Archief voor de maand May 2011

Big Will & the Bluesmen snappen het wel

Geplaatst op 15 May 2011 door Giel

gezien & gehoord in: De Cultuurschuur te Monster
band: Big Will & the Bluesmen
datum: zaterdag 14 mei 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © 2011 - R. Mauritz

bigwill140511

Het kwartet Big Will & the Bluesmen bestaat sinds 2007 en heeft één cd opgenomen: ‘Trouble No More’ (2009). Een schijfje met acht Delta/Chicago bluessongs, vier covers en vier eigen nummers. In het geval van Grote Wil en zijn Bluesmannen is hun muziek ontsproten in de Westlandse agrarische ‘Delta’ die grenst aan Delfland, de Noordzee en het Stadsgewest Haaglanden met als metropool Den Haag. Met een vette knipoog naar het verleden en geïnspireerd door o.a. Muddy Waters, Robert Johnson, John Lee Hooker en Junior Wells maakt het viertal gebruik van akoestische en elektrisch versterkte gitaren, drums, (staande) basgitaar en mondharmonica en spelen ze songs gebaseerd op de Delta Blues. Die traditionele muziekstijl welke via de Chicago Blues ook zoveel Engelse rock and roll bandjes inspireerde. En in het Westlandse Monster onder de rook van Den Haag traden de mannen afgelopen zaterdag op met een intiem concert in de Cultuurschuur. Een thuiswedstrijd dus. Dat was vrij uniek want de knusse glazen kas achter de oude boerderij bevat slechts een klein toneelpodium in een ruimte waar maximaal een paar dozijn bezoekers in passen. Juist na de release van hun debuut cd hadden we de band zien optreden op openlucht festivals en in feesttenten met groter groeiende publieke belangstelling. Dus des te sfeervoller en gezelliger werd het deze avond in de Cultuurschuur. Een avond die rustig op gang kwam met een akoestische set en eindigde met dansende liefhebbers en dik tevreden bluesliefhebbers. Traditionals zoals ‘Dust My Broom’, ‘Trouble No More’, ‘Bring It On Home’ en ‘Got My Mojo Working’ werden afgewisseld met eigen nummers van de eerste cd en nieuwe songs van de cd ‘Hard Times’ die in juni van dit jaar zal gaan verschijnen. Gitarist en songschrijver Alex Konijnenburg is ook nog eens een verdienstelijke zanger. Dat wil zeggen zijn stemgeluid is geknipt voor dit soort langzame én rockende rhythm and blues songmateriaal. Wil van der Ende zijn bluesharpspel is in de stijl van zijn helden Sonny Boy Williamson en Little Walter. En vooral als je zijn mondharmonica in combinatie hoort met de slide-gitaar van Alex, de contrabas van Henk Wessels en de eenvoudige blues drumbeats door Jos Waal, dan waan je jezelf al gauw in een zestigerjaren Chicago blues club. Big Will & the Bluesmen snappen het wel. Een schoolvoorbeeld van hoe traditionele blues moet klinken, of dat nou in een bruine kroeg naast het biljart is of op een zonnig festivalpodium, als het maar altijd aanstekelijk en enthousiast wordt gebracht.

Het nieuwe album van Big Will & the Bluesmen ‘Hard Times’ opgenomen met friends Peter, Henk en Gerbrand in de Westeinderstudio verschijnt in juni 2011. De release zal gepaard gaan met een exclusief interview met Big Will voor The Blues Alone? en het Bluesforum.

Deze impressie op The Blues Alone? en op het Bluesforum

Hokie Joint - The Music Starts To Play [cd review]

Geplaatst op 14 May 2011 door Giel

hokiejointtmstp

In 2008 maakte we kennis met Hokie Joint middels hun debuutalbum ‘The Way It Goes… Sometimes’. We zijn ruim drie jaar verder, een periode waarin de Engelse vijfmansformatie uit Colchester veel live optredens verzorgde, lovende reacties kreeg, een kleine maar fanatieke schare bluesfans opbouwde en de tijd nam om nieuwe nummers te schrijven voor ‘The Music Starts To Play’ (2011/ Cool Buzz). Het vrolijke titelnummer met polka ritme ‘The Music Starts To Play’ geven de ambities van de Hokie’s direct weer; plezier maken en bluesmuziek onder de aandacht van een groot publiek brengen. ‘Force Of Habit’ is het meest melodieuze nummer van TMSTP. De macht der gewoonte is een sluipmoordenaar, maar daarom nog geen reden voor Jojo Burgess om het met een rauwe rokerige stem te bezingen: “I can’t help it!” ‘This Body Of Mine’ is een slow blues met weer die gemene schorre zang van Burges (George Thorogood heeft een stiefbroer!) begeleid op de akoestische gitaar door Joel Fisk en het striemende mondharmonicageluid door Giles King, ook bekent van ‘Lightnin’ Willie and the Poorboys en vele andere partnerships (o.a. Ian Siegal). Met ‘Aeroplane’ stijgen we aangedreven door de straalmotoren van bassist Fergie Fulton en drummer Stephen Cutmore weer naar up-tempo hoogte. En we blijven nog even boven de nok fladderen met ‘Birds In The Rafters’, de chant met een eenvoudige melodie die al sinds 2009 live wordt gespeeld door de band. In ‘Apologise’ zijn de roffelende drums van Stones-adept Cutmore (die lijkt op Keith en klinkt als Charlie) en wederom Giles’ bluesharp klanken toonaangevend, inclusief een Magic Dick teaser. Vrij naar de befaamde J. Geils Band smoelschuiver Richard “Magic Dick” Salwitz aan wiens stijl die van Giles King met regelmaat doet denken. De sinistere song over een fictief personage ‘Jackie Boy’ - een track van zeveneneenhalf minuut - kan zo als soundtrack gebruikt worden voor een Quentin Tarantino nouvelle violence speelfilm. Het duistere nummer met een ongebruikelijke opbouw en een dreigend mondharmonica riedeltje zal ook live ongetwijfeld aanslaan. Dat laatste geldt ook voor de meezinger ‘Watch What We Eat’, meerstemmige cabareteske vocalen nodigen uit tot mee blèren. De New Yorkse schilder en beeldhouwer Frederic Remington (1861-1909) had zich gespecialiseerd in het uitbeelden van het Amerikaanse Westen. Hij diende als inspiratiebron voor vele cineasten bij het maken van westerns. ‘Remington’ was blijkbaar ook een inspiratiebron voor songwriter Jojo Burgess, want de gelijknamige track gaat over de kunstenaar en klinkt als een Amerikaanse Western. In ‘Bang Bang’ - nog een track van ruim zeven minuten - mag gitarist Joel Fisk helemaal los gaan en zijn gitaar als dodelijk wapen gebruiken. Een zompige bluesrock song met heerlijke elektrische mondharp- en gitaarsolo’s. Het album ‘The Music Starts To Play’ is een groovy bluesy dish geworden en kan worden opgediend als vers potje bluesrock met alle benodigde ingrediënten zoals pittige gitaarriffs, een scherpe bluesharp, hartige drums, aromatische basklanken en pikante vocalen. Overgoten door een energiek sausje van enthousiasme en durf. En ook live lijkt Hokie Joint de pubs in Colchester en omgeving te zijn ontgroeid want de band is nu écht festivalwaardig en klaar voor een internationale doorbraak. Zoals we dat in Nederland konden zien op het Moulin Blues Festival in Ospel en gaan zien tijdens Ribs & Blues in Raalte (13 juni).

Track Listing:
01. The Music Starts To Play
02. Force Of Habit
03. This Body Of Mine
04. Aeroplane
05. Birds In The Rafters
06. Apologise
07. Jackie Boy
08. Watch What We Eat
09. Remington
10. Bang Bang

Website: Hokie Joint
Deze review op: Blues Forum / The Blues Alone?

Booker T Jones - The Road From Memphis [cd review]

Geplaatst op 12 May 2011 door Giel

bookertjones2011

Wie kent de Amerikaanse muzikant, liedjesschrijver, platenproducer en arrangeur Booker T. Jones (Memphis, 1944) nou niet? Hij was waarschijnlijk het bekendste bandlid van de instrumentale soulband Booker T. & the M.G.’s en hun wereldhit ‘Green Onions’ is een all-time evergreen. Booker T. Jones zelf is een ware legende in de muziek, dat heeft hem internationale onderscheidingen opgeleverd, zo is hij drievoudig Grammy winnaar en mag hij zich Rock & Roll Hall of Famer noemen. Een icoon die als één van de architecten van de Amerikaanse soulmuziek al sinds begin jaren zestig aan de weg timmert en nog steeds van zich doet spreken. Twee jaar geleden was hij daar plotseling weer met een verrassend album ‘Potato Hole’ vol smeuïge instrumentals, opgenomen met The Drive-By Truckers en Neil Young. De bewerking van de Outkast song ‘Hey Ya’ klinkt al twee jaar door mijn kop en komt er niet meer uit. Behalve de knappe song keuze (ook een bewerking van ‘Get Behind The Mule’ van Tom Waits staat op dat album) viel de schitterende instrumentatie en loepzuivere productie van dat met een “Best Pop Instrumental Album Grammy” bekroonde album op. Ook op ‘The Road From Memphis’ (Anti-Records/2011) staan weer een aantal instrumentale covertracks, ‘Crazy’ van Gnarls Barkley en Lauren Hill’s ‘Everything Is Everything’. Goed, maar minder aanstekelijk dan ‘Hey Ya’ naar mijn bescheiden mening. Daarentegen is ‘The Road From Memphis’ wel een lekker gevarieerd album geworden met nu zelfs vocale bijdragen. En niet van de minste soul-, funk- en rock vocalisten! Yim Yames van My Morning Jacket (’Progress’), Matt Berninger van The National en de nieuwe Soulkoningin Sharon Jones (duet in ‘Representing Memphis’) dragen hun vocale steentje bij. En verrassend genoeg ook Lou Reed, de legendarische zanger van de Velvet Underground, grondlegger van iets wat later punk zou worden. Bovendien is er een zeldzame vocale bijdrage van Booker T. Jones zelf in ‘Down In Memphis’. Behalve de typische orgelklanken van Booker T. die als een rode draad door het album lopen horen we ook de Detroit guitar gritsound van de legendarische motor-city gitarist Dennis Coffey (sessiemuzikant bij The Temptations en vele andere). Een andere aanpak dus dan de ruige gitaarklanken van Neil Young dat ‘Potato Hole’ destijds zo kenmerkte. Het gastoptreden van Lou Reed blijft helaas maar bij één song ‘The Bronx’. Maar de stem van de inmiddels 69-jarige New Yorker heeft nog zoveel zeggingskracht dat het slotnummer als één van de betere tracks van dit album beschouwd mag worden. The Road From Memphis is al met al weer een klassiek Memphis soulalbum in de traditie van ‘Green Onions’. Een bloemlezing over hoe Booker T. Jones samen met wat erfgenamen zíjn traditionele sound in stand weet te houden.

Track Listing:
01. Walking Papers 3:14
02. Crazy 3:05
03. Progress 3:19
04. The Hive 3:48
05. Down In Memphis 3:51
06. Everything Is Everything 4:35
07. Rent Party 3:58
08. Representing Memphis 3:29
09. The Vamp 3:22
10. Harlem House 3:48
11. The Bronx 4:40

Website: Booker T. Jones
Deze review op: The Blues Alone?

Bluesklanken en volle glazen klinken in warm Westland

Geplaatst op 8 May 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

De zesde editie van de “Barre Blues” kroegentocht in Monster op zaterdag 7 mei moest het dit keer doen met één locatie minder dan voorgaande jaren. Café Overheijde in de Choorstraat was niet in het parcours opgenomen en zodoende bleven er 5 locaties en 7 podia over namelijk Café de Kleine Jan, Café de Pomp, Ojos (grote- en kleine zaal), de Noviteit (tuin- en kelder zaal) en natuurlijk de startplaats het Kerkplein. En daar was het op deze warme dag gelijk al goed toeven onder de toren van de historische kerk.

baz070511-2

Een tent was uiteraard niet nodig zodat de Haagse band onder leiding van bluesharpspeler Tim Pfaff Smokin’ Slim & the Bad Habits direct al een zwoel zomeravond sfeertje wist te creëren. Met onder het publiek behalve de beoogde bluesliefhebbers ook toevallig langskomende fietsers en wandelende gezinnen die halt hielden voor een nieuwsgierige blik of een praatje met een bekende. In Café de Pomp was het een drukte van belang met eveneens muziek gedicteerd door de mondharmonica en ook een Haags gezelschap, Frenk & the Locals genaamd. Professional Frenk van Meeteren - die ook gitaar speelt en de zang voor zijn rekening neemt - speelt met zijn kwartet strakke groovy bluesrock, uiterst geschikt voor een gezellig bruin café. Jammer dat deze minilocatie niet over een echt buitenterras kan beschikken. De A.B. Bluesband mocht zich in Café de Kleine Jan aan het begin van de avond verhoudingsgewijs op wat minder belangstelling verheugen omdat de meeste aanwezigen zich wel op het buitenterras hadden genesteld. Hier liet men zich onder het genot van een natje wel tegoed doen aan de swingende tenorsaxklanken van Dick Wisse en de opzwepende gitaarsolo’s van Carlo de Wilde. Hij had samen met Jos Vijfvinkel de band weer nieuw leven ingeblazen door bassist Hans Willemse en voornoemde Wisse aan te trekken. De jongelingen van Unknown Roads hielden in de grote zaal van verenigingsgebouw OJOS de aanwezigen in beweging met een gevarieerde bluesshow. Het inlassen van een pauze riep bij een aantal bezoekers echter wel vraagtekens op, zoiets komt niet ten goede aan een kroegentocht waar muzikaal de vaart in moet blijven zitten. Daarentegen wist in de kleine zaal de ouwe rot Leon Blue uit Wichita Falls, Texas van geen ophouden. De 79-jarige ervaren boogie woogie pianist die 14 jaar lang samen speelde met Ike en Tina Turner liet zich ritmisch begeleiden door slechts één percussionist op de cajon (een soort elektronische trommelkist). Met zijn virtuoze pianospel en warme hese stem brengt hij boogie en blues ballads. Was wellicht nóg beter tot zijn recht gekomen in één van de twee echte sfeervolle kroegen in deze Barre Blues Kroegentocht.

baz070511
[Leo Blue en Sarah Hellhound: toppers in de kroegentocht - foto’s TBA? ]

Het inkorten van de tocht had als voordeel dat we eerder naar de thuishaven de Noviteit konden gaan waar de fitte ouwe gabbers van de F.O.G. Bluesband o.a. begeleid door het karakteristieke geluid van een hammondorgel bluesrock covers speelden op het hoofdpodium in de tuinzaal. De verrassing van de avond was typisch genoeg de bij Blues Aan Zee zo bekende band The Hellhounds in de kelderzaal van de Noviteit. De Haags/Westlandse bluesrock pretband waarvan de ritmesectie en de gitarist ook in de surfband The Tonomats zitten worden behalve zangerentertainer Anton van Meerkerk ook voorgegaan door zangeres Sarah Ockhuysen. En wat een strot heeft dit best bewaarde geheim van de regionale bluesscene! En ook nieuwkomer Ton van Hooft draagt vocaal en op de mondharmonica zijn steentje bij. De blues wandeltocht werd met nog één trapje op klimmen afgesloten in de tuinzaal van de Noviteit die inmiddels bomvol was gestroomd met zwetende maar genietende liefhebbers. Aan vijfmans band John the Revelator was het de eer om de slot akkoorden van deze kroegentocht te laten klinken. De Haarlemse band bestaat al meer dan 40 jaar en hun ´old man rock ´n roll´ slaat aan bij jong en oud gezien de enthousiaste reacties bij het gemêleerde publiek. De Barre Blues kroegentocht is een traditie die nog lang voort gezet kan worden maar volgend jaar hopelijk wel weer uitgebreid wordt met nog een echte kroeg. Want behalve de bluesklanken moeten de volle bierglazen traditiegetrouw ook kunnen blijven klinken!

LINKS:
Blues Aan Zee
Deze review op het Bluesforum
Fotoverslag op The Blues Alone?

Woody & Paul - The Joker, Baby

Geplaatst op 4 May 2011 door Giel

De Eindhovense band Woody & Paul presenteerde in april hun nieuwe album ‘Heroes And Zeros’ in de Effenaar. Hier de clip van de eerste single van dit album:

Woody Veneman / zang, gitaar, mondharp, mandoline
Paul van Hulten / zang, gitaar, banjo
Joshua van Iersel / drums, percussie
Ernst-Jan van Doorn/ bass, percussie