Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand April 2011

Ian Siegal & The Youngest Sons - The Skinny [cd review]

Geplaatst op 28 April 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Recordlabel: Nugene Records - Releasedatum: 9 mei 2011

Siegal-Skinny

“Well here’s the skinny, the lowdown!” Hij wilde na vijf albums weer eens wat anders want “niet alleen blues maar ook country en alle Amerikaanse roots muziek is gewoon ongelooflijk belangrijk voor mij. Het is een vitale expressie van de menselijke conditie en het gaat maar door, het blijft en het overleeft", aldus de Britse blueszanger en gitarist Ian Siegal (1971). ‘The Skinny’ werd daarom opgenomen in Coldwater, Mississippi in de Zebra Ranch studio van de North Mississippi All Stars Luther en Cody Dickinson, zonen van de legendarische producer en muzikant Jim Dickinson. Cody produceerde ook het album. Begeleidingsband ‘The Youngest Sons’ zijn de jongste zonen van plaatselijke legenden, Garry Burnside (basgitaar en zoon van R.L.), Robert Kimbroughs (gitaar en zoon van David Junior) en Bobby Bland’s zoon Rodd op drums. “Een ongelooflijke ervaring om te werken met deze mensen, ondanks dat het niet strikt een bluesalbum is geworden, maar blues-achtig. Don’t call it blues, just call it cool.”

Maar wees niet bevreesd, zijn Muddy and Howlin’ Wolf invloeden blijven ontegenzeggelijk aanwezig. Dat kan ook niet anders met zo’n stem en die gitaarsound, hij is ermee vergroeid. De titeltrack ‘The Skinny’ is dan ook een mid-tempo bluesrock song met een solide basis, slideguitar begeleiding en rauwe vocalen zoals we die van Siegal gewend zijn. Tony Joe White’s ‘Stud Spider’ wordt in een versnelling hoger dan het origineel nieuw leven ingeblazen, inclusief swingende wah-wah gitaarsolo door Seagal. In ‘Master Plan’ zijn het weer de eigenaardige howlin’ growling vocals die de aandacht op zich eisen, als een wolvenkind in de modder, om nog maar eens passende beeldspraak te gebruiken. In ‘Hound Dog In The Manger’ is het lome voortstuwende Diddley ritme toonaangevend. Het doet me een beetje aan ‘She’s Got The Devil In Her’ denken maar dat heeft ongetwijfeld te maken met de vergelijkbare hoge vocale uithalen van ‘jachthond’ Seagal. De songs ‘Picnic Jam’ en Natch’l Low’ (Coolin’ Board) zijn exponenten van de ‘hill country blues’ stijl, gekenmerkt door weinig akkoorden wisselingen, onconventionele songstructuren en een nadruk op de ‘groove’ en het stabiel stuwende ritme. In de jaren negentig werd deze stijl gepopulariseerd door de opnames van lokale Holly Springs musici zoals R.L. Burnside en David ‘Junior’ Kimbrough, inderdaad de vaders van… Hetzelfde geldt eigenlijk voor de daarop volgende tracks ‘Better Than Myself’ en ‘Devil’s In The Detail’ (met dwarsfluit begeleiding). Het is een stijl waarvan bijvoorbeeld The Black Keys en de North Mississippi Allstars zelf zich ook bedienen. ‘Moonshine Minnie’ is een stijlvolle funky track in een zinderende, zwoele soul-stijl gespeeld en geproduceerd. ‘Garry’s Nite Out’ is country bluesmuziek getransformeerd tot folkloristische muziek uit de jaren dertig in de stijl van pak em beet Lightnin’ Hopkins. En tot slot een ode aan Easy Rider acteur Dennis Hopper: ‘Hopper’ (Blues For Dennis), met wederom Ian Seagal op sologitaar in de hoofdrol, “here comes trouble again…". ‘The Skinny’ is een goede Ian Siegal plaat geworden met een geslaagd uitstapje naar het blauwgroene heuvelland van Mississippi. Maar Ian Siegal blijft bovenal English, blues-ish en fascinerend veelzijdig met roots music. Binnenkort zal de ballade ‘The Fear’ (niet op dit album) op singel uitgebracht worden en in juni van dit jaar staat ook nog de release van het album ‘Anything But Time’ van Matt Schofield & Ian Siegal op stapel.

Track-list:
01 The Skinny
02 Stud Spider
03 Master Plan
04 Hound Dog In The Manger
05 Picnic Jam
06 Natch’l Low (Coolin’ Board)
07 Better Than Myself
08 Devil’s In The Detail
09 Moonshine Minnie
10 Garry’s Nite Out
11 Hopper (Blues For Dennis)

LINKS
Official Ian Siegal website
Dutch Ian Siegal website

Deze review op:
The Blues Alone?
Bluesforum

Protected: Giel/Gillespy 50!

Geplaatst op 26 April 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

This post is password protected. To view it please enter your password below:

8e Bluezy Bluesfestival Ridderkerk [02-04-11]

Geplaatst op 3 April 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

iansiegalridderkerk11
Another great pic of Ian Siegal by The Blues Alone?

Verslag en foto’s door Arjan Vermeer -Bluesforum
Stichting Blues & Rootsmuziek Ridderkerk

Bradley’s Circus keigaaf en knallend van start

Geplaatst op 1 April 2011 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: 013 Tilburg
evenement: CD releaseparty ‘Bang Bang Wa Wee’s’
band: Bradley’s Circus
support: Steven de Bruyn
datum: donderdag 31 maart 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

bs3103112
[promo pic]

Mattanja Joy Bradley heeft iets met ‘knallen’. De titel van de donderdag ten doop gehouden nieuwe cd luidt: ‘Bang Bang Wa Wee’s’, en die van het vorige album ‘Shotgun Bunny’ (2008). Ook deze CD releaseparty zou een knallend feestje worden. Inclusief gastmuzikanten, een spreekstalmeester, een film- en videopresentatie, tombola met ‘lotjes’ uit de hoge hoed, podiumvuur, maar vooral eigentijdse roots muziek en Brabantse jolijt. Bradley’s Circus is een circus zonder wilde dieren maar met veel gevoel voor show en beestachtig goed.

Bij binnenkomst werden we op ludieke wijze ontvangen door kleurrijke suikerspinmeisjes. En op het podium direct al aangenaam verrast door zanger, gitarist en multi-mondharmonica specialist Steven de Bruyn. Een muzikant die je wat betreft zijn presentatie en solistische optreden eerder als straatmuzikant in het Tilburgse winkelcentrum zou verwachten dan in de Dommelsch Zaal van 013. Maar schijn bedriegt, want inmiddels is de veelzijdige Belg te horen op ruim veertig cd’s en staat hij bekend als de op één na beste mondharmonicaspeler van Europa (want de legendarische Toots Thielemans blijft natuurlijk de onbetwiste nummer 1 voor de Vlamingen). Met mondharmonica, omnichord en een resonantiegitaar (Dobro) blies, pompte, en pingelde de Belg via effectpedalen de meest frivole thema’s en vreemde geluiden door de speakers. Variërend van jaren dertig blues tot “plezante mondmuziek", zoals zijn landgenoten het soms smalend bestempelen. Maar wel een prima opmaat voor de circusvoorstelling welke weer werd ingeleid met een documentaire over Bradley’s Circus Amerikaanse 2010 trip.

bs3103110

De nieuwe cd van Bradley’s Circus is opgenomen in de Dockside Studios in Louisiana USA en geproduceerd door vijfvoudig Grammy-Award producer John Snyder (o.a. Etta James, Chet Baker). Snyder en studio eigenaar Steve Nails vertellen in de film dat ze zo enthousiast waren over de band waardoor ze besloten Bradley’s Circus vrijblijvend met en bij hun een plaat op te laten nemen. Met als resultaat het album ‘Bang Bang Wa Wee’s’ en later in de maand april wederom een promotietour door Amerika waar de cd ook zal worden uitgebracht. Het eerste exemplaar werd tijdens deze show overhandigd aan Tommy, één van de jongste fans van dit circus voor volwassenen. Het hele album, veertien nieuwe en eigen nummers, werd tijdens de releaseparty in 013 gespeeld. Het was even wennen om de karakteristieke kop van bassist Toine Stout niet meer op het podium te bespeuren. Maar zijn vervanger Joris Verbogt (ook staande bas en vocalen) bleek zeker een versterking en bovendien leverde ook deze nieuweling verdienstelijk zijn vocale bijdrage met zelfs een song als leadzanger. Ook de gastoptredens van accordeonist Peter Faber, de blazers (trompet en tuba), gitarist en Mattanja’s hond Barking Bradley die weer als mascotte het podiumbeest mocht uithangen gaven de party een extra smaakvol tintje. Met soms mooie gevoelige liedjes met zo’n country-snik in haar stem. Maar ook uitbundige roots en rock grooves met swingende blazers of mondharmonicaspel door bluesharpiste Lidewij Veenhuis en spetterende gitaar riffs met afwisselend Matanje of André ‘Jimmy The Lounge’ van den Boogaart als gitarist(e) en vocalist(e). Bradley’s Circus klinkt live alweer een stuk meer volwassen dan op de ‘Live in Holland’ cd uit 2007. Ook waren er hilarische momenten tijdens ‘Please Don’t Throw Your Underwear’ waarbij de slipjes het podium opvlogen of tijdens het carnavaleske aan-elkaar-gepraat van spreekstalmeester Wim. De intermezzo’s van Mattanja zelf waren vaak van persoonlijke aard over bijv. de Amerikaanse droom, haar liefdesleven, of de situatie thuis (inbraak sores). Maar zelfs dat mocht de pret niet drukken. Evenals het bizarre verhaal over een schietincident tijdens de tour in de States in 2010, of het moment dat de blonde ‘Calamity’ Joy daar zelf een schietijzer mocht hanteren. Wat haar juist heeft geïnspireerd er een song over te schrijven, en hen wellicht op gedachten voor de albumtitel bracht. De Bang Bang Wa Wee’s releaseparty was volgens velen “gewoon keigaaf", zoals ze in Brabant zeggen. Houdoe en bedankt.

bs3103111

Bradley’s Circus is:
Mattanja Joy Bradley (zang, gitaar)
André van den Boogaart (gitaar, zang)
Lidewij Veenhuis (bluesharp)
Joris Verbogt (bas)
Beewee Nederkoorn (drums)

‘Bang Bang Wa Wee’s’ is vanaf 31 maart verkrijgbaar.

Deze review op:
The Blues Alone?
Bluesforum

bs3103113


[archiefbeelden]