Archief voor de maand March 2011

Ian Siegal van de shitholes naar eiland Mustique

Geplaatst op 31 March 2011 door Giel

gezien & gehoord in: Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer
band: Ian Siegal Band
support: Bas Paardekooper & The Blew Crue
datum: woensdag 30 maart 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

siegal30031103
- concert poster -

Ian Siegal komt in mei met een nieuwe cd ‘The Skinny’, dit keer met The Youngest Sons als zijn begeleiders en opgenomen in de Zebra Ranch, Coldwater Mississippi. The Youngest Sons zijn allemaal zonen van beroemde bluesmuzikanten (Dickinson, Burnside, Kinbrough en Bland) maar Siegal heeft ervoor gekozen zich in deze tour te laten bijstaan door zijn trouwe bassist Andy Graham en Matt Schofield’s drummer Evan Jenkins, die op zijn beurt vaste drummer Nikolaj Bjerre die een operatie moest ondergaan weer vervangt. En ook organist Jonny Henderson ontbrak dit keer. Bas Paardekooper & The Blew Crue komt ruim een jaar na het uitbrengen van hun cd ‘The Blues On My Side’ ook alweer met een nieuw album. Zij deden met hun Holland tour ook de Boerderij weer aan, dat inmiddels een beetje als de thuishaven van Zoeterwoudenaar Paardekooper beschouwd kan worden. Zowel in Zoetermeer als op het Ridderkerk Bluesfestival de zaterdag erna gaven beide blues acts acte de présence.

basp300311

Bas en zijn Blew Crue timmeren nog geen vier jaar na oprichting al aardig aan de weg. Met behoorlijk wat live optredens vergaart het kwartet meer en meer waardering in het Nederlandse blues circuit. De laatste keer dat we Bas & The Blue Crue live zagen was tijdens het Delftse Bluesfestival in februari in Café De Kurk en het lijkt wel of Paardekooper (gitaar/zang), René Mijnten (bas/zang), Roel van Leeuwen (drums/zang) en Wouter Hoek (toetsen/ zang) ieder optreden weer beter worden. Ondanks dat de band hier als support fungeerde werd er een prima gedegen set met bluesrock en ballads neergezet. Hun op Amerikaanse leest geschoeide blues bevat stevige up-tempo songs (’Boogie Woman’, ‘New Promised Land’) en prachtige melodieuze ballades zoals ‘Broken Heart For Sale’ en het nieuwe ‘She Silent Cries’. Allemaal kwalitatieve hoogstandjes en composities van eigen hand. En daar zit hem nou net de kneep. Misschien zou The Blew Crue om de spanning van een optreden vast te houden toch af en toe eens een coversong moeten spelen?

siegal30031101

Want covers daar is helemaal niets mis mee zoals weer eens bleek uit Ian Siegal’s optreden. Toegegeven, zijn setlist bevat wel veel tribute tracks en teasers maar onderhoudend blijft een avondje Ian Siegal daardoor wel. “Cause you can play any song no matter how shitty it is, as long as you sing it with a Cash-voice". Het trio trapte de avond af met ‘Kingdom Come’ gevolgd door John Lee Hooker’s ‘Groundhog Blues’, het soort bluesrepertoire waarmee we de Engelsman eigenlijk het liefst horen, vette klanken en snauwende teksten “next time I worn ya, gonna use my gun!” En ook ‘Billy’ (Pat Garrett and Billy the Kid soundtrack) van Bob Dylan is inmiddels vaste prik geworden op de setlist. Het eerste nummer wat we te horen krijgen van het nieuwe album was de titeltrack ‘The Skinny’. Een mid-tempo bluesrock song met solide bas en drum, slideguitar en rauwe vocalen zoals we die van Siegal gewend zijn. Live klassiekers die Siegal voorgaande jaren speelden zoals ‘She Got the Devil in Her’, ‘Mortal Coil Shuffle’ of ‘Sugar Rush’ liet hij vanavond achterwegen. Ondanks dat hiervoor regelmatig verzoekjes vanuit het publiek kwamen. Maar Ian Siegal maakt zelf uit wat hij speelt zoals hij dat grijnzend als repliek gaf. We horen daarentegen wel blues klassiekers van o.a. Junior Wells, zijn vocale protégé Howlin’ Wolf, zijn grote held Muddy Waters en de New Orleans funkgroep The Meters plus een handvol eigen nummers. Zoals ‘Hard-Pressed’ van het album Broadside dat wel weer verrassend swingend overging in ‘Sign o’ the Times’ van Prince, één van de meest funky composities ooit gemaakt. Uiteraard gingen de beentjes hierbij los, want Siegal zorgt altijd wel voor een broeierig sfeertje van verleiding en verwarring tegelijk. Zo blijkt hij momenteel helemaal into singer-songwriter Warren Zevon te zijn dus worden - overigens prachtige nummers - als ‘Carmelita’ , ‘Lawyers, Guns and Money’ en ‘Werewolves Of London’ gewoon gespeeld met een eigen Siegal interpretatie. Want ondanks dat de Ian Siegal Band als ‘band of the year’ is verkozen in de publieke British Blues Awards (en Andy Graham als bassplayer of the year) voelt de Ian Siegal Band zich helemaal geen bluesband en zo blijft hij dat steeds weer uitspreken op het podium; “but thanks to everyone who voted!” En om deze stelling te benadrukken worden ook nog eens Rod Steward’s ‘Hot Legs’ en ‘Dead Flowers’ van de Stones ten gehore gebracht terwijl hij tussendoor nog een fikse nip neemt van zijn (alcoholvrije) Keith Special drankje. ‘Nadine’ van Chuck Berry (als muzikant wel maar mens niet bepaald geliefd onder bepaalde collega muzikanten) krijgt ook een beurt. Dit wel met de wetenschap dat Ian Siegal zijn geboortenaam luidt: Ian Richard Berry! Ja, de zwarte humor in de hedendaagse blues lijkt door Siegal zelf te zijn geïntroduceerd en mede dat aspect maakt een optreden van ‘the impossible revelator’ Siegal zo leuk. Want deze werk- en levenswijze heeft hem van de shitholes in Londen naar het exclusieve eiland Mustique in het Caribisch gebied gebracht waar hij onlangs met verschillende muzikanten schreef en speelden. Mustique, wat overigens ook in meerdere opzichten een broeinest voor de blues is want in Basil’s Bar wordt daar jaarlijks het vermaarde Mustique Blues Festival gehouden. Wesley van Werkhoven (ex-Big Blind) mocht nog even zijn deuntje op de mondharmonica meeblazen in Forty-Four van Howlin’ Wolf, minder uitgebreid dan tijdens de Boerderij gig van december 2008, maar dat optreden blijft - ook volgens Siegal zelf - onovertroffen. Onder het drietal solo nummers, ‘All Men Are Liars’ (Nick Lowe), en het genoemde ‘Lawyers…’ dat Siegal na de eerste set speelt krijgen we ook de ballade ‘The Fear’ te horen wat het nieuwe album niet heeft gehaald omdat het niet in het concept zou passen. Maar de track wordt wel apart op singel uitgebracht omdat het Johnny Cash-achtige nummer volgens Ian de beste song is die hij in 17 jaar heeft geschreven. We gaan het beleven, want op 9 mei 2011 worden ‘The Skinny’ en extra’s van the North Mississippi Allstars door Ian & The Yougest Sons uitgebracht. Tot die tijd en verder de hele zomer lang is het eigenzinnige Britse bluestrio (wij blijven het eigenwijs gewoon ‘blues’ noemen) nog te bewonderen op diverse venues en festivals door heel Europa.

siegal30031102

SETLIST
01. Kingdom Come (04:46)
02. Groundhog Blues [John Lee Hooker] (09:41)
03. Story about John O’Grady / Billy [Bob Dylan] (08:54)
04. The Skinny / Ian talks, due to bass-amp probs (09:35)
05. Hard-Pressed / Sign o’ the Times / Get Off tease (11:08)
06. Come On In This House [Junior Wells] (10:41)
07. Forty-Four [Howlin’ Wolf] incl. jamsession with Wesley on the mouthharp (13:12)
08. Carmelita [Warren Zevon] (06:43)
09. Darling Darling Darling [The Meters] (05:53)
10. Revelator / Rolling Stone [Muddy Waters] / Hey Joe [Jimi Hendrix] tease / Back Door Man [Willie Dixon] (16:19)

11. Lawyers, Guns and Money* [Warren Zevon] (04:19)
12. The Fear* (04:55)
13. All Men Are Liars* [Nick Lowe] (04:20)
14. Hot Legs [Rod Stewart] (04:17)
15. Nadine [Chuck Berry] (04:34)
16. I’m A King Bee [Slim Harpo] / That’s All Right [Arthur Crudup] tease / Folsom Prison Blues [Johnny Cash] tease (07:26)
17. Take A Walk In The Wilderness [Big George] (07:09)
18. Dead Flowers [Jagger/Richards] (04:14)
19. Werewolves Of London [Warren Zevon] (07:18)
* Ian Siegal solo

iansiegalcd110330
Dime EZTorrent download

LINKS
Official Ian Siegal website
Dutch Ian Siegal website
Official Bas Paardekooper & The Blew Crue
Mustique Blues Festival

Deze review op:
The Blues Alone?
Bluesforum

Foto’s:
Bas Paardekooper & The Blew Crue
Ian Siegal Band

Ian Siegal review De Boerderij Zoetermeer 13-12-2008
Bas Paardekooper & The Blew Crue - ‘The Blues On My Side’ cd review

YouTube’s door JvO:
Ian Siegal Band - The Skinny
Ian & Wesley (incompleet)
Carmelita (incompleet)
Bas Paardekooper & The Blew Crue - She Silent Cries

Lucinda Williams - Blessed [cd review]

Geplaatst op 12 March 2011 door Giel

vdhlucindawilliamsblessed

Ondanks dat Lucinda Williams na haar huwelijk met manager Tom Overby een zalig leven lijdt en zich ‘gezegend’ voelt blijft ze geheel volgens de alternatieve country traditie de donkere kanten van het leven bezingen. In twaalf melodieuze liedjes met persoonlijke teksten overtuigt ze de luisteraar van haar singer-songwriters capaciteiten en haar oprechtheid. In het openingsnummer ‘Buttercup’ op haar laatste album ‘Blessed’ (Label: Lost Highway) wend zij zich rigoureus af van een verslaafd ex-vriendje die bij haar terug wilde komen: “You roughed me up and made me cry, now you wanna borrow money,” ze schampert: “Good luck finding your buttercup.” Want de onlangs 58 jaar geworden Lucinda is geen boterbloempje meer en zingt nu over andere dingen dan over onbeantwoorde liefde. ‘Buttercup’ is een gruizige countryrocksong waarin haar bekende onverschillige manier van zingen helemaal tot zijn recht komt. De song is, net als alle andere nummers op de deluxe edition - bonus cd, ook terug te vinden als ingetogen akoestisch nummer. ‘The Kitchen Tapes’ is een verzameling van de originele demo’s voor het album opgenomen aan Williams keukentafel. Die kale composities stonden toen al als een ceder huis in Texas. Een kwaliteit die alleen is weggelegd voor topcomponisten en vertolkers van dit alt-country genre. Ook toen Lucinda jong was wilde ze al de dingen doen waar bijvoorbeeld Bob Dylan - die een grote invloed op haar heeft gehad - goed in was. Niet per se protestsongs, maar gewoon liedjes over andere mensen. Williams die al vanaf haar 12e jaar gitaar speelt en nu bijna 40 jaar optreed met een mengeling van folk, rock en country songs maakte in die periode slechts tien studio albums. Waarvan ‘Car Wheels On A Gravel Road’ een mooi mainstream countryalbum uit 1998 als haar beste beschouwd mag worden. Tot voor kort dan, want ‘Blessed’ is ook een prachtige cd geworden met volwassen teksten en dito sound, misschien wel haar beste album ooit. Dit mede dankzij de productie van Don Was (Was Not Was, Rolling Stones, Bob Dylan en Bonnie Raitt) en gastbijdragen van Elvis Costello (gitaar/zang) en Matthew Sweet (achtergrondzang). Costello die als vocalist in de prachtige slowdancing ballad ‘Kiss Like Your Kiss’ een riedeltje mag meezingen en in een handvol nummers gitaar speelt. En hoe! Op ‘Convince Me’ is zijn bijdrage nog bescheiden maar in ‘Seeing Black’ een song over de tragische zelfmoord van songwriter Vic Chestnutt, klinkt het gitaarspel soms als een wirwar van prairieprikkeldraad en doet warempel aan Neil Young denken; rauw en agressief. Hiermee in contrast staat een song als ‘Born To Be Loved,’ een ode aan de verlossing vermomd als een blues klaagzang: je bent niet geboren om te lijden, je bent geboren om bemind te worden. Williams onderzoekt ook haar gevoelens over oorlogen in de titeltrack ‘Blessed’ en in ‘Soldier’s Song’. Het is een thema dat haar volgens eigen zeggen de laatste tijd veel tot nadenken zet. “We zijn een natie in oorlog zolang ik het me kan heugen. Er is een groot verschil tussen Vietnam in de jaren ‘60 en wat er nu allemaal gebeurt. Ik heb nu een meer volwassen kijk op oorlogssoldaten gekregen". De zorgen bij Williams zijn ook toegenomen dat horen we vooral op ‘Awakening’. Op Patty Smith-achtige wijze draagt ze haar tekst voor als waren het de Bijbelse geschriften. Verdriet en rouw (’Copenhagen’) maar ook vreugde en liefde (’Sweet Love’) worden bezongen op dit album. Dat zowel doorleefd klinkt door haar rauwe country stem en de confronterende teksten maar ook een fris geluid laat horen door de prachtige instrumentatie en sobere productie. De follow-up van haar album ‘Little Honey’ uit 2008 brengt haar veelgeprezen songschrijvers vaardigheden meer dan ooit aan het licht en op een ongeëvenaard niveau van de grimmige alt-country. Een genre waaraan zij zelf heeft bijgedragen om dit verder te ontwikkelen en dit zal ze blijven doen. “Ik had een heleboel liedjes waaraan ik lange tijd geleden was begonnen, maar ze waren toen nog niet klaar om te worden afgewerkt. Want het is constant ‘werk in uitvoering’ voor mij.” zegt Williams. Als dit slechts het begin is van haar ‘gezegende’ periode zijn we razend benieuwd naar de rest.

Track-listing:
01 Buttercup (3:50)
02 I Don’t Know How You’re Livin’ (4:59)
03 Copenhagen (4:30)
04 Born To Be Loved (4:37)
05 Seeing Black (5:14)
06 Soldier’s Song (6:09)
07 Blessed (5:48)
08 Sweet Love (3:33)
09 Ugly Truth (4:22)
10 Convince Me (5:45)
11 Awakening (6:25)
12 Kiss Like Your Kiss (3:51)

Ook geplaatst op: The Blues Alone? en Blues Forum.

Daniël Lohues - aordig doen…

Geplaatst op 8 March 2011 door Giel

…tegen mensen die niet aordig doen - live op 3FM

Zie ook: prachtig mooie dag - live bij 3FM en een video-interview met Daniël Lohues. FaceCulture sprak met de Drentse zanger en gitarist over zijn nieuw album Hout Moet, de periode dat hij ‘allennig’ was, de momenten waarop hij schrijft, de achtergrond bij een aantal nummers op de nieuwe plaat, geloof, hoop, vriendschap, over terugkijken op de Allennig-serie, reden om alleen muziek te gaan maken, meer doen met taal, voorbeelden Herman Finkers en Herman van Veen, spijt hebben van keuzes en nog veel meer (04/02/2011).

Hout Moet, de theatervoorstelling met verhalen en handgemaakte muziek van Daniël Lohues, de eigenzinnige multi-instrumentalist uit Erica, is dinsdag 15 maart te zien in WestlandTheater De Naald in Naaldwijk.

Boogie Woogie als alternatief voor carnaval

Geplaatst op 6 March 2011 door Giel

gezien & gehoord in: de Noviteit Monster
evenement: Blues Aan Zee
band: Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband
datum: zaterdag 5 maart 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone [meer hier]

MrBoogieWoogie

Stichting Blues Aan Zee bestaat 10 jaar en tien jaar lang hebben ze geprobeerd Nederlands beste boogie woogie pianist Mr. Boogie Woogie binnen te halen. Afgelopen zaterdag zat hij daar dan op zijn houten kist achter de piano op het Monsterse podium. Samen met zanger/gitarist Raymond ‘Guitar Ray’ Nijenhuis, bassist Jasper Mortier en drummer Robbie Carree. Eric-Jan Overbeek - zoals de geboortenaam van de heer Boogie Woogie eigenlijk luidt - staat bekend als Nederlands meest bevlogen boogie woogie pianist. In 2006 werd hij uitgeroepen tot ‘Best European Blues Pianist’ en hij is nationaal en internationaal veel gewild en gevraagd. Zo kan het gebeuren dat hij op de ene avond in april a.s. in ‘de Bolle Olifant’ in zijn geboorteplaats Nieuw-Vennep speelt, en een andere avond in het Sheraton Hotel in Tucson Arizona (USA).

Geen polonaise tijdens dit carnavals weekend in de Noviteit maar gedanst werd er des te meer. Want de liefhebbers van extreem dansbare muziekstijlen als Rock & Roll, Boogie Woogie en Rhythm & Blues werden op hun wenken bediend. Behalve eigen repertoire speelt Mr. Boogie Woogie ook nummers van legendes als o.a. Ray Charles (I Chose To Sing The Blues), Delbert McClinton (Read Me My Rights, Livin’ It Down), B.B. King (Sell My Monkey), Jerry Lee Lewis (Don’t Boogie Woogie) en Fats Domino. Het kwartet kreeg de beentjes al snel los. Niet alleen door de spetterende pianopartijen maar ook de indrukwekkende vingerloopjes door Jasper Mortier op staande en elektrische bas swingde als vanouds. Deze ervaren muzikant uit Enschede steunt regelmatig Amerikaanse musici op hun uitgebreide Europese tournees en hij heeft CD’s opgenomen met vele grootheden zoals Boo Boo Davis, Big George Jackson, Doug Jay en David Gogo. Ook drummer Robbie Carree heeft internationale ervaring opgedaan in Europa en de States. De geboren Griek studeerde drums aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag en groeide op in Leiden. In de beroemde Nederlandse jazzbar ‘The Duke’ daar is hij geen onbekende, hij leerde er heel veel muzikanten kennen. Zijn functionele beats en drum-fills passen naadloos in het spel als begeleiding voor pianist Eric-Jan en gitarist Raymond Nijenhuis (1967). ‘Guitar Ray’ speelt sinds december 2005 met Mr. Boogie Woogie’s Firesweep Bluesband en had voor die tijd al een reputatie vanjewelste. Hij speelde met teveel internationale muzikanten om op te noemen waaronder de legendarische Amerikaan Charlie McCoy. Zijn swingende gitaarmuziek wordt vaak omschreven als American Roots en Rhythm & Blues, maar zaterdag bleek weer dat zijn stijl eenvoudig niet in één omschrijving te vangen is. Ook zijn vocale bijdragen bepalen het totaalgeluid van Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband. Vooral in de nieuwe nummers van de laatste CD ‘Just Like That’ komt hij goed tot zijn recht.

tbambw02

Pianist en zanger Mr. Boogie Woogie (1967) zelf is een virtuoze toetsenist en een topentertainer. Sinds hij op 14-jarige leeftijd Fats Domino’s ‘Swanee River Hop’ hoorde is hij niet meer weg te slaan achter de piano. Zijn bijnaam kreeg hij twee jaar later als grap toebedeeld in zijn eerste band ‘The Millbase Blues Band’. De legendarische Rob Hoeke was tot zijn overlijden in 1999 een grote invloed op en de mentor van Eric-Jan Overbeek. En ook dat is te horen want zowel de honkie tonkie pianisie stijl (met alle respect) als wel pianostijlen van zijn Amerikaanse invloeden (blues, ragtime, rock ‘n roll) zijn terug te horen in zijn bliksemsnelle energieke pianospel. Mr. Boogie Woogie speelde met de crème de la crème van andere boogie woogie pianisten en is een succes op vele Boogie & Blues Night Festivals. Sinds de jaren negentig toert hij ook (inter)nationaal met eigen wervelende Rhythm & Blues Revues. Ondanks dat Mr. Boogie Woogie & The Firesweep Bluesband zich op hun laatste album ‘Just Like That!’ niet alleen beperken tot traditionele boogie woogie zijn de optredens met het kwartet wel steeds doorspekt van zijn opwindende, ritmische pianoklanken. Mr. Boogie Woogie zit op zijn kissie graag in het middelpunt van de belangstelling en is na 17 stomende en meeslepende songs niet voor niets ‘The Hardest Working Man in Boogie Land’. En in de toegaven kregen we ook nog ‘Junco Partner’, een Amerikaanse blues traditional bekend van Dr. John tot aan The Clash, ‘Swanee River’ (Foster) en de country blues song ‘Corrine, Corrina’ uit 1928. Dit optreden was een prima alternatief voor de carnaval ontduikers. Met ook gewoon een biertje en een dansje maar zonder verkleedpartijen, behalve de ras-entertainer Mr. Boogie Woogie zelf dan. In zijn New Orleans kostuum en met een breed scala aan uiteenlopende muziekstijlen maakt hij echt elk feest tot een succes!

SETLIST
01 Rocket 88
02 Big Chief
03 I Chose To Sing The Blues
04 Stranger Blues
05 Poor Me
06 Marlon’ Boogie
07 Read Me My Rights
08 Livin’ It Down
09 Sell My Monkey

10 Much Later
11 Lay Around
12 Don’t Boogie Woogie
13 Cleanhead Blues
14 Fallin’ Back In Love
15 Auww!
16 The More I Drink
17 Down The Road

18 Junco Partner
19 Swanee River
20 Corrine, Corrina

The Blues Alone? website vernieuwd!

Geplaatst op 5 March 2011 door Giel

TBAheader

The Blues Alone? website is sinds 1 maart 2011 volledig vernieuwd.

“De website en het concept TBA zijn nu nog duidelijker gepositioneerd als een duo reporter/fotograaf uiting (’buurman en buurman’ ;)). Met het vraagteken achter The Blues Alone? wil ik aangeven dat het niet alleen over blues gaat. Wij publiceren items die voor ons zelf en hopelijk ook voor veel muziekliefhebbers interessant en/of relevant zijn", aldus de initiator en websitebouwer Arjan Vermeer.

De pages bestaan nu uit een vaste header met foto en verwijzingen naar de ‘opdrachtgevers’ en iconen van social media waar TBA te vinden is. Er zijn vier nieuwswaardige onderdelen bedacht:

- News Items (met aankodigingen, nieuwe releases e.d.)
- Live Gigs Reviews (concert fotoverslagen)
- Interviews (vraaggesprekken met [inter]nationale artiesten)
- Music/Album Reviews (recensies van CD’s, DVD’s, Boeken etc. waarin TBA interesse heeft)
- Our Recommendations (nieuw talent, of andere ‘nieuwigheden’)

Verder:
- Publications (bij welke media we o.a. publiceren)
- Portfolio (foto’s, ontwerpen etc.)
- Shop (verkoop van foto’s en fotoboeken)

Arjan voegt hier nog aan toe: “verder is het mogelijk om TBA als duo in te huren of opdracht te geven om een festival of concert te komen verslaan of om een CD/DVD hoesontwerp te laten maken. Op deze manier willen Giel en ik het TBA concept naar een iets hoger plan tillen, waarbij onze passie voor bluesmuziek en aanverwante stijlen altijd zal blijven prevaleren.”

Het website adres blijft onveranderd: http://www.thebluesalone.nl/

Socail Media: Twitter, Facebook, Hyves , MySpace en LinkIn.

tbainterviewer
Follow Gillespy on Twitter BBfacebook