het ‘zinkende schip’. Volgens mij kan je zelfs nog beter Piratenmuziek [onbekende Nederlandstalige muziek, red.] maken, dat verkoopt nog beter.

chbv120611

- In iedere recensie die ik lees over jullie nieuwe CD ‘Gritback’ komt de naam van The Black Keys voor. Maar ik heb in niet één Black Keys recensie jullie naam voorbij zien komen, terwijl jullie toch al een jaartje of tien deze sound hanteren. Wat vinden jullie daar zelf van?
JH: Nee natuurlijk worden de Black Keys niet met ons in verband gebracht, zij verkopen meer dan 100.000 platen en wij nog geen 1000 per CD uitgave. Ze zijn zelf ook al vanaf 2002 bezig en sinds die tijd ben ik ook al fan moet ik zeggen. Dus ik begrijp de opmerkingen van die recensenten wel, als je elke dag naar een bepaalde soort muziek luistert neem je automatisch dingen over. Bovendien als je een plaat uitbrengt krijgen de recensenten en de concertboekers daar een bio bij waar in ons geval de Black Keys als referentie staat genoemd, we vragen er dus zelf ook een beetje om. Kijk, ze hadden ook namen als Kim Wilson [The Fabulous Thunderbirds, red.] of The Red Devils kunnen noemen, ook allemaal invloeden op ons.

- Wat weegt zwaarder een zak gruis (Gritbag) of een emmer darmen (Gutbucket)? Of: wat is het wezenlijke verschil tussen jullie laatste twee albums?
JH: Ik denk dat één van de dingen die kenmerkend was vanaf de eerste CD de lengte van de nummers was. Nu denken we iets meer in het formaat van een liedje als je begrijp wat ik bedoel. Wellicht spreekt dat wat meer aan bij een groter publiek, verder is er wezenlijk weinig veranderd behalve een personeelswisseling.

- En dat is weer beter voor de carrière?
JH: (fel) Er is geen carrière! Ik heb dat woord net wel tussen aanhalingstekens gebruikt maar in de blues bestaat er geen carrière! Je werkt 12 uur voor 100 euro en verkoopt in totaal misschien 2000 plaatjes, het is een lachertje! Alle blues bandjes treden voor een zeer beperkte gage op, zo gaat dat in deze scene. Met als uitzondering misschien een John Mayall die zijn sporen al jaren lang verdiend heeft. Daarbij voelen wij ons ook geen traditionele bluesband. Althans, wij passen niet in het beeld dat veel mensen nog van standaard ‘blues artiesten’ hebben; mannen van boven de vijftig met een paar geitenwollen sokken en slippers aan die een bepaald soort repertoire spelen [Jan zingt nu een bluestraditional voor en knipt erbij met zijn vingers, red.] Het leukste dat er met blues is gebeurd in de afgelopen zestig jaar is dat het zich ook heeft geëvolueerd.

- Als je uit Engeland of de USA komt en je doet iets met (garage)blues is het in Nederland al gauw goed. Maar als je uit Nederland zelf komt en je speelt in die stijl moet je ineens iets extra’s hebben om te scoren. Wat is dat extra’s bij jullie?
CtV: Wat mij betreft is dat de zang van Jan. Bij veel ander bluesrockbands is dat toch behelpen, vaak in de vorm van een gitarist die er ook maar bij is gaan zingen. Jan is bevlogen, heeft een apart stemgeluid, kan entertainen en schrijft goede teksten.
JH: Mhoewha… ik ben de minst slechte tekstschrijver van ons ha ha, (serieus) als er alleen al ‘UK’ of ‘USA’ achter een naam op de poster staat trekt dat blijkbaar toch meer mensen. Onlangs heeft Bernard Allison - de zoon van Luther Allison - uit Chicago in Nederland gespeeld, mensen zien dat op voorhand al als een grote naam terwijl ze hem nog geen noot hebben horen spelen. Ik heb hem één keer gezien en vond het optreden echt ongelooflijk kut! Jaren geleden heeft iemand als Stevie Ray Vaughan de bluesmuziek weer een enorme boost gegeven. Tegenwoordig doen veel gitaristen dát dan weer na, dat mag hoor maar ik hou daar helemaal niet van. Zeker niet als het dat smooth-achtige Robert Cray geluid is. Ik wil dat een band gruizig en viezig klinkt!

- Als je gaat Googelen op ‘Cuban Heels’ kom je behalve veel links naar artikelen over jullie, ook het boek met de titel Cuban Heels van auteur Emily Barr tegen: 12 maal gevonden als tweedehands boek. Wat doen jullie eraan om te voorkomen in de 2e hands bakken terecht te komen?
JH: (verbaasd) Daar komen onze CD’s toch nooit in terecht?! Wij brengen maar 1000 plaatjes uit per persing en als die zijn uitverkocht worden ze niet meer bijgedrukt. We verkopen onze platen bij concerten of via internet op bijvoorbeeld CoolBuzz.nl, Platomania of Bol.com en de eigen website. Promotie doet CoolBuzz en voor de rest doen we echt alles zelf. Wij hebben ook nog een paar digibeten in de band [Richard en Chiel lachen vermakelijk, red.] dus veel van dat promowerk komt ook bij mij terecht. Ik schijt op moderne media als Twitter en Facebook, maar je moet! Gelukkig heb ik een heel lieve vriendin die voor ons de websites, Facebook, MySpace en dat soort dingen bijhoudt en ook heeft ze de design van het hoesje gedaan.

chvjk1206113

- Welke rol speelt CoolBuzz dan nog in dat zogenaamde na traject?
JH: Robert van CoolBuzz doet goed werk voor ons. Hans en Michel deden dat ook, ze waren de hele dag aan het bellen en mailen om van alles te regelen. Ook voor een eigen boterham natuurlijk. Maar met een platenlabel is tegenwoordig ook geen cent meer te verdienen joh, je moet vindingrijk zijn. Hoeveel platen denk je dat er in de Benelux worden afgezet aan de platenzaken van een nieuwe CD van Kim Wilson? Dat zijn er nog maar 800 in heel de Benelux! We hebben het hier over Kim Wilson hè, de Amerikaanse frontman van The Fabulous Thunderbirds! Blues is commercieel een nichemarkt, als je geld wilt verdienen moet je popmuziek gaan maken.

- Een kledingtip graag: Cuban Heels zijn ook naaldhakken voor dames. Wat past daar het beste bij: een rok (rock) of een blouse (blues)? :-p
JH: Ha ha, doe maar allebei afwisselend. Maar als je het op onze muziek betrekt gaat het nog verder hoor, een mengeling van rock, blues, soul, gospel… en op onze platen klinkt dat geheel dan weer viezer of ruiger als wanneer je die stijlen apart zou horen.

- Heb je die stijlen van huis uit meegekregen?
JH: Nee niet meegekregen, ik ben ernaar op zoek gegaan en heb het in de loop van de tijd ontdekt. Ik was 14, 15 jaar en hoorde in de discotheken alleen maar muziek die toen in de mode was. Ik werd 16 en was op dat moment een hele vervelende tegendraadse puber met de voorkeur voor Punkmuziek en de daarbij gepaard gaande drank en drugs, nooit thuis zijn en rondhangen in clubs en jongerencentra. En in één van die jongerencentra in ‘t Harde een dorp op de Veluwe waar ik vandaan kom werd ook Muddy Waters en Lightnin’ Hopkins en dat soort muziek gedraaid. Zo kwam ik ermee in aanraking, met dit nu als gevolg, ha ha.

- In de track ‘Big Bird’ (Eddie Floyd) hoor ik zelfs bij de Cuban Heels de Stax sound en het Motown-geluid van The Supremes terug. Ooit met de gedachten gespeeld om een duet met een dame te zingen Jan, en zo ja met wie? Is streekgenootje Ilse DeLange een suggestie?
JH: Ha, ik heb heel veel respect voor Ilse DeLange hoor, maar om een duet met haar te zingen is nou iets waar ik echt nog nóóit over nagedacht heb! Überhaupt niet om een duet met wie dan ook te zingen. Een dame voor de achtergrondzang misschien zoals Nicole Wray backing vocals op ‘Everlasting Light’ en ‘Sinister Kid’ bij The Black Keys deed. Door hen - The Black Keys - zou ik trouwens wel heel graag een plaat laten produceren, lijkt me geweldig!

- Hoe belangrijk is de productie van een plaat?
JH: Productie is alles! Moeilijk uit te leggen maar als ik bijvoorbeeld een plaat van Joe Bonamassa hoor vind ik dat walgelijk, zowel de sound als de productie. Julian Sas; ook geen zak aan. Kijk, als je echt ouwe dingen hoort zoals Lightnin’ Hopkins bijvoorbeeld, dát is the real thing! Bij die mensen zit het gewoon in de genen. Eerlijke sound zonder moderne technieken. Bovendien, wij blanken mogen eigenlijk helemaal geen blues spelen, het blijft toch imitatie. Amerikanen zelf hebben een enorme cultuur die hebben recht van spreken, als je dan ziet wat wij hier meekrijgen… ik bedoel, ik ben blank heb ook echt wel ellende meegemaakt hoor, maar ik ben zeker geen traditionele bluessinger. Imitators met een eigen sound, garageblues of swamprock, ik vind het allemaal prima hoe ze de Cuban Heels sound bestempelen, wij zijn nou eenmaal geen traditionele bluesband.

chbv1206115

- Ik kan me herinneren dat Lester Butler van The Red Devils op Pinkpop 1993 een nummer zong (’Time To Cry’) waarin de tekst anders was dan we gewend waren. Achteraf verklaarde hij dat hij gewoon zong wat hij op dat moment voelde. Zou zoiets bij jou ook kunnen gebeuren; te plekke improviseren met de tekst?
JH: De helft van de tijd verzin ik wat!
CtV: Nu ook! [de rest lacht, red.]
JH: We hebben nu veel nieuwe liedjes gespeeld en ook die teksten moeten groeien dus dan pas je live al dan niet onbewust wel eens wat aan. Lester Butler was natuurlijk de helft van de tijd apenstoned van de heroïne en hij vergat gewoon zijn tekst. Dan is het achteraf leuk om te zeggen dat je zong wat je voelde maar niet helemaal geloofwaardig. Ik heb Lester Butler helaas maar één keer live gezien maar dat was echt fokking goed man! Dat was met 13 featuring Lester Butler in de Lantaarn in Hellendoorn, jhaa dat was… ik ben echt een enorme Black Keys fan maar ik blijf ook altijd Red Devils fan, weetjewel. Wat erin zat dat moest er tijdens dat optreden gewoon uit toen, dat is iets wat wij als podiumband nu ook wel voelen.

- De covertrack ‘Goin’ Down The River’ is het kortste nummer op Gritbag en is van Mississippi Fred McDowell. Op jullie vorige album stond ook al een cover van hem ‘Over The Hill’ (ook gespeeld door Willy DeVille). Vanwaar die voorkeur voor zijn composities?
JH: Ook ‘You Gotta Move’ van de Rolling Stones is van hem. Dat zegt genoeg, want de Stones hebben met albums als Sticky Fingers (1971) en Exile on Main St. (1972) memorabele LP’s gemaakt. Ik heb wel eens met prog-rock liefhebbers gediscussieerd, zij vonden wat wij deden té simpel. Maar daar gaat het helemaal niet om, muziek is geen wiskunde of zoiets van: “we zitten nu al drie maanden in hetzelfde akkoord laten we nu eens lekker moeilijk gaan doen". Wij hoeven niet zonodig een vorm van rockgeoriënteerde kunstmuziek te maken. Het blijft bij ons een gevoel dat met betrekkelijke eenvoud gebracht kan worden zoals onder andere Fred McDowell dat ook deed.

- Vorig jaar zouden jullie voor een paar optredens naar Frankrijk gaan. Dat ging vanwege de ‘time-out’ van de band niet door. Nu nog plannen voor trips over de grens?
JH: Op zich zouden we best een tourtje door bijvoorbeeld Frankrijk kunnen doen hoor maar het probleem blijft dat Chiel, Richard en ik een fulltime baan hebben. Micha en Arnoud verdienen hun geld wel zelfstandig of in de muziek. Maar om met z’n allen langer dan drie weken aan een stuk weg te gaan wordt gewoon een probleem voor ons, ook vanwege de kosten.

- Hoe ziet de toekomst er in ieder geval uit voor de Cuban Heels?
JH: Mischa Den Haring gaat ook weer een plaat maken met T-99 dus het is even afwachten hoe hij zijn werk kan verdelen. Hun plaat zal in het najaar verschijnen en het is zeer waarschijnlijk dat daar een promotietour aan vast zit. Als dit strookt met onze live optredens zullen we met een vervanger in zee moeten gaan. Sjors Nederlof (KingMO, red.) en Raymond Nijenhuis (Guitar Ray & the Rhythm Dukes, red.) zijn wat mij betreft dan kandidaten. Want we willen ook na de festivals volop blijven spelen en dat moet kunnen want in het Nederlandse bluesrock circuit is er slechts een kleine subtop aan bands met King MO, T-99, de Veldman Brothers, wij en ongetwijfeld nog een paar anderen, welke afwisselend gevraagd worden voor optredens in den lande. Ik zeg altijd maar: “in het land der Nederlandse blues is éénoog koning".

ch1206112

Meer foto’s door Bert Vethaak: hier.

Herman Brood Herdacht

Geplaatst op 11 July 2011 door Giel

broodherdacht110711
[foto ©Jan Damen]

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat Herman Brood zichzelf van het leven beroofde. Op verschillende plaatsen in het land werd Brood vanmiddag herdacht. Zo waren er bijvoorbeeld een herdenking in het Hilton Hotel, een concert van zijn band The Wild Romance en een steptocht door zijn geboorteplaats Zwolle. Ook zijn er in de afgelopen weken verschillende tentoonstellingen rondom de kunst van Herman Brood geopend.

De afgelopen weken was via het programma Lola zoekt Brood te volgen hoe zijn dochter Lola meer over haar vader te weten probeert te komen. Voor dit programma is onder andere een oproep gedaan naar alle particulieren die een bijzonder verhaal bij een kunstwerk van Herman Brood hebben om dit met Lola en de kijkers te delen. Tevens is er een ‘Lola zoekt Brood’ expositie met vele werken van Brood in Loods 6 te Amsterdam. Deze expositie is nog tot 24 juli te bezichtigen.

Op 9 juli opende Xandra Brood een expositie met werken van Herman in het Apeldoorns Centrum voor Eigentijdse Cultuur (ACEC). Hier wordt onder de titel “Herman Brood en de kunst van het tijdig stoppen” de privé- collectie van verzamelaar Lieuwe van der Chijs met ruim honderd unieke kunstwerken van Brood tot en met 27 augustus getoond (entree gratis).

Voor meer rondom Herman Brood kun je bijvoorbeeld op Broodspiratie kijken (Bron: Volkskrant, DeMorgen en ACEC)

Lees ook: Dany Lademacher: de hemelse harmonieën van een bon vivant [interview]

Tedeschi Trucks Band is van wereldklasse!

Geplaatst op 9 July 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook
gezien & gehoord in: Ahoy Rotterdam
evenement: North Sea Jazz Festival 2011
band: Tedeschi Trucks Band
datum: zaterdag 9 juli 2011
review door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone? en Bluesforum
foto’s door: Arjan Vermeer & Eric van Nieuwland

ttbnsj0907111

Derek Trucks is een begaafde 30-jarige gitarist die al toert sinds hij een tiener was. Hij is de neef van Butch Trucks, de medeoprichter en drummer van de Allman Brothers. Derek was ook lid van de legendarische Allman Brothers Band, toerde met de de band van Eric Clapton in 2006, en was de leider van de Derek Trucks Band. Zowel Derek Trucks als Susan Tedeschi lopen alweer een aantal jaartjes mee in de muziekwereld, met elk een eigen dynamische carrière. Los van het feit dat ze ook nog eens 10 jaar met elkaar getrouwd zijn. Ze toerde samen wel eerder met tussenpozen en verschenen ook als gasten op elkaars albums. Maar nu is er een eerste echte speciale samenwerking tussen de twee gitaristen, in de 11-koppige Tedeschi Trucks Band. In juni van dit jaar verscheen van het gezelschap de prachtige CD ‘Revelator’ welke wordt gepromoot met een korte Europese tournee, waarbij als enig optreden in Nederland het North Sea Jazz Festival werd aangedaan.

De Maas zaal in Ahoy zat tussen 19.00 en 20.00 uur tijdens het optreden van Kytecrash featuring Eric Vloeimans & Colin Benders tot aan de tweede ring toe vol. Ruim een uur later kwamen er een stuk minder mensen kijken en luisteren naar de band van Susan Tedeschi & Derek Trucks. Misschien kwam dat doordat souldiva Chaka Khan op hetzelfde tijdstip in de Nile zaal aantrad, maar het is een gegeven dat de nieuwe band van het echtpaar Trucks-Tedeschi in Nederland een stuk minder bekend zijn dan voornoemde acts. Onbekend maakt onbemind is waarschijnlijk de beste omschrijving van de oorzaak. Feit is dat diegene die zaterdagavond tussen negen uur en kwart over tien niet in het vernieuwde Sportpaleis van Ahoy aanwezig waren een lekker portie blues, soul, funk en jazz gemist hebben. Met recht ‘een portie’ want de zekere hoeveelheid ’spijs’ die de TTBand seveert is gevarieerde voeding voor de ziel. Of om gewoon in passende termen te spreken: muziek van wereldklasse.

ttbnsj0907112

‘Don’t Let Me Slide’ van de nieuwe CD ‘Revelator’ met Derek op de Gibson en Susan op de Fender en solozang was het openingsnummer. Een titel die niet overeenstemt met de muzikale begeleiding want als iemand de slide gitaar kan bespelen dan is het Derek Trucks wel. Bij het tweede nummer ‘Space Captain’ zet Susan haar gitaar even terzijde om Derek de ruimte te geven zicht helemaal uit te leven. De vaak gecoverde track is het bekendst van Joe Cocker’s ‘Mad Dogs & Englishmen’ maar mag er in de versie van de TTBand ook wezen. Susan’s powerful vocals lijken een strijd aan te gaan met Derek zijn gitaarsolo op het eind. Blues muziek met erg veel soul in de stem, of is het andersom? Nog meer soul maar dan laid back in de ballad ‘Midnight In Harlem’. Een heerlijke compositie van Mike Matteson, die bij de Derek Trucks Band leadzanger was maar zich in TTBand moet schikken in een bijrol in de harmony vocals. Een zwijmellied voor de zwoele zomeravond met vocalen die aan Bonnie Raitt doen denken en een oh zo mooie melodieuze outro solo door Trucks. In ‘Learn How To Love’ is een prominente rol weggelegd voor de blazers sectie Kebbi Williams (saxofoon), Saunders Sermons (trombone) en Maurice Brown (trompet). Het trio swingt als een denderende stoomtrein en de mannen hebben zichtbaar plezier in hun eigen en elkaars blazerskunsten. Vooral trompettist Brown die ook nog eens het meest kekke rode Jimi Hendrix jasje aan heeft dat ik ooit gezien heb. ‘Until You Remember’ met orgelintermezzo en dwarsfluitsolo door Kofi Burbridge is de tweede ballade en één van de vijf nummers van de laatste CD die gespeeld worden. Op wat licht geroezemoes na is tijdens de zachte passages de hele zaal stil en luistert men aandachtig. In ‘Anyday’ van Derek and the Dominos neemt Mike Mattison de solovocalen voor zijn rekening. Wat heeft die man toch een geweldig expressieve blues stem. Het bekende gitarenduel uit het origineel tussen Eric Clapton en Duane Allman op bottleneck slide gitaar is nu als het ware een echtelijke gitaar-ruzie met goede afloop geworden. En hoe hard het applaus na afloop ook klinkt, Derek blijft er als altijd stoïcijns onder. Zijn houding lijkt soms een beetje arrogant maar hij is gewoon een aimabele man. Erg vriendelijk en een beetje introvert zoals uit het korte gesprekje bleek dat ik voor aanvang van het optreden met hem had.

ttbnsj0907113

“Play the blues Derek!” werd er vanuit het publiek geroepen. Waarna Susan voor de verandering de Gibson ter hand nam en ze liet zien en horen wie de komende zes minuten - ondanks haar degelijk uitgesneden jurkje - de broek aan had. Een smeulende versie van de Bobby Bland traditional ‘That Did It’ was het gevolg, inclusief dwaasgierende gitaarsolo waar ook Derek zelfs van opkeek. En de verbazing houdt niet op want niet Hendrix zijn ‘Manic Depression’ (tijdens voorgaande optredens wel vaak gespeeld) maar de Sly and the Family Stone klassieker ‘Simple Song’ is de volgende traktatie. Broeierige soulzang door Susan, Mike en achtergrondzanger Mark Rivers met ondersteuning van de band met een ritmesectie van twee drummers Tyler Greenwell en J.J. Johnson die hun eigen partijen trommelen maar toch synchroon de cadans bepalen. Funky gitaarwerk van Derek en Susan en een vette bassolo door Oteil Burbridge. En weer die koperblazers met een prachtige trompetsolo door Maurice Brown. Het laatste nummer ‘Bound For Glory’ klinkt live nog krachtiger dan op de plaat. De uptempo song welke als single uit is herbergt eigenlijk alle muziekstijlen die de band beheerst en mag deze tour als muzikaal visitekaartje dienen. Een visitekaartje dat nu, na het Derek Trucks Band optreden in 2009, voor de tweede keer werd afgegeven op het North Sea Jazz Festival. En waarbij bezoekers die erbij waren superlatieven tekort kwamen. Want de Tedeschi Trucks Band is Geweldig, Respectabel, Ontroerend, Ontzagwekkend, Trots en Subliem tegelijk. Of samengevat: de TTBand is GROOTS, een band van wereldklasse!

ttbnsj0907114

Setlist 09-07-2011:
01. Don’t Let Me Slide
02. Space Captain
03. Midnight In Harlem
04. Learn How To Love
05. Until You Remember
06. Anyday
07. That Did It
08. Simple Song
09. Bound For Glory

nsj-2-foto-eric-v-nieuwland-212449

Tedeschi Trucks Band
Derek Trucks (Guitar), Susan Tedeschi (Vocals/Guitar), Oteil Burbridge (Bass), Kofi Burbridge (Keys/Flute), Tyler Greenwell (Drums/Percussion), J.J. Johnson (Drums/Percussion), Mike Mattison (Harmony Vocals), Mark Rivers (Harmony Vocals), Kebbi Williams (Saxophone), Saunders Sermons (Trombone), Maurice Brown (Trumpet)