Archief voor de maand February 2011

Ray LaMontagne en de onontgonnen diepten van vindingrijkheid

Geplaatst op 17 February 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Vredenburg Leidsche Rijn in Utrecht
evenement: Ray LaMontagne And The Pariah Dogs
support: The Secret Sisters
datum: woensdag 16 februari 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

(c)TBA

De tijd dat folkmuziek geitenwollensokken volksmuziek was, is voorbij. Tegenwoordig komen de liefhebbers van hedendaagse folkmuziek of americana met hun Range Rovers en SUV’s naar een luisterconcert. Niet meer als een bok op de haverkist maar voldaan zittend in de pluche fauteuils luisteren we naar - dat gelukkig nog wel - ouderwets ambachtelijke muziek. Ray LaMontagne’s door Ethan Johns geproduceerde debuutalbum ‘Trouble’ werd in 2004 door zowel critici als publiek goed ontvangen en mag inmiddels worden bijgezet in de Eregalerij van de allermooiste americana platen. Met ‘Till The Sun Turns Black’ (2006) en ‘Gossip In The Grain’ (2008) wist de voormalige fabrieksarbeider uit Nashua, New Hampshire de lijn van kwalitatief hoogstaande liedjes en composities door te trekken. Zijn laatste album ‘God Willin’ & The Creek Don’t Rise’ onderging een nog beter lot en won afgelopen zondag een Grammy Award als “Best Contemporary Folk Album". Met die belangrijke muziekprijs op zak en met zijn begeleidingsband The Pariah Dogs stond Ray LaMontagne woensdagavond in het Utrechtse Vredenburg voor een éénmalig concert in ons land. Bijna twee jaar na zijn laatste bezoek aan de Domstad, toen nog in het kleinere Tivoli, kon de bebaarde neo-folkzanger dus op een warm onthaal rekenen. Zijn al maar groeiende schare fans bestond in Utrecht onder meer uit folkies, yuppen, look-a-likes en BN-ers. Vredenburg was met 1.550 zitplaatsen tot aan de laatste stoel uitverkocht.

vdhrm1602113

De support werd verzorgd door de zusjes Laura en Lydia Rogers (The Secret Sisters) uit Muscle Shoals Alabama. Gewapend met één akoestische gitaar en twee zuivere country stemmetjes én gesterkt door hun hechte familiale kameraadschap betraden de twintigers het podium als schaduwen in de schemering van elkaar. Het repertoire bestond uit een mix van meeslepende roots-country en klassiekers zoals ‘Devoted’ van de Everly Brothers, Hank Williams’ ‘Your Cheatin Heart’, songs van Patsy Cline en eigen composities van hun titelloze debuutalbum (productie T-Bone Burnett). Op ‘Tennesse Me’ mocht Pariah Dog Eric Heywood meedoen op zijn pedal-steelguitar. En terwijl de damesgitaar van hand tot hand ging werden de liedjes argeloos in hun zuidelijke Alabama accent aan elkaar gebabbeld door voornamelijk Lydia. Een retro western duo met een hoog boer-zoekt-vrouw gehalte waarbij termen als klef en hecht dicht bij elkaar liggen: ‘Do You Love An Apple, Do You Love A Pear?’ Maar de hechte harmonieën tussen de kleffe Laura en Lydia klinken zo diep als de Tennessee rivier in het voorjaar. De meningen waren verdeeld; van tranentrekkend mooi tot slaapverwekkend saai. Oordeel zelf.

vdhrm1602114

Ray Lamontagne staat nou niet bepaald bekend als een lachebek of een flapuit. Maar de fijn geëtste songs van de Amerikaanse singer-songwriter onthullen de onontgonnen diepten van vindingrijkheid. Met zijn opmerkelijke ruw gehouwen zang en suggestieve teksten weet hij indruk te maken op de fijnproevers van de oorspronkelijke folk- en roots muziek. Zijn teksten gaan meer over persoonlijke relaties dan dat ze een maatschappelijke functie hebben of sociaal getint zijn. Zijn zinderende vocale prestaties die de muziek karakteriseren staan lijnrecht op zijn nederige karakter. Praten tussen de songs door doet de bescheiden troubadour weinig, hijgen des te meer. Het zware ademhalen ten gevolge van zijn vocale inspanning deed hij laconiek af met: “I just have to breath”. Ray en de Dogs openden het concert met puike uitvoeringen van ‘For The Summer’ en ‘New York City’s Killing Me’. Het uniforme geluid van drummer Jay Bellerose, bassiste Jennifer Condos, en het akoestische- en elektrische (pedal steel) gitaristen duo Greg Leisz en de eerder genoemde Eric Heywood biedt een uitstekende achtergrond voor de soulvol grommende bariton Ray LaMontagne. Ook met het funky ‘Repo Man’ en een vette blues versie van ‘Henry Nearly Killed Me (It’s a Shame)’ maakte het combo muzikaal en vocaal veel indruk. Het gezelschap nam ruimschoots de tijd om elk intro zo zorgvuldig mogelijk voor te bereiden. “Long enough that it almost hurts” schamperde Ray terwijl hij zich prepareerde voor een striemende mondharmonica solo. De zes gespeelde nummers van ‘God Willin…’ doorstonden stuk voor stuk de live-test en werden luid applaudisserend ontvangen door een steeds enthousiaster wordend publiek. Verrassend was ook dat er een aantal covers op de setlist stond zoals ‘Aching All The Time’ (Ray Charles) wat in 2010 al met Levon Helm werd gespeeld en de countrysong ‘Mama Tried’ van Merle Haggard uit 1968, waarbij de jonge deernen The Secret Sisters weer op mochten draven. De dames bleven enkele nummers de background vocals verzorgen waardoor het accent mede door het pedal steelguitar geluid ongedwongen werd verschoven richting country-folk. Het nummer ‘I Forgot More Than You’ll Ever Know’ van de Davis Sisters uit 1953 vindt LaMontagne zelf het mooiste in de uitvoering van Bob Dylan zo vertelde hij tijdens één van zijn spaarzame interrupties. We kregen ook een toelichting bij ‘You Are The Best Thing’ van zijn derde album ‘Gossip In The Grain’. De love song was destijds niet naar tevredenheid opgenomen met teveel uitbundige koperen bombast, zo vond hij. Nu speelde Ray het zoals het echt bedoeld was, sober en sereen. Met een soloversie van ‘Like Rock & Roll and Radio’ zagen en hoorde we hem weer als de authentieke folk troubadour zoals hij enkele jaren geleden ook in een kleine setting in Paradiso Amsterdam stond. Na een lange staande ovatie kwamen Ray en The Pariah Dogs terug voor slechts één toegift, maar wel één van de mooiste liedjes ooit gemaakt, het intens gezongen: ‘Trouble’. LaMontagne legt een grote nadruk op de kunst en vaardigheid van songwriting en componeren; hij beheerst het genre als geen ander en met zijn voortdurende vindingrijkheid en ingetogen gruizige stemgeluid weet hij de luisteraars te blijven boeien. Of zoals hij het zelf vooraf verklaarde: “Ik hou van alles, maar meestal komt het gewoon neer op mooie melodieën en liedjes.”

vdhrm160211sl.

SETLIST
01. For the Summer
02. New York City’s Killing Me
03. Beg Steal or Borrow
04. Let It Be Me
05. Aching All The Time
06. You Can Bring Me Flowers
07. Repo Man
08. Old Before Your Time
09. Henry Nearly Killed Me (It’s a Shame)
10. God Willin’ and the Creek Don’t Rise
11. Like Rock & Roll and Radio (solo)
12. Mama Tried
13. I Forgot More Than You’ll Ever Know
14. You Are The Best Thing
15. Trouble

LINKS
Ray LaMontagne And The Pariah Dogs
The Secret Sisters
Bluesforum
God Willin’ & The Creek Don’t Rise [album review]
Cultuurpodiumonline
Review Oor

Dana Fuchs: zusterliefde, broederliefde en muziek als metgezel [interview]

Geplaatst op 11 February 2011 door Giel

Exclusief interview door The Blues Alone [GvdH/AV]

Op 5 februari jl. aan het begin van de Europese ‘Love To Beg’ tour interviewde TBA Dana Fuchs. In de kelder van het voormalige klooster thans De Noviteit in het Westlandse Monster was ‘The Ladypreacher of the Blues’ bereid om ons uitgebreid te woord te staan. Dit na aankomst uit het Duitse Erfurt en vlak voor haar eerste optreden in Nederland. Na een autorit van acht uur door een krachtige wind zat Dana in haar kleedkamer bij te komen met een glas warme Throat Coat Tea. Haar gebruikelijke recept voor elk live optreden om de keel en stembanden soepel te houden. Het ritueel van de rek- en strekoefeningen had de 35-jarige Amerikaanse singer/songwriter en actrice nog maar even uitgesteld tot na ons vertrek. Want het aanvankelijk krap ingeschatte toerschema gaf bij nader inzien voldoende ruimte voor ons vraaggesprek. ‘It’s gonna be a very late show tonight, and an early show tomorrow. So we’ll do it to you guys.’

dfb050211vdh00
[The Ladypreacher of the Blues]

Enig idee waar je verzeild bent geraakt Dana?
Ja, bij ‘Blues at Sea’ in uhh.. Den Haag toch?

Bijna goed, je bent nu in het dorp Monster, net onder Den Haag.
Oh ja, tijdens het The Hague Jazz Festival in het late voorjaar van 2009 waren we hier ook ergens in de buurt. We verbleven een paar dagen ergens bij de zee. Het was lente en alles stond in bloei, oh mijn God het was zó mooi toen…

Deze streek heet Westland en is bekend om de glastuinbouw met kassen waarin bloemen en groenten geteeld worden. Heb jij eigenlijk een lievelingsbloem?
Ik hou van buitenbloemen, zonnebloemen en tulpen. Zonnebloemen zijn erg seizoensafhankelijk. Als ik thuis ben heb ik dus meestal tulpen staan want die doen het echt overal. Jullie Hollanders zijn bekend om de tulpen en rolmopsen toch?

Uhh ja, maar zullen we het toch maar over muziek gaan hebben Dana? Je nieuwe album ‘Love To Beg’ komt volgende week eindelijk uit…
Oh, maar ik wil best de hele avond over bloemen praten hoor (lachend). Eigenlijk is het album al uit want we verkopen het nu ook na de concerten. Maar officieel komt het op 11 februari in Europa uit en vanaf 12 april ligt de CD ook in de Verenigde Staten in de winkels.

Wat is het grootste verschil tussen je debuutalbum ‘Lonely For A Lifetime’ uit 2003 en het nieuwe album ‘Love To Beg’?
Hé, al mijn albums beginnen met een ‘L’! ‘Lonely.., Live en Love To Beg!’ Had ik zelf nog niet eens opgemerkt. Het eerste album was als een pasgeboren kindje - ook al heb ik zelf geen kinderen - maar met nieuwboren ideeën en liedjes waarnaar ik echt een hele lange tijd had uitgekeken. ‘Love To Beg’ gaat meer over liefde in al haar verschijningsvormen en mijn eerste cd ‘Lonely For A Lifetime’ was erg donker, meer ellende, over vechten tegen verslavingen en het opgroeien in de depressieve godsdienstige zuidelijke staat Florida. Kortom, veel protest tegen de rampspoed die ook mijn familie moest ondergaan, en wat ik zelf ook op een bepaald moment heb ervaren. Daar komt nog bij dat ik nu een betere zangeres ben dan toen en dat we nu veel meer plezier hadden met het maken van deze cd. ‘Love To Beg’ gaat ook echt over liefde, weliswaar minder op de romantische manier maar meer als een soort leerproces, wat we allemaal ondergaan als we ouder worden.

En dat leerproces is in jou geval?
Ik was zo vaak onderweg dat ik me op een gegeven moment ging afvragen: “kan ik wel op deze manier muziek blijven maken?” Want het is een zwaar bestaan! Dus vroeg ik mezelf ook hardop af: “hoe kan ik mijn leven nou zinvoller maken?” Toen pas realiseerde ik me dat je mensen ook écht met songs en met je stem kan raken. Dat was ik me nog niet bewust want ik vond het eigenlijk veel belangrijker hoe het geluid was en hoe het er allemaal uitzag. En juist die plotselinge omslag had ik nodig. Het gaat erom dat je iets bezit wat je kunt delen, doe je dat, dan krijg je de ‘de beloning’ als waardering vanzelf terug. Alle nieuwe nummers zijn onderweg gevormd en geschreven. Het was dus ook een nieuwe ervaring om dit te ontdekken, anders dan toen ik jong was. Door zelf je eigen leven te veranderen en nieuwe plaatsen te ontdekken kan je ook van mensen gaan houden. Met zoals ik al zei niet alleen met man-vrouw liefde maar ook broederliefde, zusterliefde, liefde van en voor je ouders… hé, wij vormen echt complete nieuwe families on the road hoor, haha. Maar serieus: fans komen soms huilend naar me toe om te zeggen dat ze ook een zus hebben verloren, het is onze eigen kleine Geloofsgemeenschap waarin iedereen liefdesmaatje of metgezel is.

Klinkt allemaal wel als een soort evangelie van de vrije liefde uit de jaren zestig. Want ook tijdens je optreden verkondig je soms hele ‘preken’ tussen de nummers door. Schrijf je die teksten ook uit van tevoren net als een predikant of - om bij de muziek te blijven - bijvoorbeeld zoals Bruce Springsteen dat soms doet?
Doet hij dat?! Oh nee, nee, ik niet hoor! Het is maar net wat er in me opkomt want als ik me op het podium ook aan een script moet gaan houden verpest ik het zeker, haha. Tja, dat komt met het moment en soms is het gewoon uit nervositeit hoor. Ook om ervoor te zorgen dat er een persoonlijk contact blijft bestaan met het publiek waardoor we ons allemaal op ons gemak gaan voelen. Ik heb me ook nooit bewust voorgenomen dit op festivals te gaan doen of zo, maar ik kwam er pas later achter dát ik het dus ook deed op de grote podia. Maar het ontstond vanzelf omdat wij gewend waren in bluesclubs te spelen, en daar dóe je dat gewoon! Je praat met mensen alsof je samen in een huiskamer bent. Eigenlijk geen idee of het publiek ervan walgt of dat het ze aanspreekt, ik doe het gewoon.

Wij hebben je zien optreden op de grote podia (Highlands, Parkpop) maar ook in een kleinere zaal (De Boerderij). En zowel voor een groter als voor een kleiner publiek ontstaat er steeds een soort chemie tussen jou en het publiek. Voel je dat op een festival nou meer dan in een zaal, wat is het verschil?
Het is anders, misschien niet hetzelfde gevoel maar zeer zeker een goed gevoel. Ik stel me altijd voor dat… oké ik geef het toe, toen ik nog een klein meisje was wilde ik ook altijd predikant worden. Ik ben helemaal niet religieus opgevoed of zo maar ik voel wel dat ik nu de kans krijg om een boodschap te verkondigen en mensen samen te brengen. Zowel op festivals als in kleine zaaltjes gebeurt dat dan ook. De locatie doet daarbij niet zoveel toe. Het is meer als waar ik vroeger opgroeide in Wildwood Florida waar van die kerkelijke bijeenkomsten waren in de open lucht of in een tent. Dezelfde predikanten die in het kleine kerkje hadden gepreekt vertelde ook hun verhaal voor die gigantische mensenmassa in de open lucht, het herleven en beleven zoals het op muziekfestivals ook gebeurd. Ik kick er echt op om mensen samen te zien komen die me energie geven en elkaar inspireren! Ik moet me op een festival wel meer inspannen als ik de fans toespreek maar de positieve energie is er al, die waard er gewoon rond omdat het een festival is. Dus in dat opzicht wordt het weer een stuk makkelijker voor mij. Het is dus anders maar ik hou van beide!

dfb050211vdh02
[Tom Curiano & Jon Diamond]

Oké, even terug naar de nieuwe cd ‘Love To Beg’: je hebt geprobeerd om een live sound te benaderen in de studio, is dat gelukt?
Mensen die Jon en mij kennen durven te beweren dat wij alles uit de kast hebben getrokken. Wij zijn gewoon de studio ingegaan en live gaan spelen, ik zong live zonder auto-tune. We hebben nog wel wat dingetjes aangepast maar de basis was een live-opname! Later zijn we weer met extra muzikanten de studio ingedoken om echt de mooie geluiden toe te voegen, zoals Hammond orgel, piano, blazers en koortjes. Maar het eerste karwei hadden wij al geklaard: de basistracks. Daar zit onze live energie in. Maar… als je de luxe van een studio hebt zou je wel gek zijn als je daar geen gebruik van maakt! Je kunt de boel dan alsnog bij tippen, afvlakken, nog mooier maken, net als een schilderij, en dat was echt leuk. We hadden geen beperkingen want Jon en ik hebben het album zelf geproduceerd.

Jullie hadden al een live album en dvd met publiek gemaakt met de Dana Fuchs Band, Live in NYC (2006). En Jon en jij traden in juli 2010 samen op in de Amerikaanse live muziekserie ‘Naked Soul’, dat was weer een akoestische show in het Rubin Museum of Art, ook in New York. Die opnamen heb ik gehoord en ook dat klonk fantastisch. Hebben jullie misschien toekomstige plannen voor het opnemen van een unplugged of naked live album in zo’n intieme rustieke ruimte ergens ter wereld?
Oh ja de ‘Naked Soul’ show, heb je die opnamen echt gehoord? Prachtig toch! Maar eigenlijk hebben we al eerder een unplugged album opgenomen hoor. En we hebben ook heel wat uurtjes gedebatteerd over het al dan niet uitbrengen daarvan. Het waren demo’s voor verschillende labels die geïnteresseerd waren. Gewoon favoriete liedjes en onze eigen songs die nog niet eerder waren uitgebracht, in slechts twee dagen tijd opgenomen in Jon zijn appartement. Hij op de akoestische gitaar en mondharmonica, mijn stem en ik mijn vingers knippen (soms veel te hard natuurlijk, haha) en een shaker… Maar het bleef op de plank liggen tijdens het zoeken naar een producent. Mensen die ervan hoorden bleven maar roepen dat we het uit moesten gaan brengen. We besloten toen om het zelf te gaan produceren en uit te brengen onder de naam ‘Dana Fuchs Broken Down’. Maar het project werd toch weer op de lange baan geschoven. Nooit uitgebracht dus.

In juni 2010 traden jullie op met Joe Cocker en jij hebt ook met hem gezongen. Je zei daar toen over: “Ik heb bijna de hele set door gehuild. Het was zo onwerkelijk om voor duizenden mensen het podium te delen met één van mijn idolen!” Wat heeft hij voor je betekend en had jij ook posters van hem boven je bed hangen toen je jong was?
Ja, ik stond daar echt te janken als een klein kind, emotioneel typje hè? Joe Cocker was inderdaad één van mijn idolen, maar ik ontdekte hem vrij laat hoor. Mijn zus Donna had de posters, ze was negen jaar ouder dan ik en Cocker is meer uit haar tijd. Eigenlijk heb ik als een klein meisje Joe Cocker wel met zijn commerciële dingen op de radio gehoord, maar mijn beide ouders vonden het niet leuk. Toen ik negentien was en naar New York ging om de blues van me af te zingen, ontmoette ik daar Jon Diamond, hij liet me het échte werk van Joe Cocker horen. Maar ook van Etta James, Otis Redding, allerlei muziek. Op dat moment luisterde ik nog volop naar classicrock bands zoals Led Zeppelin en de Stones, ook te gek maar anders. Ik herinner me nog goed het album ‘Joe Cocker and Friends (diepe zucht) … ík draaide die elpee he-le-maal grijs en ik werd een echte ‘idol-idol’ destijds.

Omdat je in 2007 in de film ‘Across the Universe’ hebt gespeeld en gezongen spelen jullie nu nog steeds het Beatles nummer ‘Helter Skelter’ live in de shows. Je noemde net al de Rolling Stones, wel eens over nagedacht om een nummer van de Stones te spelen of op te nemen, en zo ja welke?
Je weet wellicht dat er op die onuitgebrachte akoestische cd een langzame versie staat van ‘Gimme Shelter’ en dat we die later ook live hebben gespeeld. Dat vind ik echt zo’n goed nummer! En als ik nog een Rolling Stones nummer op zou kunnen nemen dan zou dat zeker ‘No Expectations’ worden, nog zo’n wereldnummer… oh mijn God. dat is echt ongelooflijk zo mooi!

Nou Dana, we kunnen niet zeggen dat je een slechte smaak hebt en we kijken er naar uit!
Haha… dat zal wel ja, maar bedankt.

Maar natuurlijk waren je grootste muzikale invloeden je overleden zuster en je broers [Dana’s oudste broer Don wordt momenteel behandeld voor terminale hersenkanker]. Je zei al eerder: “ik ben gezegend omdat ik muziek mag blijven maken door en voor mijn eerste mentoren". Je moet echt sterk zijn om dat avond aan avond vol te kunnen houden. Hoe blijf jij gemotiveerd tijdens deze “Love To Beg” tour?
Pff… m’n zus Donna, ‘t is alweer een tijdje geleden inmiddels… en nu met m’n broer Don… (geëmotioneerd) broederliefde, muziek als metgezel. Nadat ik het hoorde heb ik gelijk het eerste gedeelte van deze tour gecancelled om zoveel mogelijk tijd met Don door te brengen, en dat was goed. Hij wordt nu behandeld en we zijn realistisch positief, misschien nog een jaartje erbij. Maar op den duur kwam ik zelf op een punt dat ik neurotisch werd en niet meer normaal communiceerde maar tegen hem ging zeggen: “HOE GAAT HET MET JE VANDAAG?” (Dana schreeuwt hard). En hij had zoiets van: “ga maar, ga maar lekker toeren meisje.” (ze praat nu bedeesd). Het is een onderdeel van het leven, ik weet het, we gaan allemaal een keer dood, uhm.. maar het moeilijkste is… ik herinner me ineens een gedicht van Emily Dickinson, de titel schiet me even niet te binnen maar het gaat over het volgende: “een vrouw verliest haar man en ze gaat na een tijdje weer voor het eerst naar buiten, ze kan niet begrijpen dat de mensen daar gewoon lopen en praten, lachen en gewoon eten en drinken. Ze vindt eigenlijk dat de wereld niet door mag draaien omdat haar verdriet zó groot is.” En dat is nou exact hoe je je voelt wanneer je iemand verliest, en als je iemand kwijt raakt van wie je zielsveel houdt wil je ook dat iedereen in de wereld met je meevoelt! Maar iedereen in de wereld voelt het ook! Want iedere dag is er weer iemand die iemand anders verliest, en iemand zal altijd iemand verliezen op een bepaald moment in zijn of haar leven. Dus naarmate ik langer in New York bleef werken, wachten en stressen, het hielp hem niet en het hielp mij niet. En wat in dit kader interessant is, onze nieuwe drummer Tom Curiano kwam bij ons voor audities en hij blies ons echt de tent uit, een te gekke drummer. Maar hij had net zijn vrouw onverwacht verloren, en het was echt goed om er met hem over te praten. Ik bedoel, mijn broer leeft en vecht er nog voor, hij is mijn broer maar niet iemand die ik elke nacht weer thuis verwacht. Maar je partner… ik wil maar zeggen, toen ik Tom’s verhaal hoorde kon ik het mijne weer een beetje in een perspectief plaatsen. En we hebben die muziek zo nodig, het is zoals Tom afgelopen nacht na zijn eerste show met ons zei: “fuck! Ik had het écht nodig om al die shit eruit te zweten!” Daar is alles mee gezegd hierover.

dfb050211vdh03
[zangeres en actrice Dana]

Zullen we het dan maar even over je andere carrière hebben, je bent namelijk ook actrice. En er staat een nieuwe film aan te komen: ‘The Mortician’ waarin je een rol in speelt. Is het nog wel mogelijk om je werk als zangeres en actrice te combineren?
Nou als ik fulltime actrice zou willen zijn had ik moeten stoppen met muziek maken. Ik bedoel dat was mijn keuze nadat ik in 2007 in ‘Across The Universe’ had gespeeld. Ik had toen een filmagent, een grote meneer in Los Angeles en die zei: “Ok, nu kan je naar LA verhuizen en een jaar lang alleen maar audities doen, audities doen! En niet meer toeren, niets.” Oohw.. ik bedoel, ik ben gek op acteren en deed het al toen ik nog op school zat, net als zingen, maar ik had nog nooit tussen deze twee hoeven kiezen gek genoeg. Ik vond de ‘Love, Janis’ show op Broadway ook heel fijn om te doen, maar gewoon iets dat op mijn pad kwam, zingen en acteren. Zo kan het ook gaan, vind ik prima. Maar nee, ik ga echt niet de muziek opgeven om twintig uur per dag te auditeren voor een rolletje in een film. Maar de ‘The Mortician’ was wel weer leuk om te doen hoor, met rapper Method Man in een hoofdrol. Het is een coole maar erg weirde film, erg zwartgallig. Ik speel zelf maar een klein rolletje als de goudeerlijke ‘dame van de nacht’ Ava, ook weer gaaf om te doen, hahaha! Jon en ik zijn naar de première in New York geweest en grappig genoeg gaat de film een dag na onze cd release op 12 februari wereldwijd in de bioscopen draaien.

Je kijkt ook veel naar films. Ik heb gelezen dat je de film over Facebook ‘Social Network’ erg goed vond, maar dat je voor het Screen Actor’s Guild (SAG) toch hebt gestemd op de [uiteindelijk winnende] film ‘The King’s Speech’. Waarom juist die film?
Oh mijn God het acteren in die film is zo briljant! Heb je hem al gezien? Het verhaal is werkelijk prachtig, geweldig om mee te spelen lijkt me, Colin Firth en Geoffrey Rush zijn acteurs die ik zeer waardeer, ze zijn echt ongelooflijk goed. Prachtig acteerwerk! En onder moeilijke omstandigheden het lijkt zomer maar het was ‘freezing fucking cold’ tijdens de opnamen. Maar ja het zijn theater geschoolde acteurs die zijn altijd beter.

Sociale netwerken zijn momenteel hotter dan ooit, en een relatief makkelijk middel om je achterban te bereiken. Jij gebruikt Twitter, My Space, Hyves, FaceBook en je doet aan blogging. Wat is je mening over die nieuwe media?
Een zegen en een vloek tegelijk. Elke dag moet mijn manager weer vragen: “Dana, heb je al ge-tweet? Staat er al wat op je blog? Facebook?…” Ik doe het allemaal zelf en dat is wel eens lastig hoor. Maar fans zijn niet dom en merken direct of je het persoonlijk hebt geschreven of niet. Ik kan het ook echt niet maken om het bijvoorbeeld mijn manager te laten doen als er de volgende dag fans naar je toekomen die zeggen: “Oh dat was zo gaaf wat je gisteren schreef!". Maar het heeft ook zo zijn goede kanten hoor, want soms krijg je echt hartverscheurende verhalen te lezen. Maar voor een artiest is het echt een noodzakelijk kwaad geworden. En als mijn werk niets te maken had met communiceren of reclame maken voor jezelf zou ik er nooit aan beginnen.

Ja, de tijden veranderen. The Dana Fuchs Band is ook geen traditionele ‘oldskool rockband’ maar jullie spelen met verschillende samenstellingen in Amerika en in Europe. Er was zelfs even spraken van ‘the Dutch connection’ met bassist Walter Latupeirissa, drummer Nicky Hustinx en toetsenist Bobby van den Bergh. Is dit slechts voor de efficiëntie of inspireert het je ook om met verschillende muzikanten te werken?
Het is inderdaad een extra inspiratie maar dat is één van die bonussen die je erbij krijgt. Jon en ikzelf spelen al vanaf het begin samen maar eerlijk gezegd, toen we begonnen konden we het ons echt niet permitteren om bandleden over te laten vliegen. Maar we doen ons best, één van de doelstellingen is ook om een steady band bij elkaar te houden. Ik vind het ook best lastig die personele wisselingen, Nicky heeft het hartstikke goed gedaan maar nu hebben we Tom Curiano en daar zijn we heel blij mee. De ritmesectie is zo belangrijk voor me! Ik ben gek met onze Amerikaanse bassisten maar van Walter Latupeirissa hou ik echt! Ik zou niet weten wie ik buiten hem zou moeten kiezen in Europa. Hij is als familie voor me en als ik het voor het zeggen zou hebben zou hij ook meegaan naar de USA.

dfb050211vdh01
[rekken & strekken / vriend voor het leven Walter]

Wat kunnen we nog verwachten op deze ‘Love To Beg’ tour, welke nieuwe nummers ga je straks bijvoorbeeld spelen?
Gisteren in Erfurt hebben we bijna alle nieuwe nummers gespeeld in een show van 2,5 uur! Ik zei tegen het publiek: “Okay, we gaan nieuwe songs spelen, luister of jullie het wat vinden. Maar als je echt een ander nummer wilt horen schreeuw het dan uit!” En we hebben zo’n beetje heel het nieuwe album gespeeld, haha. Maar ook: ‘Strong Out’, ‘Misery’, ‘Songbird’… welke ik in ieder geval zou doen, en natuurlijk ‘Helter Skelter’ wat overliep in ‘A Whole Lot Of Love’.

Klinkt goed, we zijn benieuwd. Hartelijk dank voor je tijd Dana. En we wensen jullie een geweldige ‘Love To Beg’ tour en een gelukkig en gezond leven toe.
Oohw… bedankt, het was leuk hoor, een bijzonder vraaggesprek, haha. Dankjewel voor jullie interesse en steun! Zegt het voort, het betekent echt veel voor ons. Geniet van de show zo meteen.

Uiteraard namen we afscheid met een ferme omhelzing en een paar dikke zoenen. Onze samengestelde data DVD met kijk-, luister- en leesvoer voor onderweg, werd in grote dank (en met nóg meer knuffels) in ontvangst genomen. De bos tulpen houdt ze nog van ons tegoed. [© TBA/VDH]

dfb050211vdh04

Dit interview met Dana Fuchs werd ook geplaatst op: The Blues Alone en op het Bluesforum. Alle foto’s: © Arjan Vermeer The Blues Alone

Lees ook:
# Dana Fuchs - Love To Beg [cd review]
# Dana Fuchs Band luistert 10-jarig Blues Aan Zee feestje op met flair
# Fragmenten uit dit interview waren woensdag 23/02/11 te horen in WOS Blues op de CAI Westland kabel 93.1 Mhz. en FM 87,6 Mhz. en direct via internet. Bepop Agency.

Dana Fuchs Band luistert 10-jarig Blues Aan Zee feestje op met flair

Geplaatst op 6 February 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: de Noviteit Monster
evenement: Blues Aan Zee
band: Dana Fuchs Band
support: Big Bo (solo) [TBA foto’s]
datum: zaterdag 5 februari 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone (z.s.m.)

tbadfb0502111

Stichting Blues Aan Zee bestaat dit jaar 10 jaar dus dat moet gevierd worden. En de Monsterse vriendenclub had hiervoor groots uitgepakt. Al weken lang werd er via allerlei media promotie gemaakt voor de jubileumavond 5 februari 2011. En bij binnenkomst werden alle gasten - zoals dat bij een vriendenfeestje hoort - op gebak en champagne getrakteerd. De boel was sfeervol aangekleed met posters van alle acts die het afgelopen decennia de Noviteit, de thuishaven van B.A.Z., hadden aangedaan. En het belangrijkste van alles, de hoofdact van het jubileumfeestje was een band van internationale allure: The Dana Fuchs Band. Een schot in de roos. De charismatische Dana en haar gevolg kregen de voorkeur boven John Mayall en Johnny Winter, welke volgens de organisatie de andere opties waren. Niets ten nadelen van deze ouwe rotten maar de gewaagde keuze valt te prijzen. The Dana Fuchs Band is niet alleen een exponent van de hedendaagse blues, maar de band combineert het repertoire net zo makkelijk met gospel, soul, R&B en stevige rocksongs. Bovendien zal deze maand ook de nieuwe cd ‘Love To Beg - Live Like There’s No Tomorrow’ (Ruf Records) uitkomen. De cd was afgelopen zaterdag al te koop en vond gretig aftrek onder het massaal opgekomen publiek. De Tuinzaal van het voormalige klooster puilde uit met 350 bezoekers, maar de sfeer was fantastisch. Iedereen realiseerde zich dat er iets bijzonders stond te gebeuren op de anders zo rustieke dorpslocatie (althans, als B.A.Z. er niet huis houdt).

Eerlijkheidshalve dient vermeld te worden dat de hoge verwachtingen niet helemaal werden ingewilligd. Het was een top-avond qua sfeer en beleving maar technisch ging er toch het een en ander mis. De geluidstechnicus was de nacht ervoor getroffen door het noodlot, zijn aanhanger met alle apparatuur was gestolen, en hij moest op de valreep de benodigde apparatuur inhuren. Begrijpelijkerwijs had zowel hijzelf als de band daar tijdens de geluidsafstelling meer moeite mee dan normaal. Dit kwam al tijdens de soundcheck aan het licht en modderde eigenlijk gedurende het gehele optreden een beetje door. Gelukkig was daar ‘Ladypreacher of the Blues’ Dana Fuchs herself, die alle ongemakken snel deed vergeten. Als een soort van Mariaverschijning wist ze op een indrukwekkende wijze de zaal te veranderen in een ‘Church of Love’, ook al was het een voormalig klooster. De drie bandleden hebben daar mede een groot aandeel in. Jon Diamond is al sinds jaar en dag haar steun en toeverlaat als gitarist en singer/songwriter en nu ook als mede-producer van het laatste album. Zijn gitaar- en mondharmonica spel klinken authentiek en bluezy (’Drive’ en ‘Superman’). De Nederlandse bassist Walter Latupeirissa beschouwd Dana als een vriend voor het leven. De perfectionist werd als zevende telg van tien kinderen in een Indonesisch gezin geboren, en een aantal familieleden en vrienden volgen hem letterlijk op de voet. En de nieuwe drummer Tom Curiano is inmiddels ook liefdevol geadopteerd in de Fuchs family. De New Yorkse multi-instrumentalist die ook nog eens een begenadigde zanger blijkt te zijn heeft zich schijnbaar moeiteloos aangepast. En dat is knap na enkele bandrepetities in Hamburg en slechts één optreden in Erfurt afgelopen week.

tbadfb0502112

Het Westlandse publiek werd verrast met maar liefst tien songs van het nieuwe album ‘Love To Beg’ en een aantal bekende live-krakers en coversongs. Ondanks dat de trouwe fans een groot deel van de nieuwe songs al van eerdere live optredens kende, waren de eerste reacties toch nog een beetje lauw. Maar met haar enthousiaste benadering en vooral met de bekende (cover)songs wist Dana Fuchs de zaal uiteindelijk toch te overtuigen. Want ‘Helter Skelter’ (Beatles) en Led Zeppelin’s ‘Whole Lot Of Love’ werden aan het einde van de avond spontaan door iedereen uit volle borst meegezongen. Van de ‘Love To Beg’ tracks overtuigde vooral het titelnummer, ‘Golden Eyes’ en ‘Nothing What I Cry For’, welke overigens al meer dan een jaar live door de band worden gespeeld. De R&B traditional van Otis Redding ‘I’ve Been Loving You Too Long’ is een tranentrekker van jewelste en heeft de bluesklassieker ‘I’d Rather Go Blind’ (Etta James) van de setlist verdrongen. Uit deze keuze blijkt des te meer dat Dana Fuchs met het uitbrengen van ‘Love To Beg’ een andere koers wil gaan varen. Het repertoire is nu nog meer soul- en R&B gericht dan voorheen. Ook nummers als ‘Summersong’ en ‘Set It On Fire’ klinken min of meer hitgevoelig, al heeft Dana Fuchs zelf een hekel aan dat woord. De koerswijziging is volgens haar een natuurlijk proces en voortgekomen uit ervaring en diverse invloeden. Waarvan de belangrijkste behalve de Beatles, Rolling Stones en heel veel Blues- en Soul legendes toch haar eigen broers en zuster waren. Eigenlijk is heel deze Love To Beg Tour opgedragen aan haar overleden zus Donna (Songbird) en aan haar broer ‘Bible Baby’ Don die momenteel aan een terminale ziekte lijdt. Het emotioneerde Dana zienderogen maar ze blijft er positief onder en roept haar volgers op om Don in gedachten te houden met gebeden, gezangen, regendansen of wat dan ook. En wie weet, misschien zal hij zelfs in april samen met haar het podium in New York delen voor een lied! ‘Live like there’s no tomorrow’ is duidelijk niet voor niets gekozen als subtitel van de cd. Ja, Dana Fuchs is een echt familievrouwtje en in haar optiek is die familie zelfs héél groot. Niet alleen haar bloedverwanten behoren daar toe, maar ook de bandleden, de crew en haar publiek die ze tijdens het optreden omhelst, knuffelt en lief heeft. Het doet op het eerste gezicht allemaal wel wat klef aan maar in het geval van ‘Pretty Girl’ Fuchs is het oprecht en integer. Een dame die niet met zich laat spotten, want wat Dana zaait, zal zij ook oogsten. Ze is een fantastische powerhouse singer die deze Blues Aan Zee party muzikaal heeft opgeluisterd met veel flair. En hopelijk heeft ze ook de organisatie geïnspireerd voor een volgend decennium met de beste bluesmuziek in het Westland.

Binnenkort een exclusief interview met Dana Fuchs op deze website en op The Blues Alone, Bluesforum en geluidsopnamen bij WOS Blues Radio. Dit verslag in de Monsterse Courant en in Groot Westland [jpg/716 kB].

The Dana Fuchs Band:
Dana Fuchs - vocals, percussion
John Diamond - guitars, mouthharp, backing vocals
Walter Latupeirissa - bass
Tom Curiano - drums, backing vocals

SETLIST
Golden Eyes; Love to Beg; Almost Home; Nothing What I Cry For; Set It On Fire; Superman; Drive; Summersong; I’ve Been Loving You Too Long; Pretty Girl; Songbird (Fly Me To Sleep); What You See; Bible Baby; Misery; Helter Skelter/Goin’ Down; Whole Lot Of Love; Don’t Let Me Down [a capella]

dfbvdh050211

Gary Moore RIP [1952 - 2011]

Geplaatst op 6 February 2011 door Giel


[Gary Moore with Thin Lizzy in Sydney 1978]

LONDEN - De vermaarde Britse rockgitarist Gary Moore is vanochtend op 58-jarige leeftijd overleden. Dat heeft Adam Parsons aan de Britse omroep BBC meegedeeld. Parsons is manager van de Ierse hardrockband Thin Lizzy, waarvan Moore deel heeft uitgemaakt. Zanger Phil Lynott haalde Moore, die uit de Noord-Ierse hoofdstad Belfast kwam, bij de groep. Later kreeg Moore faam als sologitarist en als lid van de Ierse groep Skid Row. Moore behaalde solo in 1990 een grote hit in Nederland met het nummer Still Got The Blues.

Dana Fuchs - Love To Beg [cd review]

Geplaatst op 4 February 2011 door Giel

vdhdanafuchslovetobeg

Eindelijk is íe er dan, de nieuwe Dana Fuchs cd ‘Love To Beg’. Die op de valreep ook nog de subtitel ‘Live Like There’s No Tomorrow’ meekreeg, wat alles met Dana’s persoonlijke en familiaire situatie te maken heeft. Haar broer en inspirator Don is terminaal ziek en om hem bij te kunnen staan had Dana haar Europese ‘Love To Beg’ promotietour een aantal weken uitgesteld. Bijna acht jaar na haar debuutalbum ‘Lonely For A Lifetime’ (2003) met als tussendoortje nog wel de cd/dvd ‘Live In Nyc’ (2006) zal het nieuwe schijfje in de loop van februari het daglicht gaan zien. Maar, tijdens de concertreeks, die 4 februari dan toch is gestart, wordt de cd ook al verkocht. Zo u wenst met persoonlijke krabbels van de bandleden en een zoen van de juffrouw zelf.

13 liedjes waarvan 12 nieuw geschreven, gecomponeerd en geproduceerd door Dana Fuchs en haar vaste gitarist Jon Diamond. Want eigenlijk bestaat de Dana Fuchs Band gewoon uit het duo Fuchs/Diamond, al hebben ze inmiddels wel aangegeven naar een vaste tour- annex studioband toe te willen werken. In ieder geval lijkt de Nederlands/Indonesische bassist Walter Latupeirissa (o.a. Snowy White) een blijvertje te zijn. Hij bast al meer dan twee jaar mee tijdens de Europese optredens. Maar op deze cd worden de baspartijen nog waargenomen door Whynot Jansveld (12 tracks) en Kenny Aaronson (’Faster Than We Can’). Volgens Dana is dit een economische overweging geweest, de opnametijd en de afstand waren simpelweg te lang en te ver, en dus ook te kostbaar. Drummer Carter McClean, die wel op alle cd-tracks meedoet en af en aan ook met de DFB heeft getoerd, is onlangs vervangen door Tom Curiano. Ook hij lijkt nu zijn vaste plekje in de band gevonden te hebben. Maar de multi-instrumentalist heeft als producer and componist weer zoveel werk in de New Yorkse regio te doen, dat zijn aanwezigheid zich voorlopig lijkt te beperken tot het live toeren en promoten van de ‘Love To Beg’ cd. We moeten in dat opzicht dus duidelijk onderscheidt maken tussen de DFB live en Dana Fuchs in de studio. Verder spelen er een aantal studiomuzikanten (horn section, background vocals) mee op dit album waarvan Hammond-organist en pianist Glenn Patscha ook even bij naam genoemd moet worden. Temeer omdat een toetsenist tijdens deze live optredens jammerlijk schittert door afwezigheid. Maar ook dat zal vast een budgettaire kwestie geweest zijn. Omdat de DFB door het vele toeren in de afgelopen jaren een echte live band is geworden was de opzet bij het maken van deze studio-cd dan ook: het live-geluid zoveel mogelijk proberen te interpreteren. En dat is in het bijzonder in de drie openingstracks goed gelukt.

Het titelnummer ‘Love to Beg’ is een mid tempo rocksong met een mooi slidegitaar intro en dito begeleiding. En niet te vergeten het sleazy mondharmonica geluid, beide bespeeld door Jon Diamond. Het up-tempo nummer ‘Nothing What I Cry For’ verhaalt biografisch over een korte romance van Dana die uitdraait op spijt en teleurstelling. De country & western-achtige song wordt gedragen door een lekker gitaar ritme en een opzwepende ritmesectie. ‘Golden Eyes’ wordt standaard als openingslied gebruikt bij de live concerten. En terecht want het is een krachtige en overdonderende song waarin Dana met een eenvoudige tekst toch vocaal alles uit de kast haalt. ‘Keepsake’ is een ballade van het kaliber dertien in een dozijn, niet bijzonder maar zeker niet slecht. Dana zingt ingetogen en Hammond organist Glenn Patscha verricht nuttig werk. Evenals in de mainstream rocksong ‘Set It On Fire’. De meezinger met het fijne whoohoo-koortje zou het wel eens goed kunnen gaan doen op de overzeese commerciële radiostations. ‘Faster Than We Can’ heeft weer een strak country ritme, het verraad Dana’s voorkeur voor jeugdidolen als Hank en Lucinda Williams. Of eigenlijk de idolen van haar overleden zus Donna, die haar aanvankelijk ook muzikaal de juiste richting wees. ‘Keep On Rollin’ is weer een ballade in de allerbeste Janis Joplin traditie. De treurige welhaast huilende vocalen zijn uitsluitend weggelegd voor een paar grote zangeressen in de muziekhistorie, Dana Fuchs is er daar nu al ééntje van. ‘Drive’ was ooit voorbestemd voor een unplugged of stripped album met uitsluitend akoestische songs zoals Dana & Jon die ook in juli 2010 in het Rubin Museum of Art te New York ten gehore brachten. Voor het ‘Love To Beg’ album is de track weer elektrisch aangekleed, ook deze versie konden we al van de live optredens in den lande. En ook hier weer die onvermijdelijke Janis Joplin vocalen. ‘Summersong’ is weer een heel ander kopje thee. Blazers, weer het orgel en soulvolle dames vocalen zorgen voor een zonnige funky dancesong. Niet bepaald het genre wat je van de Dana Fuchs Band zou verwachten en het valt daarom een beetje uit de spreekwoordelijke toon. Maar mocht het ooit op singel worden uitgebracht heeft Dana Fuchs er geheid een (zomer)hit mee. ‘Pretty Girl’ rockt weer ouderwets met drum, bas, gitaar en orgel. En uiteraard weer die rauwe volle schuurpapieren stem van Dana die je terugkerend kippenvel bezorgt. Een stem waarmee ze ook steeds live weer de zalen omver blaast. ‘I’ve Been Loving You Too Long’ (Redding/Butler) uit 1965 is de enige covertrack van dit album. Een soulklassieker die eigenlijk alleen gezongen mag worden door vocalisten met uitzonderlijke capaciteiten, Dana kan um hebben. En ook muzikaal wordt de ballade naar behoren ingevuld. ‘What You See’ is een ordinaire rocksong waarin voornamelijk Jon op gitaar en Dana zelf zich uit kunnen leven. Tenslotte verafschuwt lady preacher Fuchs al haar zonden in ‘Superman’. Althans als een spottende akte van berouw, want niemand ontwaakt in Disney Land en “Superman left us at the voting booth” zingt Fuchs. Gitaar, mondharmonica en de basdrum geven het nummer een duister en groezelig sfeertje mee. Dana’s schorre praat/zang-stijl en het vingerknippen maken van de song een treurig maar ironisch gebed.

‘Love To Beg’ is een album geworden over liefde in al haar vormen maar ook met een hoog tongue-in-cheek gehalte. Pluk de dag en leef je leven als de laatste dag, is zo’n beetje het motto. Ongeacht religie of geloof, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid. Dana Fuchs was als zangeres én als persoonlijkheid al een aanwinst voor de hedendaagse muziekscène. ‘Love To Beg’ bevestigt dit nog maar eens, waarvan akte!

Binnenkort een exclusief interview met Dana Fuchs op deze website en op The Blues Alone, Bluesforum en geluidsopnamen bij WOS Blues Radio.

Track list
01. Love To Beg
02. Nothing’s What I Cry for
03. Golden Eyes
04. Keepsake
05. Set It On Fire
06. Faster Than We Can
07. Keep On Rollin’
08. Drive
09. Summersong
10. Pretty Girl
11. I’ve Been Loving You Too Long
12. What You See
13. Superman

Reacties graag op het Bluesforum.