Archief voor de maand June 2011

John Mellencamp: een fenomenaal vechtersbaasje

Geplaatst op 26 June 2011 door Giel

gezien & gehoord in: World Forum Theater - Den Haag
evenement: No Better Than This Tour
band: John Mellencamp
datum: zondag 26 juni 2011
review door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: Andrea Sartorati & mellencamp.com

mellencamp.com

Den Haag bruiste afgelopen zondag van de muziek. Als diehard John Mellencamp fans hadden wij de tickets voor zijn enige concert sinds 19 jaar in Nederland in het WFT natuurlijk allang in de pocket. Maar de eigenzinnige singer-songwriter rockmuzikant uit Indiana U.S.A. had gekozen voor een bijzondere ‘openingsact’ tijdens deze No Better Than This Europe Tour, de documentaire ‘It’s About You’ van Kurt Markus zou vertoond worden. Niets mis mee natuurlijk, maar als nog geen 7 km verderop het grootste gratis toegankelijke festival van Europa, Parkpop op dezelfde dag plaats vindt ligt een combinatie voor de hand natuurlijk. Zodoende dat we met bezoekjes aan o.a. optredens van Staff Benda Bilili (een groep Congolese straatmuzikanten die slecht ter been zijn) en Nederlands grootste songschijvers talent van dit moment Tim Knol ons eigen ‘voorprogramma’ samen konden stellen. Voorwaar een luxe die niet elke dag voorkomt.

De documentaire ‘It’s About You’ van Kurt Markus is gemaakt op Super8 film tijdens de Bob Dylan-John Mellencamp-Willie Nelson tour in 2009. Een weergave van deze stadion tournee tijdens het einde van het eerste decennium van de 21e eeuw. Tevens zien we het ontstaan van de ‘No Better Than This’ CD, het meesterlijke album dat vorig jaar onder leiding van T-Bone Burnett werd opgenomen. Veel gevoel voor het Amerikaanse erfgoed dus, hetgeen je wel aan patriot en de volbloed democraat John Mellencamp kan overlaten. De documentaire is aangenaam en interessant, niets meer en niets minder. De saaie voice-over van Kurt Markus gaat op den duur zelfs vervelen en ‘het verhaal’ wordt gered door de muziekfragmenten die erin zitten, zodat het toch niet helemaal een overbodige ’support’ is. Een volgende keer mag wat mij betreft een Tim Knol of Tommy Ebben deze rol waarnemen, coming artiesten die perfect in deze setting zouden passen. Maar tijdens alle vier de John ‘Cougar’ Mellencamp concerten die ik tot nu toe in Nederland gezien heb is er bij mijn weten nog nooit een ‘levende’ support voor J.M. geweest. Hij zal zijn reden ervoor hebben.

jmjune112

Feit is dat de roem van de kleine man buiten Nederland en met name in de U.S.A. groter is dan menigeen denkt. Hij heeft wereldwijd meer dan 40 miljoen albums verkocht, 22 hits op zijn naam staan, en John Mellencamp was dertien keer genomineerd voor een Grammy Award en heeft deze ook één keer gewonnen. In 2008 verkreeg hij een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame. En zo werd hij afgelopen zondag in het ternauwernood uitverkochte World Forum Theater (ruim 2100 stoelen) ook aangekondigd: “Ladies and gents, from Bloomington Indiana, he’s a member of the Rock and Roll Hall of Fame and a recipient of the Woody Guthrie Award…” gevolgd door het openingsnummer ‘Authority Song’ van het album ‘Uh-Huh’ uit 1983. Mellencamp is deze avond ondanks de hitte buiten sharp-dressed in een ravenzwart maatpak (dat bij hem toch altijd 2 maten te groot lijkt ;)) en een hagelwit overhemd. Zijn begeleidingsband bestaat uit Michael Wanchic (gitaar), Andy York (gitaar), Miriam Sturm (viool), John Gunnell (staande- en elektrische bas), Dane Clark (drums) and Troye Kinnett (accordeon/keyboards). De enscenering op het podium is sfeervol met overwegend gedempte verlichting en langs de achterwand is een enorme vooroorlogse muurschildering van een schimmig stadstafereel gespannen. Vier dingen vallen direct op: het geluid is fantastisch in dit theater, Mellencamp is erg goed bij stem, drummer Dane Clark speelt staande op een halve drumset (de eerste set) en bassist John Gunnell heeft van een afstandje wel erg veel weg van komiek Richard Pryor.

Hierna volgt een show van ruim twee uur met zowel ouder materiaal, bekende hits - al dan niet in een nieuw jasje gestoken - en songs van zijn laatste albums zoals ‘No One Cares About Me’. De Son House traditional ‘Death Letter’ (Trouble No More/2003) wordt opgeluisterd door prachtige viool- en accordeon begeleiding door Kinnett en Sturm. ‘John Cockers’ komt van de CD ‘Life, Death, Love and Freedom’, van dit album uit 2008 speelt Mellencamp maar liefst vier nummers vanavond. Ook het controversiële protestlied uit 2004 tegen de toenmalige Bush-regering ‘Walk Tall’ haalt hij weer van stal. Want het is immers ook een beetje een ode aan Woody Guthrie. In ‘The West End’ heeft hij het even gehad met de Vaderlandsliefde voor Amerika en laat hij zijn trots even varen. De gekleurde gloeilampen van de county fair verlichtingstrengen worden ontstoken en ‘Check It Out’ is het eerste nummer van ‘The Lonesome Jubilee’ (1987) dat gespeeld wordt. Nog steeds de favoriete CD van velen aanwezigen, zo blijkt. Tijd om te dansen dus! Twee blonde dames midden in de zaal vatten dit letterlijk op maar worden met zachte hand naar de zijkant verwezen alwaar ze hun swingende bewegingen voort mogen zetten. Vervolgens verwacht je nog zo’n swingend nummer maar de sfeer wordt nu juist ingetogen.

jmfeb113

Mellencamp keert solo terug met alleen een akoestische gitaar en zet na een korte inleiding over een telefoongesprek met zijn vader wat de aanleiding tot het schrijven van het lied was ("John, you’re not a springchicken anymore son!") ‘Save Some Time To Dream’ in. Hij stoort zich aan een zoemende monitor achter zich en roept stage-hulp Andy in om het te fiksen… take two; hilariteit en John speelt nu een stukje van ‘Dance’ maar geeft dat al snel op om ‘Save Some Time…’ toch af te maken. Het lijkt het enige echte spontane moment in de show te zijn. Want zoals het grote Amerikaanse artiesten betaamd is er veel voorgeprogrammeerd. Ook het verzoek voor ‘Cherry Bomb’ dat geheel a-capella gezongen wordt. Natuurlijk zal John die middag echt een fan in de stad zijn tegen gekomen die dit als ’special request’ aanvroeg, maar ook de avond ervoor in Berlijn en in de U.S.A. werd de song op dezelfde wijze gebracht. “ehh… I don’t do this old stuff no longer” had hij volgens eigen zeggen de fan nog bezworen, om vervolgens in de loop van de avond nog minimaal zeven van dat soort hits te spelen. Maar eerst nog ‘Don’t Need This Body’ ("a song for dangerouse old men") en ‘Easter Eve’ ("a true story", beleefd met zijn jongste zoon). Het zijn luisterliederen met verhalende teksten waar Mellencamp zo goed in is. Waarschijnlijk zijn grootste hit wereldwijd: ‘Jack & Diane’ heeft een compleet ander arrangement meegekregen en klinkt in deze countryblues versie ook zeer aangenaam. ‘Jackie Brown’, speciaal geschreven voor een goede vriend destijds wordt met akoestische gitaar, accordeon en viool weer sober vertolkt, prachtig. Dan volgt er weer een persoonlijke vertelling door familieman John (die nu met zijn derde vrouw Elaine Irwin in scheiding ligt en een verhouding met actrice Meg Ryan schijnt te hebben) over zijn grandma waar hij mee in gebed ging toen ze stervende was. Ze noemde hem altijd “Buddy". “And me and Buddy, are ready to come home!” ("Whow Grandma?! Buddy is not ready to come home, Buddy has a lot more sinning to do!"). “Life is short Buddy, even in it’s Longest Days". Een schitterende ballad van het genoemde ‘Life, Death…’ album. Dan is toch de greatest hits show aangebroken met aanvankelijk ‘Small Town’ nog op de akkoestische gitaar gevolgd door de viool-instrumental door de altijd trouwe Miriam Sturm: ‘New Hymn’.

Dit geeft John de gelegenheid zich backstage te ontdoen van zijn kostuum om in zijn vertrouwde spijkerbroek en T-shirt terug te keren om te rocken. ‘Rain on the Scarecrow’ met de gehele band rockt inderdaad als vanouds. En ‘Paper in Fire’ volgt in een alternatieve versie, gelukkig nog wel met het snedige vioolspel van Sturm. Met ‘Crumblin’ Down’ inclusief één van de lekkerste gitaarriffs ooit, gaan we weer terug naar begin jaren tachtig om middels ‘If I Die Sudden’ weer door te knallen naar de 21e eeuw. ‘Pink Houses’ werd de afgelopen jaren gebruikt in diverse politieke campagnes en heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. De afsluiter bij Mellencamp concerten staat (net als de opening) al jaren vast: ‘R.O.C.K. in the U.S.A.’ En ook is het al jaren zo dat er een fan het podium op mag om het refrein mee te zingen. In Den Haag waren dit zelfs 2 mannen.

jmjune111

Een concert van John Mellencamp blijft een belevenis op zich. Songs en verhalen met kop en staart. Ondanks dat de “young man in a t-shirt” nu een zestiger in maatkostuum is geworden kent hij nog steeds de klappen van de zweep. Een Small Town boy die ondanks alles trots is op zijn afkomst en zijn verleden. En ook vandaag de dag nog als een fiere Asterix na een onschuldige matpartij rechtop tegen de wind in loopt. Een fenomenaal vechtersbaasje dat na het uitbrengen van tientallen magnifieke CD’s helaas nog steeds ondergewaardeerd blijft in Nederland! ‘Heel Nederland? Nee, één klein groepje bleef moedig weerstand bieden…’ Namelijk: de toegewijde en vasthoudende Mellencamp fans die zondag in het WFT een subliem optreden zagen!

SETLIST:
01. Authority Song
02. No One Cares About Me
03. Death Letter
04. John Cockers
05. Walk Tall
06. The West End
07. Check It Out
08. Save Some Time To Dream
09. Cherry Bomb (only the first verse a capalla)
10. Don’t Need This Body
11. Easter Eve
12. Jack & Diane
13. Jackie Brown
14. Longest Days
15. Small Town
16. New Hymn (instrumental)
17. Rain on the Scarecrow
18. Paper in Fire
19. Crumblin’ Down
20. If I Die Sudden
21. Pink Houses
22. R.O.C.K. in the U.S.A.

John Mellencamp - Jacie Brown (live in Den Haag 2011)

[benngoed]

John Mellencamp - Check it out (live in Berlin 2011)

[Altlaender1]

A Night With Mr. C - R.I.P. Clarence Clemons

Geplaatst op 20 June 2011 door Giel

farwellbm11.

De ‘Jungleland’ solo die hij die regenachtige avond in juni 2009 in Stockholm gaf (foto boven), was voor mij de echte laatste live beleving met hem. Ik stond vooraan, zo dichtbij dat ik The Boss kon aanraken en de stralend witte tanden van de Big Man zag glinsteren als hij de tenorsax niet tussen zijn lippen had geklemd. Zweetparels vermengd met regendruppels liepen langs zijn karakteristieke voorhoofd. Daarna zetelde hij zich op de troon en overzag berustend zijn koninkrijk, het publiek dat hem al zoveel jaren adoreerde. Hij keek je dan aan met een strenge blik, maar hij dacht dan ongetwijfeld: “You’re A Friend Of Mine". Want hij had een liefde voor mensen in zich waardoor mensen van hem hielden.

ccrip01

Op de vooravond van de 15e verjaardag van onze dochter zagen we de saxofonist van The legendary E Steet Band ook in levende lijve. Dit keer in de Amsterdam ArenA 18 juni 2008, ook front of stage (foto onder). Het was mijn zoveelste keer sinds begin jaren tachtig maar haar eerste keer én het gewenste verjaardagscadeau. Want ook zij kon nu live genieten van de warme saxofoonklanken van Big Man himself. Ze voelde ook ter plaatsen de warmte die Clerence Clemons uitstraalde en zag met eigen ogen hoe vriendschappelijk de hele E Steet Band met elkaar omging. Het gezelschap is meer dan een muziekband alleen. Generatie op generatie.

clarenceclemons18juni20

Precies drie jaar later, 18 juni 2011, 19.00 uur Amerikaanse tijd, is Clarence Clemons in Florida op 69-jarige leeftijd overleden. Behalve heel veel vrienden liet hij vier zoons achter: Clarence III, Charles, Christopher en Jarod. Ondanks de lichte verbetering die hij in de afgelopen week vertoonde, is de beroerte die hem vorige week zondag trof, fataal geworden. Zijn ‘Boss’ Bruce is ook die laatste dagen aan zijn zijde geweest. Want vrienden zingen het lied van je hart voor eeuwig met je mee, ook al heb je geen adem meer over om op de sax mee te blazen.

ccrip02

Clemons stond vanwege zijn lengte van 1.82 meter en zijn 122 kilo bekend als ‘the Big Man’. Zijn solo’s op de saxofoon waren van grote invloed op het geluid van de E Street Band. Zijn band met Springsteen omschreef hij in een interview in 2009 als ‘de meeste passionele die je kunt hebben zonder seks’. Hij blies wereldberoemde solo’s in nummers als Jungleland, Night, Born to Run en Thunder Road. Hij bracht zelf ook een aantal soloalbums uit, de eerste was ‘Rescue’ (1983) en de laatste ‘Brothers in Arms’ (2008). Zijn bijdragen zijn teveel om op te noemen, van Bruce Springsteen’s ‘Greetings from Asbury Park, N.J.’ (1973) tot ‘The Promise’ (2010). En van Southside Johnny & The Asbury Jukes’, ‘I Don’t Wanna Go Home’ (1976) tot aan Lady Gaga’s ‘Born This Way’ (2011). Clarence speelde in 1990 ook mee op de cd ‘Freeze’ van Herman Brood. Het zal ook rond die tijd geweest zijn dat ik hem live en solo met zijn eigen band in Paradiso zag optreden, A Night With Mr. C. Ook zonder The Boss aan zijn zijde stond Big Man zijn mannetje.

Zomaar een paar mooie herinneringen zoals honderdduizenden fans over heel de wereld die hebben aan Clarence Clemons in al zijn verschijningsvormen. We hebben ervan genoten en geleerd, erdoor gepiekerd en gepiekt, “we learned more from a three minute record than we ever learned in school …". No surrender, dat zeker, maar de E Street Band wordt zónder Mr. C. nooit meer hetzelfde als dat die geweest is.

ccrip03

Bruce zegt in een bericht op zijn website:
Clarence heeft een geweldig leven gehad. Hij had een liefde voor mensen in zich waardoor mensen van hem hielden. Hij creëerde een verwonderlijke en uitgebreide familie. Hij hield van de saxofoon, hield van onze fans en gaf iedere avond wanneer hij het podium opstapte alles. Zijn verlies is onmeetbaar en we zijn vereerd en dankbaar dat we hem hebben gekend en de kans hebben gehad om bijna veertig jaar naast hem te staan. Hij was mijn grote vriend, mijn partner, en met Clarence aan mijn zijde, konden mijn band en ik een verhaal vertellen dat veel dieper ging dan verhalen die in enkel onze muziek zaten. Zijn leven, zijn herinnering en zijn liefde zal doorleven in dat verhaal en in onze band.

Message from Southside Johnny:
Hey, gang. Thought I’d say something here for all to see. It’s been a bad couple of weeks. Kevin, Steve Popovich and now unbelievably, Clarence. I’m still finding it hard to get out of bed in the morning. But think what all three would say. Don’t let your mourning stop you from enjoying life. Kevin was always positive and up, and Steve, whom most of you didn’t know, had such energy and love of music that he would wear you out. Clarence, well just look at the clips on youtube. Could anyone be more forceful and happy with his being a member of the E Street Band? I guess the lesson is to wring every drop of joy out of our brief time on earth and celebrate the gifts that these and other giving people left us, and try to do the same for others. These are the moments that make me glad I make music. It’s helps me and I know it can help you, too. It’s like Steve Van Zandt wrote: Better Days Are Coming. Love, Southside.

ccrip04

Veel media berichten over het overlijden van Clarence Clemons. Ook diverse artiesten hebben in hun concerten aandacht aan het overlijden van hun collega besteed. Een greep uit de vele berichten, krantenartikelen en blogs.

Lees hier Be True’s In Memoriam - Clarence Clemons. Ook Backstreets heeft een mooi artikel over Clarence.

Foto’s zijn van:
Ronald C. Modra/Sports Imagery/Getty Images
Win McNamee/Getty Images
Kevin Winter/Getty Images
Richard E. Aaron/Redferns bruce
Ebet Roberts/Redferns/Getty Images
Gillespy & Edwin de Mol (ArenA)

Clarence Clemons & The Red Bank Rockers - Rock And Roll DJ 1984

‘Måndagsbörsen’ TV show, Stockholm, Sweden, April 2, 1984

Keyboards - Lloyd Landesman
Bass - Hugh Macdonald
Drums - Wells Kelly
Sax & Organ - Dennis Amarusso
Guitar - David Landau
Vocals - J.T. Bowen

Clarence Clemons - Interview 1984


Filmed at Hard Rock Calling 2009, Hyde Park, London, UK. 28-6-2009

Clarence Clemons’ last musical creation (Big Man’s laatste klusje) …

Hokie Joint: De rebel yell van een bezield en bevlogen stel! [interview]

Geplaatst op 16 June 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Exclusief interview met: Hokie Joint
voor: Bluesforum.nl & The Blues Alone?
door: Giel van der Hoeven
foto’s: Bert Vethaak & Arjan Vermeer
locatie: Ribs & Blues Festival te Raalte
datum: 13 juni 2011

bfhj1306114

Ribs & Blues was niet nieuw voor ze want twee jaar geleden stonden ze er ook al voor een uitzinnig publiek op de mainstage. Vreemd was het wel want tijdens deze 15e editie zou het vijftal uit Colchester nu aantreden op de kleinere open-air stage. En bovendien op een erg vroeg tijdstip. Vandaar ook dat de Hokie’s van de ene verbazing in de andere vielen toen ze op 2e Pinkstermorgen in Raalte arriveerde op een uitgestorven plein waarboven donkere wolken zich samenpakte. Datzelfde plein stond nog geen drie uur later met een flauw zonnetje aan de hemel afgeladen vol met muziekliefhebbers waarvan de meeste nog eens speciaal voor Hokie Joint kwamen ook! In de 2009-editie hebben de vier ‘blokes’ uit Engeland en die ene ‘Scotsman’ ook na hun optreden het Ribs & Blues terrein nog lang onveilig gemaakt. Waarbij naar verluid de alcohol rijkelijk bleef vloeien. We waren dus emotioneel goed voorbereid op onze confrontatie met deze ’slurred men’. Maar de schade viel uiteindelijk alleszins mee. Want tijdens het ontspannen en aangename gesprek, waarvan je het relaas hier kan lezen, ontpoppen de Hokie’s zich als rustige bijna beschaafde jongens met ieder zijn eigen(wijze) karakter. Gitarist Joel Fisk en harmonicaspeler Giles King geven bedachtzaam en beleefd antwoord op onze “odd questions". De temperamentvolle zanger Jojo Burges blijkt backstage een smakelijke droogkloot te zijn. De senior van de band drummer Stephen Cutmore is een overtuigd Keith Richards-adept en reageert voortdurend enthousiast en serieus of juist impulsief en gevat: “I like this Hips & Booze fesival". En bassist Fergie Fulton tot slot blijft onverstoord buiten aan de koffie zitten, terwijl zijn maten bij gebrek aan proviand de koelkast van ‘de buren’ leeg roven. “Because we cannot answer with dry throats", dat dan weer wel.

- Jojo, hoe zit dat met die voodoo-outfit die je op het podium draagt? Je hoed heeft wel wat weg van die van Keith Richards die hij droeg tijdens Anton Corbijn’s beroemde fotosessie in 1994.
Jojo: Nou ik wil niet direct beweren dat ik Keith zijn stijl kopieer maar …
“… nee hij bewondert mij gewoon heel erg, ha ha!” valt drummer Stephen hem in de reden. Om vervolgens aan zijn maat Jojo te vragen: “Wat heeft die voodoo-hat eigenlijk gekost Jo?”
Jo Jo: … iets van 200 pond geloof ik, maar ik heb hem met de kerst van mijn vrouwtje gekregen hè. Heeft verder geen diepere betekenis hoor.

- What ís eigenlijk een Hokie Joint?
Joel: Een ‘hokie’ is een ‘rebel yell’, een geestelijk gezang zeg maar, en een ‘joint’ is een ander woord voor een bar of een plek ergens …
Stephen: … of een pretsigaret ha ha!
Giles: En het is ook de mascotte van een universiteit in Virginia geloof ik maar dat heeft weer niets met ons te maken. Jojo heeft de naam bedacht, het klink gewoon lekker ‘catchy’.
Jojo: … yep, ook geen diepere betekenis.

- Jullie hebben duidelijk niet dit vak gekozen voor het geld en de meisjes. Waarom spelen jullie eigenlijk blues gerelateerde muziek die over het algemeen gewaardeerd wordt door kalende en grijze mannen (zoals wij) van middelbare leeftijd?
Giles: Wat bedoel je met ‘duidelijk’?! Geven wij soms verkeerde signalen af? Ha ha.
Stephen: “For the Glorie!”
Jojo: (serieus) ons eigenlijke doel is om deze muziek voor een zo breed mogelijk publiek te spelen en niet alleen voor een bepaalde soort mensen, bijvoorbeeld die jij noemt. Je hebt vandaag ook kunnen zien dat er een zeer gemêleerd publiek aanwezig was, jong en oud door elkaar en dat trekken we blijkbaar toch aan.
Joel: Onze muziek is ook meer een cross-over van stijlen, niet alleen blues maar ook rockachtige en zelfs punkachtige dingen.
Giles: We zijn allemaal wel bluesmuzikanten maar na het samenvoegen van die vijf individuen tot een totaal, krijg je toch een som die géén blues genoemd wordt…
Stephen: … wij noemen dat blues-based groove!
Joel: De nummers die we schrijven zijn ook niet bedoeld om een gitaarsolo van 20 minuten of een mondharmonicasolo van 10 minuten in te spelen het is eigenlijk meer popmuziek met al dan niet een boodschap die Jo er op zijn beurt weer inbrengt, maar “the song first, and then whatever…”

- Jullie sound is erg eigen maar er klinken overduidelijk ook invloeden in door, met namen toch de Rolling Stones waar Stephen nogal gek van is…
Stephen: (achteloos) “No, I can’t stand them, whehe …” (hij lacht zelfs zoals Keith).
Giles: Yeah, Stephen ís gewoon Stones, in zijn levenstijl en in zijn muziek daar kunnen we niet omheen.

- Jojo, over je zangstem: toen ik een baby was kreeg ik moedermelk, wat voedde jou moeder je?
Jojo: Moutmelk. Met graanalcohol erin want daar sliep ik lekker van. Nee hoor, mijn moeder heeft me goed opgevoed. En in september hoop ik zelf vader te worden van een Jojo junior of baby-Jolyne, hem of haar gaan we net zo goed opvoeden als mijn moeder mij heeft gedaan. En ja, die stem heb ik al sinds m’n 5e jaar of zo, ik heb begrepen dat ik toen ook al kleutermeisjes de stuipen op het lijf joeg, dus. Later hebben zangers als Howlin’ Wolf, die deze week 103 jaar zou zijn geworden, en Tom Waits veel indruk op me gemaakt. Misschien heeft het er mee te maken en ga je toch onbewust iets van ze overnemen, zou kunnen. Ian Siegal heeft dat ook, en hij is een vriend van ons die mij als zanger ook zéker heeft beïnvloed.

- Wat is het grootste festival qua bezoekers waar jullie ooit hebben gespeeld?
Stephen: Peer 2009, op zeker!
Joel: Op de poster samen met Steve Winwood, Jeff Beck, John Mayall en Joe Bonamassa …
Jojo: … en John Fogerty!
Joel: Zeker. We speelden daar vroeg in de middag en waren doodmoe, hadden maar twee uurtjes gepit of zo. Eenmaal op het podium was het één van de mooiste uren van mijn leven …
Giles: En we mochten ook niet weg hè want het publiek bleef na de toegift maar roepen om meer.
Jojo: Waarschijnlijk ook door toedoen van Dave Arcari die voor ons speelde, hij is een Schotse rockabilly bluesgitarist met punkroots. Die man kan een groot podium in zijn eentje heel klein laten lijken.
Stephen: “He’s the best crowd-pleaser there is!”

bfhj1306111

- Jullie zijn bevriend met hem?
Jojo: “No I can’t stand the bloke!”
Stephen: Whaha ha …
Jojo: Ja, hij is te gek! Onthoud die naam: Dave Arcari, “great guy!”

- Van de ‘Chocolate Cake’ naar ‘Watch What We Eat’… zijn jullie soms op dieet?
Jojo: (melig en quasi formeel) We zijn erg bezorgd over de toestand van de natie en de manier waarop men zich verwaarloosd, ook hier in Holland: ik heb wel eens een olifant zien vliegen maar had nog nooit een Eland een varken zien eten, maar vanmiddag dus wel (de rest van de band ligt in een deuk).

- Hoe belangrijk zijn songtitels voor jullie liedjes?
Joel: De titel moet wel min of meer de inhoud van het lied aanduiden en pakkend klinken maar het hoeft niet altijd. Zolang het maar niet ’song 1′, ’song 2′ enzovoorts als titel draagt, dan wordt het echt saai.

Jojo: “Mister Fergie Fulton enters the room!” (bassist/chauffeur Fergie heeft tot die tijd buiten koffie zitten drinken terwijl de vier Hokie’s hier zich tegoed doen aan de biervoorraad die eerder uit de kleedkamer van The Rhythm Chiefs werd weg geroofd).

- Ik las in een interview dat jullie altijd nat zijn: zweten op het podium, drinken buiten het podium en tussendoor af en toe een douche pakken. Wat zijn de droge momenten in jullie leven ‘on the road’?
Giles: Nou, een frisse douche óp het podium zou soms ook niet gek zijn hoor!
Jojo: het enige droge moment is als we na de show met het raam open naar huis rijden denk ik …
Stephen: Het moet vochtig zijn man, niet nat of droog! “It’s gotta be moist man!” (Stephen is ook de enige van de vijf die geen speciale stage clothes heeft en gewoon in zijn dagelijkse kloffie blijft rondlopen).
Joel: Weet je, als er niet wordt gezweet op het podium dan zou onze werkwijze niet goed zijn, om het zo maar eens uit te drukken.

- In een eerder interview met jullie maat Ian Siegal stelde ik een vraag over de cocktail ‘Keith Special’. Hij antwoordde: “daar zeg ik niets over, vraag dat maar aan de jongens van Hokie Joint als je ze gaat interviewen!” Dus, zeg het maar!
Stephen: “Yeah that’s it man!”
Jojo: Oké ik geef je mijn recept van de ‘Jojo Special’ speciaal voor zangers: een groot glas heet water, een scheut cognac, een scheut rum, een scheut wodka, een theelepel honing en wat citroensap. En je krijgt een stem zo warm als vuur.
Giles: Voor een optreden in Frankrijk was Jojo niet helemaal lekker bij stem en toen zijn we eens gaan experimenteren met cocktail shakes en bij deze combinatie riep hij: “dat is ‘em!” Sindsdien drinkt hij het.
Stephen: Ik drink het al 20 jaar!

- Hebben jullie ook wel eens opgetreden met Ian Siegal?
Giles: Ja, Ian en ik kennen elkaar al meer dan 20 jaar. Ik heb ook meegedaan aan de opnamen van de ‘Meat & Potatoes’ CD in 2005, dat was gaaf.

- Ian was inderdaad bijzonder complimenteus over jou bluesharpspel Giles. Hij vind jou de beste in z’n soort in Europa, zei hij!
Giles: (bescheiden) Sorry? Zei hij dat over mij? Dat is zelfs na al die jaren nog vleiend!

- In de ‘Let The Music Play’ albumrecensie, vergeleken we je bluesharpspel met de Magic Dick-sound (Richard Salwitz van de J. Geils Band). Kan jij je daarin vinden?
Giles: Uhh, jazeker. Nou eigenlijk heb ik me min of meer laten leiden door de stijl van Mark Feltham, een Engelse sessiemuzikant en harmonicaspeler, ondermeer bij Nine Below Zero. Hij was wél weer erg beïnvloed door Magic Dick van de J. Geils Band, dus dat klopt wel.

bfhj1306113

- Jullie zijn nu een jaar of drie samen als Hokie Joint. In Nederland hadden we in de afgelopen jaren ook een paar veelbelovende blues bands, maar na een paar jaar vielen ze weer uit elkaar. Hoe denken jullie dit langere tijd vol te kunnen houden?
Joel: We proberen in ieder geval actief te blijven door steeds maar weer songs te schrijven. En vervolgens dat nieuwe materiaal weer fris van de lever op de podia live te spelen. Zo blijf je er zelf ook nauw bij betrokken. Je leert door veel live te spelen elkanders podiumgewoontes ook beter kennen door de interactie die er is, of door simpel oogcontact met elkaar …
Stephen: … het zesde zintuig wordt dan ingeschakeld. Maar we doen het natuurlijk hoofdzakelijk voor het publiek, als je die menigte hoort juichen, kan je er wel weer een poosje tegenaan hoor, “we’re playing on the edge!”
Joel: Je moet wel samen kunnen werken en leven, die paar uur ‘on-stage’ zijn juist de makkelijkste. Vaak zijn het ook de bekende oorzaken die buiten de optredens plaats vinden, waarom een band uit elkaar valt …
Giles: Vrouwen!
Stephen: Babies! Ha ha.
Jojo: Het meest waardeloze is als je een richting kiest en het blijkt de verkeerde richting te zijn.
Giles: Zoals jij Jo? Ha ha! Nee, het belangrijkste is gewoon dat je plezier hebt in wat je doet.

- Er zit een behoorlijk leeftijdsverschil tussen jullie onderling. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ooit ontmoet?
Jojo: Nee joh, we zijn allemaal 21 hoor, ha ha.
Stephen: Eigenlijk kwam ik Joel tegen op een dating site, we raakte aan de praat en spraken ergens af om te gaan jammen. Hij nam Jo mee, een week later nam ik Fergie mee, vervolgens kwam Giles erbij en voor we het door hadden ontstond er een band. We hadden al snel door dat het nogal apart was wat we deden en zijn vanaf het begin al eigen nummers gaan schrijven. Sterker, ‘The Way It Goes’ is ontstaan uit één van die eerste repetities.

- En zo danste jullie ineens samen de Hokie Pokie?
Jojo: “We’ll put our left leg in, we’ll put our right leg in and shake it all about….”

- Oh je kent het Jojo?
Jojo: Tuurlijk! Wij noemen het de Hokey Cokey.
Stephen: Het is een internationaal bekende groepsdans die in alle Engels-sprekende landen weer anders heet: Hokey Pokey, Hokey Cokey, Hokey Tokey, Okey Cokey, Cokey Cokey, noem maar op. Maar op YouTube worden ónze filmpjes wel meer bekeken dan al die Hokey-dansjes hoor!

- Wat doen jullie zoal om je te ontspannen in je vrije tijd wanneer je niet met muziek bezig bent?
Stephen: Ach, de één werkt en de ander maakt baby’s, ha ha.
Joel: Gewoon wat andere mensen ook doen, relaxen, uitrusten, ontspannen, socializen … ook hier in Holland hebben we vrienden dus wij vermaken ons best tijdens een trip.
Jojo: En we moeten allemaal gewoon werken om de rekeningen te betalen hè, dus toeren ís voor ons ontspannen bezig zijn in onze vrije tijd.
Giles: Maar stuk voor stuk hebben we ook erg veel op moeten geven om dit te kunnen doen hoor, we hebben het ervoor over.

En sport? Als ik vraag: hoe doet Colchester United FC het momenteel?
Joel: Ja die doen het helemaal niet slecht momenteel hoor…
Stephen: Maar niet zo goed als Tottenham Hotspur!
Joel: … ik ben er al een tijdje niet meer geweest maar vroeger woonde ik naast het oude stadion aan Layer Road.
Jojo: Ik ben ook een keer naar het voetballen geweest, dat was best een leuke dag … met veel sterke drank.

Oké, oké, muziek dan maar weer: wie of wat was de laatste blues act waarvoor je betaald hebt om ze te zien optreden?
Stephen: The Rolling Stones! Hun laatste optreden tot nu toe in de O2 Arena Londen 2008. En de eerste keer dat ik ze zag was in 1963, ook in Londen in een ballroom geloof ik.
Joel: Ja, dat was ook mijn laatste … in 2008 dan hè.
Giles: AC/DC
Jojo: Of het de laatste was weet ik niet precies meer maar ik heb nog niet zolang geleden singer-songwriter en akoestisch gitarist José González live zien optreden, “very cool".
Joel: Op dit soort festivals zien we natuurlijk ook veel goeie artiesten hè, ik noemde al Steve Winwood maar ook bijvoorbeeld The Fabulous Thunderbirds of Dana Fuchs. Die waren eveneens te gek!

bfhj1306112

Is er iets of iemand waardoor jullie recentelijk echt van over de zeik zijn gegaan?
Joel: Jo.
Giles: Jo.
Stephen: Jo.
Jojo: Palestina.

- Maak jullie keuze:

- Joel, Whisky of bier?
Joel: Uhm … heel veel bier. Maar een whisky op z’n tijd is ook lekker.
Giles: Jack Daniels!

- Nee Giles, jij krijgt een ander vraag, Steven Seagal of Ian Siegal?
Giles: Welke Steve? Ian natuurlijk! Ik geef weinig om films en Ian ken ik al zo lang. Ik ontmoette hem tijdens een jam in een Londense club The Arms genaamd of zoiets. Daar is toen zoveel moois op muzikaal gebied uit voort gekomen; Matt Schofield, Ian Siegal en ga zo maar door.

- Jojo, Freddy Mercury of Tom Waits?
Jojo: Goeie vraag, laat me nog even aan het script werken hiervoor.

- Fergie, The Way… (It Goes…) of The Music… (Starts To Play)?
Fergie: ‘The Music Starts To Play’, want die verkopen we momenteel.

- Stephen, Ribs or Blues?
Stephen: “Ribs any day.” Dames ribben en heupen! “I like this Hips & Booze festival, you know any girls around here?”

- Jojo?
Jojo: Ik zeg toch Tom. Hij heeft me met betrekking tot Hokie Joint meer beïnvloed dan Freddy.

- Mannen bedankt voor dit vraaggesprek en bedankt voor het biertje.
Stephen: “Oi! Ya wanna beer?!” (en de Jupiler biertray krijgt een gooi onze kant op).
Jojo: We dachten we geven die boys na het interview pas een biertje, anders zijn ze te dronken om het interview te doen. Want wij willen natuurlijk wel dat jullie serieus overkomen, whaha ha!

En de mannen van Hokie Joint gaan, net als 2 jaar geleden, op in de menigte van het festivalterrein. De BBQ dampen en de zweet- en bierluchten tegemoet. “Want het moet vochtig zijn man, niet nat of droog!”

hokiegielbert11

Dit interview op:
www.bluesforum.nl
www.thebluesalone.nl
CoolBuzz

Foto’s Ribs & Blues 2011:
Bert Vethaak
Arjan Vermeer

tbahj11

Grace Jones teert op vergane Dub-glorie

Geplaatst op 15 June 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: tent naast het Haagse Kyocera stadion
evenement: The Hague Jazz 2011
band: Grace Jones
datum: woensdag 15 juni 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone ?

thjgj11
[© TBF?]

Grace Jones kondigde woensdag tijdens het openingsconcert van The Hague Jazz een aantal keren nummers van haar ‘nieuwe album’ aan. Maar tracks als ‘Williams’ Blood’, ‘This Is’ en ‘Well Well Well’ kenden we toch echt al van de in 2008 verschenen CD ‘Hurricane’. Navraag leert ons dat dit door Ivor Guest geproduceerde album met bijdragen van o.a. Brian Eno, Tricky, Wendy & Lisa en Sly & Robbie nu pas in 2011 (via PIAS) in Amerika uitkomt. Deze (re-)release zal gepaard gaan met een bonus dubversie van het album ‘Hurricane V2′ (In Dub) met voornamelijk instrumentale remixes van bestaande opnames. En dat is ook wat Mrs. Jones vandaag de dag live doet; een subgenre proberen uit te breiden buiten de reikwijdte van haar eigen ooit zo originele reggae-, funk- en Dub genre. Tijden veranderen maar Grace Jones qua uiterlijk ogenschijnlijk niet. Na 63 levensjaren is haar verschijning nog steeds indrukwekkend, gracieus en stijlvol. Een wolvin in (vaak schaarse) schaapskleding. Een strenge meesteres en een slavin van het ritme tegelijk. Eentje van de soort waarbij vergeleken de hedendaagse ‘Ladies Ga Ga’ onderdanig en preuts zijn. De ruimte tussen de nummers door gebruikt de extravagante diva om van outfit te wisselen met bizarre hoofddeksels, pruiken en attributen. En met geïmproviseerd monotoon praat-zingen soms begeleid door aangeschoten gegiechel kondigt ze de nummers aan.

thjgj11-1thjgj11-2

‘Nightclubbing’ was de opener van een reeks dance tracks die woensdag de revue passeerde in de bijna uitverkochte tent naast het Haagse Kyocera stadion. Gevolgd door onder meer ‘This Is’, ‘My Jamaican Guy’ en de post-discosong ‘Pull Up to the Bumper’. Jones heeft er destijds voor gekozen een aantal bekende hits te herinterpreteren, met inbegrip van ‘Demolition Man’ (Police), ‘Love Is the Drug’ (Roxy Music), Astor Piazzolla’s ‘Strange I’ve Seen That Face Before’ en Édith Piaf’s ‘La Vie en Rose’. Waarvan de laatste twee ook herkenningsmelodieën van Grace zelf zijn geworden! Want zangeres, actrice, model en homo-icoon Grace Jones teert vooralsnog hoofdzakelijk op de vergane glorie van weleer. Jammer genoeg worden sommige nummers dan ook slordig afgeraffeld en de Piaf klassieker zingt Jones in haar bijna-sopraan-modus zelfs vals. Door sterk gestileerde zang in ‘Williams’ Blood’ komt ze wel weer in het juiste spoor maar het niveau van bijvoorbeeld het Lowlands 2009 optreden wordt hier ook v.w.b. de sfeer niet gehaald. Simpelweg omdat de locatie in Den Haag te sfeerloos is (geen videoschermen of bar), Grace niet in topvorm is (en waarschijnlijk zelfs tipsy) en haar zevenkoppige band plus twee achtergrondzangeressen te statistisch zijn om er écht een onvergetelijke swingende avond van te maken. Een gemiste kans die vrijdag door haar op dit zelfde The Hague Jazz Festival ruimschoots goed gemaakt kan worden.

thjgj11-3thjgj11-4

Setlist:
Nightclubbing
This Is
My Jamaican Guy
Demolition Man
I’ve Seen That Face Before (Libertango)
Love You to Life
La Vie en Rose
Well Well Well
Williams’ Blood
Pull Up to the Bumper
Love Is the Drug
Slave to the Rhythm
Hurricane

tbathj11

Een toffe gozer, die niet van scheren houdt

Geplaatst op 14 June 2011 door Giel

Exclusief interview met: Ben Prestage (USA)
voor: Bluesforum.nl & The Blues Alone?
door: Henri Grootenhuis [Cigarbox Henri]
dank aan: Gillespy
foto’s: Bert Vethaak & Arjan Vermeer
locatie: Ribs & Blues Festival te Raalte
datum: 12 juni 2011

tbabp120611-1

Onlangs op Ribs & Blues, hebben Gillespy en ik een interview gedaan met collega Cigarbox gitaar speler Ben Prestage, die even daarvoor een fantastische show als one-man-band, had gegeven. De immer goedlachse, aardige en zeer bescheiden Ben, vond het ook geen enkel probleem om daar exclusief voor Bluesforum.nl een interview te doen. Hij was op dat moment voor een korte tournee in Nederland en had de avond daarvoor nog in Grolloo, opgetreden. Tijdens zijn optreden was ons het grote aantal Nederlandse woorden dat hij al kende opgevallen. Daar hij ook nog eens heel gastvrij is, nodigde hij ons uit om bij hem in de kleedkamer te komen en daar onder het genot van een blikje bier het interview te doen.

- Ben, allereerst de complimenten dat je zo goed Nederlands spreekt en wij kunnen dit interview nu dus in het Nederlands doen?
BP: (daverende lachsalvo) hij zegt heel goed verstaanbaar maar uiteraard met een Amerikaans accent: ”mine Nederlands is niet goed”.

- Nou dat valt heel erg mee hoor, maar dan doen we het gewoon in het Engels. Zoals ik in het voorgesprek al aangaf, speel ik zelf sinds 1,5 jaar ook Cigarbox gitaar, maar lang niet zo goed als jij. Wat jij ermee kan, dat is bijna onnavolgbaar. Hoeveel jaren speel je al Cigarbox?
BP: Ik speel al heel wat jaren gitaar, maar ben sinds 2003 begonnen met Cigarbox gitaren. Ik heb toen een jaar in Memphis gewoond en ontmoette daar John Lowe (Johnny Lowebow red.) die mijn buurman was. Hij is van heel grote invloed geweest op het feit dat ik nu ook Cigarbox gitaren speel, omdat hij daar zelf op speelde. En hij heeft die van mij ook gebouwd. Ik trad toen al op als one-man-band en John Lowe ook. Op Beale Street, trad ik samen op met o.a. Richard Johnston, die mijn huisgenoot was. Ook hij speelde op Cigarbox gitaren van John Lowe. Wij speelden om de beurt op hetzelfde plekje daar op straat.

- Je hebt nogal veel Ben’s in je band als bandleden. Welke Ben is de beste?
BP: (lachend) dat hangt er van af hoeveel ze gedronken hebben. Soms de drummer, soms de gitarist.

tbabp1220611-2

- Je bent momenteel op tournee in Nederland. Hoe vaak ben je al in Nederland geweest?
BP: Dit is mijn derde keer en het bevalt mij goed hier. Gisterenavond heb ik opgetreden in Grolloo.

- Op de 70e verjaardag van Harry Muskee soms?
BP: Ja inderdaad, en dat was een heel mooi feest.

- Ik kan mij voorstellen dat je voornamelijk veel op festivals optreedt, ook op Cigarboxguitar festivals?
BP: Jazeker, heel vaak en voornamelijk in Amerika. Er zijn daar een aantal Cigarbox festivals en de grootste is in Huntsville Alabama. John, Richard en ik hebben daar al eens opgetreden. Ook treedt daar regelmatig een goede bekende van mij, Microwave Dave (& the Nukes, uit Huntsville) op. Die moeten jullie ook eens leren kennen.

- In Amerika zijn dus meerdere Cigarbox festivals, maar hier in Europa is er voor zover ik weet alleen in Engeland één festival.
BP: Ja, volgens mij ook, maar dat worden er in de komende jaren wel meer hoor. Op 1 oktober a.s. sta ik zelf ook op dat festival in Engeland.

- Ken je jou collega Seasick Steve?
BP: Nee, niet vanuit Amerika. Ik leerde zijn muziek pas kennen toen ik in Europa kwam. (lachend) Iedereen zei: ‘Seasick Steve!, Seasick Steve’! Maar hij is echt heel goed hoor en ik vind zijn muziek geweldig. Hij speelt ook meer in Europa dan in de USA.

- Vertel ons eens iets over je instrumenten?
BP: Op deze tournee, gebruik ik overal dezelfde instrumenten dan die ik zo net gebruikt heb. Maar als ik in de USA optreedt, heb ik 2 extra Cigarbox gitaren en een zelfgemaakte Lapsteelgitaar, die mijn vader voor mij gemaakt heeft, mee. En in Atlanta ken ik iemand die ‘Fiddles’ (violen waar ze in Amerika ‘tradionals’ op spelen red.) maakt. Het is een Cigarbox fiddle, een kopie van een model dat tijdens de Burgeroorlog gebruikt werd. Daarop wordt dan ook de muziek, die toen tijdens de burgeroorlog op dergelijk instrument gespeeld werd, weer opnieuw gespeeld. Ik speel hoofdzakelijk blues, maar ik vindt het ook mooi om dat soort traditionals te spelen.

- De Cigarbox gitaar met de 2 bezemstelen en de halve gitaarbody op de top, heb je die ook laten maken?
BP: Ja, die is ook door John Lowe gemaakt en de reden dat daar de halve gitaar body aan vast zit, is dat hij anders topzwaar wordt door de lengte van de bezemstelen. Nu kan je hem gemakkelijker onder je arm klemmen en beter vasthouden en het werkt meteen als contra gewicht. Deze gitaar heeft 2 outputs: 1 voor de bas snaar en 1 voor de 3 normale snaren.

tbabp120611-3

- In je stem en spel horen we veel Howlin’ Wolf invloeden, klopt dat?
BP: Ja, hij is zeker van heel grote invloed op mij. Ik ga ook regelmatig naar het Howlin’ Wolf Bluesfestival in Westpoint Mississippi, waar hij vandaan kwam. En dat is dan weer ongeveer 20 minuten rijden van de plek waar mijn grootvader en vader vandaan kwamen. Maar ik ben zelf geboren in Florida en groeide op in een zeer afgelegen plek, waar nauwelijks asfalt wegen waren.

- Ben je zelf gelovig opgevoed en waarom gaan wij naar de hel? Want dat riep je vanmiddag on-stage.
BP: (schaterlachend) Nee, dat is wat de baptisten dominees ons willen doen geloven! In de Baptistenkerk prediken ze dat dit niet mag en dat niet mag. Niet roken, drinken enz. Eigenlijk alles wat ik mooi vind mag niet ha, ha! Maar ze hebben hele mooie en blijde muziek daar. Mijn moeder is Katholiek en mijn vader Baptist en dat is eigenlijk een heel groot contrast. Maar dat bracht mij wel iets van beide. De boodschap die ik op het podium breng gaat meestal over ‘having a good time’!

- Hoe moeilijk was het om alle instrumenten tegelijk leren bespelen?
BP: Ha,ha, heel moeilijk, ik leer nog steeds!

- Hoe gaat dat in zijn werk dan?
BP: Voor mijn rechtervoet heb ik een pedaal voor de basdrum en een voor de snaredrum. Soms bedien ik de ene met de tenen en de andere met de hak, maar ook kan ik beide pedalen tegelijk indrukken als ik dat wil. En met de linkervoet bedien ik de hi-hat en de tom op dezelfde wijze. Daarom doe ik dat op sokken om zo beter controle over de pedalen te hebben. (Lachend) Als het vriest, is dat erg lastig want dat heb ik ook al eens meegemaakt. Ik had me toen een paar koude voeten!

- Je zei dat je een broer hebt?
BP: ja, een jongere, maar door het spelen van American Football, wel veel grotere broer. Hij maakt ook muziek en speelt o.a. gitaar, bas, drums en saxofoon. Meer rock en zo.

- Treden jullie wel eens samen op?
BP: Thuis wel, maar niet op het podium of tournee. Ik vind zijn muziek geweldig en hij mijn muziek ook, maar we treden dus nog niet samen op.

- Laatste vraag: Als Gilette je een aanbieding zou doen voor een wereldtour, zou je dat dan doen?
BP: (schaterlachend) Als ik me maar niet hoeft te scheren? Dan wel ja!

En zo nemen wij afscheid van Ben Prestage en hebben hem leren kennen als een toffe gozer, die zich niet wil scheren, maar het leven met de nodige humor neemt zoals het is. Later zien we hem met zijn vrouw, die ook mee is, tussen het publiek staan en genieten van de andere bands die dan optreden.

tbabp120611-4
Voor wie Ben Prestage live wil zien; hij komt
25 juni 2011 nog in de NIX club in Enschede
en 11 december 2011 in Schoten, België.