Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand November 2010

Purple Rainbow in Schiedam 11-12-2010

Geplaatst op 23 November 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

pr111110

Purple Rainbow is a tribute to the legendary rock bands Deep Purple and Rainbow. Guitarist Mario Roelofsen started the project in November 2001 because of his admiration for Ritchie Blackmore. A few skilled musicians of one mind joined him and they are ready to rock the place!

Zaterdag 11 december, speelt Nederlands eerste en beste Deep Purple en Rainbow Tributeband Purple Rainbow (veel prijzen gewonnen o.a Clash of the Coverbands) in muziekcafé de Graauwe Hengst in Schiedam.

De band is 7 jaar geleden opgericht door de Schiedamse gitarist Mario Roelofsen, en heeft sindsdien een grote staat van dienst op de Nederlandse Podia, waaronder een overvol concert in Paradiso. De band speelt niet alleen de bekende hits maar ook soms ook het wat onbekendere werk van beide bands. Ook brengen ze een ode aan de pas overleden beste rock zanger ooit, Ronnie James Dio, de zanger van Rainbow. Kortom een avondje genieten van de echte rock klassiekers. Het optreden begint om 21.30 uur [Echo]

Philip Sayce & band in de Boerderij Zoetermeer

Geplaatst op 20 November 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer
(Dommelsch zaal)
evenement: Philip Sayce & band (enige NL show!)
support: Vincent Janse band
datum: vrijdag 19 november 2010
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone
Follow Gillespy on Twitter

ps101119

Philip Sayce werd geboren in Wales maar groeide op in Toronto Canada. Op jonge leeftijd speelde de talentvolle gitarist al in de beroemde Grossman’s Tavern in Toronto. En in 1997 trad hij toe tot de Jeff Healy Band en daarna, met een tussenstop in Uncle Kracker, kwam hij bij Melissa Etheridge in de band. Met alle drie de acts toerde hij en nam hij albums op. Beïnvloed door deze collega’s én door zijn ouders die ook blues- en rockliefhebbers waren en hem stimuleerde om piano en gitaar te spelen, vond hij na het uitbrengen van zijn eerste soloalbum ‘Peace Machine’ de tijd rijp om definitief op eigen voeten verder te gaan. ‘Peace Machine’ kwam in 2005 al uit in Canada en in de U.S.A. - waar Sayes inmiddels werkte en woonde (Los Angeles vanaf 2001) - maar werd in 2009 pas in Europa uitgebracht. Zijn tweede cd ‘Innerevolution’ werd in 2010 wel direct in Europa gereleased. Op beide albums zijn duidelijk invloeden terug te horen van uiteraard Jeff Healey en Jimi Hendrix. Maar ook van o.a. BB King, Buddy Guy, Stevie Ray Vaughan en Lenny Kravitz. Tel daarbij zijn heldere rock stemgeluid op en zie hier de introductie in een notendop van een in Nederland nog vrij onbekende bluesrocker. Want het enige Nederlandse optreden van Philip Sayce was deze in de Boerderij.

Onbekend, maar zeker niet onbemind. De Dommelsch zaal van het Zoetermeerse cultuurpodium was behoorlijk volgestroomd toen de blonde ‘guitar-messiah’ tegen tienen de snaren van zijn versleten Fender Stratocaster beroerde. ‘One Foot In The Grave’ het openingsnummer van zijn debuut cd was ook de opener van dit optreden. De up-tempo bluesrocksong knalde er gelijk met veel volume flink in. Direct al met het zweet en de grimassen van inspanning op het gezicht. De bedoeling was duidelijk: in één optreden d.m.v. veel passie en overgave het Nederlandse publiek zien te overtuigen. De term ‘gitaar-messias’ is niet misplaatst want Sayce heeft een zeer belangrijk doel; het terugbrengen van de classic blues-rocksound welke in de sixties en seventies hoogtijdagen vierde naar de huidige tijd. En het ziet ernaar uit dat bassist Joel Gottschalk (ex Alejandro Marcovich, Ringling Bros, Barnum and Bailey Circus Band) en drummer Fritz Lewak (ex Melissa Etheridge, Jackson Browne) voorlopig de uitverkoren discipelen blijven om aan de zijde van de meester de blues boodschap te verkondigen.

ps1011192

De elf songs die in de Boerderij gepresenteerd werden - op één na allemaal van de twee cd’s - stonden bol van improvisatie en spetterende solo’s. In ‘Powerful Thing’ waarin Sayce met supersnelle handbewegingen over de snaren beweegt doet de sound en het stemgeluid aan Lenny Kravitz denken. Sayce maakt graag gebruik van effecten bij de zogenaamde power riffs of in het spelen van solo’s zoals in ‘Over My Head’ en ‘Bitter Monday’. ‘As the Years Go Passing By’ een langzame blues in de Tin Pan Alley stijl is oorspronkelijk van Albert King en werd een eerbetoon aan de ‘late and great’ Jeff Healey. Maar ja, eigenlijk is iedere song die Sayce sinds zijn dood in 2008 speelt een tribute aan de man waaraan hij zoveel te danken heeft. “Jeff is one of the most incredible musicians I met. He is a true genius and was an amazing teacher as well. I have the utmost respect for him.” zei Sayce ooit over Healey. ‘Scars’ introduceerde hij als een lied dat gaat over zijn minder positieve herinneringen aan de katholieke opvoeding en met name de geüniformeerde schoolgang daarbij. ‘Little Miss America’ met de reverb Oxfuzz sound is ook weer van het album ‘Innerevolution’. ‘Alchemy’ is de perfecte bluesballad; perfecte tonen, perfecte frasering, perfecte sfeer en zoveel gevoel!

‘Angels Live Inside’ is weer geschreven vanuit zeer diepe en persoonlijke ervaringen. Alle remmen van het trio gaan in de slotnummers echt los. Bassist Joel Gottschalk springt nat van het rugzweet over het podium en improviseert op jazz-achtige wijze met drummer Fritz Lewak die ook nog een korte maar krachtige drumsolo geeft. En Philip speelt de slide met een bierglas wat hij erna kapot laat vallen op de vloer voor het publiek. Hij trekt gitaarjengelend een baantje door de zaal, tot plezier van het publiek vooraan. Hij combineert het beste van een soulvolle stem met een Fuzz Face gedreven gitaarsounds met de intensiteit van Stevie Ray Vaughan en de frasering van Jimi Hendrix. Een volgend eerbetoon is er eentje aan zijn (voormalig) landgenoot Neil Young met ‘Cinnamon Girl’. Het solide nummer dat in 1969 door Old Man Young (onlangs 65 geworden) werd geschreven staat als een Canadees Loghome! Zeker indien gespeeld in de uitvoering van Golden Boy Sayce, met alle volumeknoppen open. De enige toegift is ‘Were You There’, een bewerking van een gospel zoals dat zo vaak in Noord-Amerikaanse kerken gezongen wordt. Jammer dat de cover van de Automatic Man song ‘My Pearl’ niet aan bod kwam. Het obscure funk nummer dat in 1977 ook in ons land een bescheiden hitje werd zou zeker in de Sayce-versie aanslaan binnen het continent.

ps1011191

En ondanks dat het trio morgen alweer naar Essen afreist en de komende weken nog een serie optredens in Duitsland en Frankrijk (o.a. als support van Deep Purple!) gaat doen, namen ze alle drie na afloop ruimschoots de tijd om zich met de fans te onderhouden. Philip Sayce maakt een fysiek en muzikaal ‘mission statement’ met een duidelijke visie die eerlijk maar vurig is, vol woede en passie. En al wordt het Gouden kind nu nog slechts door een enkeling bemind, er is geen twijfel over dat deze dynamische driemans combinatie de komende weken véél meer zieltjes zal gaan winnen.

Vincent Janse & Band:
De support act, een project rondom de Westlandse gitarist Vincent Janse, kweten zich ook voorbeeldig van hun taak. De gelegenheidsband bestond behalve Vincent (o.a. bekend van Vinnie’s Vice) uit drummer Marcel Gootjes, bassist Raphaël Hermans en zanger Sander Geurts. Met bijeengesprokkeld classsic bluesrock repertoire van voornamelijk Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, maar ook van Stevie Wonder (’Superstition’) wisten ze het publiek alvast in de goeie bluesrock mood te brengen. Dit voornamelijk door het erge sterke optreden van zanger Sander die een krachtige (David Lee Roth-achtige) rockstem heeft én een leuke stageact. En natuurlijk door de gitarist zelf, die gedurende het optreden en met name in het instrumentale slotnummer een mooie demonstratie aan de dag legde van de vele gitaarstijlen die hij beheerst, zoals rock, blues en jazz/fusion… of eigenlijk gewoon de Vinnie-stijl. Een project om in de gaten te houden. Setlist: 01. Let Me Love You Baby (Stevie Ray Vaughan) 02. Fire (Jimi Hendrix) 03. Superstition (Stevie Wonder) 04. Little Wing (Jimi Hendrix) 05. Voodoo Chile (Jimi Hendrix) 06. Down Down Down (Burton) 07. Lenny (Stevie Ray Vaughan) [foto’s]
En 3 HD YouTube filmpjes van de Vincent Janse Band:
Superstition: http://www.youtube.com/watch?v=SnRirfR08uU
Little Wing: http://www.youtube.com/watch?v=45_vseUbbVM
Lenny: http://www.youtube.com/watch?v=b6NcA4aF0y0

vinnie191110

Line-up Philip Sayce Trio:
Philip Sayce - guitar/ lead vocals
Joel Gottschalk - bas/ vocals
Fritz Lewak - drums

Setlist:
01. One Foot In The Grave
02. Powerful Thing
03. Over My Head
04. Bitter Monday
05. As The Years Go Passing By (Don Robey/Albert King)
06. Scars
07. Little Miss America
08. Alchemy
09. Angels Live Inside
10. Cinnamon Girl (Neil Young)
Encore:
11. Were You There

philipsayce191110covers

Links:
http://www.philipsayce.com
http://twitter.com/philipsayce
Dutch Bluesforum review

Vincent Janse & Band in de Boerderij

Geplaatst op 20 November 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

vinnie191110

Vincent Janse & Band speelde op vrijdag 19 november 2010 als supportact van Philip Sayce in de Boerderij te Zoetermeer. De gelegenheidsband bestond behalve Vincent (o.a. bekend van Vinnie’s Vice en zijn muziekschool op de Muziekzolder) uit drummer Marcel Gootjens, bassist Raphaël Hermans en zanger Sander. Met bijeengesprokkeld classsic bluesrock repertoire van voornamelijk Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, maar ook van Stevie Wonder (’Superstition’) wisten ze het publiek alvast in de goeie bluesrock mood te brengen. Dit voornamelijk door het erge sterke optreden van zanger Sander die een krachtige (David Lee Roth-achtige) rockstem heeft én een leuke stageact. En natuurlijk door de gitarist zelf, die gedurende het optreden en met name in het instrumentale slotnummer een mooie demonstratie aan de dag legde van de vele gitaarstijlen die hij beheerst, zoals rock, blues en jazz/fusion… of eigenlijk gewoon de Vinnie-stijl. Een project om in de gaten te houden. Setlist: 01. Let Me Love You Baby (Stevie Ray Vaughan) 02. Fire (Jimi Hendrix) 03. Superstition (Stevie Wonder) 04. Little Wing (Jimi Hendrix) 05. Voodoo Chile (Jimi Hendrix) 06. Down Down Down (Burton) 07. Lenny (Stevie Ray Vaughan) [meer foto’s]

Setlist:
01. Let Me Love You Baby (Stevie Ray Vaughan)
02. Fire (Jimi Hendrix)
03. Superstition (Stevie Wonder)
04. Little Wing (Jimi Hendrix)
05. Voodoo Chile (Jimi Hendrix)
06. Down Down Down (Burton)
07. Lenny (Stevie Ray Vaughan)

Line-up:
Vincent Janse - guitars
Marcel Gootjes - drums
Raphaël Hermans - drums
Sander Geurts- lead vocals

vincentjansebandzoeterm
opklikken tot groter

dvdvincentjanseandbandz
ook opklikken tot groter

Bruce Springsteen - The Promise

Geplaatst op 14 November 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

The Making of ‘Darkness on the Edge of Town’

promise2010
The Promise van Bruce Springsteen ligt nu in de winkels.
Er zijn vier verschillende edities verkrijgbaar:
- een 2CD set
- een 3CD/3DVD set
- een 3CD/3 BLU-RAY set
- een vinyl-editie

Gelukkig is de Sint weer in het land want de prijzen zijn niet gering. Maar zeker het gebodenen waard. O.a. te koop bij Platomania.


In dit filmje zie je o.a. hoe de eerste versie van ‘Cherry Darling’ wordt uitgeprobeerd door Bruce en Little Steven.

Peter van Elswijk, een gewone gitaarvirtuoos

Geplaatst op 12 November 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: WestlandTheater De Naald Naaldwijk
evenement: Peter van Elswijk in Concert
presentatie: CD ‘Secrets Questions and Answers’
datum: donderdag 11 november 2010
review door: Giel van der Hoeven

Peter van Elswijk presenteerde woensdag 10 en donderdag 11 november zijn nieuwe CD ‘Secrets Questions and Answers’ in WestlandTheater De Naald te Naaldwijk. Uiteraard, zou je bijna zeggen want in het Westland liggen zijn roots en hij is er ook nog steeds gevestigd met zijn eigen muziekschool. ‘SQ&A’ is net zoals zijn vorige twee solo cd’s ‘Influences’ (2005) en ‘Listen’ (2007) een sfeervolle akoestische luisterplaat geworden. In de goed gevulde kleine zaal van de Naald pakte van Van Elswijk gelijk uit met drie composities van zijn vriend en collega Harry Sacksioni waaronder ‘De Kattendans’ (over zijn kater) van Sacksioni’s nieuwste cd ‘Adrenaline’. Volgens Van Elswijk was dit drieluik een eerbetoon aan een akoestisch gitaarfenomeen die momenteel volop in de belangstelling staat met dat recente album en zijn succesvolle ‘Sacksioni methode’, een gitaarmethode om meerdere partijen tegelijkertijd te leren spelen.

elswijkemmanuel
Peter van Elswijk & Tommy Emmanuel [archieffoto]

Gek eigenlijk, Peter van Elswijk zal altijd vol bewondering en als echte liefhebber over zijn idolen als Harry Sacksioni, Eric Vaarzon Morel, Jan Akkerman en Tommy Emmanuel spreken terwijl hij met de eerste twee regelmatig zelf gitaarclinics geeft en met de laatste twee heeft hij ooit samen gespeeld. Sterker nog, hij mag ze stuk voor stuk als zijn vrienden beschouwen. Die bewondering is tekenend voor het karakter van de bescheiden gitarist die met zijn voeten in de Westlandse klei is blijven staan maar ondertussen zijn vingers op magistrale wijze over de snaren kan laten zweven. Oké er is maar één Tommy Emmanuel maar als akoestisch gitarist en in zekere zin ook als componist kan Van Elswijk zich in ons eigen land met gemak meten met de beste in zijn soort. Een eigen compositie als ‘LaVallée Verte’, over de (werk)vakanties van de Van Elswijkjes naar Zuid-Frankrijk is daar een goed voorbeeld van. Dat gaat over de momenten dat de gitaarclinics worden afgewisseld met de gewone ontspanning in het gezin, en dat de ingevroren halfjes bruin worden ingewisseld voor de verse warme Baguettes.

Nog een voorbeeld van de ‘doe maar gewoon houding’ van Van Elswijk is dat deze cd-presentatie gewoon stond aangekondigd als een ‘in concert’ show in een gewone, doch sfeervolle, huiskamersetting. Gezeten tussen de potplanten, een kandelaar en een relaxfauteuil speelde hij ontspannen en geconcentreerd voornamelijk tracks van die nieuwe cd. Anders dan in de live show ‘Herinneringen’ van december 2009 gebruikte hij nu slechts één akoestische gitaar en er was in de voorstelling minder een verhaallijn te ontdekken dan destijds. Wel was er een duidelijk concept te bespeuren: ouderwetse knusheid en melancholie voerde namelijk de boventoon. Gewone mensen mochten op uitnodiging van Van Elswijk in de podium fauteuil plaats komen nemen om in zijn directe nabijheid van de mooie en zuivere gitaarklanken te komen genieten. Exact zoals dit genre bedoeld is, huiskamermuziek met optimale intensiteit.

De titelsong van het album ‘SQ&A’ is een muzikale sandwich met als smeuïg beleg een bewerking van Tommy Emmanuel’s ‘Questions’. Samen met de eigen tracks ‘Secrets’ en ‘Answers’ maakt Van Elswijk er een smakelijke creatie van waarmee je eindeloos zou kunnen variëren. En voor je het weet, verkeer je in hogere sferen. In de overige Emmanuel covers waaronder de ‘SQ&A’ track ‘The Diggers Waltz’ maar ook in de ‘Beatles Medley’ demonstreerde hij zijn fingerpicking stijl. Technieken als tapping, arpeggio’s en powerpicking werden vakkundig toegepast (dit voor de kenners). In ieder geval tokkelde hij er lustig op los en bewerkingen van ‘Living On A Prayer’ (Jon Bon Jovi) en ‘Scarborough Fair’ (Simon & Garfunkel) veroorzaakte in de zaal herkenbare “hé”-momenten bij jong en oud. Natuurlijk speelde hij ‘Sukiyaki’ (Kyu Sakamoto) dat inmiddels een klassieker op zijn repertoire is. ‘5 minuten voor Eric’ is geschreven voor flamenco gitarist Eric Vaarzon Morel, het verwijst naar de eenzame momenten van een artiest vlak voordat die op moet, the green mile.

De twee meest persoonlijke muziekstukken van deze avond waren ‘Wilde Sigaren’ en ‘Dochters (voor Kate)’. Het verhaal achter ‘Wilde Sigaren’ moet wel iedere rasechte dorpeling aanspreken. Zeker na de idyllische uitleg door Peter van Elswijk, die ons in zijn aankondiging de plaatselijke sigarenwinkel als een soort van bedevaartsoord voor knorrige voetbalfans en tevreden rokers wist te beschrijven. En met de nodige fantasie ademt de gitaarcompositie inderdaad de sfeer die iedereen wel kent van een ouderwetse dorpswinkel met toonbank en uitgestalde waren. Ongetwijfeld komt een muzikale improvisatie van ‘Wilde Sigaren’ in een rokerige kroeg helemaal tot zijn recht. Aandoenlijk was zeker de ode ‘Dochters’ aan zijn enige dochter Kate, die hierbij ook in de stoel mocht plaats nemen. De song ‘Daughters’ van John Mayer heeft Van Elswijk voor deze gelegenheid opnieuw gearrangeerd tot een instrumentaal stuk, wat een eerbetoon is geworden aan zijn dochter Kate. En ze nam het met drie dikke smakkerds van paps in ontvangst.

Het huiskamer gevoel werd na afloop van het concert nog voortgezet in de foyer, waar Peter in het bijzijn van zijn gezin en ouders vol trots zijn nieuwe cd aan de man mocht brengen. “Dat is iedere keer weer een soort van reünie", wist hij ons te vertellen, “want zo vaak zie ik mijn hele gezin en familie niet gelijktijdig bij elkaar". En over het signeren en verkopen van de cd’s zegt hij glimlachend: “ach, dat is bijzaak en na vanavond zijn ze volgens mij alleen nog te koop bij de sigarenboer, liggen ze naast die wilde sigaren". En Peter van Elswijk wappert nog maar eens met zijn lange krullige haren. Een gewone gitaarvirtuoos van de dorpswinkel om de hoek.

petervanelswijksqa

Peter van Elswijk - Secrets questions and Answers (CD 2010)

Tracklisting [componist]
01. Wilde Sigaren - Peter van Elswijk
02. Scarborough Fair - Simon & Garfunkel
03. LaVallée Verte - Peter van Elswijk
04. Secrets - Peter van Elswijk
05. Questions - Tommy Emmanuel
06. Answers - Peter van Elswijk
07. Living On A Prayer - Jon Bon Jovi
08. 5 minuten voor Eric - Peter van Elswijk
09. And So It Goes - Billy Joel (gitaararr. Tommy Emmanuel)
10. The Diggers Waltz - Tommy Emmanuel
11. Beatles Medley - Lennon/ McCartney
12. Dochters (voor Kate) - John Mayer

LINKS
Peter van Elswijk website
Local hero speelt ‘Listen’ 090207
WestlandTheater De Naald Naaldwijk
Bluesforum Nederland

Peter van Elswijk en Harry Sacksioni, La Roque sur Ceze, Frankrijk, gitaarclinie deel 27