Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand May 2011

Highlands is veel meer dan blues alleen

Geplaatst op 29 May 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: stadspark Schothorst Hoogland Amersfoort
evenement: Highlands Festival 2011
datum: vrijdag 27 en zaterdag 28 mei 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer The Blues Alone?
[alle TBA? Highlands foto’s]

tbahighlands2011

Hommages aan overleden én nog actieve blues-, rock-, soul-, jazz- en singer-songwriter legendes vormde zo’n beetje de hoofdmoot van het derde Highlands Festival in Hoogland Amersfoort afgelopen weekend. Saint Jude en Ralph de Jongh & Crazy Hearts speelde in de traditie van Engelse bands als de Stones en The Faces. Van de Amersfoortse Bigband On The Move met onder meer zangeres Julia Loko hoorden we een mix van soul-, funk- en jazzgeluiden. The Wild Romance lieten Herman Brood meehuilen vanuit de hemel waar hij nu bijna tien jaar verblijft, Waylon eerde Otis Redding en Lil’ Ed Williams de complete ’soul-kitchen’. Ian Siegal deed hetzelfde richting Muddy, Cash maar ook Prince en Bob Dylan. Heel veel composities van de virtuoze Jimi Hendrix en Texaan Stevie Ray Vaughan kwamen voorbij, maar dat blijft natuurlijk onvermijdelijk. En zo stonden respectievelijk ook nog eens de zonen en de dochter van de rock- en blueslegendes Ginger Baker, Herman Brood, Luther Allison en Johnny Copeland over de twee dagen die het evenement duurde in levende lijven op het podium! En ondanks dat er muzikaal niet echt aan hem werd gerefereerd waarde de geest van Gary Moore toch een beetje rond over het festivalterrein. Zijn naam werd namelijk door vele bezoekers in de mond genomen, logisch gezien het feit dat de invloedrijke Engelsman die al langere tijd geboekt stond voor dit festival in februari van dit jaar plotseling overleed. En dit is zomaar een greep uit de veelzijdige programmering van het festival dat door fanatieke bluesfestival bezoeker op afstand soms met argusogen wordt bekeken, maar waarvan de liefhebbers die er echt bijwaren toch steeds weer in volle tevredenheid huiswaarts keren. Zelfs de grillige weergoden konden - afgezien van een frisse bries en een enkel buitje - de aanwezigen tijdens deze Highlands 2011 editie in stadspark Schothorst niet teisteren. Highlands still got the blues with a bite, maar is veel meer dan dat!

Want ook lokaal jong talent kreeg een kans op het ruime en kleurrijke podium van Highlands. De 16-jarige gitarist Leif de Leeuw, Rory de Kievit (20) en de Hooglander Eelke Mastebroek mochten een gastoptreden geven bij The Dirty White Boys van Sonny Hunt uit Memphis Tennessee. De 54-jarige Amerikaan is een graag geziene gast in Muziekcafé De Noot te Amersfoort van muziekliefhebber Henk Hak, tevens de initiatiefnemer van het Higlands Festival. Op het vroege tijdstip van 17.00 uur kregen de eerste bezoekers voornamelijk covers voorgeschoteld die ze kende van de live CD ‘Hitting The Noot’ (2011) of van de originele artiesten zelf. Een openingsfeestje der herkenning dus.

tbahighlandshfband2011

De Henrik Freischlader Band is verre van Amerikaans maar de eigenzinnige Duitser klinkt wel zo. Althans, muzikaal dan. Hij speelt op zijn Fender gitaar blues geïnspireerd door o.a. Stevie Ray Vaughan, Rory Gallagher, Peter Green en Gary Moore(!), en stond eerder ook als support van laatste twee genoemde. Hij zingt met een ‘volltönenden, rauen Stimme’ maar zijn lichte accent verraadt wel degelijk zijn afkomst. Helemaal niet erg maar wellicht dat deze sympathieke Zuiderbuur het toch eens met een Engelstalige zanger zou moeten proberen? Ook succes overzee lijkt dan vrijwel verzekerd voor de HF Band.

“Come closer and take a look at me” riep zangeres Lynne Jackaman van de Engelse bluesrockband Saint Jude het duizendkoppige publiek toe. En ze had recht van spreken want ze was opvallend genoeg de enige vrouw op het podium in de gehele vrijdagse line-up. En opvallend was ze met haar sexy sixties look zeker! Lynne verkondigt haar evangelie met onvervalste soul en rock ‘n roll ook wel ‘Freak ‘n Soul’ genoemd. Hun invloeden van enkele grote Britse rockgroepen schemeren door met een vreugdevolle knipoog naar het verleden. Aangemoedigd door niemand minder dan Ronnie Wood en Jimmy Page die eerder hun waardering voor het gezelschap uit Londen niet onder stoelen of banken staken. Met de Jude-discipelen Adam Greene op gitaar en toetsenist Jo Glossop (die later ook nog bij Ian Siegal mocht opdraven) in opvallende rollen werd met veel branie een solide en frisse show neergezet. Het deed een briesje veroorzaken welke het publiek zelfs aan het dansen kreeg en het paarse jurkje van Lynne ontdeugend deed opwaaien.

tbahighlandssaintjude2011

De openingsavond bleef dus droog maar dat kon je van Ian Siegal niet zeggen. Na 12 espresso’s gaf hij een spetterend optreden waarmee hij het hoogtepunt van de avond was. Bijgestaan door zijn trouwe kompanen Andy Graham (bas) en Nik Bjerre (drums) liet de Engelsman zien en horen dat er meer is dan de authentieke blues alleen. Siegal is een echte entertainer die de kunst beheerst om alle traditionele muziekstijlen samen te smelten tot een eigen stijl. Immers “alle muziek die bestaat is nu eenmaal gebaseerd op de blues” aldus Siegal. Zijn humor is zo zwart als zijn getatoeëerde armen waarop hij ruimte tekort komt om al zijn idolen (Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Johnny Cash enz.) op af te beelden. Zijn vriend “pretty” Jo Glossop (Saint Jude) die twee songs mocht bijspringen op het Hammond orgel noemde hij flauw “Liz Taylor". Maar ook andere bandleden, het publiek, de maatschappij en niet te vergeten zichzelf geeft hij ervan langs op zijn eigen cynische wijze. Zijn rauwe muziek en levensstijl brengen je terug naar de wortels van je bestaan en doet je beseffen dat tradities in leven gehouden moeten worden. Met als afsluiter ‘Like a Rolling Stone’ deed de Ian Siegal Band dat voor Bob Dylan die afgelopen week 70 jaar is geworden.
[een interview met Ian Siegal wordt binnenkort ook hier gepubliceerd].

tbahighlandssiegal

En over tradities gesproken, Bernard Allison (1965) is de jongste zoon van Chicago blues muzikant Luther Allison. Vooraf kondigde hij al aan dat de Hooglanders een knallend optreden van zijn band konden verwachten. Welnu, hij heeft ons niet teleurgesteld: tegen het einde van de show blies de Bernard Allison Group letterlijk de zekeringen eruit! Maar “het was het net niet", dat vond althans de energieleverancier toen de netspanning weg viel tijdens het optreden. De gelouterde Allison Group vatte het sportief op en speelde na een korte onderbreking onverstoorbaar verder. En ook Allison junior deed in zijn mainstream bluesstijl waarin gitaren, keyboards en een geweldige saxofonist (Jose James) toonaangevend waren, aan heldenverering met songs als ‘Missing Stevie’ en ‘Voodoo Chile Medley’ op de setlist.

tbahighlandsallison2011

Dag 2:
tbahighlandstmb2011

De tweede dag van het Highlands Festival werd geopend door de plaatselijke On The Move Bigband met de Nederlandse zangeres van Moluks-Indonesische afkomst Julya Lo’ko (1957). U weet wel ooit leadzangeres bij Loosdrechtse funkband Cheyenne en vocaliste in de Rainbow Train van Hans Vermeulen. Nou die geweldige stem heeft ze nog steeds hoor! Samen met toonaangevend gitarist Eef Albers (óók van Hoogland) speelde het bonte gezelschap klassiekers met invloeden uit zowel blues, rock, funk, soul en jazz als klassieke muziek. Middels swingende uitvoeringen van ‘Going To The City’ en ‘Saturday Night’ werd hier weer een eerbetoon gebracht aan Neerlands bekendste rocker Herman Brood. Een uniek experiment op het openlucht evenement dat zeker navolging verdient.

De ruwe blonde bolster met een zwarte ziel Ralph de Jongh zagen we vier jaar geleden voor het eerst gezeten op een houten kist met boeren klompen aan in een blueskelder voor een handje vol liefhebbers optreden. Met zijn gestoorde motoriek kronkelde hij over de planken zijn akoestische of elektrische gitaar tegelijkertijd strelend en tartend. Met zijn band Crazy Hearts is hij de kleinschalige Nederblues nu ontgroeid en maakte hij al furore in Memphis, USA. Een heerlijke debuutplaat ‘More Than Words’ en een fantastisch liveoptreden op Highlands zijn het bewijs van de groei die rasperformer Ralph heeft doorgemaakt. Crazy Hearts bestaat verder uit bassist Jasper Mortier, drummer Marcel Wolthof en percussionist Arend Bouwmeester. Stuk voor stuk uitstekende muzikanten die op een rauwe en eigenzinnige manier muziek maken in de traditie (daar gaan we weer) van de Rolling Stones en hun muzikale ‘voorvaderen’. Helemaal niets mis mee!

tbahighlandsralph2011

“Wie is nou weer koffiebeker?” hoorde ik de jongen naast me met een bierglas in zijn hand zich afvragen. Toegegeven, Ginger Baker kent niet iedereen, laat staan zijn zoon Kofi Baker (zo heet ‘ie dus echt). Maar Peter Edward ‘Ginger’ Baker (1939) is een invloedrijke drummer, die zijn grootste successen had in de jaren zestig samen met Jack Bruce en Eric Clapton in de groep Cream, en die in 2005 nog eens voor een reünie bij elkaar kwamen. Dit moment was voor zoonlief, die zelf ook aardig kan trommelen, het sein om zijn vader te gaan vereren met Kofi Baker’s Tribute to Cream. Samen met basgitarist Daniele Labbate en Tony Spinner (o.a. Toto). En tijdens dit Highlands Festival aangevuld met niemand minder dan good-old Jan Akkerman (64), door de lezers van het Britse muziekblad Melody Maker ooit uitgeroepen tot de beste gitarist van de wereld. Aanvankelijk waren de twee gitaarlegendes nog wat zoekende met het geluid. Maar toen de vaart er eenmaal inzat speelde het kwartet de pannen van de omringende luxueuze daken in de wijk Hoogland, waarbij alle Cream en Blind Faith krakers de revue passeerden.

tbahighlandskofibaker2011

King Mo noemde wij al eens eerder ‘Neerlands nieuwe blues hoop’. Deze kreet dekt de lading echter niet helemaal meer. Want óók King Mo is meer dan blues alleen. Waar ‘em die extra ‘bite’ bij Phil Bee en zijn mannen inzit moet je maar gaan beluisteren op hun nieuwe CD ‘The King Of The Town’ die voorafgaande aan hun Highlands optreden ten doop werd gehouden. De meeste tracks werden uiteraard live gespeeld en het moet gezegd up-tempo songs als ‘Everday You’re Running’, het catchy ‘I Was Wrong’ maar ook de prachtige road-ballad ’200 Miles’ zijn zowel op zilveren schijf als live ijzersterk. Zeer gevarieerde composities rond bekende thema’s met doordachte teksten. Gitarist Sjors Nederlof hebben we - niets ten nadelen van de andere bandleden - al vaker in het zonnetje gezet. En ondanks het losbarstende regenbuitje tijden Mo’s optreden blijven we dat doen: wat kan dat ventje gitaar spelen! Maar ja, dat geldt ook voor de Hammond klanken van Colly Franssen, de vocals van Phil Bastiaans en ga zo maar door. Het koninkrijk van Mo bestaat niet louter uit individuen, maar vooral uit de kracht van het collectief.

tbahighlandskingmo2011

“I lost my mind in a wild romance” zong de Amerikaanse jazz- en blueszanger Mose Allison in de zestiger jaren. Herman Brood eerde hem door zijn begeleidingsband einde zeventiger jaren His Wild Romance te noemen. In 2011 werd de legendarische Herman Brood (1946-2001) and His Wild Romance zelf geëerd en alvast een beetje herdacht door The Wild Romance op Highlands. Wild Romance heeft door de jaren heen talloze bezettingen gekend. Van de meest befaamde line-up was alleen gitarist Dany Lademacher van de partij. Ondersteund door de huidige bandleden Jan Willem van Holland (gitaar), bassist Ruud Engelbert, drummer Ramon Rambeaux, gast-saxofonist Boris van der Lek, gast-toetsenist Åke Danielson (o.a. Time Bandits en Boudewijn de Groot), gast-vocalist Marcel Brood (de enige echte zoon van) en zanger ‘Stick’ speelde de nieuwe Wild Romance veel bekende hits in een moordend tempo. Aanvankelijk wat moeizaam omdat het publiek zich twijfelend afvroeg hoe nu te reageren op deze Herman Brood tribute? Maar toen eenmaal was doorgedrongen dat look-a-like ‘Stick’ (Yada Yada) geen ‘nieuwe’ Herman Brood is maar zeker wel iemand die zijn held gepassioneerd op het podium vereerde brak het ijs, en de hemel open: Herman huilde als het ware mee van boven. Doodzonde dat deze (levens)kunstenaar ons is ontvallen 10 jaar geleden. Hij had nog gemakkelijk meegekund tussen alle senioren tijdens deze twee dagen op het Highlands podium.
[een interview met Dany Lademacher wordt binnenkort ook hier gepubliceerd].

tbahighlandswildromance2011

Shemekia Copeland is één van de vele koninginnen van de Blues en Soul die Amerika rijk is. Maar ze is wel de enige echte zingende dochter van gitaarlegende Johnny Copeland (1937-1997) en kwam voor één exclusief optreden naar Highlands 2011. ‘Dirty Water’ was het openingsnummer en het water daalde toen nog steeds van boven op ons neer. Maar dat duurde niet lang meer en of dat door haar bezwerende stem kwam is onduidelijk, feit is dat tijdens haar optreden figuurlijk de zon doorbrak en letterlijk de duisternis inviel. Haar openbare belijdenis van het geloof is ‘the soul truth’ maar ze was ook menig maal te vinden in het blues festival circuit in Amerika en Europa. Haar band bestaat uit door de wol geverfde Amerikaanse sessiemuzikanten waarvan gitarist Arthur Neilson met zijn routineuze handelingen en de swingende donkere bassist Kevin Jenkins het meest opvielen. De band speelde een mix van vurige blues, opwindende rockers en soul ballades met ballen. Shemekia zelf heeft een soul-shaking stemgeluid zoals Etta James dat in haar jonge jaren ook voort kon brengen. Een diva die ook zeker niet zou misstaan op bijvoorbeeld het North Sea Jazz Festival.

tbahighlandscopeland2011

Voor Waylon moet het een vreemde gewaarwording zijn geweest om nu eens niet voor een publiek van gillende bakvisjes en zwijmelende huisvrouwen te staan. Want dankzij dat de zanger/gitarist van internationale klasse is, is zijn ster snel gerezen en hij mag zich inmiddels tot de voorhoede van de moderne swingende soul en country rekenen. Het soort dat kwalitatief hoogstaand is maar door de toegankelijkheid en zijn voorkomen - hij schijnt aantrekkelijk te zijn voor sommige dames ;-) - ook commercieel aanslaat. Gelukkig kent ook Waylon zijn klassiekers - hij was zelfs persoonlijk bevriend met Waylon Jennnings (1937-2002) en noemt desgevraagd o.a. de Beatles, Elvis, Ray Charles, Stevie Wonder, Marvin Gaye en Otis Redding als zijn belangrijkste invloeden. Hij eerde op zijn beurt weer de Amerikaanse soulzanger Otis Redding in de toegift met ‘I’ve Got Dreams To Remember’. Gedurende de show speelde Waylon behalve het bekende materiaal ook nummers van zijn nieuwe CD, waar nog meer van zichzelf inzit, en die binnenkort uitkomt. De plaat werd opgenomen in New York waarbij de bekende multi-instrumentalist Steve Jordan - die met Keith Richards en Eric Clapton werkte - ook de hand in had. De song ‘Clean’ omschreef Waylon op het podium als een soort van therapie voor de dingen die hij heeft meegemaakt. Achteraf verklaarde hij ons persoonlijk: “het was niet per sé een moeilijke tijd waar ik het over had, eigenlijk zelfs een makkelijke tijd! Maar ik vindt het altijd zo cliché als muzikanten zeggen: ik heb zoveel meegemaakt en daarom schrijf ik van die gevoelige liedjes. Ik bedoel: Paul McCartney schreef wereldhits toen hij 22 jaar jong was! Ik wil hiermee zeggen dat het leven dat ik als muzikant heb niet interessanter hoeft te zijn als dat van mijn buurman die bouwvakker is. We moeten niet te mythisch doen over het artiestenleven, want eigenlijk zijn we gewoon een stelletje saaie klootzakken die thuis zitten niks te doen, wachten op inspiratie.” Met de tradities, de realiteitszin én de humor van Waylon zit het dus ook wel goed.

tbahighlandswaylon2011

Net als Shemekia Copeland kwam ook de Amerikaanse band Lil’ Ed & The Blues Imperials exclusief voor Highlands naar Amersfoort gereisd. Niet echt als headline maar wel als acceptabele afsluiter van het jaarlijkse openlucht festival. De Washington Post beschreef Lil’ Ed & The Blues Imperials al eens als “besmettelijke wildheid.” En The Philadelphia Inquirer noemde ze na het zien van een live optreden “rauw en zeer onderhoudend.” Het goede nieuws is dat beide typeringen ook in Amersfoort naar voren kwamen. Ik zou er nog aan toe willen voegen dat een optreden van de kleine joviale Ed Williams met zijn kleurige fez op de kop ronduit vermakelijk is. Ed’s vocalen zijn niet bepaald zijdezacht zoals je bij een man van zijn postuur zou verwachten, ook niet technisch perfect maar zelfs een beetje ruw op z’n tijd. Zijn strakke ritmesectie speelt moeiteloos shuffles, ze rocken, ze spelen 12-bar blues maar het neigt ook naar de bluesjazz, mocht dat genre al bestaan. Maar het geheel is wel de perfecte set-up voor Lil’ Ed om zijn slideguitar riffs ten gehore te brengen. Hij bracht met zijn show een eerbetoon aan de complete ’soul-kitchen’ in het bijzonder aan Elmore James en Hound Dog-Taylor. Hun geest leeft voort in de Imperials die een diepgaand begrip tonen aan alles wat als soul en blues bestempeld mag worden. May their boogie live forever!

tbahighlandsliled2011

Willy DeVille - Come A Little Bit Closer [cd review]

Geplaatst op 25 May 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

wdvcalbc

WILLY DEVILLE The Best Of: Live - Come A Little Bit Closer (2011 EAGCD442 CD | Release: 23/05/2011)

Willy DeVille was een van de betere Amerikaanse songschrijvers van zijn generatie. Met invloeden uit de blues, rock, cajun, latin, country en nog veel meer creëerde hij een rijke mix van muziek die haar wortels hield, maar unieke DeVille songs werden. Hij was ook een volleerd live performer met stijl, uitstraling en een aanwezigheid die maar weinigen konden evenaren. In deze nieuwe compilatie ‘Come A Little Bit Closer - Willy DeVille Live’ zijn deze twee elementen samen gebracht. De tracks zijn afkomstig van optredens, variërend van Amsterdam in 1977 via Nijmegen en Montreux in de jaren ‘80 en ‘90 tot aan de 21e eeuw met concerten uit Berlijn en terug naar Amsterdam in 2005. Het zorgvuldig samengestelde album geeft een beeld van hoe goed Willy DeVille was als zowel songwriter en performer. Voor de rechtgeaarde fans niets nieuws onder de zon want alle tracks verschenen al eerder op diverse bootlegs. Inclusief ‘Spanish Stroll’, ‘Cadillac Walk’, ‘Mixed Up, Shook Up Girl’ en de met een Oscar genomineerde ‘Storybook Love’.
[uitgebreide review]

Eagle Records
Luister album
Willy DeVille International Fans

Bob Dylan 70 jaar

Geplaatst op 24 May 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

vdhbob70
[louisaboileau]

Bob Dylan in vandaag zeventig geworden & ik moest ‘gewoon’ werken. Ik heb vanochtend ‘mevrouw Tom’ lief aangekeken & op mijn verzoek heeft ze een stapel kranten gekocht. Ik ben nog niet verder gekomen dan vluchtig doorbladeren, maar zie al dat Trouw en AD niks te melden hebben. De Stentor pakt groots uit, net als NRC Next, & de Volkskrant heeft een klein stukje over het heroïnegebruik van Dylan (zie hieronder). Genoeg te lezen dus vanavond. Dat kan nog mooi voor Martijn Muijs belt, rond een uur of half 10. De uitzending op kxradio, vanavond, is een uurtje langer geworden dan aanvankelijk gepland en zal nu om 9 uur starten & tot 11 uu doorgaan. De mailbox stroomt vandaag over, zo tipte Bennie mij dat er ook een stuk staat in Tubantia. Patrick verwees me naar deze website en meldde dat hij vanochtend op de Vlaamse radio 2 rond 7:15 uur te horen was. Dat wordt zoeken via uitzending gemist! Tommy stuurde me naar deze en deze website. En natuurlijk moet je ook even langs de blog van Alja, hier en hier. [ik ben gisteravond stiekum al begonnen in het boek van Bert vd Kamp, terwijl ik het boek van Robert Shelton nog niet uit heb. Over beide boeken schrijf ik nog, wanneer ik ze uit heb. Tijd & het gebrek daaraan…] En dan is er natuurlijk ook nog de blog van Frits.
Gijsbert Kamer schrijft over zijn favoriete Bob Dylan platen. Een verjaardag kun je natuurlijk ook vieren met een fotospecial, zie ook hier.

Maar de meeste sites bieden vooral tekst: hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier & nog 319 sites. Enfin, het beeld moge duidelijk zijn. Gauw naar de weblogs: hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier [!], hier [;-)], hier, hier, hier, hier, hier, hier, hier en… enfin, de resultaten na een zoekopdracht via google gaan maar door & door & door… Afgelopen nacht naar de uitzending Hoe word ik Dylan-kenner in één nacht geluisterd? Ik niet, werd me te laat. Daarom pluk ik de uitzending maar van het net, hier.
Knallen we er ook nog even een recensie van een boek tegenaan.

deel twee:
Ik heb de afgelopen dagen wat aantekeningen gemaakt, om hier te plaatsen, vandaag, op Dylans zeventigste verjaardag. Op de dag dat de Dylanwereld op zijn kop staat & iedereen zijn / haar verhaal vertelt over zijn / haar Dylan.
Nu ik vandaag naar die aantekeningen kijk, weet ik niet meer wat ik ervan moet denken, & toch plaats ik ze maar. Daar gaattie:

Bob Dylan is vandaag zeventig geworden. Nou en? Leeftijd zegt niks over de schoonheid, of juist het gebrek aan schoonheid, van het werk. Arthur Rimbaud verhing zijn muze in de hoogste boom nog voor hij goed en wel droog achter zijn oren was. Het poëtisch oeuvre van Rimbaud is rijk genoeg om een levenlang in te verdwalen. Leeftijd zegt niks over de schoonheid van het werk, wel over de hoeveelheid tijd die de maker heeft gehad om zijn werk te creëren. Bob Dylan heeft veel tijd gehad, hij is tenslotte vandaag zeventig geworden.
Zeventig is een respectabele leeftijd, maar dat is negenenzestig ook. En toch verschijnen er deze maand véél meer boeken over Dylan dan in mei 2010. Bovendien zijn er deze maand vele Dylanesque samenscholingen om de mans zeventigste verjaardag luister bij te zetten. Denk aan de bijeenkomsten in Kampen, Tilburg, Groningen en Heereveen, & dan heb ik het alleen nog maar over Nederland. Vorig jaar mei waren er geen samenscholingen in de aantallen zoals ze dit jaar plaatsvinden.
Bob Dylan is vandaag zeventig geworden, inderdaad: nou en?
Hoezo nou en? Ook ik zet vandaag kaarsjes op de taart, natuurlijk doe ik dat! Niet omdat de man zeventig is geworden, dat is geen prestatie, maar omdat de mans zeventigste verjaardag een mooie gelegenheid is om nog eens vol bewondering om te zien naar het werk.
Tsja, dat werk. De schoonheid ervan. En nee, het is echt niet alleen maar koek & ei tussen Dylans werk en mij, maar er is in Dylans oeuvre voldoende schoonheid te vinden om een levenlang de oren mee te vullen.

Dylan is zeventig geworden & ik ben bang, bang dat Dylan doodgaat – wat zeker zal gebeuren - & alleen nog herinnert zal worden als de protestzanger met de kraaienstem. Ik ben bang dat de onzin, het geneuzel over Dylan dat ik veel te vaak lees in dag- en weekbladen & zie op de buis nog het enige zal zijn in het collectieve geheugen.
Ik ben bang & die angst is alleen maar toegenomen na het zien van De Wereld Draait Door op 18 mei jl. In deze uitzending niks dan onzin over Dylan.
Er gaapt een kloof groter dan de Grand Canyon tussen het collectieve geheugen aan de ene kant & de waarheid aan de andere kant. Die kloof lijkt alleen maar groter – wijder – te worden naarmate de tijd verstrijkt. Een leven van zeventig jaren is niet meer in hapklare brokken te vangen, maar het formaat hapklare brok lijkt nog het enige te zijn dat het collectieve geheugen weet vast te houden.
Ik ben bang tot een roepende in de woestijn te verschrompelen.

Misschien moet ik mezelf vanavond maar opsluiten in een kamer zonder televisie & radio. Misschien moet ik mezelf afsluiten van al het feestgedruis & mijn eigen feestje bouwen. “Planet waves” op de draaitafel, veel meer heb ik niet nodig.
En dan terwijl ik in gedachten de taart aansnij, Dylan “Dirge” horen zingen:

I hate myself for lovin’ you and the weakness that it showed

Als er één regel is in Dylans oeuvre die bewijst dat Dylan wel degelijk kan zingen, dan is het wel deze eerste regel van het zowel bittere als schone “Dirge".

In 1971, toen Dylan dertig werd, verscheen er een cartoon van Peanuts. Deze cartoon is opgenomen in het recent verschenen boekje “Bob Dylan von A bis Z” & ik moet nog steeds glimlachen wanneer ik deze cartoon zie.

deel drie:
En toen werd het 24 mei, vandaag. Ik moet nog geen twee uur wakker zijn geweest toen het eerste sms’je met felicitaties binnenkwam. Het is vreemd om gefeliciteerd te worden met de verjaardag van Dylan, onwerkelijk. Om eerlijk de waarheid te zeggen, snap ik het ook niet helemaal. Ik luister naar de mans muziek, meer niet. Ik ken hem niet & wil hem misschien wel niet eens kennen.
Ik snap het niet & toch vind ik het grappig om felicitaties in ontvangst te mogen nemen. Alsof een oom die ik jaren niet meer heb gesproken jarig is, zo voelt het.

woodybobkeef85
[Ronnie Wood, Bob Dylan and Keith Richards, Philadelphia, 1985]

Enfin, ik begon al met dat ik vandaag ‘gewoon’ moest werken & mede daardoor ben ik ook weinig met Dylans verjaardag bezig geweest. Waarom zou ik ook? Zijn muziek klinkt op zin verjaardag niet anders dan op de 364 andere dagen van het jaar.
Dat zegt het verstand, het gevoel zegt dat het toch wel een bijzondere dag is. Een groot kunstenaar wordt niet iedere dag zeventig, laten we wel wezen! En natuurlijk is er al die aandacht voor Dylan op radio, tv, in kranten en tijdschriften & op het internet. Ik hoop vooral dat al die aandacht mensen ervan weet te overtuigen dat ze er toch verstandig aan doen om eens naar It’s alright, ma (I’m only bleeding), Dirge of Blind Willie McTell te luisteren.
Er is zoveel schoonheid te vinden in de lange carrière van Dylan, genoeg om een levenlang door gegrepen te worden.
Ik weet het, ik ben een beetje maf & luister naar niks anders dan Dylan. Maar ik ben niet staatsgevaarlijk & zeer gelukkig, laat mij maar maf zijn.
Het leven is te mooi om binnen de lijntjes te kleuren.

deel vier:
Bob Dylan is zeventig geworden, dat is geen prestatie an sich. Maar in die zeventig jaren heeft hij voldoende mooie muziek geschreven, gespeeld & opgenomen om dagelijks de onrust in mijn donder te beroeren. En alleen daarom al vier ik vandaag Dylans verjaardag. Dat er nog vele jaren mogen volgen.
[bron: Bob Dylan in (het) Nederland(s)]

dylankeef
Bob Dylan & Keith Richard - Guitar Legends

Bedrink je aan Whiskey River!

Geplaatst op 20 May 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Cultuurschuur te Monster
band: Whiskey River
datum: donderdag 19 mei 2011
review door: Giel van der Hoeven - TBA?
foto’s door: © 2011 - H.Verlind en R. Mauritz

whiskeyriver190511

“Whiskey river, don’t run dry” zong de Texaanse country singer Johnny Bush ooit met zijn karakteristieke stem. Willie Nelson deed dat later nog eens dunnetjes over. In 2003 maakten de Welshmen Aidan & Martin een pelgrimstocht naar de muzikale swamps van Louisiana. Aan de rand van het Atchafalaya Swamp kwamen ze in een danszaaltje terecht: ‘Whiskey River Landing’ genaamd. Kort daarop - terug in Wales - werd de band ‘Whiskey River’ opgericht bestaande uit muzikanten met een uitgebreid instrumentarium zoals: een typische Louisiana cajun-accordeon, viool, mondharmonica, gitaar, basgitaar, wasbord, fluit, triangel en drums. Met een achteloze Keltische meerstemmigheid wordt vrolijk stemmende cajun accordeonmuziek gemaakt. Maar ook een aanstekelijke mix van zydeco, folk, roots en blues. Een jaar geleden stond Whiskey River voor het eerst in de Cultuurschuur, en dat werd een onvergetelijk feest met meezingende en dansende gasten. Op 19 mei maakte het illustere gezelschap na hun oversteek uit Groot-Brittannië wederom een tussenstop in het Westland. Op initiatief van vriend en collega “Monseigneur Hank the Cat", zoals the Whiskey River Boys hem noemen, mochten ze voor de tweede keer de glazen gevels van het kastheater laten trillen. Bluesaccordeonist Henk de Kat, van de Delftse zydecoband Les Chats Cadiens, speelde zelf ook mee als gastmuzikant. Zo ook na de pauze de Haagse senior Wil ‘Steel’ die op zijn lap steelguitar ooit furore maakte met de Kilema Hawaiians. Met ‘C’est La Vie’ van Chuck Berry opende het zestal een optreden dat afgewisseld zou worden met veelzijdig repertoire waaronder verrassende coversongs. ‘That’s All Right’ (Arthur Crudup/Elvis Presley), Born on the Bayou (C.C.R.), ‘There’s a Riot Goin’ On’ (Sly & the Family Stone) en ‘Love Potion No. 9′ (Leiber & Stoller) zijn nou niet bepaald liederen die je in een cajun- of zydeco uitvoering zou verwachten. Dit in tegenstelling tot de swingende Mardi Gras song ‘Iko Iko’ (bekend van o.a. the Dixie Cups) of een Bluegrass song zoals ‘Diggy Liggy Lo’ (J.D. Miller). Welkom in de veelzijdige wereld van Whiskey River! Net zoals de gedistilleerde drank is ook deze smaakvolle muziekgroep doordrenkt van romantiek en omgeven met mystiek en altijd een prettige afdronk. Weg zwijmelen met ‘Black Girl (In The Pines)’ of jezelf dronken dansen op ‘Dance All Night’, het kan allemaal. De traditionele cowboysong ‘Ghost Riders In The Sky’ nodigde uit tot meezingen en kreeg “Yeehaaw!” yells als response. En de Jimi Hendrix compositie ‘Voodoo Chile’ of de Dire Straits kraker ‘Walk Of Life’ zijn het levende bewijs dat door Whiskey River zelfs ogenschijnlijk onaantastbare rockklassiekers gewoon in een zydeco- of cajun-jasje kunnen worden gestoken, en nog als gegoten zitten ook! “Bedrink je..", zou dichter Johnny van Doorn zeggen “..bedrink je voortdurend! Aan wijn, aan poëzie of aan deugdzaamheid, dat moet je zelf weten!” Ik zou eraan toe willen voegen: bedrink je aan een muzikale Rivier van Whiskey! Alleen vandaag en morgen nog te zien in Café De Klok te Delft en op het Cajun & Zydeco Festival in Raamsdonksveer. En hopelijk gauw nog maar weer een keer in “the wonderful Culture Shack” in de nabije toekomst.

whiskeyriver190511wil
Haagse senior Wil ‘Steel’ op zijn lap steelguitar

Hook Herrera & Coup de Grace

Geplaatst op 15 May 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Op het 19e Kwadendamme Bluesfestival 13 mei 2011.

hookherera130511

Meer foto’s van The Blues Alone? door Arjan Vermeer © 2011
Zie ook het fotoverslag Bluesforum en het item op de DeVillefans website. Programma poster Kwadendamme.