Archief voor de maand January 2011

The Rhythm Kings geven muziekgeschiedenisles

Geplaatst op 31 January 2011 door Giel

gezien & gehoord in: De Rijswijkse Schouwburg in Rijswijk (Z-H)
band: Bill Wyman’s Rhythm Kings
datum: zondag 30 januari 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer © www.thebluesalone.nl

vdhbw30101100

De man die voor ons stond bij de kassa bestelde een kaartje voor Georgie Fame… hij had net zo goed naar een kaartje voor Albert Lee, Andy Fairweather Lowe of Beverley Skeete kunnen vragen. Want stuk voor stuk waren het topmusici die afgelopen zondagavond aantraden in de Rijswijkse Schouwburg. Maar de man waar het allemaal écht om draaide was natuurlijk Bill Wyman, sinds 1997 medeoprichter en bandleider van The Rhythm Kings. Aanvankelijk samen met zijn muzikale partner voor het leven Terry Taylor, die deze tour door ziekte geveld afwezig was. Niettemin was de voormalige Rolling Stones bassist (74) goed geluimd en ondeugend tegelijk. Of het nuttige van zes glazen wijn (volgens zijn eigen zeggen) daar debet aan was laten we maar in het midden. Aan de stoïcijnse Stille Stone is, al zolang hij een podium betreedt, verder toch weinig emotie te bekennen. Ogenschijnlijk gelaten ondergaat hij het muzikale feestje van de vitale bejaarde club, waarvan het saxofonistenduo Nick Payn en Frank Mead al grappend en grollend de meeste aandacht opeisen. Natuurlijk niets vergeleken met Jagger en Richards welke Bill Wyman ongeveer 31 jaar lang rare fratsen voor zijn neus (en naar verluid achter zijn rug om) uit heeft zien halen.

vdhbw30101101

Met de The Rhythm Kings staat er niet alleen méér dan 500 jaar ervaring op de planken, maar ook een grote diversiteit aan muzikaal inzicht. Je kunt het zo gek niet opnoemen of de acht mannen en die ene dame Beverley Skeete zingen- en spelen het. Blues, jazz, soul, ballads, cajun, swing, early rock ‘n roll… bovendien nemen maar liefst zeven van de negen muzikanten ook lead-vocals voor hun rekening! In ruim tweeëneenhalf uur tijd krijgen we een muzikale bloemlezing uit het voorgenoemde oeuvre voorgeschoteld. Geserveerd met veel enthousiasme, respect, humor, zelfspot en een vleugje cynisme. Georgie Fame opent de avond met een kort eerbetoon aan zijn voorganger annex stand-in Gary Brooker met het spelen van de eerste tonen van ‘A Whiter Shade Of Pale’ op zijn Hammond orgel. Daarna volgt een kwartet swingende klassiekers: ‘I Got A Woman’, ‘Jump, Jive And Wail’, Sweet Soul Music’ met een duet voor 2 saxen, en ‘Chicken Shack Boogie’ gezongen door toetsenist Geraint Watkins. Welke vervolgens zijn accordeon ter handen neemt en tot grote hilariteit van het publiek ‘Tulpen uit Amsterdam’ speelt. “Hmm, not quite what I expected” is Bill’s droge reactie. Gelukkig ging de oer-Hollandse jolijt over in Clifton Chenier’s Cajun kraker ‘All Night Long’. Bij het horen van ‘Harlem Shuffle’ een duet door Beverley Skeete en Andy Fairweather Lowe spitste de aanwezige Stones-fans (weer veel Tong T-shirts in de zaal) even extra de oren. De R&B song is origineel van het duo Bob & Earl uit 1963, maar Bill en zijn voormalige kornuiten maakte er faam mee in 1986. Het langste nummer van de avond was de sing-along medley ‘Hit The Road Jack’ met daarin flarden van ‘Is You Is Or Is You Ain’t My Baby’, ‘Fever’ en Van Morrison’s ‘Moondance’ met een mellow bariton saxsolo van Nick Payn om in weg te zwijmelen. Albert Lee mocht zijn vocale en muzikale kunsten vertonen in ‘That’s Rock ‘n’ Roll’ en in de Little Walter jazzstandard ‘Just Your Fool’ uit 1960 was Frank Mead weer aan de beurt om erop los te blazen met zijn saxofoon. Geraint Watkins zong de ballad ‘It’s Raining So Hard’, Beverley Skeete de CCR rock song ‘Run Through The Jungle’. En Bill zelf sloot de eerste set vocaal af met een ‘eerbetoon’ aan de man die het rock and roll lied ‘You Never Can Tell’ in 1964 schreef; Chuck Berry. “C’est la vie", say the old folks!

vdhbw30101102

Na de pauze: soul door Beverley (It’s A Mans World) gevolgd door ‘Jitterbug Boogie’ geschreven door de Dirty Boys Terry Taylor & Bill Wyman zelf. ‘Three Cool Cats’ bekend van The Coasters ging via een altsax solo van Frank Mead zwoel over in het patriottische Cubaanse ‘Guantanamera’. Een verrassende swingversie van ‘Johnny B. Goode’ gezongen door Garaint en Andy Fairweather Lowe zijn minutes of fame waren aangebroken met de rhythm and blues standard ‘Route 66′. Andy vertelde de gitaarsolo van deze song destijds geleerd te hebben door goed naar Keith Richards te luisteren. Waarop zijn vader fel had geageerd: “Get a job!". “And look at me now: I’m 63 and I’m still working!” riep Andy zondag niet zonder cynisme. JJ Cale’s ‘Any Way the Wind Blows’ staat al jaren lang op de setlist van The Rhythm Kings dat geldt ook voor ‘I Just Wanna Make Love To You’ van Willie Dixon. Aan ‘Just For A Thrill’ het oudste lied van de avond hing weer een verhaal. Een compositie van Lil Hardin Armstrong, Louis Armstrong’s 2e vrouw vertelde Watkins, “written just after Bill left school", namelijk in 1927. En zo bleven de heren gedurende de hele avond elkaar vliegen afvangen. ‘I’ll Be You’re Baby Tonight’ (Eric Clapton) gezongen door Lowe, Nick Payn op de mondharmonica en Frank Mead met tamboerijn. Albert Lee zong ‘I’m Ready’ van Fats Domino en ‘Honky Tonk Women’ werd door het publiek met een staande ovatie ontvangen en meegezongen. De toegiften bestonden uit ‘Crying In The Rain’ (Everly Bros.) en de sophisticated bluessong ‘Days Like This’ van Mose Allison door Georgie Fame. “Allison werd geboren in 1927, het jaar waarin Cardiff de FA Cup won”, voegde de uit Wales afkomstige Garaint Watkins trots toe. Met ‘Tear It Up’ werd de aangename les in 85 jaar muziekgeschiedenis door meester warhoofd Albert Lee vocaal afgesloten. Alle leerkrachten - de charmante juffrouw Skeete voorop - wisten gedurende de hele les de motivatie van de toehoorders prima op peil te houden. En het stoutste jongetje van de klas (met zijn rode bas) was weer niet van zijn plekje afgekomen. Bill is een bijzonder kind van 74, en dat is-ie!

vdhbw30101104

SETLIST:
01) Intro: Whiter Shade Of Pale
01a) I Got A Woman
02) Jump, Jive And Wail
03) Sweet Soul Music
04) Chicken Shack Boogie
05) Intro: Tulips From Amsterdam
05a) All Night Long
06) Harlem Shuffle
07) Hit The Road Jack [sing-along medley]
08) That’s Rock ‘n’ Roll
09) Just Your Fool
10) It’s Raining So Hard
11) Run Through The Jungle
12) You Never Can Tell
Pause
13) It’s A Mans World
14) Jitterbug Boogie
15) Three Cool Cats/Guantanamera
16) Johnny B. Goode
17) Route 66
18) Anywhere The Wind Blows
19) I Just Wanna Make Love To You
20) Just For A Thrill
21) I’ll Be You’re Baby Tonight
22) I’m Ready
23) Honky Tonk Women
Encore:
24) Crying In The Rain
25) Days Like This
26) Tear It Up

LINE-UP:
Bill Wyman - bass/vocals
Albert Lee - guitar/vocals
Beverley Skeete - vocals
Graham Broad - drums/background vocals
Nick Payn - saxes/mouthharp/percussion
Frank Mead - saxes/flute/percussion/background vocals
Geraint Watkins - keyboard/accordion/vocals
Georgie Fame - organ/vocals
Andy Fairweather Lowe - guitar/vocals

vdhbw30101103

LINKS
www.billwyman.com
www.rijswijkseschouwburg.nl
www.wigtproductions.com
www.thebluesalone.nl
www.bluesforum.nl
www.stonesforum.nl
www.cultuurpodiumonline.nl
Rhythm Kings in IJmuiden - 17 Jan 2011

Flauwe humor en ongezouten flamingo muziek

Geplaatst op 28 January 2011 door Giel

gezien & gehoord in: WestlandTheater De Naald te Naaldwijk
voorstelling: The Hague Olé! World Tour
door: De Règâhs
datum: vrijdag 28 januari 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto: promofoto © Eric Kampherbeek 2009 deregahs.nl

regahs

De Haagse Flamingogroep De Règâhs is momenteel in volle vlucht. Veel lovende recensies over hun eerste twee cd’s en de optredens in regionale en zelfs in de Vaderlandse pers. En de derde cd ‘Bes-Tof’ met daarop zestien bewerkingen van songs van “duh Bètels” zoals singer-songrègâh Johan de naam constant uitspreekt, wordt nu ook volop verkocht. Ook de nieuwste single ‘Jij kan het shaken’ (Twist and Shout/LaBamba) en andere gespeelde traditionals als ‘Iets’, ‘Gisteren’ en Ego tripper’ staan hierop. En zoals de meeste Hagenezen dat kunnen, overdrijven ook De Règâhs het maar een beetje door hun huidige theatertour ‘The Hague Olé!’ gelijk maar tot een World Tour te bombarderen.

Want De Règâhs spreken alle talen, vinden ze zelf. Dat klopt natuurlijk niet, want eigenlijk máken ze zich alle talen gewoon eigen, met dat traditionele Haagse stadsdialec. En oh ja, ze spelen uitsluitend traditionals want èigellek komp alles ùit De Haag! Ook duh Bètels. Maar de taal van het amusement én van de flamenco ’spreekt’ het trio wel degelijk vlekkeloos! De akoestische gitaristen Johan Frauenfelder en Marcel de Graaf zijn gewoon heel goede flamingo-gitaristen, de Haagse variant van flamencomuziek, en hun typisch Haagse humor is melig en aanstekelijk tegelijk. Dat geldt ook voor percussionist Elvin de Haan die al trommelend en tikkend op zijn percussiekist (de cajon) en bekkens tussendoor gekke bekken trekt en de gitaar-règâhs van commentaar voorziet. Het concept is grappig; een muzikale reis door de tijd vanaf de 80-jarige oorlog tot het heden. Waarin Spanjaarden samen met Hagenezen en andere rare vogels zoals flamingo’s, ooievaars en natuurlijk Règâhs een hoofdrol spelen. Variërend van flauwe woordgrappen tot ongezouten humor van het predicaat ‘zo zout heb ik ze nog nooit gegeten’ (Opzate/Aufsaltzen!). Inderdaad, tegenstrijdigheden alom. De meezingers, die door Johan regelmatig worden afgeteld met “oen, doos, stress…” worden hilarisch door het publiek ontvangen maar ook meegezongen omdat kolderteksten als “lélélélé lé-luk “, “Naai nah naai nah” of het Gipskoningen lied “het was voor 50% geregeld ze ging Benamee” (Baila Me) zo lekker bekken op die zonnige en vrolijke flamenco klanken. Maar ook het serieuze subtiele repertoire komt aan bod zoals George Harrison’s (Sjors Harry’s zoon) bewerking van de klassieker ‘While My Guitar Gently Weeps’ (Speel maar gitaar, stil verdriet) en de breekbare ballade ‘Vleugellam’ solo gezongen door Marcel. Wel jammer is dat een tweetal dezelfde liedjes zowel vóór- als na de pauze worden gespeeld. Weliswaar met andere teksten en passend in het fictieve thema verhaal van The Hague Olé! maar de doorgewinterde Règâhs die nu drie cd’s op hun naam hebben staan, hebben toch voldoende ander materiaal om een nóg gevarieerdere show neer te kunnen zetten dunkt me. Zo is het akoestische flamenco-blues lied ‘Doorkekblues’ zeker een welkome afwisseling in het verder gelijksoortige repertoire. En vorig jaar bewezen De Règâhs dat ze bijzonder gevoelig uit de hoek konden komen met een eerbetoon aan de overleden Haagse bluesgoeroe Jan Pet, met de song ‘Blues voor…’ dat menigeen toen kippenvel bezorgde. Dit nummer werd nu begrijpelijkerwijs niet gespeeld. Wel een medley bestaande uit interpretaties van liedjes door Haagse bands uit vervlogen tijden: ‘Den Haag’ (Back Home), Dong-Dong-Digi-Digi-Dong en een ode aan Shocking Blue’s Mariska ‘Venus’. En een verzoek aan Z.K.H. Prins Willem Alexander ‘Oh Oh Me Maag’, een variatie op het Haagse volkslied ‘Oh Oh Den Haag’. Want de Hofstad moet de nieuwe Hoofstad worden aldus het verzoek ("scheilt mâh één letteâhrtje"). Voor wat betreft virtuositeit en originaliteit vliegen deze Règâhs op eenzame hoogte. De amusementswaarde is vergelijkbaar met die van bijv. de Amazing Stroopwafels, en die zijn daardoor in Vlaardingen en omstreken weer wereldberoemd. De internationale faam van de Haagse Flamingogroep De Règâhs beperkt zich voorlopig tot schouwburgen en theaters in o.a. Rijswijk, Zoetermeer en Naaldwijk. Maar dan wel met voorstellingen die Werelds zijn. Want in de hele wède wereld komen de heetste mesjes en de koelste mannen uit Den Haag (e/o). Met een mooie toegift en nog een extra toegift op verzoek uit het publiek: Makkelenah (Mag ik haar lenen) werden de Règâhs ovationeel met het spreekwoordelijk kluitje het riet weer ingestuurd. En ‘t was best tof, adios amigos!

LINKS:
Websèit: www.deregahs.nl
duh Naald
Veâhrtaal nâh Haags

Bright Eyes - The People’s Key [full album stream]

Geplaatst op 25 January 2011 door Giel

The People’s Key, Bright Eyes’ seventh studio album, will be released February 15th, 2011.

King Mo is Neerlands nieuwe blues hoop

Geplaatst op 9 January 2011 door Giel

gezien & gehoord in: de Noviteit Monster
evenement: Blues Aan Zee
band: King Mo
datum: zaterdag 8 januari 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

kingmo080111-1

Wat is dat toch met linkshandige gitaristen? Op de één of andere manier schijnen ze toch meer natuurtalent te hebben dan hun rechtshandige broeders. Of is dat te simpel gesteld? We zullen geen vergelijkingen treffen… er was in de blues- en rockhistorie één echte meester, de onvolprezen (linkshandige!) Jimi Hendrix. Maar ook afgelopen zaterdag bleek in de Noviteit in Monster weer eens dat bepaalde mensen nu eenmaal gezegend zijn met een bijzondere gave.

De eerste keer dat we Sjors Nederlof (gitarist van King Mo) live zagen spelen is zo’n kleine 5 jaar geleden, ook bij Blues aan Zee trouwens. Toen tijdens de outdoor Barre Blues kroegentocht met zijn band The Strikes. Heel blues minded Nederland wist dat hij Neerlands hoop in bange bluesdagen was maar kort daarop verdween Sjors tijdelijk van de podia. Om enige tijd later weer keihard toe te slaan in de potentiële superformatie King Mo! Deze band die verder bestaat uit de gerenommeerde zanger Phil Bee, toetsenist Colly Franssen, bassist Jules van Bussel en drummer Henk Punter werd in september 2008 opgericht en ontving na hun eerste liveoptredens zeer lovende reacties van pers en publiek. In 2009 verscheen de CD Live at la Bonbonnière die onlangs werd gerleased door Grooveyard Records voor de Amerikaanse markt onder de titel Live in Holland. De lezers van het Bluesforum verkozen die CD tot de beste van het jaar 2009. En ook de opvolger Sweet Devil (2010 - Firesea Records) werd goed ontvangen. Eveneens een live CD met negen tracks waarvan zes eigen composities opgenomen op verschillende locaties in Nederland. Kink Mo is dus een échte liveband.

Een optreden van King Mo met stuk voor stuk bandleden die een indrukwekkende live reputatie hebben schept dan ook hoge verwachtingen. Zo ook afgelopen zaterdag in de Noviteit. Maar zanger Philippe Bastiaans (Phil Bee) kent de klappen van de zweep en bespeeld al direct het doorgaans kritische Westlandse publiek door ze te complimenteren voor de grote opkomst en hun enthousiasme. Aan de zijde van o.a. Noël Redding (Jimi Hendrix Experience), Jan Akkerman, Steve Lukather (Toto) en Ana Popovic heeft hij natuurlijk voor hetere vuren gestaan. De charismatische zanger is ook al zo’n natuurtalent. Geen stem van schuurpapier zoals je bij Mo’s vette bluessound zo verwachten maar meer een soulvolle sound welke in een funky track als ‘Big Legged Woman’ helemaal tot zijn recht komt.

kingmo060111-2

Bijna alle nummers van de twee live CD’s inclusief covers van o.a. Jimi Hendrix (’Who Knows’), Ian Seagal (’Sugar Rush’) en ZZ-Top (’Chicago’) worden gespeeld in twee sets. Mooie bluesballads zoals ‘Make It Right’, ‘Sweet Devil’ en de genoemde cover ‘Jesus Just Left Chicago’ worden afgewisseld met up-tempo en stevig swingend werk waaronder ‘No Use Denying’, ‘Suits Me Right’, ‘Milkman’ en instrumentals zoals ‘Soundcheck’, wat zoals de titel al doet vermoeden is ontstaan uit een soundcheck voor een optreden.

Behalve het Fender gitaargeluid van Nederlof en de vocalen van Phil Bee bepalen de Hammond klanken van Colly Franssen de sound die menig King Mo liefhebber zo aanspreekt, een mix van vette blues, rock en soul. Franssen is ook de componist van die prachtige slow bluessong ‘Make It Right’. Evenals bassist Jules van Bussel komt hij uit de band Phil Bee and the Buzztones. En de donkerbebrilde drummer Henk Punter konden we nog van T-99 en Boyd Small, van deze laatste band heeft King Mo de song ‘Glad Rags’ ook weer nieuw leven ingeblazen. En zo houden de Nederlandse Kings hun op Amerikaanse rock & blues- erfgoed georiënteerde muziek in stand.

Gelukkig is dit aan de overkant van de oceaan ook niet onopgemerkt gebleven. Want King Mo kreeg een uitnodiging van de Dutch Blues Foundation, direct gelieerd met The Blues Foundation in Memphis (USA), om Nederland te vertegenwoordigen tijdens de International Blues Challenge die plaats zal gaan vinden te Memphis in februari 2011. Met deze prestigieuze erkenning hoopt King Mo de internationale blueswereld aan te kunnen spreken. De Westlandse fans waren er zaterdag van overtuigd dat dit ze zal gaan lukken.

LINKS
King Mo - BAZ poster
King Mo website
Blues Aan Zee
Bluesforum
Dutch Blues Foundation
The Blues Foundation in Memphis (USA)
3voor12 Den Haag interview

Kaz Lux op de Muziekzolder

Geplaatst op 7 January 2011 door Giel

6 januari 2011, Muziekzolder, Maasdijk.
Foto’s en tekst: Arjan Vermeer.

kazluxmz060111

Op de Muziekzolder in de Maasdijk komt elke maand een groep vrienden bij elkaar die daar willen genieten van hun favoriete muziek. Een heuse “jukejoint” in het Westland. Je moet dan ook niet vreemd opkijken als een blueslegende als Kaz Lux daar zijn opwachting maakt, vergezeld van zijn akoestische gitaar. Met als resultaat een heel gezellig avondje bluesmuziek uit de zestiger jaren. Maar - naast de oude, bekende muziek - laat Kaz het ook niet na om zelfs een nummer van de nieuw te verschijnen Brainbox cd te spelen, met de opmerking dat hij ook niet zeker weet of het wel goed gaat, omdat hij dat nummer nog niet zoveel live heeft gespeeld. Als gedurende de avond het publiek ontdekt dat Kaz aan de vooravond van zijn 63e verjaardag staat, wordt spontaan “Happy Birthday” ingezet, welke Kaz met een mooie indrukwekkende toegift retourneert. Het was weer een mooie en vooral gezellige muziekavond in de Maasdijk. With Regards, Kazimierz Lux! [AV]

kazluxmz060111-2

Nieuwe cd Brainbox

De groep Brainbox was een belangrijke naam in de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek, en legt de laatste hand aan een nieuwe cd. Het gaat om het eerste studioproduct van Brainbox sinds begin jaren zeventig. Het album zal voor het merendeel uit nieuw, eigen materiaal bestaan. De release van de nog titelloze cd is gepland in januari 2011. Aansluitend vindt er een uitgebreide tournee plaats langs het zalencircuit en festivals.

Deze in 1968 opgerichte groep bestond toen uit zanger Kaz Lux, gitarist Jan Akkerman, drummer Pierre van der Linden en bassist Andre Reijnen. Na het debuutalbum Brainbox (1970) stapten Akkerman en Van der Linden uit de band. Vanaf die tijd wijzigde Brainbox regelmatig van bezetting. In 1972 viel de groep uit elkaar. Grote hits waren Down Man, Dark Rose, Summertime, Doomsday Train en The Smile. Sinds 2004 treedt de band zo nu en dan weer op. De samenstelling bestaat dan meestal uit Kaz Lux (zang/gitaar), Rudy de Queljoe (gitaar), John Schuursma (gitaar) en Pierre van der Linden (drums) aangevuld met basgitarist Cees van der Laarse.